Sous le Sable (2000)

Heel goed geacteerd door Charlotte Rampling, maar het verhaal stelt helaas niet zoveel voor. Ik zat steeds op een wending te wachten die niet kwam. Toch 3*.

schit-te-rend!

nog een keer: schit-te-rend!

4,5*

Ik was iets positiever dan Kapp

maar op het eind ging er wel iets mis..

behoorlijk wat mis 3*

Ik vond dit nou echt niks. Opgeklopte lucht, nauwelijks een verhaal, laat staan iets interessants - allemaal erg voor de hand liggend, een beetje gebladerd in een handboek voor rouwverwerking.

En vooral véel Rampling... zesduizend close-ups van Rampling die betekenisvol uitlijkt over zee. Toch al zo'n betekenisvolle actrice die snel gaat tegenstaan.

Een film voor Ab van Ieperen, kortom.

En voor mij, niet te vergeten!

Ik weet niet wat ik van die vrouw moet denken, in de film niet en ook niet over haar acteertalent. De hele film gaf mij wel een beklemmend gevoel, waarschijnlijk toch ook wel door het zombiespel van madame Rampling. daarom ***

Geheel mee eens.

Schit-te-rend!

De sfeer die deze film uitademt wordt maar zelden geëvenaard.

Vanavond deze film bekeken op canvas zonder echt met grote verwachtingen op voorhand. Maar deze film kon me zeker boeien. Er zit dan misschien niet echt een heel verhaal in, maar waarom zou dat hier moeten, het geeft meer een bepaalde sfeer mee die mooi is uitgewerkt vind ik.

3,5*

Wat ging er mis??

Prachtig verfilmde rouwverwerking. Geweldig spel van Rampling en zoveel kleine veelzeggende details. Wat een ingetogenheid en mooie muziek..

Prima film, hiervan meer aub!

4 *

Helemaal mee eens. Mooi hoe de realiteit tijdens een vlaag van helderheid op haar gelaat af te lezen was en daarna weer vervaagde. De verlatenheid die ze in de supermarkt, de metro, de snackbar uistraalde. Erg indrukwekkend. Zoals altijd werd er veel gegeten, gedronken en gepraat bij Ozon. Dit vind ik tot nu toe wel zijn beste. Ook 4*

Geweldig acteerwerk, maar daar blijft het ook bij...

3*

De psychologie van de karakters (en dan vooral Rampling) was overtuigend.

Vooral op het einde, als ze haar man moet identificeren, en ze in alles meegaat, tot het horloge komt, het laatste bewijs dat de dode ook echt haar man is en ze dat als uitweg beschouwd. Gelukkig voor haar "ziet" ze haar man dan even later op het strand.

Je vraagt je alleen wel af of ze er ooit overheen komt...

Ozon is de seismograaf van de 50+ in de Franse middenklasse

De rustige rustelozen, hun respectievelijke hoogtepunten behoren tot een niet zo ver verleden ... wat hen grotendeels rest is leven onder de zon, zonder zorgen ...

Ze plooien zich terug ... ze lezen wat literatuur ... kauwen op een gomp brood of toast ... en jeremiëren over de passerende tijd en daarbij horende smart.

Het levert een kabbelende film op, maar dat hindert niet werkelijk ... Het zijn de details van schrijnende weemoed die “Sous le sable” boven de middelmaat heffen de krioelende mieren onder de boomschors, die de gemoedstoestand van Jean reflecteren.

Het moment waarop Marie twee koppen koffie uit de kast wil halen, maar zich plotsklaps realiseert dat Jean er misschien wel niet meer is

Geparfumeerde weemoed, zo je wil … gebracht met de gepaste reserve. Zoals de middenklasse

Mooie rol van Rampling, ze zet op overtuigende manier de

ontkennende "weduwe" neer die langzaam naar de waarheid toeleeft. Klasse

Wel een mooie film, alleen begon ik me, naarmate de film tot zijn einde kwam, me steeds meer te ergeren aan de houding van Marie, die doet alsof Jean nog steeds bij haar is.

Het verhaal blijft verder vrij eendimensionaal, vond ik, de film richt zich alleen maar op Marie, en er is vrij weinig ruimte voor de emoties van de andere hoofdrolspelers.

Charlotte Rampling zet wel een goede rol neer als Marie.

Geen hoogdravende film, weinig beeld en veel te veel woorden.

Dat is de essentie van de hele film *lol*

Er zijn ook geen andere hoofdrolspelers

Inderdaad ze speelt erg goed.

