Gegen die Wand (2004)

Het eerste uur (of iets langer) van deze film is gewoon erg goed, 4 sterren waardig. Zeer sterk geacteerd, lekker ruw en een originele setting met bovendien enkele geweldige komische momenten.

Maar net als je denkt dat de regisseur er eens een eind aan moet gaan breien, aangezien het verhaal niet dermate complex is om er een hele lange film van te maken, beginnen er zich opeens allerlei onnozele en vervelende stukken in het script te vertonen.

Niet alleen gaat de film dan nog eens een hele tijd door, maar nadat de film zich naar Turkije verplaatst lijkt het opeens een totaal andere film vol vreemde beweegredenen van de personages en nare, irrelevante scenes.

Ik bedoel: Dat gedoe met dat rondzwerven van Sibil, die verkrachting, die ontzettend domme scene waar ze wordt neergestoken. Die volkomen onverklaarbare actie van: ik ga met hem mee, oh nee, toch niet: waar gaat dat allemaal over?

Doodzonde. Vol punt aftrek daarvoor.

P.S.: voor wie er heeft gewacht op het moment dat 'I Feel You' van Depeche Mode eens mooi in een film werd verwerkt (en wie heeft dat nu niet ), dit is je kans.

Heel goede film vond ik. Rauw en passioneel. Ook toen het zich verplaatste naar Istanbul. bleef ik de film erg sterk vinden. Ook die band vond ik mooi. In het begin lijken het gewoon smartlappen, maar naarmete de film vordert winnen ze aan betekenis.

Een van de boeiendste kanten aan deze film vond ik het wisselen van de manier waarop de hoofdpersonen in het leven staan. Sibel is Cahit geworden in de scene op straat in Istanboel. Cahit is juist Sibel geworden. Hij trekt naar zijn geboortedorp, drinkt water in plaats van bier. Fascinerend en geloofwaardig.

Prettig is ook de humor in de film. Erg subtiel leuke scene is wanneer een verdrietige Sibel bij de "oom" blijft slapen en hij een droevig liedje zingt en vervolgens de instrumenten gaat imiteren. Liefdevol en grappig.

Dit zal mijn jaar top 10 wel halen.

4.0*

Eindelijk, eindelijk ging deze film dan in Nederland draaien. Zoveel over gehoord, zoveel goeds vooral. Een mooie foto van de film hing al weken op mijn muur. Moest 'm zien, hoge verwachtingen.

Twee vriendinnen meegesleept.

Zul je net zien: vriendinnen na de film diep onder de indruk. Zo diep dat ik eigenlijk de eerste tien minuten geen conversatie (of is het nou conservatie? Moelukke woorden) met ze kon voeren.

Maar ikzelf dus. Tja. Dat tweede uur hè? Ik sluit me volledig bij Kos aan en heb er niet zoveel aan toe te voegen, behalve dat ik de soundtrack helemaal geweldig vond. (orkestje tussendoor ook) En ik heb me regelmatig suf gelachen.

En ik sluit me volledig aan bij Chiquita - dat gekorporaliseer (of is het nu gekolonelliseer?) van De Knip daar issie te oud voor. En ik kan het weten want ik ben sinds een paar weken ook dertig.

Herziening levert weinig verschil op: film is nog steeds halfgeniaal. Wat me wel meer opviel is dat sommige verhaalelementen vrij banaal zijn, maar dat valt amper op tussen de overdonderende visuele kwaliteit, de goddelijke acteerprestaties en de mooie personages. De muziek is trouwens ook super: het is gemakkelijk om effect te scoren door de volumeknop ineens open te draaien, maar het werkt absoluut (net als in Lilya 4ever trouwens). die top tien plek was sowieso maar tijdelijk en verliest hij nu wel, maar over de vijf sterren twijfel ik nog: dit is absoluut de beste film van 2003 en hij verdient het wel.

Was er niet kapot van. Wispelturige film, raar gemonteerd (midden tijdens een scène wordt er zomaar naar de volgende gecut, vooral qua geluid stoorde het me erg), soundtrack deed me sowieso al weinig trouwens. Paar leuke nummers maar het Turkse gejengel overheerst toch en daar ben ik bepaald geen fan van.

