Blood Diner (1987)

Totaal geschifte, soms wat idiote, maar toch wel een erg leuke horrorkomedie zoals ze die enkel maar in de jaren 80 konden maken. De ene geflipte personage volgt de andere op en dat in sneltempo. Zo ook met de soms absurde situaties met de buikspreker en de worstelpartij met Jimmy Hitler! Het slot is compleet over the top met soms erg leuke gore en cheesy momenten. Ik heb me eigenlijk toch wel rot geamuseerd met dit filmpje!

Jackie Kong is een apart figuur. Na The Being en Night Patrol (een erg flauwe komedie) kwam hij met Blood Diner. Ook dit is een flauwe film, maar ook een eerbetoon aan Herschell Gordon Lewis (en aan Blood Feast in het bijzonder).
Net als in Blood Feast wordt er in Blood Diner ook geprobeert om een godin tot leven te wekken. Niet Ishtar, maar Shetaar is de godin in kwestie. En natuurlijk moeten de vrouwen van de stad oppassen, want voor ze het weten belanden zij in het feestmaal ter ere van de godin (en dan niet als gast, maar als hoofdmaal).

Het leuke is dat het ze uiteindelijk lukt om de godin tot leven te wekken, en dat de film dan meteen over-the-top gaat.
Het gore valt best wel mee, vooral als je het vergelijkt met hun voorbeeld. Wat dat betreft is Blood Feast een stuk smeriger.
Blood Diner daarentegen is gewoon zeer grappig en heeft in de twee broers een duo dat goed samenwerkt.

Zeer leuke film!
3,5*

PS: Voor de liefhebber, in Duitsland is een uncut DVD te koop voor maar 10 euro!

Leuk bloederig filmpje met ook de nodige komedie stukken.

Acteren was ook niet slecht.

3 sterren

Lachuh! Er is helemaal niet veel geld nodig wil je een leuke film maken. Neem een relatief laag budget en een groep enthousiastelingen en de fun spat van het scherm. En dan te bedenken dat ik de film na 10 minuten uit wilde zetten wegens te flauw, maar het ontpopt zich al snel tot een heerlijke onzin horrorkomedie!

Allereerst die waarschuwing vooraf aan de film was al erg flauw, opgevolgd door de intro van de serial killer waarbij het slechte acteerwerk meteen om de hoek kwam kijken. Ga ik dit wel trekken? Gelukkig neemt de film zichzelf nergens serieus en sluit het slechte acteerwerk juist aan op de markante personages. Het verhaal is te bizar voor woorden (Blood Feast nog niet gezien), maar de gestoorde broers maken er een leuke show van.

Rick Burks acteert leuk als de 'verstandige broer'. Schokkend als je dan leest dat ie twee jaar later is overleden bij een auto-ongeluk en zijn 'vriend' hem gewond achter liet. Carl Crew is het leukst als de onvoorspelbare George, geniaal gestoord soms. Vooral zijn gevecht tegen Jimmy Hitler is erg entertaining. En zo heb je ook nog een buikspreker, de godin Sheetar, pratende hersens, nazi-zangers, zombies en topless aerobics-fanaten. Had ik al gezegd dat de personages de show stelen? Meestal is het lachen geblazen, al is zo'n scene met de naakte ninjachick pijnlijk niet leuk.

Dit alles niet zonder wat toffe gore. Er worden behoorlijk wat ledematen gebruikt, ingewanden ontleed en bloed geconsumeerd en altijd met een dikke knipoog. Soms best nep, maar met veel plezier klaargemaakt om de kijker te amuseren. Het einde is over de top, past prima bij de film met een meer dan degelijke Sheetar. Coole buik-make-up. In zijn totaliteit voelt de film wat rommelig, is het acteerwerk niet groots en moet je wel van onzin houden. Maar bovenal is het met veel gein in elkaar gezet en ik heb er van genoten!

Let's eat.

Bizar, al had het voor mij net allemaal iets meer bizar, vreemd en smeriger gemogen. Na een ontzettend sterke opening gebeurt er een hele tijd vrij weinig. In ieder geval niet genoeg om je aandacht er de hele tijd volledig bij te houden. Gelukkig, net als zoals vele horror films in deze stijl, maakt het einde dan weer ontzettend veel goed. Het spel van de acteurs is fijn om naar te kijken en de gore is erg lekker. Vermakelijke film. Al blijf je aan het eind wel een beetje op je honger zitten.

