Ae Fond Kiss (2004)

Degelijke film, behoorlijk grappig soms en erg goed geacteerd, met doordachte en uitgebalanceerde personages. Met de thematiek was meer mogelijk geweest dan dit, vooral het slappe einde stelde me teleur. Echt taboedoorbrekend is het ook allemaal niet meer, maar ik vond het een aangename film die tot nadenken stemt. Loach is wel erg voorzichtig om niemand voor het hoofd te stoten, een beetje meer venijn had de film zeker geen kwaad gedaan.

Als cultuuroverstijgend liefdesdrama is 'Ae Fond Kiss' zondermeer oprecht en lieflijk intiem, maar als sociaal relaas getuigt het geheel van weinig lef en visuele draagkracht. Loach kaart de centrale kwestie over racisme en culturele tradities onvoldoende aan om een inzichtelijk contrast te bekomen dat meermaals taboedoorbrekend kan zijn. En bovendien injecteert Loach zijn prent niet met de kenmerkende esthetiek (somber docu-realisme), waardoor het 'Ae Fond Kiss' voortdurend ontbreekt aan een visueel penetrant realisme.

2.5*

Romeo en Juliet hadden last met hun rivaliserende families, in André Cayatte's "Mourir d'Aimer" is het leeftijdsverschil van de geliefden de spelbreker en in deze "Ae Fond Kiss" zonder meer godsdienstige overwegingen.

Ken Loach's camera volgt graag sociale problemen (Kijk uit naar "It's a free world") en dat is nu ook het geval.

Het onderwerp is actueel en, alhoewel wellicht meerdere keren aangekaart, vind ik Loach's film goed en rustig verhaald, begrijpelijk voor éénieder. Heb geboeid gekeken.

De jazzliefhebber zal ongetwijfeld ook Billie Holiday's "Strange Fruit" hebben herkend.

Jaren geleden ook al eens gezien, maar was veel vergeten.

Ik werd toch wel weer aardig meegezogen in het verhaal.

Aan beide kanten heb ik me geërgerd aan bepaalde dingen.

De katholieke priester als een fundamentalist aan de ene kant en de diepgewortelde tradities van de moslims aan de andere kant. Als je zoals ik al niks met het geloof hebt, kies je natuurlijk al snel voor de liefde tussen de 2 en hoopt dat ook dat ze bij elkaar zullen blijven.

Vooral Roisin zet een prima rol neer. Lekker puur.

Casim daarentegen vond ik wat minder uit de verf komen. Een beetje een saai, vlak en onbeduidend karakter. De familie lijkt ergens van de straat geplukt, maar dat laat alles wel wat realistischer overkomen.

Vooral de moeder die maar niet in wil zien dat tijden en dus ook generaties tegenwoordig anders zijn/denken dan in haar tijd. Zijn vader heeft veel shit moeten doormaken, waardoor ik ergens zijn manier van denken nog wel voor kon stellen. Ze zijn zo streng voor zichzelf, waardoor je ze allemaal wel eens goed door elkaar zou willen schudden en schreeuwen: wake up!!

Maar ja, wat weet een atheïstische kaaskop als ik ervan he?

Ik veroordeel ook verder niemand in de film. Als je ergens mee opgroeit, wat al duizenden jaren als normaal/eervol wordt geacht, is het moeilijk om daar enigszins concessies in te doen. Toch moet de mens en dus ook het geloof en de tradities soms een nieuwer jasje aan durven te doen. Ik vind het in ieder geval een film die de moeite van het kijken waard is en wat mij betreft ook nog net iets langer had mogen duren. Ook een ontmoeting tussen Roisin en zijn familie had ik graag nog willen zien.

De mooie Eva Birthistle spetterde van de buis, uitstekende, natuurlijke actrice. Helaas draagt zij ook de film en steken de andere 'acteurs' er maar matig bij af.

Atta Yaqub (Casim) vindt ik op te veel momenten te houterig voor de vlotte Eva Birthistle.

Niet direct mijn fav thema, maar toch pakt het iets te brave verhaal en hoop je onder andere, dat Casim's jongste en vooruit- strevende zusje Tahara haar toekomstplannen kan voortzetten.

Voorlopig een IMDB *7/10.