Acteren is wel van een hoge plank en af en toe zitten er best wat mooie scènes in maar over het algemeen had ik het al snel wel gezien. Verhaal is op zich best aardig maar er wordt op de verkeerde punten gefocust (we zien Sibel zevenendertig keer in een club uit haar dak gaan maar als ze dan halfdood wordt achtergelaten op straat moeten we maar meteen accepteren dat ze het heeft overleefd en een man met koter heeft.

Die miep met haar gevolg er telkens tussendoor deden de film ook geen goed. 2,5* en geen honderdste meer.

Turks Fruit anno 2004.
Een keiharde film met een fenomenale Birol Unel; hij heeft een verbeten niemand-maakt-mij-iets kop met pleeborstel kapsel. Nieuwkomer Sibel Kekilli heeft een mooie uitstraling en zet een prachtige vrijgevochten Turkse dame neer met een overvloed aan girlpower.
De film heeft een opzwepende en soms duistere soundtrack. De muziek van Depeche Mode past in ieder geval perfect in de film.
Het scenario is erg rechttoe rechtaan en balanceert doelbewust op het randje van het aannemelijke, maar gaat daar op een enkele scene na, niet overheen. Gegen die Wand is wat mij betreft een uitermate geslaagde 'living on the edge' film.
Het einde van de film is wat al te gemakkelijk en laat wel erg gemakzuchtig zien dat de hoofdpersonages hun wilde haren ineens zijn verloren.
4 sterren en een plaats in mijn top 10 van 2004.

Interessante film die jammer genoeg soms bijna neigt te ontsporen. Sterkste moment van de film als Cahit vraagt aan zijn schoonbroer of die alsnog de familie eer heeft gered. 4 sterren

Er is ondertussen al genoeg positiefs gezegd over Gegen die Wand, maar ik wil alle lof nog graag eens beamen. Werkelijk een schitterende film, rauw en realistisch, geloofwaardig geacteerd en met een uitstekende soundtrack. Ik was er erg door aangedaan.

4.5 sterren.

Zeer aardige film inderdaad. Maar ben het met de meesten eens dat het nog veel beter kon moest het tweede deel het niveau even hoog gehouden hebben.

Ook ik kon weinig met haar terugkeer naar Istanbul, en dat geleuter erna. Film is verder visueel aardig, maar niks echt aparts, de score werkt (gelukkig, want verder is het best kutmuziek ) en de personages worden op geweldige manier vertolkt. Waarschijnlijk de grote redding van de film.

Vond het nergens over de schreef gaan, of erg schokkend. En om (nogal laat, maar ach) nog op chiquita's vraag te antwoorden, ik denk dat die sexscene bij hun hereniging in het hotel vooral z'n nut heeft door wat Sabil eerder zei. Dat wanneer ze sex hebben, ze écht man en vrouw zijn..

Maar aardige film dus, geboeid gekeken (behalve naar dat bandje), maar het laatste uur zorgt ervoor dat de film aan kracht inboet. 3.5*

En ook ik schaar me in die rij.

De film legt zo vreselijk weinig uit over de karakters, waarom zij dingen doen en waar ze vandaan komen, en toch duurt het maar en duurt het maar. Het gedeelte in Turkije is er met de haren bij gehaald en doet niet logisch aan. Een teleurstelling.

2*.

Ontzettend sterk eerste deel, maar zoals al eerder gemeld werd kakt de film ontzettend in, wanneer Sibel naar Istanbull verkast. Jammer; had echt heel veel meer ingezeten.