Heel erg jaren '80, deze horror-komedie. Het is voornamelijk humor, waarbij alle horror vooral heel erg over the top is en gezien het budget van niks is dat misschien ook wel de juiste keuze. Tja, het is allemaal lekker melig, met een ontzettend onzinnig verhaal waarbij Jackie Kong volgens mij goed naar Herschell Gordon Lewis en films als Blood Feast heeft gekeken. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, want de flauwe humor en het slappe verhaal, dat weet je op een gegeven moment wel. Gelukkig gebeurt er genoeg en zit er zoveel bizarre onzin dat het toch wel blijft vermaken. In de categorie opzettelijke B-horror kan je deze er wel bij hebben.

Heel wat positieve reacties hier, maar helaas werkte deze komische horrorfilm niet voor mij. Er zitten wel een paar leuke scènes in de film zoals de twee vrouwen die in het restaurant vermoord worden of de party op het einde van de film. Maar dat is veel te weinig want de opzet van het verhaal is vaak te flauw met heel wat belachelijke scènes en personages. De humor spreekt niet aan en het slot kent geen bevredigende uitwerking. 3/10

…Hoe moet je dit beoordelen..? Aan de ene kant is het een vreselijke gemaakte horrorfilm, om van de flauwe humor niet te spreken maar de gekke vreemdheid waar deze rare film mee aan elkaar hangt zijn...euh vermakelijk.

Oorspronkelijk bedoeld als vervolg op Herschell Gordon Lewis' Blood Feast (1963) want producer Jimmy Maslon kocht de rechten ervan. De hoop was dat Herschell Gordon Lewis zelf zou regisseren, maar die was al lang gestopt en wilde alleen voor een aanzienlijke som geld...dat men uiteraard niet had. Dus werd vrouwelijke regisseur (voor zover bekend een zeldzaamheid voor het splatter-genre) Jackie Kong ingehuurd om te regisseren. Het resultaat is deze een onofficiële vervolg/remake/odeen ik-kan-niet-geloven-wat-er-gebeurde onzin!

Op aanwijzing van hun oom Anwar, een pratend brein in een pot, zetten de twee restaurateurbroers Namtut een lijk in elkaar dat bestaat uit lichaamsdelen die zijn geoogst van immorele vrouwen om de geest van de oude Egyptische godin Sheetar te ontvangen. Dit alles speelt als onhandige komedie. Er is zoveel dat er genoeg is om je af te vragen wat er precies in Jackie Kongs hoofd zat toen ze dit maakte.

Wat te denken van; een scène waarin de broers de maskers van Ronald en Nancy Reagan dragen en topless-aerobic-meisjes neerschieten of een of andere band die bestaat uit een zanger met een Romeinse helm, twee achtergrondzangers met blauwe pruiken, vier bandleden verkleed als Hitler en twee verkleed als paard. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de rest...waaronder een buikspreekpop.

Het bloedvergieten ziet er behoorlijk uit, gezien het feit dat de film met een vrij laag budget is geproduceerd. En tja de jaren '80 dus hoeveelheid niet-functionele naaktheid was groot. De film niet direct grappig, noch op de bedoelde manier, noch onbedoeld, maar het is zeker een apart geval dat de moeite waard om te bekijken En Herschell Gordon Lewis zou uiteindelijk in 2002 toch nog een legitieme sequel op zijn film uit 1963 regisseren

Blood Diner bevat veel. Heel veel zelfs. Kannibalisme, cults, zombies en zelfs een pratend brein op sterk water. Het is zo druk en men probeert te hard om grappig te zijn dat het vermoeiend wordt. Elke mop slaat de bal mis en elk nieuw plotelement is zo hard van de pot gerukt. Je weet waar de film naartoe gaat maar de film neemt rustig zijn tijd door via onnodige omweggetjes de speelduur te rekken.

Slappe boel die te vermijden valt. Ik had iets minder infantiel verwacht, vooral.

1,5*