Boeiend filmpje wel.

De verschillen in normen en waarden tussen de culturen is wel redelijk uitgewerkt, maar maakt het soms net iets te overdramatisch. Dat opstapelende effect van drama valt bij mij echt zelden in goede aarde. Vooral de passie en chemie tussen Roisin en Casim vond ik erg fijn om naar te kijken. Wel lekker voortkabbelende film, waarin de onmacht van de twee hoofdpersonages mooi is weergegeven. Jammer van het wat tegenvallende einde.

3.5*

Mooie film over de cultuurverschillen binnen een relatie tussen een blank, westers meisje en een pakistaanse jongen uit de tweede generatie van een allochtonengezin. Minder zwaar en sober dan de vorige films van Ken Loach, maar wel met hetzelfde realisme gefilmd. Geen poespas, maar het dagelijkse leven staan centraal in zijn films. Ook de acteurs lijken bijna niet te acteren, zo 'echt' komen ze over (iets wat vaker voorkomt in zijn films). Vooral Eva Birthistle valt op, en zet een erg mooie rol neer.

‘Braaf’, ‘simplistisch’ of niet ‘taboedoorbrekend’ genoeg; met zo'n onderwerp kun je het kennelijk ook nooit goed doen . Sinds wanneer is taboedoorbrekendheid een opzichzelfstaande kwaliteit van een film geworden? En trouwens, wat is hier het taboe dan? Gemengde relaties/huwelijken zijn voor het grote publiek toch allang geen taboe meer?

Ik vind het een sterke film, vooral door het realistische beeld dat het schetst van een conflict waarin ieders motieven binnen de logica van hun eigen overtuiging aannemelijk en invoelbaar zijn. Het ogenschijnlijke ‘happy end’ is ook eigenlijk allesbehalve ‘happy’; Casims ouders ‘verliezen’ immers hun kinderen, waarmee wederom wordt benadrukt dat het een situatie is zonder pijnloze oplossing. Wat ik vooral goed vind, is dat Loach het niet enkel als een cultureel conflict benadert (de relatie van Casim en Roisin bewijst dat), maar ook vooral als generatieconflict (het onbegrip tussen verschillende generaties binnen culturen lijkt immers minstens even groot als het onbegrip tussen culturen of geloofsovertuigingen), en daarmee onderscheid deze film zich qua benadering juist wel van veel andere films met een soortgelijk onderwerp, al zullen er vast wel films zijn die ik over het hoofd heb gezien.

Eindelijk eens de eerste film van Loach die ik heb gezien en die ook meteen geslaagd is. Weer een film over een onmogelijke liefde omdat er een van de 2 in een geloof zit waar de familie zulke vage normen en waarden aanvast genageld heeft, waar de zonen en dochters de dupe van zijn. Hier word dat ook op een mooie en ontroerende wijze neergezet. We volgen Casim, die opzich helemaal is geintregreerd in de Britse samenleving. Hij werkt als DJ en mag verder doen en laten wat hij wilt. Behalve de liefde dan, want hij mag niet met een Europese vrouw thuiskomen en MOET persee trouwen met zijn nicht om vervolgens mislukte kindjes op de aarde te kunnen kweken. (althans, je vraagt er als ouder wel om) Maar helaas gaan die mooie plannetjes van pappie en mammielief niet door waneer Casim als een blok valt voor de muzieklerares van zijn zusje. Roissin, en dat is dan ook echt het lichtpunt in de film tegen al die ellende bij Cassim's familie-mentaliteiten in. Want als er maar 1 ding is die je niet kan en zal mogen verbieden en onderdrukken dan is het de liefde wel. En ja het is een lichtpuntje maar helaas loopt het niet op zijn rolletjes door de omstandigheden, en dat word in Ae Fond Kiss om een ontroerende maar ook tamelijk op een schrijnende oneerlijke wijze neergezet.

Prima film gewoon en een onmogelijk liefdesverhaal.

4,0*

Erg goede film, die vrij luchtig begint, maar langzaam maar zeker het web laat zien waarin de hoofdrolspelers verstrikt raken, door religie, familie-eer en liefde die niet kan bestaan.