Persoonlijk zou ik eerder zeggen, veel beeld en weinig woorden. Maar ieder zijn eigen....

Prachtig !!! Wat een actrice, wat een film. Veel onderhuids gevoel. Geen moment verveeld. Alles klopt en is goed.

Goed gespeeld, maar nooit echt boeiend. 3*

absoluut mee eens, Rampling, Cremer an Nolot spelen goed maar de film is volgens me te clichéachtig

Geslaagde film met méér dan genoeg mystery-mogelijkheden waar Ozon niks mee doet, en toch een mooie film aflevert. Een film die niet alleen mikt op de gevoelens, maar ook met talloze symbolische shots het publiek roert, met als absolute climax het tasten 'sous le sable' en zelf de emotionele remming laten vallen. Er is ruimte voor 'iets nieuws, of is het toch Jean i.p.v. Vincent op het strand? Allemaal suggestief, keurig zoals het hoort volgens de Franse "regels". Misschien teveel opgebouwd als een thriller (het kon tot kort voor het einde zelfs een Lynch-film worden!), maar toch een zeldzame film die ondanks een typisch "psychologisch" (algemeen) onderwerp toch weet te boeien.
3*

Mooie film over rouwverwerking. Rampling zet een zeer solide naturel performance neer. De leegte, de pijn, de eenzaamheid is af te lezen van haar gezicht. Mooi maar mij wist het niet te emotioneren. Hoeft ook niet maar wel erg jammer. Al ligt dat meer aan mij dan aan Ozon, de film of Rampling's magnifieke performance.

4*

Prachtige film. Zeer goede acteerprestatie van de hoofdrolspeelster. Het einde is werkelijk fantastisch.

4*

Ik vond het echt een ontzettend mooie, trieste maar altijd sfeervolle film. Gezeur hier over een saai verhaal met een slecht of niet uitgewerkt mysterie zegt me helemaal niks. Daar ging de film gewoon niet om. Zoals al eerder opgemerkt is het een film over rauwverwerking en, alhoewel ik geen superfan van haar ben, Rampling doet het echt geweldig als een vrouw die door alle ellende weigert de waarheid in te zien. Het eindshot is misschien nog wel het meest veelzeggend, wanneer ze haar man ziet, er heen rent maar er niet bij komt. Dik verdiende 4,5.

Heel fraai inderdaad, sober maar toch meeslepend. Vanaf de eerste scene op het strand behoudt deze film voortdurend een hoog niveau. Niet vaak zag ik het onderwerp van rouwverwerking zo puur en integer uitgewerkt. Ondanks de simpelheid van het verhaal is dit een vrij complexe film die meerdere thema's beroerd. Alleen al de venijnige rivaliteit tussen moeder en vrouw (wellicht zelfs wat te dik erop) die ineens opduikt en ook weer verdwijnt, is zo invoelbaar.

En dan de cinematografie. De strandscene die ik al noemde is formidabel. De grootsheid van de golven, de eenzaamheid van Marie, de lichtreflecties op haar gezicht die gevormd worden door een subtiel samenspel van zee en zon. Prachtig gedaan. Maar er zijn vele kleine dingen die Sous le Sable zo mooi maken, bijvoorbeeld de 'reis-momenten', per trein of per auto met de spaarzame muziek. Dit is de eerste film van Ozon waar ik de stijl, gekenmerkt door soberheid, echt goed vind werken. Ook mede doordat scenes langer worden aangehouden en er veel momenten zijn zonder handelingen. Weinig woorden aan vuil maken verder. Genieten. 4*

Helemaal eens met eRCee hieronder mij. Als je deze film ziet vergelijk dan eens het contrast tussen het begin en het eind. Er zit een bijna identiek shot in van naar het strand toelopen, tussen soort helmgras door, aan het begin en aan het eind van de film, cinematografisch zijn onder andere die scenes fantastisch.

4 tot 4,5*

Prachtige ingetogen film,hij was gisteren weer eens op tv,ik had hem al 3 keer gezien,maar hij blijft mij boeien.

Ben het wat dat betreft eens met hugohei. Kon mij niet boeien. Ken wel interessantere films over rouwverwerking. 2 sterren

Ik heb een soort haat liefde verhouding met Ozon. Als hij met een jonge cast werkt vind ik het fantastisch, maar zodra hij films gaat maken voor actrices als Charlotte Rampling, dan gaan mijn haren toch stijf overeind staan. 2*

Waarom dat? Rampling is erg goed hier.