3*

Redelijk filmpje,

De regisseur heeft af en toe wel wat leuke ideetjes tussendoor. Maar uiteindelijk voelde ik 0,0 aan empathie voor Sibel. Dat kwam vooral door haar manisch - depressieve gedrag. Vond het allemaal te overdreven en hectisch allemaal. Kon toch wel wat genuanceerder! Net zo alsof alle jongeren die gevangen zitten tussen 2 culturen zich zo gedragen. Daarnaast wordt het allemaal steeds statischer naarmate de film vordert. Qua gedragsvormen is dat wel een verademing, maar qua beeld valt er helaas ook maar weinig te beleven. Absoluut geen topper begrijp niet waarom de film zo hoog scoort, wel degelijk. Heb mij niet verveeld. Soms zelfs grappig. Met name de verplichte gezamenlijke bezoeken aan het thuisfront. 3*

Met hoge verwachtingen ging ik gisteravond kijken en hoewel het geen slechte film is, had ik er toch wel meer van verwacht. Het acteerwerk van beide hoofdrolspelers is dik in orde en tilt de film naar een hoger niveau. Dat is nodig ook, want na een goede eerste helft zakt de film in het tweede uur behoorlijk in. Het verhaal wordt rommeliger onlogischer en daardoor boeit de film ook een stuk minder. De gezongen stukjes aan het begin, tussendoor en op het einde van de film zijn wel leuk gedaan.

Gewoon 3,0* dat is zeker wel verdiend, maar er had meer ingezeten.

Een naar mijn mening overgewaardeerde film. De film begint vrij aardig, maar naarmate de film vordert verslapt mijn aandacht steeds meer. Dit komt overigens niet door de acteurs, die goede prestaties afleveren. Het is meer het verhaal wat steeds minder kan verrassen, waarbij ik de muzikale onderbrekingen niet meereken. Ook het karakter van Sibel wordt steeds onrealistischer.

Misschien komt mij wat lagere waardering ook wel doordat ik weinig voelde voor het eigenlijke uitgangspunt van de film. Dit soort, in mijn ogen, onbegrijpelijke tradities zorgen in de 21e eeuw veelal voor problemen, zo ook hier.

Mooie rauwe film. De ontwikkeling die Cahil in de film doormaakt is mooi weergegeven. Ik las hier dat iemand het irritant vond dat Cahil in een gesprek met Selma opeens overschakelde op Engels. Ik geef hier juist een bepaalde betekenis aan. Voor mij staat dit symbool voor een bepaalde wissel die Cahil in zijn leven heeft gemaakt. Hij is een stuk strijdlustiger.

De kleuren, de muziek, de acteerprestaties; deze zaken dragen alle bij aan een geweldige sfeer in deze film.

4,0*

Merkwaardige film, bijwijlen onthutsend, met zeer sterk acterende pesonages.

Heel wat ingrediënten in deze film die geen seconde verveelt.

Mooie beeldvorming en genietbare muziek.

Een pluim op de hoed van Akin, Unel en Kekilli.

Vooral dan op die van Fatih Akin die van een doodgewoon liefdesverhaaltje een prachtig romantisch-drama stuk maakt. Weer een voorbeeld naar Hollywood toe hoe het wel moet. Akin zet alles goed neer met camerawerk van hoog niveau en goed gekozen soundtrack die alles perfect aanvult. Het verhaal wordt wel boeiend gehouden door de vele plottwists, was opzich wel nodig ook om de volledige aandacht erbij te houden, vooral vanaf de overschakeling naar Istanbul verwatert het verhaal.

Ook de pluim voor Unel en Kekilli, wat een prestaties. Dat Akin van een voormalige XXX-actrice dan een award winnaar maakt vond ik ook al top.

Een film die dus vooral groot is door de regisseur en de 2 hoofdrolspelers. Maar goed ook want voor de rest ietsje te weinig om handen.

****

Onverbiddelijke 5 sterren

Voor mij de 3e ziening van Gegen die Wand.

Ook na de derde keer zijn er nog kleine passages die me verrassen, waarvan ik het gevoel heb dat ze totaal nieuw zijn, dat ik ze niet eerder in de film heb gezien.

Het bloed spat van het scherm, dat moet je maar net kunnen hebben. Daarentegen is de film één van de rauwste, meest realistische, prachtigste films die ik ooit gezien heb.

Je gaat mee, mee, mee. Mee met Cahit, mee met Sibel.

