Angel Face (1953)

Two-face

'Angel Face' staat te boek als de laatste film-noir die Hollywood heeft gebaard (zoals gekend werd het genre later omgedoopt tot neo-noir) en de opdracht was aan Preminger om er een waardige afsluiter van te maken. En hoewel Preminger met 'Laura' reeds uitvoerig in de kijker had gelopen, leek hij niet meteen een voor de hand liggende keuze. Het was echter Hollywoodmagnaat Howard Hughes zelve die heil zag in de sobere, abstracte en economische stijl van Preminger, en hem bijgevolg carte blanche gaf.

Hughes kreeg uiteindelijk zijn gelijk, want op subtiele wijze draagt de eenvoudige, doch kenmerkende stijl bij aan de centrale thematiek. Uiterlijk lijkt Diana namelijk verdacht veel op een engel, maar schijn bedriegt wel vaker. Binnenin is Diana niet meer dan een eenzaam, onverbiddelijk wezen, een vrouw die niet kan omgaan met ontgoochelingen en de onvermijdelijke gevolgen die daaraan vasthangen.

In dat opzicht is 'Angel Face' zondermeer een archetypische film-noir, al vormt dat meteen het minpunt van deze prent. De stilistische vormgeving is efficiënt, maar niet altijd even oogstrelend; terwijl de prent verhaaltechnisch dan weer zelden fris genoeg aanvoelt om zich te kunnen onderscheiden van de 'middelmaat'. De ironische ondertoon, die het genre maar al te vaak me zich meebrengt, is ironisch genoeg ook datgene wat deze prent net iets te voorspelbaar en dus minder verrassend maakt.

Ten slotte moet het gezegd dat Robert Mitchum het potentieel heeft om één van mijn favoriete acteurs te worden. Ongezien hoe de man in al zijn nonchalance, geheel 'onderacterend', toch zoveel charisma en diepgang (als getormenteerde ziel...) weet op te wekken.

3*

Aardige noir met een echt forse Mitchum , mooie zwart-wit plaatjes doen de rest.

Het verhaal kon mij niet echt boeien, omdat het er vrijwel vanaf het begin duimendik bovenop lag hoe de vork in de steel zat. Daarom een aardige thriller, maar niet meer dan dat. Te meer omdat het acteerwerk van Simmons en Mitchum mij niet kon bekoren. Het slot komt als een donderslag bij heldere hemel en vormt daarmee verreweg het beste onderdeel van de film.

RKO melonoir met centraal 'angel face' en femme fatale Jean Simmons in de rol van manipulatieve leugenares. Het verhaal blijft doorgaans boeiend en kent weinig inzakkingen. Een vleugje courtroom drama kan in mijn ogen ook nooit kwaad. Mitchum zet een interessant personage neer; zichtbaar onverstoorbaar, alsof de hele affaire hem in geen enkel opzicht benadeelt. Met vermoeide ogen baant hij zich een weg doorheen een jungle van waanzin, zonder ook maar enigszins zijn coolness te verliezen. Zijn fascinatie met Diane wordt zoals verwacht nooit helemaal duidelijk en hij benadert het leven met een zekere onverschilligheid. Hij deed me denken aan Meursault uit L'étranger, die eveneens op automatische piloot voortbeweegt en zich geen vragen stelt bij achterliggende motieven. Het verschil is dat Frank in dit geval onschuldig wordt bevonden door de jury en dus nooit (volledig) transformeert in een absurde held. Het gitzwarte einde vormde een meerwaarde, evenals de typisch scherpe dialogen.

als je denkt dat alle amerikaanse films in een happy end eindigen moet je toch deze eens gaan kijken .

Goede noir maar het blijft een beetje afstandelijk , het wringt ook een beetje als Michum's karakter frank maar rond diana blijft hangen ondanks het feit dat hij wel weet dat ze fout is .

Ik zag niet zo in hoe hij zijn andere vriendin die duidelijk een heel stuk aantrekkelijker is zomaar kon laten vallen voor deze andere vrouw .

Vorig jaar al erg genoten van Preminger noirs en dit is veruit de bekendste van de twee noirs van hem die ik nog niet zag.

Angel Face heeft Robert Mitchum als een ambulancechauffeur die geroepen wordt naar een rijk huis waar de vrouw des huizes beweerd slachtoffer te zijn van een moordpoging. Maar de meeste mensen daar denken dat het een ongeluk was, Of deed ze het misschien zelf denk je als kijker dan. En dan lijkt het even dat daar de film over zal gaan, maar dat blijkt niet zo. De dochter des huizes annex femme fatale wordt gespeeld door Jean Simmons. Mitchum wordt verliefd op haar en zegt zelfs zijn baan op en gaat voor de familie werken.

De verwikkelingen daarna zijn vooral een opmaat naar de laatste twintig minuten die een zeer fraai en tragisch verhaalverloop tonen. Over manipuleren om te krijgen wat je echt wil. Dat lukt deels. Mitchum is zijn relaxte zelf en dat past prima in deze film, maar Simmons steelt hier de show. De muziek is groots en bijna over de top als bij een klassieke tragedie.

Misschien komt het omdat ik noir liefhebber ben, maar bij Preminger steken ook een aantal van zijn noirs boven de rest van zijn oeuvre uit. Erg goed.