Het greep me best aan, en ik wilde ook écht dat het goed zou komen. Prima hoofdrolspelers en ook prima acteerprestaties, vooral van Eva Birthistle.

Ben blij dat ik deze regisseur heb leren kennen, ga zeker meer van hem bekijken.

Ruime 4*

“Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen”. Ken Loach laat in deze film zien dat dit oude gezegde niet specifiek Nederlands maar universeel is. Het gaat in dit geval niet over puberende tieners à la Romeo en Julia, maar over min of meer door de wol geverfde volwassenen die hun wederzijdse romantische gevoelens in de knel zien komen door de weerstand, die hun verschillende culturele achtergronden oproept.

Regisseur Loach en zijn favoriete scenarioschrijver Paul Laverty kiezen voor een genuanceerde benadering door de schuld niet eenzijdig bij de Pakistaanse familie te leggen en o.a. ook door de duidelijke tekening van de tegenstellingen binnen die familie (oudere zus Rukhsana vs jongere zus Tahara).

Het verhaal en het acteren van een stralende Eva Birthistle maken dit voor mij tot de beste van de zes Ken Loach-film, die ik tot op heden gezien heb.

Film waarin de harde realiteit over een onmogelijke liefde tussen mensen uit verschillende culturen wordt geportretteerd. Bij tijd en wijle hartverscheurend om te zien hoe de Pakistaanse moslim Casim worstelt met zijn onmogelijke keuze: liefde voor een blank meisje en de mogelijkheid door die liefde zijn familie tot schande te maken. Ook zijn geliefde Roisin komt er geleidelijk aan achter dat vrije keuze maar zeer beperkt is in het katholieke deel van Glasgow. Deze 'clash' tussen culturen/religies en de onmetelijke hartstocht van de liefde maken "Ae Fond Kiss" tot een bar liefdesverhaal, waarin je iedereen van tijd tot tijd een beetje adem gunt.

Geweldige acteerprestaties en een sterke chemie tussen de hoofdpersonen. Gelukkig wordt het liefdesverhaal nooit te zoetsappig, waardoor de harde realiteit geloofwaardig blijft en de film een prachtig liefdesdrama is, die je tot het inzicht laat komen dat ook liefde een zware kluif heeft aan de starre dogma's van religie en/of culturen.

Op zich heb ik niet veel toe te voegen aan mijn vorige recensie. Hoe liefde en religie elkaar nooit zullen vinden. Feit dat Roison en Casim toch kiezen voor elkaar, is vooral te verklaren doordat ze wel hun geloof behouden maar religie niet boven alles stellen. Maar evengoed is het niet evident om hier uit te groeien. Buiten religie is de liefde voor familie ook belangrijk en zit de twijfel bij Casim deels omdat hij weet hoe religie belangrijk is voor z'n ouders.

Ae fond kiss is nog altijd een goeie film. Hier en daar wat houterig geacteerd, maar goed genoeg om er van te genieten. Al blijft het daarmee wel net onder de radar om een klassieker te worden.

Deze eens geprobeerd en vond het wel een goeie film. Ondanks het eenvoudige verhaal weet de film wel te boeien, mede door de prima speelduur.

De cast deed het ook prima en kwam overtuigend over.

Geen misse film, het bekijken waard.

De titel komt van een lied van de Schotse dichter Robert Burns. Het gaat over een onmogelijke liefde en de confrontatie tussen twee culturen in hetzelfde land. Zoals gewoonlijk bij Ken Loach is dit in een zeer realistische stijl gemaakt. De acteurs kennen slechts een deel van het script op voorhand. Vooral Eva Birthistle speelt een mooie rol. Zij moet de strijd aangaan met conservatieve opvattingen in beide milieus. Er zit ook een komische scène in die wat aan Laurel en Hardy doet denken, met die piano die de trap op moet. Je gaat gemakkelijk meeleven met de twee hoofdpersonages, die voor een dilemma geplaatst worden: rebelleren of toch maar conformeren aan de verwachtingen van je omgeving?

