Kôkaku Kidôtai (1995)

Goh, de sf/actie b-film vehikels die ik al gezien heb in mijn leven (vooral die uit begin jaren 90) waar soorten cyborgs en die voordehandliggende issues over hun ziel/bewustzijn/zin van hun leven en soortgelijke dingen bij te pas kwamen, zijn niet te tellen. Ik zei semi-achterhaald omdat ik wel weet dat deze film hier er wel dieper op doorgaat misschien dan de meeste van die prul (maar 't blijven voor mij wel eenmaal die eeuwenoude kernthema's die voor vele deja-vu momenten zorgen).

En ingewikkeld, tja. Dat is persoonsgebonden. Het moet zijn dat jij veel vlugger iets kan bevatten dan ik. Vond het iig allesbehalve je doorsnee verhaaltje qua eenvoud en begrijpbaarheid.

Ghost in the Shell was na Jin-Roh mijn 2e kennismaking met dit Genre.

Waar ik hier een beetje tegenop liep was het gebrek aan actie en de lange nietzeggende scenes die dan wel mede door de beelden en muziek te doen zijn maar toch na een tijdje saai beginnen te worden. Ook is het vele Filisofische gepraat door de karakters niet altijd even boeiend en doet het afbraak aan de film.

Jammer dat ik mede door deze aspecten niet helemaal in de film zat en hij op sommige momenten zelfs slaapverwekkend werd. Gelukkig werden de positieve aspecten zoals het verhaal en de mooie settings niet volledig ondergesneeuwd en blijft de film dus behoed van een onvoldoende.

Krappe 3*

Afgelopen Zaterdag herzien op het Holland Animation Film Festival, na het geweldige Japan: openArt programma, waar prachtige, inventieve, grappige korte animatie films de revue passeerden. Dit allemaal van jong Japans talent, wat ligt het niveau daar hoog zeg.. Geweldig was dat.

Ghost in the Shell viel me deze keer iets minder goed, ten eerste een grote foei richting HAFF voor het voorschotelen van een Engelse dub Dit is denk ik een grote oorzaak waarom ik de film met een volle ster naar beneden moet halen. De dialogen waren zo droog als… droog brood, echt erg.

Ook vond ik de beeld poëzie deze keer minder mooi overkomen. Vond het allemaal net dat iets te stijf om echt boeiend of magistraal te zijn, paar prachtige scènes daargelaten natuurlijk: o.a. de shoot out op het waterplein met de daarvoor lopende scènes, de zee scène, de titelsequentie.

De thematiek blijft interessant, maar ook die vond ik minder goed naar voren komen. Ik vond de film als geheel dus minder interessant dan voorgaande kijkbeurten. Over een tijdje nog maar eens gebeuren, vorige twee keer stond hij namelijk op 4,5*, nu moet hij toch zakken naar 3,5*…

Wat een drogreden

Waarom zou je laatste kijkbeurt doorslaggevend moeten zijn? Je hebt twee keer genoten, daar verandert dit toch niets aan? De meeste keren dat ik bijvoorbeeld 5* uitdeel is dat op basis van een eenmalig gevoel en dat is onuitwisbaar.

Hoezo dat. Een 5 sterren film moet voor mij ook na 5 kijkbeurten 5 sterren verdienen. Vaak laat je je bij een eerste kijkbeurt teveel leiden door emoties of verwachtingen.

Teveel leiden door emoties? Als die emoties er zijn is dat nooit teveel. Ik ken vrijwel geen enkele film (incl. mijn top10) die de tweede kijkbeurt een even grote impact had als de eerste. Dat doet aan mijn waardering niets af omdat het gevoel dat de film de eerste keer wist op te wekken blijft staan.

Ik wil een film goed kunnen beoordelen en dat gaat beter na drie kijkbeurten dan na één kijkbeurt.

Ik vind meestal de laatste kijkbeurt doorslaggevend. Natuurlijk reken ik de eerste kijkbeurten mee in mijn beoordeling, en is in dit geval een hele ster aftrek misschien niet eerlijk, al helemaal omdat ik de film het afreken op iets waar hij zelf niets aan kan doen (de Engelse dub). Ik had eigenlijk gewoon weg moeten lopen, want ik wist gelijk al dat ik me de gehele film zou irriteren. Maar ticket betaald, ik loop nooit weg

Maar dan nog, een film moet ook na meerdere kijkbeurten nog overtuigend zijn, en moet telkens goed aanvoelen. Bij een film als deze sluit ik een opwaardering bij de volgende kijkbeurt absoluut niet uit, zou het haast vreemd vinden als dat niet gaat gebeuren.

Dit alles lijkt me misschien enigszins krom, maar voor mij is het logisch

Ghost in the Shell is een anime waarin de kleinste details nauwkeurig afgewerkt worden, prachtig hoe de auto `s zich een weg banen door het stratencircuit van een grote stad. Telkens weer weet Oshii het verhaal ondergeschikt te maken aan de fraaie decors waarin het verhaal zich afspeeld. Vooral de achtervolging van de boef waarin de climax uitmondt in het water is mooi geanimeerd.

