Sous le Sable (2000)

Heel goed geacteerd door Charlotte Rampling, maar het verhaal stelt helaas niet zoveel voor. Ik zat steeds op een wending te wachten die niet kwam. Toch 3*.

Heel fraai inderdaad, sober maar toch meeslepend. Vanaf de eerste scene op het strand behoudt deze film voortdurend een hoog niveau. Niet vaak zag ik het onderwerp van rouwverwerking zo puur en integer uitgewerkt. Ondanks de simpelheid van het verhaal is dit een vrij complexe film die meerdere thema's beroerd. Alleen al de venijnige rivaliteit tussen moeder en vrouw (wellicht zelfs wat te dik erop) die ineens opduikt en ook weer verdwijnt, is zo invoelbaar.

En dan de cinematografie. De strandscene die ik al noemde is formidabel. De grootsheid van de golven, de eenzaamheid van Marie, de lichtreflecties op haar gezicht die gevormd worden door een subtiel samenspel van zee en zon. Prachtig gedaan. Maar er zijn vele kleine dingen die Sous le Sable zo mooi maken, bijvoorbeeld de 'reis-momenten', per trein of per auto met de spaarzame muziek. Dit is de eerste film van Ozon waar ik de stijl, gekenmerkt door soberheid, echt goed vind werken. Ook mede doordat scenes langer worden aangehouden en er veel momenten zijn zonder handelingen. Weinig woorden aan vuil maken verder. Genieten. 4*

Moeilijk om te beoordelen, want Ozon heeft een stijl waarbij het moeilijk is om echt te geven om zijn karakters. Maar juist door die stijl wordt het ook weer suggestief en kun je de emoties zelf een plaats geven. Iedereen ziet waarschijnlijk een ''andere'' film. En dat is toch best knap als een regisseur dat voor elkaar krijgt.

Allemaal wel aardig en vooral ook degelijk, maar eigenlijk nergens opzienbarend. Eigenlijk is alleen die scène waar haar man verdwijnt heel sterk. Dat sterke geluid van de golven, met de hulpeloze Rampling die hierover uitkijkt. Verder dobbert de film maar een beetje rond, zonder echt aangrijpend of geweldig interessant te worden. Kortom, vooral degelijk, maar ik heb wel betere films over rouwverwerking gezien, zoals bijvoorbeeld Trois Couleurs: Bleu.

Indrukwekkende tour-de-force van Charlotte Rampling. Het langzame tempo past perfect bij het psychologische proces dat de hoofdpersoon ondergaat, maar daar zit 'm meteen ook het probleem: de film is uitermate traag.

Niet slecht, maar François Ozon wel betere films gemaakt.

Goeie film waarin een vrouw van middelbare leeftijd moeite heeft met het verwerken van de verdwijning van haar man. Deels een mysterie, maar nog meer een karakterstudie over een vrouw die haar verdwenen man nog steeds denkt te zien. Realiteit en en fictie lopen hier door elkaar heen (iets waar regisseur François Ozon wel vaker mee speelt). Ietwat langdradig soms, maar een uitstekende rol van Charlotte Rampling.

Prachtige film van Ozon, zowel wat het verhaal, de dialogen, de enscenering, de muziek en de cinematografie betreft en vooral met een werkelijk verbluffende Charlotte Rampling.

Knap, zeer knap.

Ozon's beste. De film is typisch in zijn stijl, met vaak een wat observerende camera, fijn tempo, bepaalde sfeer, bepaalde thematiek, maar ditmaal ook een film die onder de huid glijdt, en dan kan dat vooral op conto van Rampling worden geschreven. Je moet er wel even in meegaan dat ze reageert zoals ze doet, maar eens je dat (vrij snel) overwonnen hebt is het genieten. Met haar 55 ziet ze er sowieso nog fantastisch uit (vooral in die zwarte galajurk en lipstick op) maar het is haar mimiek, haar ogen, haar hele invulling. Naturel, geloofwaardig en emotioneel meeslepend. Dan is het daarbij fijn dat ze goed tegenspel krijgt van Cremer die samen ook een fantastische chemie hebben. Dan doet Ozon verder wat hij altijd doet. Zijn films zijn nergens heel bijzonder maar wel altijd heel aardig kijkvoer. Hij maakte wel foutjes, natuurlijk. Zeker zo vlak na de verdwijning is er mijns inziens een te groot gat richting haar normale leven weer in Parijs. Maar absoluut 4,0*.