Ae Fond Kiss heeft me enorm aangegrepen. De liefde tussen een migrantenzoon (een moderne moslim) en een jonge muzieklerares was enorm aandoenlijk om zien. Het voelde helemaal juist aan. De culturele kloof is enorm en de obstakels zijn talrijk. Immigranten vormen vaak een soort maatschappij binnen een maatschappij maar zo werkt het helaas niet. Je maakt dan integraal uit van de "gehele" maatschappij. Loach en Laverty tonen hun affectie voor het koppeltje en de hoopvolle boodschap die ze met zich meedragen, fantastisch gespeeld door de acteurs, en drukken in hun sociale commentaar veel genegenheid en geloof uit voor de meerwaarde die een multiculturele samenleving zou kunnen hebben mocht iedereen verder zien dan alleen maar de verschillen. Onmogelijke liefde lees ik in sommige commentaren? Nee dus, en dat is misschien nog het mooiste aan deze film.

Ik deel de positieve recensies helaas niet.

Er wordt - zoals eigenlijk altijd bij Loach - goed geacteerd, vooral Eva Birthistle zet een uitstekende 'Roisin' neer. Ook hier weer een zeer realistische filmstijl zoals we van Loach kennen.

Maar wat een pessimistische boodschap heeft deze film. Ik ben na het zien van deze film niet positiever geworden over de problematiek van integratie en goed met elkaar kunnen samenleven. We zien een Pakistaans gezien dat in Engeland een op en top Pakistaans leven wil leiden en dat ook aan de kinderen wil opleggen met harde hand. Iedereen zit vast in de regels en wetten van zijn eigen gemeenschap wat het leven en de toekomst van anderen de kiem in smoort. Maar ook de Engelse Roisin blijkt vast te zitten in de wetten, relaties en vooroordelen van het streng Katholieke geloof. We zien hoe geloof, cultuur en traditie het leven beperkt, in een keurslijf stopt en kapot maakt in plaats van verrijkt. We zien hoe culturen er alles aan doen om gescheiden te blijven en geen toenadering zoeken. Beide verlangen dat de andere kant zich maar aanpast. We zien hoe de liefde tussen twee mensen onmogelijk wordt gemaakt.

Overigens kon ik ook maar weinig sympathie opbrengen voor de twee tortelduifjes. Besluiteloos, gezwalk, 'beating around the bush' aan de ene kant en onbegrip, naïviteit en egoïsme aan de andere kant. Ik werd bijzonder moe, moedeloos en treurig van deze film. En dan is het ook nog erg langzame en trage film. Sommige scenes worden echt te lang uitgesponnen zonder dat het veel extra's biedt. Die 100 minuten hadden er best wat minder mogen zijn.

Onlangs heeft Loach een andere film gemaakt over een gelijksoortig thema: The Old Oak (2023). Het lijkt erop dat Loach na bijna twintig jaar van mening is veranderd en hoopvoller is geworden. Of zich heeft gerealiseerd dat we behoefte hebben aan een andere narratief. Dat we behoefte hebben aan een verhaal van hoop, dat ons laat zien dat het allemaal goed komt. Van deze film heb ik aanmerkelijk meer kunnen genieten.

De film is op zich kunstig gemaakt, maar ik kan er persoonlijk niet meer dan 2 sterren voor geven. Het gemiddelde van 1 ster die weergeeft hoeveel ik van de film heb genoten en 3 sterren voor de filmische kwaliteit.

Een perfect voorbeeld waarbij twee etnische religieuze gemeenschappen wel met elkaar kunnen samenleven en opschieten zolang er maar niet in the inner circle gekomen wordt. Het gaat hier niet om extreme gelovigen. Er speelt ook meer dan het geloof alleen. Het is over de fundamentele elementen van je zijn, je familie, de eer en de waarden ... en vooral hoe anderen over je denken. Dat laatste is zo belangrijk voor velen over diverse religies heen zelfs.

Erg fijn gebracht alweer door Loach. Geen diepmensenlijk deze keer, maar wel nog steeds een film over mensen. Een relatie gedoemd om te mislukken denk ik ondanks het open einde. De twijfels die er waren ervoor en tijdens, de knipperlichtrelatie, ... geen goede tekens.

Knap gespeeld door het duo. Een film die ook gaat over vrouwen, over de toegewijde oudere zus, de vooruitstrevende jonge zus die elders wil studeren, de leerkracht die in een andere realiteit terechtkomt. Loach weet de perfecte balans te bewaren!