Het deel in Hamburg is al zo betekenisvol, genoeg om twee kwaliteitsfilms mee te vullen. En dan komt als glanzende kers op de taart nog de ontkoping in Istanbul.

Akin weet conventionele cameravoering af te wisselen met een klein aantal experimentjes in de storytelling die precies goed, precies op hun plek zijn en zo bijdragen aan een nog intensere ervaring. Heerlijk.
Het spel van Sibels vader! Zo immens overtuigend! Die man verdient een hele grote oscar voor zijn bijrol.

Gedurende de film waren er twee momenten waarbij ik mijn twijfels had: Sibel zegt tegen Cahit dat zij hem trouw wil blijven wanneer ze hem opzoekt in de gevangenis (even later kon ik dit wel in perspectief plaatsen) en ten tweede wordt Sibel neergestoken. Een seconde hierna heeft de dader al spijt, wat vreemd overkomt.

Toch is dit geen reden een halfje af te trekken zoals ik overwoog. Daar is de film simpelweg te goed voor.

Magistraal.

Een drankverslaafde outcast meets een jonge Turkse vrouw die onder het juk van haar familie wil uitgeraken.Ze verbinden beider lot met mekaar door een schijnhuwelijk aan te gaan.Wat volgt is een aaneenschakeling van bruut geweld, mishandelingen en bittere wanhoop. Het relaas van een onmogelijke liefde die niet alle tegenslagen overwint.

Wat gebeurt er als twee suïcidale mensen een impulsief huwelijk aangaan? Veel rauwe ellende, zoals Gegen die Wand laat zien. Ondertussen speelt de Turkse achtergrond van de twee hoofdpersonen woonachtig in Duitsland, ook nog een rol, wat de situatie er niet gemakkelijker op maakt. De film bevat een aantal knallende mooie scenes, maar daartegenover staan ook veel oninteressante. Naar het einde toe begon het verhaal mijn interesse te verliezen. De karakters deden maar wat, kreeg ik het idee.

Ijzersterke film die laat zien wat acteren is. Dit samen met het interessante verhaal, de muziek en de prachtige rauwe scenes maken dit een film die je vanaf het begin meesleurt.

Indrukwekkend.

4*

Behoorlijk sterke film, alleen jammer van het 2e deel, wanneer het verhaal zich naar Turkije verplaatst. Doet zoveel afbreuk aan het totaalplaatje. Helaas. Maar...

... dan is het eerste deel van de film wel érg goed. Toen zat ik zeker op vier sterren. Verschrikkelijk sterk acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Prachtige vrouw ook, die Sibel - jammer van dat vreselijke (korte) haar later. Dat leek echt nergens op.

Ik vond de relatie tussen de twee vooral erg indrukwekkend en meeslepend gebracht. Prachtige scénes in de discotheek en bij hem in z'n appartement steeds. De ''voelbare'' pijn, wanneer Sibel met een andere vent weggaat en Cahit toekijkt. Erg sterk.

Mooie muziek, prima camerawerk en uitstekende montage. De film kent een mooi tempo en kijkt lekker weg... tot het laatste uur dan. Jammer van het einde ook.

Zalige Duitse film die ook weer lekker hard en cynisch is maar daarnaast ook zeer hartverwarmend. En zo kun je zien hoe het liefde in andere culturen gaat en vele gevolgen ervan. We krijgen te maken met de Duitster van Turkse afkomst Cahit, een ex-new waver en een zware junkie die lekker asociaal en cynistisch overkomt. Die beginscene in de kroeg was ook erg leuk. Ook Sibel was schitterend neergezet en ook best een lekker wijf en ook suicidaal net als Cahit, en ja, die vinden wel iets in elkaar en trouwen met elkaar, en wat een zooitje dervan gemaakt word. Zeker met zo'n streng geloof. Haha