Fijn ook, dat hier de tijd wordt genomen voor een korte stop waarin je jezelf als het ware in een grote Japanse stad zoals Tokyo waant en op reis wordt genomen voor een rondje sightseeing door de winkelstraten onder begeleiding van prachtige muziek.

Het verhaal vond ik weinig om het lijf hebben, in de verste verte deed het mij een beetje denken aan The Thing waarin het menselijke lichaam overgenomen dreigt te worden door een buitenaards virus.

Net zoals een verslag stukken verzorgder oogt als je wat aandacht besteedt aan de lay - out ervan, moet ik Oshii nog even een compliment maken voor de geweldige openingscredits die mij al gelijk de ogen deed openen. 4*

Ik zei ook al: in de verste verte. Alleen wordt er hier een andere dimensie aan gegeven, doordat men zich hier bezig houdt met cyberspace. Beide bevatten wel SF elementen, echter dat is een veel vaker voorkomende overeenkomst tussen films.

En The Thing is natuurlijk ook weer geïnspireerd op andere films.

Bwah, veel science is er bij The Thing toch niet bij. Gewoon Aliens (monsters maw), GitS zit gebeiteld in de technologie.

Zou iets als The Thing niet eens onder sci-fi plaatsen.

The Thing is toch wel degelijk SF. Alleen al om de doodeenvoudige reden dat het niet realistisch overkomt als een buitenaards wezen een menselijk lichaam overneemt.

Wel is The Thing heel anders dan veel SF filmpjes die alleen maar om ruimtewezens/schepen draaien. Dat komt vooral omdat de landschappen in The Thing gewoon op onze planeet aarde liggen, die bevolkt worden door gewone mensen.

Lijkt me toch echt geen goeie reden om het fantasy te noemen. Heeft niks met technologie en alles met biologie te maken. Zo kan je geesten ook SF noemen.

GitS gaat uit van een door wetenschap bepaalde toekomstvisie met enkele wetenschappelijke elementen die als vraagstuk gepresenteerd worden (AI).

Tegenvaller.

Grootste minpunt vind ik het verhaal. Kon me voor geen meter boeien. Daardoor werd het een erg moeizame zit.

Ik vind niet alle stijlen in deze film even aantrekkelijk. Wonderlijke en grafisch imposante scenes worden afgewisseld met saaie grijze wolkenkrabber omgevingen en ingezoom op weinig bijzondere karikaturale mannetjes.

De animatie is soms erg indrukwekkend, soms valt er bar weinig te beleven.

met hooggespannen verwachtingen begon ik aan deze film. Begin viel goed, leek een interessant verhaal, mooie graphics en toen viel opeens de interesse weg. Verhaal verviel en kon me niet echt meer pakken. Jammer.

Uiteindelijk: 1.5 * voor de graphics, 1* ster voor het verhaal: 2.5 *

En dingen als sfeer en soundtrack tellen niet mee?

sfeer is een combi van graphics en verhaal. Soundtrack (dat hahijaaaaa hahijaaa hahijeee hojaaa bedoel je) kon me niet intrigeren. Maar ik ga em denk nog maar eens zien. Een 3* zit er misschien wel in.

Niet het meesterwerk dat ik had verwacht. De animaties zijn wisselvallig (de eerste minuten zijn afgrijselijk en ook veel van de randfiguren zijn echt debiel getekend, later komt hij er wel bovenop, vooral in de actiescenes en hun meestal waanzinnig mooie setting) en het verhaal is wel interessant, maar veel te complex uitgewerkt. Het hele gegeven waar de film rond draait is zeer fascinerend en heeft me best aan het denken gezet, maar ik vond niet dat dit scenario echt iets aan het idee toevoegde, behalve er een spannende film rond construeren met een hoop ingewikkelde spionagetheorieën en allerlei betrokken instanties die ik niet uiteen kon houden. Dan had ik het toch liever wat meer de filosofische toer op zien gaan.

De film weet wel te boeien, maar slaagt er ook niet in om personages te creëren die echt bijblijven, iets waar Akira (om hem dan toch maar eens te noemen) veel beter in is.

Maar niet enkel slecht nieuws dus: het idee is erg boeiend, er zijn heus wel scenes waarin dat ook tot in de film zelf doordringt (zoals het hele vuilnismangedoe, of de prachtige finale), de muziek is prachtig en heel origineel, zelden meegemaakt dat film en muziek zo van elkaar verschillen in stijl en toch perfect samenkomen, en sommige beelden zijn echt wel adembenemend mooi, soms door kleine details, soms door de combinatie van alles. Hoogtepunten zijn wat dat betreft de openingsgeneriek, alle scenes die zich in de oude stad afspelen, het gevecht in het water, en de finale in die waanzinnig mooie hal.

Ik geef voorlopig een 3.5 *, maar ik ben wel van plan hem nog eens te bekijken alvorens ik deel twee aanvat, misschien helpt het wat als ik wat beter kan volgen .

