Tarzan Escapes (1936)

Ook dit was weer een gave en avontuurlijke Tarzan film.

Weissmuller en O'Sullivan waren toch weer aardig op dreef. Het avontuur die onze slinger vriend Tarzan en vriendin Jane meemaken heeft zeker wel weer wat leuks en spannend's. Dat is toch wel goed van deze film. Ook de decors/setting zien er gaaf uit.

Het lijkt allemaal net echt.

Ik geef het daarom een 4.0.

Miss Jane, he's the finest gentleman I ever knew - trousers or no trousers

Het derde deel uit de Johnny Weismuller Tarzan franchise alweer. De eerste twee films waren vermakelijke nonsens en ik was wel benieuwd hoe de reeks ging verder gaan. Ik hoopte in ieder geval wel dat deze keer de film iets minder in herhaling ging vallen, maar doordat dit een op zichzelf staand verhaal ging zijn (Tarzan and His Mate vormde echt een geheel met Tarzan the Ape Man) leek dat me wel goed te komen.

Al had ik in het begin wel wat mijn twijfels, want er leek weer een zoektocht naar het Olifantenkerkhof aan te pas te komen. Gelukkig wordt die weg uiteindelijk niet ingeslagen en krijgen we een plot rond de terugkeer van Jane naar de bewoonde wereld. Een vlot verhaaltje in ieder geval, maar het geheel mist wat aantrekkingskracht. Net zoals de vorige delen duurt het ook hier weer een geruime tijd vooraleer Tarzan effectief in beeld komt (hij verschijnt pas na zo'n 25 minuten, wat toch lang is op een film van 85 minuten) en de pogingen van Captain Fry om Tarzan te pakken te krijgen heb je na een tijd ook wel gezien. Sowieso een wat wisselend geheel qua sfeer. Met een personage zoals Rawling wordt de kaart van de comedy getrokken, maar tegelijkertijd is het allemaal ook wat duisterder geworden. Zo vloekt de scène waar Tarzan Fry verplicht om terug te keren in de grot (waar hij dan ook sterft) met de rest van de film. Naar het schijnt was de eerste cut van de film dan ook veel gewelddadiger, maar test-screenings waren niet succesvol en er moesten re-shoots gebeuren.

Opnieuw Johnny Weismuller en Maureen O'Sullivan in de hoofdrollen dus. Blijft een charmant filmkoppel en de chemie blijft goed overeind staan. Beetje vreemd wel dat Tarzan nog niet echt veel vocabulaire heeft gekregen (maar er wel is in geslaagd om samen met Jane een heuse villa in de jungle te bouwen) maar de fysiek van Weismuller is indrukwekkend genoeg om zelfs zonder dialoog te overtuigen. De klederdracht van O'Sullivan heeft ook een serieuze update gekregen, hoogstwaarschijnlijk door de Hays code, en dat betekent dat ze niet meer het nauw aansluitende pakje uit de vorige film heeft aangetrokken. Zit nog wel een leuke knipoog in naar zijn voorganger trouwens in de vorm van eenzelfde artistieke zwemscène. John Buckler vormt nog een goede slechterik van dienst, maar krijgt op zich iets te weinig diepgang om echt indruk te maken.

Het blijft een vermakelijke reeks in ieder geval, maar ik hoop wel dat de overige delen eens iets anders gaan brengen. De films volgen tot nu toe eenzelfde stramien en ik vrees dat het op den duur teveel van hetzelfde gaat zijn. Lag het trouwens aan mij of bevatte de film wel erg weinig muziek? Kwam erg kaal op me over.

3*

Recyclewerk!

Blijkbaar werd de film opnieuw opgenomen en bewerkt, toen in de voorvertoning bleek dat de actiescènes en het geweld te heftig waren voor het preview-publiek. Regisseur Jim McKay werd vervangen door Richard Thorpe en nog drie andere regisseurs (waaronder John Farrow) om de film te herwerken. Echter vraag ik me af wat...? Ze gebruikten namelijk heel veel actiescènes uit de vorige twee films; de safari die wordt aangevallen door de Gibonis-stam, het krokodillengevecht, Tarzan die een gnoe doodt, de stormloop van de olifanten of de dragers die van de rots vallen. Ook de onderwaterscene is te zien maar daar kwam nu de Hays Code om de hoek kijken. Die is dus overgedaan maar beiden zijn volledig bedekt. Net als ook Jane's weinig verhullende luipaard-bikini werd vervangen voor een meer gesloten jurkje en Tarzan's lendendoek was ook iets groter. Daarnaast kwam iemand blijkbaar op het idee om het dan maar komisch te maken...in de vorm van Rawlins, (Herbert Mundin, die in de vorige twee films de medewerker van de handelspost was) het gedoe rond de kooi, Cheetah die lacht en zelfs een jungle-parodie op het leven van de middenklasse; doormiddel van een soort Flintstones-achtige boomhut waar alle meubels en benodigde apparatuur voorhanden zijn. Ik heb me niet verveeld tijdens het kijken omdat Tarzan en Jane nog steeds wat seksuele chemie delen en de film een lekker snel tempo had, maar deze film was echt een gemiste kans!