Gegen die Wand (2004)

Prettige meevaller. Heeft alles om zo'n cultureel gecertificeerd pruillipjes drama te worden, maar Akin heeft kloten en trekt stevig van leer. Sans gêne met een dikke scheut humor en een lichtjes opgeblazen verhaal met twee fijn geschreven en geacteerde rollen. Straffe vent, die Ünel, terwijl Kekilli een lekkere flair in haar karakter weet te leggen. Energiek ook. Met veel muziek, die misschien niet altijd even fijn is, het zweept de boel wel op. Al had iemand dat Turkse bandje best in de Bosporus mogen duwen.

Tel er nog een paar ontwapenende momentjes bij op (oom doet leuk mee) en je hebt een film die draait als een tierelier. Totdat het haar wordt ingekort en het spul verhuist. Daar is het nog wel eens rauw van karakter (wat heet) en de verandering die beide hoofdrollen tegen die tijd hebben ondergaan, is op zich wel interessant, maar de jeu is er op de een of andere manier toch een beetje af. Neemt niet weg dat ik waardering heb voor de drive en de overgave die Akin in z'n film stopt. Dat beloon ik dan ook maar.

Een pittige film die me soms deed denken aan 37°2 Le Matin. Mensen die hevig leven tot de bubbel van illusie springt. 2 mensen die zoals de titel zegt tegen een muur botsen. Niet fataal, maar een herkansing waarbij ze eerst elkaar 'gebruiken', maar stilaan door hebben dat ze elkaar kapstok zijn om uiteindelijk zich zelf op het rechte spoor te zetten.

De film kent een mooi tempo, is boeiend om te zien en de twee hoofdrolspelers zitten vol leven zodat ze de film zonder probleem kunnen dragen. Ik lees hier in reacties dat het laatste stuk minder is, maar net die landing na een turbulente vlucht, maakt het geheel compleet. De cirkel is rond. Uitzonderlijk mis ik de extra visuele aankleding niet, omdat net dat naturelle de film zo goed maakt. En op de juiste momenten wordt toch wel wat gespeeld met de beelden. De muziek als intermezzo plakt het geheel mooi aan elkaar.

Gegen die Wand is een film die het niet moet hebben van spetterende acteerprestaties, maar van ingetogenheid. Daarbij zeggen stilte en gezichtsuitdrukkingen vaak meer dan woorden. Aan een gezapig tempo groeit de vriendschap tussen de twee hoofdpersonages op een haast organische en geloofwaardige manier. Daarom is het raar dat de film naar het einde toe een grote, gekke sprong neemt. Maar op dat punt was de kwaliteit van dit realistische drama al bevestigd. Alleen over de muziek valt te discussiëren.

Heel goede film. Het trok direct mijn interesse. Ik werd meegevoerd in de wereld van Cahit en Sibel. Mooi hoe de band tussen hen sterker wordt, groeit en bloeit. Deze film bevat zoveel emoties en de acteurs brengen die heel goed over. Ik vind het mooi hoe de film door verschillende fases gaat en je de ontwikkelingen van de personages meemaakt. De muziek stoorde mij niet. Ik vind het wel wat hebben. Ja, ik heb weer een favoriete film erbij! 4,5*

Fatih Akin moet ik stilaan met stip noteren. Met deze Gegen die Wand opnieuw een topfilm afgeleverd. Gegen die Wand viel destijds in de prijzen op het filmfestival van Berlijn en doet zijn reputatie alle eer aan. De rode draad in het verhaal is de liefde of althans de zoektocht ernaar. Maar wie geromantiseerde liefde verwacht, komt van een kale reis thuis. Gegen die Wand valt eerder in de hoek van het rauwe drama waarbij één en ander soms ontspoort.

De twee hoofdpersonages Cahit en Sibel leren elkaar dan ook kennen op de niet zo evidente plaats als het ziekenhuis waar ze beiden herstellen van een zelfmoordpoging. Beiden vinden elkaar, maar de contacten zijn erg ruw. Cahit is nukkig en zelfs gewelddadig. Sibel wil er alles aan doen om te ontsnappen aan het controlerende juk van haar familie. Liefde gaat niet vanzelf, maar het koppel groeit langzaam naar elkaar toe. Geen melige momenten, maar wel reëel en met de nodige haperingen. Eerg sterk geacteerd door Birol Ünel en Sibel Kekilli, een voormalige pornoster. Het orkestje tussendoor lijkt bizar, maar versterkt de emoties die hangen over het koppel en de film. Het is een interne strijd, maar deint ook uit naar een strijd over generaties en culturen. Akin zorgt voor een evenwichtige symbiose met zijn uitstekende cinematografie en montage.

Het is een bittere film geworden met eveneens een sterk einde. Want het leven gaat zonder meer door. Het leven is wat je er zelf van maakt. Rauwe en authentieke prent, eentje om bij stil te staan. Mooi!