En zo komen we terecht in het ultra rauwe wereldje van Cahit waar Sibel heel erg onder te lijden heeft. Alles word mooi weergeven in de smerige achterbuurtjes van Hamburg en ook de Istanbul scenes zijn onvergetelijk, vooral die scene waarbij: Sibel daar word belaagd door een groep mannen, die denken op zo'n monsterlijke wijze een vrouw van straat kunnen halen om ermee te trouwen. Tjonge jonge jonge. Ook de vele soundtracks waren heerlijk en ook die vele tussenspellen met dat Turkse orkest met Istanbul op de achtergrond was erg mooi gedaan. Je word voor de rest ook gewoon meegesleurd in de film en soms kan je wel dingen invoelen van de anderen. Wat ook een hele pijnlijke maar ware scene was was die scene met die ouders en de broer van Sibel die eerst bidden en de foto's van Sibel in de brand staken en dat de broer Sibel moest doden/in elkaar slaan.

Verder komt dat diepe Turkse geloof ook erg hypocriet en onmenselijk over vind ik.

Onvergetelijke mooie Duits Turkse film die en rauw en hard is maar ook regelmatig opbeurd waardoor het weer op een feelgood film lijkt. Dit was topklasse.

5,0*

Rauwe film over een verstandshuwelijk tussen een jonge turkse vrouw en een wat oudere turkse man in Duitsland. Na een sterk eerste uur, valt het verhaal een beetje uiteen als Sibel in Istanbul is (deels omdat de hoofdrolspelers dan niet meer bij elkaar zijn). De destrectuctieve kant van de liefde wordt goed weergegeven en uitstekend gespeeld door Birol Ünel en de ex-porno ster Sibel Kekilli (alhoewel dit ook wel was gelukt met wat minder bloed). Ook de muzikale intermezzos mochten van mij geschrapt worden.

Een Duits-Turkse film die ook in Nederlandse cultuur gehoor vindt. Fatih Akin weet prima een via meerdere zijden belichte kwestie weer te geven. Kenmerkend voor Europese films en zo ook deze is dat de hoofdpersonages niet echt een doel hebben en zich meer laten leiden door hun eigen reilen en zeilen. Het zorgt ervoor dat de personages goed uitgediept worden. Birol Ünel als ontdooiende slacker was magnifiek!

Al met al een indringende film.

Rauwe, aangrijpende film van meester-filmmaker Fatih Akin, met geweldige acteerprestaties van de twee hoofdrollen. Het bloed stroomt rijkelijk en had best een beetje minder mogen zijn.

Bijzondere prent die een leuke mix van de Duitse en Turkse taal bezit. Sterke cast en fraaie Oosterse muziek. Het was mooi om Cahit te zien veranderen na zijn tijden van bierblikken en duistere nachten. Sibel komt ongevraagd in zijn leven en terwijl hij eerst enkel van plan was om haar te helpen blijkt zij de wereld van hem een hele andere invulling te kunnen geven. Er wordt niet teveel omheen gedraaid en de frustraties worden meteen duidelijk gemaakt. Zo wordt Sibel ook daadwerkelijk aangepakt in dat steegje als ze de jongens uitlokt en rekent Cahit koelbloedig af met de vervelende mensen in de bar. Rauw drama met een uitstekende sfeer.

De film begint wel wat raar met een muzikaal stukje (dit komt tijdens de film nog een paar heren terug), maar vervolgens leren we beide personages beter kennen en ook hoe het leven er in een Turkse familie aan toe gaat. Na een uurtje veranderd het verhaal door een tragisch ongeluk en is het dan uitkijken hoe de film ging eindigen. De film bleef ook boeien tot het einde al mag je bij het kijken van deze film wel niet vies zijn van naakt/vrijscènes want er passeren er wel enkele.

De moeite om te bekijken, al zou 'k hem niet direct op dvd kopen.