Deze was op tv en eens bekeken. Het was geen misse film. 'k moest wel even wennen na de vakantietrip, omdat het verhaal een beetje een vreemde wending nam, maar uiteindelijk was het wel een goed drama.

De cast deed het prima en de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

Vond hem wel het bekijken waard.

Qua stijl is Sous le Sable, zoals de titel doet vermoeden, een beetje stoffig: laag tempo, droog camerawerk, rustig sfeertje. Maar Rampling slaagt erin om je in haar psychologische dal mee te trekken en je, voor anderhalf uur tenminste, niet los te laten. Te bekijken voor een paar beklijvende momenten.

Mooi subtiel drama over verlies, ontkenning, onzekerheid na een verdwijning. Ik ben niet de grootste fan van Rampling maar hier is ze toch wel steengoed, vond het heel geloofwaardig hoe ze de rouw-stadia doorloopt (om wel weer te eindigen bij ontkenning). Zaten een paar hele krachtige scenes bij. De plot is misschien wel iets te subtiel, maar het paste op zich wel. Vraag me trouwens af wat de Japanse inbreng nou precies was aangezien het als tweede productieland staat.

Ik heb deze film overigens ooit eerder gezien en ik dacht bijna zeker te weten dat je toen wel het lijk zag bij de identificatie-scène. Niet dus, kennelijk was Rampling's blik vol afschuw voldoende om dat beeld bij me op te roepen.

Intrigerend, mysterieus drama over een vrouw (Charlotte Rampling) wiens man tijdens hun vakantie spoorloos verdwijnt. Na terugkomst doet ze alsof er niets gebeurd is en haar man nog steeds bij haar is. Het script biedt geen duidelijke verklaring en de gebeurtenissen zijn voor meerdere interpretaties vatbaar, maar hoofdzakelijk is dit een film over rouwverwerking. Rampling is uitstekend en draagt de film met het grootste gemak. De kijker wordt continu op het verkeerde been gezet en moet zelf maar uitvogelen wat er precies is gebeurd. Niet iedereen zal die aanpak kunnen waarderen, maar ik kon er wel iets mee.

Neen, nu weet ik het wel zeker. Ik heb het niet voor Rampling. Er is iets aan haar manier van lachen, van acteren dat ik enerverend vind. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ze op zich geen prima rol neerzet of geen goede actrice is. Maar mijn favoriet wordt ze nooit.

Intrigerend plot wel waarbij fictie en realiteit elkaar afwisselen. Bij een eerste dergelijke scène had ik eerst een flashback in gedachten, maar dat was het dus niet. Fijne Ozon wederom waarbij zijn drama's meer zijn dan louter sentiment. Met een prima montage en cinematografie biedt hij meestal iets extra's aan zijn films. De overgang tussen zee en Parijs mocht dan misschien iets te bruusk zijn, voor de rest een prima film met een onderhoudend plot.

Rampling draagt deze film over de rouwverwerking van een vrouw. De rouwverwerking is hier ingrijpender omdat er de hele film een zweem van twijfel is of de man wel overleden is. De pagina kan maar niet omgeslaan worden. Zo vindt men geen lijk terug en suggereert haar schoonmoeder dat hij er wellicht van door is met een jong kipje. Voor de rest vond ik dit een minder prikkelende Ozon zonder echte wendingen en volledig op één personage gefocust. Ik vroeg me op een bepaald moment ook af of de vrouw niet een beetje schizofreen was (ik hoor geluiden zegt ze ergens in de film tegen haar arts). Allemaal niet eens zo slecht hoor, maar ook helemaal niet zo bijzonder. Met wat minder respect voor Ozon had ik het zelfs suf genoemd.