Rauwe en gitzwarte dramafilm over het verrotte leven van Cahit en Sibel. Cinematografie is vaak donker en duister, het verwaarloosde appartement van Cahit, het interieur van de kroegen, de straat.... Cahit en Sibel ontmoeten elkaar in de kliniek. Zij ziet in hem haar 'reddende engel', maar misbruikt hem alleen om van haar strenge ouders af te komen. Cahit ziet er eerst als een zwerver uit, maar Sibel heeft een positieve invloed op hem. Uiteindelijk verdiept de relatie zich op een bijzondere manier. Er zit af en toe ook nog enige humor in de film. Het Turkse bandje tussendoor leidt inderdaad af en had voor mij geen toegevoegde waarde. Ondanks dat ik geen affiniteit met 'substance abuse' heb, kon ik wel hun verdriet en wanhoop meevoelen. Birol Ünel gaf een meesterlijke vertolking van de rol van Cahit. Het einde was triest en dramatisch, maar wel passend bij de rest van de film......

Het was geen slecht idee met jouw te trouwen.

Zo! Hier was ik wel aan toe. Tijdens mijn weekje vrij opzich nog niet echt het wow gevoel gehad tijdens of na een film terwijl ik er toch wel wat doorgeramd had incluis een miniserie. Even inkomen was het wel aangezien ik weinig van de film wist, maar als snel sloeg dat om naar een WTF, wat is dit momentje, waarop de film met zijn inhoud en humor me niet meer los liet en de afloop me gisteravond, vannacht en vanmorgen nog wel eens door het hoofd spookte.

En ja WTF...eerst is het wel even zoeken rondom Cahit en de trouwgekke Sibel, een ex-porno actrice overigens, tot het bizarre momentje in het uitgaansleven en de busrit terug. Zoals gezegd vanaf daar grijpt de film en laat niet meer los rondom twee ontzettend verschillende karakters, beide op een heel ander punt in hun leven, en niet bepaald gemakkelijk voor elkaar in de bedachte constructie. Maar interessant is het wel, want de chemie en ontwikkelingen tussen de twee, en apart van elkaar, volgen elkaar snel op met uiteraard een veranderende relatie tot gevolg.

Wat is de genre duiding eigenlijk...? Romantiek drama, maar tragikomedie zou ook prima kunnen met bijvoorbeeld het ongemakkelijke gesprek met de schoonouders rondom de ten huwelijk vraging als mooi voorbeeld, net als de bruiloft zelf. Het ongemak en ongeloof straalt er af net als de eerste stappen van Sibel in Catif's huis. Stiekem is er ook een aanklacht te bespeuren omtrent de tweede generatie van immigranten die nog altijd in hun eigen taal moet spreken en zuchten onder de gewoonten en gebruiken van het land van herkomst. En wat een ettertje is die broer van Sibel en wat krijgen hij en zijn vrienden een fijne draai om de oren van Catif over hun slechte gewoonten. Het is helaas nog maar de opmaat voor problemen yet to come met afwijzing en jaloezie op de loer, een beproeving van jewelste en een zoektocht op een ander continent. De acteerprestaties zijn natuurlijk uitstekend, de muzikale intermezzo's overkomelijk.

Head to head zou een soort van vertaling zijn van Gegen Die Wand, en je zou kunnen zeggen dat er eerste een botsing tussen twee uitersten moet plaatsvinden voordat ze realiseren wat er moet veranderen en wat ze daadwerkelijk zoeken of nodig hebben. Dan is er uiteraard de verrassing a la zoek niet en gij zal vinden, want waar het huwelijk slechts een afspraak is, en vanaf meet tot mislukken gedoemd, blijkt er toch veel meer in te zitten dan ze beide verwachten. Tenslotte is er nog de afloop die ik voor de ontknoping al voor me zag als vergelijkbaar met Little Children. En ja, ik heb het zelf meegemaakt, dat iemand alles op schud, de boel op de kop zet, maar dat het door omstandigheden uitelkaar valt, niet kan door redenen en je met een grauw gevoel van leegte achterblijft met vragen zoals; wat als...? Ik ken dat gevoel, en dat gaf het geheel wel even een stukje lading en toch ook realisme, want dit is het leven, zo is het leven, het leven gaat namelijk altijd door of we daar aan toe zijn of niet. Afijn, het moge duidelijk zijn dat deze film wel indruk gemaakt heeft en me goed bevallen is. Een fijne toevoeging voor de collectie en eerst een mooie 4, en mogelijk een opwaardering bij een herkijk.

Het acteerwerk evenals de viezige regie van Fatih Akin zorgen voor een voldoende bij Gegen die Wand, die voornamelijk kan profiteren van een redelijk onvoorspelbare eerste helft. Niet omdat het romantiekaspect binnen deze film nu zo geweldig vernieuwend is, maar wel omdat het op conceptueel vlak opvallend maatschappijkritisch is. Het eindresultaat voelt door een grote hoeveelheid aan smerige details erg authentiek aan, maar daardoor was het voor mij persoonlijk wel moeilijk om een band met de personages op te bouwen. Ondanks het puike acteerwerk konden zowel de heer als de dame van mij een boom in. Dit resulteert in een wat taaiere en vooral vermoeiendere tweede helft, waarin Akin veel meer overschakelt op het melodramatische. De authentieke setting wordt ook achterwege gelaten, waardoor je opeens met een hele andere film opgezadeld zit. Gegen die Wand bevat genoeg scenes en beelden die op je netvlies gebrand blijven staan, maar laat niettemin een wat bittere nasmaak na. De uiteindelijke afsluiting deed me weinig tot niets.