Intens rauw en passionele film die los van de thematiek van zelfdestructie en onderdrukkig doordrenkt is van het leven. Niet mijn manier van leven, maar ondanks de triestiheid van hun bestaan verlangt iedereen er, vermoed ik, stiekem wel eens naar te leven als Cahit en Sibel in de eerste helft van deze film. Al is het maar voor een dagje. En even voor de mensen die hem nog niet gezien hebben, dan bedoel ik dus leven alsof elke dag je laatste is. Je bierflesje tegen de muur smijten met de simpele reden dat er geen druppel meer inzit. Keihard je stereo aanhebben na de avondklok zodat je buren uit hun bed trillen. Naakt de deur openen zonder dat je weet wie er aan de andere kant staat. Alles en iedereen provoceren met het gevaar in elkaar gebeukt te worden. Drinken en dansen tot je er bij neervalt en met de eerste de beste vrouw/man mee naar huis gaan. Waarom? Gewoon omdat jij denkt dat het kan, omdat jij er zin in hebt en het je verder niet kan schelen wat andere ervan denken. Ik ben er te stijf en burgelijk voor maar het duiveltje in me kan er wel eens naar verlangen. Cahit daarentegen brult, snauwt en smijt wat af en er gaat geen moment voorbij waar zijn blik of lichaamstaal niet schreeuwt ''ik ben alles verloren, heb zoveel pijn ervaren dat ik niet meer in staat ben te voelen maar ik LEEF godverdomme wel dus get the fuck out of my way voor ik mezelf wat aandoe en jou met me mee sleep'' Wat een super intense prestatie en wat een heerlijk agressieve manier van monteren. In elke scene zit een bepaalde bruisende energie die bezit van je neemt en je bijna door je aderen kunt voelen stromen. Ik geloof niet dat ik dit ooit eerder op een soortgelijke manier gevoelt heb. Des te bitterder is de omslag die een vrijwel perfect en potentieel meesterwerk toch nog even lichtje naar de knoppen helpt. Slecht word het dan niet maar het voelt nu wel alsof ik naar twee verschillende films heb lopen kijken. Waarom dat is vind ik op het moment, wanneer het nog niet echt goed bezonken is, lastig uit te leggen maar het werd nog het meest gekenmerkt door enkele onlogische beslissingen in het plot Als die moord? Ik vond het nog wel mooi hoe Akin vervolgens de rollen omdraaide en Sibel symbolisch hetzelfde pad der vernietiging deed doen volgen als Cahit in het begin, maar waar hij zich hier in de eerste helft leek mee te willen afzetten tegen zijn eigen achtergrond, lijkt hij die in deel 2 (waar Sibel toch voor het huisje-boompje-beestje bestaan kiest, een leven waar ze zich al die tijd juist tegen verzet had) juist weer te omarmen (?) Maar tegelijk blijft hij bitter en gunt zijn protagonisten geen happy end. Niet dat dit had gepast en ik hier op gehoopt had. Ben mezelf er dan ook wel van bewust dat ik daarmee niet echt zinnig commentaar lever en me misschien wel wat teveel mee heb laten slepen door de achterbakse triestigheid van dit soort zaken, waardoor het als westerling soms even een te-ver-van-mijn-bed-show werd? Maar gevoelsmatig klopte het gewoon niet voor me, al kan het zijn dat ik daar nog van terugkom... (3,5*)

Aardige en boeiende film, het begin vond ik even wennen, maar vrij snel word je erin meegesleept. Net op het moment dat de film (en de personages) in een wat stabiele situatie terecht komen wordt alles weer omgegooid, waardoor ook het tweede uur op een minstens even dramatische wijze de aandacht weet vast te houden. Het acteerwerk van de twee hoofdpersonen vond ik overigens opvallend goed.

Voor mij is dit na Auf der Anderen Seite de tweede Duitse film met Turkse immigranten als onderwerp, en de hier genoemde Die Fremde wil ik ook zien, met name vanwege de mooie en goed acterende Sibel Kekilli. Toch opvallend dat de Duitse filmindustrie daar zoveel aandacht aan besteedt.

Het artistieke van de beelden van de band die muziek speelt vond ik niet zo geslaagd. Die muzikale intermetzzo's pasten prima bij de film, maar dan had ik toch liever bijvoorbeeld landschapsbeelden gezien i.p.v. de band zelf. Voor mijn gevoel werd de opgebouwde sfeer door die intermezzo's visueel steeds verzwakt i.p.v. versterkt. Eindoordeel: 3,5*, goede film.