Ghost in the Shell is dan ook gen louter "filosofische" film. Het bronmateriaal is dat enerzijds ook niet, anderzijds mengt Oshii vaak nogal wat politieke zaken in zijn films. De film draait inderdaad niet enkel rond het mens/computer zijn, maar nestelt zich ook in zijn setting, waar vaak nogal wat politieke evoluties uitgewerkt zijn. Iets wat in de comic en de serie ook heel duidelijk naar voren komen.

Dat maakt het er inderdaad complexer op, omdat zowel Shirow als Oshii daarin vaak nogal ver gaan (veel verder dan wij gewoon zijn in scifi) maar dat maakt het vaak ook wel interessanter. Misschien dat het je in een films als Patlabor 2 iets beter bevalt, aangezien dat deel daar duidelijk de focus krijgt en de film niet bekend staan om z'n typische (te ?) filosofische standpunten.

Lelijk vind ik de film trouwens nergens, en voor zijn tijd was GitS een landmark film. Visueel ongeëvenaard.

Ik vond de film de tweede keer duidelijk beter, maar toen ik daarna deel twee zag verdween dat allemaal in het niets . Het is inderdaad geen louter filosofische film, daarom vond ik het hier zonde dat zoveel tijd wordt gestoken in het uitwerken van intriges die je moeilijk kunt plaatsen en ook helemaal niet uitgelegd worden (of ik moet het gemist hebben natuurlijk). Ik heb het bijvoorbeeld over die scene dat ze in de bosjes een landende helicopter zitten bespieden waaruit personages stappen die nooit terugkomen in het verhaal, of het gedoe in de parkeergarage met die druksensoren waar ik de clou in het verhaal ook totaal gemist heb, of zelfs het feit dat die vuilnisman overal met zijn kaartje inlogt, ik weet wel dat zijn geest gehackt is en dat vond ik een geweldig cool concept, maar waarom hij deed wat hij deed snap ik echt niet. Het leken me vooral elementen die uit een langer verhaal achtergebleven waren (de comic of de serie waarschijnlijk dan) maar in de korte tijdspanne van deze film niet genoeg duiding kregen.

Dat de film voor zijn tijd heel goed geanimeerd is, is wel het laatste argument dat ik van jou wil horen trouwens . Maar het is echt niet slecht, vaak zelfs prachtig (die opeenvolging van beelden van de stad ergens halverwege is bijvoorbeeld adembenemend, was ik vergeten noemen eergisteren, en ook het laatste beeld van de film is subliem) Maar ondanks dat blijft het een net-niet film, met een 3.5 .

Vele punten worden in de comic (de TV serie is pas veel later verschenen) wat beter uitgelegd, hoewel daar nog meer in details verdronken wordt. Ik vind het begrijpelijke commentaar maar ik heb er compleet geen probleem mee.

* de helicopterscene: heeft te maken met de opsporing van The Puppet Master. De man die ze daar oppakken was een verdachte, op het eind van de scene wordt gezegd "he's only a puppet himself".

* de parkeergarage: een aantal mensen komt het gebouw binnen. Togusa merkt dat de liftdeuren langer openblijven dan zou moeten en gaat op onderzoek uit. Via de druksensoren in de lift komt hij erachter dat er meer personen in de lift zaten dan hij kon zien. Het gaat hier over de "kidnappers" met termo-optic camouflage. Zo komen ze er dus achter dat The Puppet Master ontvoerd zal worden en staan ze klaar om de achtervolging in te zetten.

* de vuilnisman: elke keer de vuilnisman belt met zijn kaartje wordt de "prime minister" gehackt. Een typische zaak voor Section 9 waardoor The Puppet Master Kusanagi in de zaak betrekt. Waar het hem uiteindelijk allemaal om te doen is. Grote setup dus.

Shirow kijkt in z'n comic vooral naar vormen van cybercriminaliteit die de vooruitgang meebrengt en gaat daar vaak erg ver in. Oshii heeft een aantal zaken overgenomen maar focust wat meer op het filosofische (zonder de achtergrond van de film te verwaarlozen).

Innocence is inderdaad een stap vooruit op alle gebied en meer Oshii's film, maar dat doet weinig af aan dit werkje vind ik.

Dat de film voor zijn tijd heel goed geanimeerd is, is wel het laatste argument dat ik van jou wil horen trouwens

Een argument in functie van de persoon waar ik mee discussieer natuurlijk. Ik vind het er vaak nog steeds geweldig uitzien

Intrigerende anime die af en toe helaas wat te ingewikkeld wordt waardoor de aandacht op het animatiegedeelte op momenten kan verslappen. Maar gelukkig bevat deze film genoeg audiovisuele hoogtepunten die een lust voor oog en oor zijn. De scene met de tank en de drijfscene zijn pareltjes. Wat een prachtige soundtrack heeft deze film. Heb er erg van genoten en wil heel graag het tweede deel binnenkort zien die, als ik de reacties hier moet geloven, een nog mooiere film moet worden.

4* voor deze.

Goede film, soms te ingewikkeld maar mooie film.

Het team dat deze film het beste heeft gedaan is volgens die site PSNR.

Audiovisueel een zeer knappe film maar het einde is erg lame imo.

Want ?

Erg abrubt en te open.