Fargo (1996)

Onderhoudend.

Of ik het nou zo geweldig vond, nee. Maar vermakelijk was het allemaal wel. Een van mijn eerste Coen brother ervaringen ook. True Grit ooit een keertje gezien maar dat is bijna bij me weggezakt. Vond dit ook wel wat beter. The Big Lebowski gaat binnenkort ook eens op.

Buscemi, Macy en Stormare acteren goed. McDormand is ook wel redelijk maar overtreft bij verre niet het niveau wat ze acteerde in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri en dat is wel jammer. Maar ze heeft wel uitstraling. Soms inderdaad wat dik aangezet maar prima te doen.

Ook sommige shots waren erg mooi, zoals Macy die naar zijn auto terugliep van boven en zijn de sneeuw shots ook erg mooi. Best een puik filmpje, maar niet het beste wat ik heb gezien. Toch wel een aanrader.

Toch wel een aparte film. Bij de gebroeders Coen ben ik altijd geneigd te vergelijken met "No country for old men". Dat niveau haalt de film niet, maar toch wel bij vlagen een interessante en spannende thriller. De soms autistische dialogen en het sterke spel van met name William H. Macy en Frances McDormand, houden de aandacht van de kijker vast.

Een logisch en waardig einde verzinnen is helaas niet het sterkste punt van de Coens. Net als bij "No country enz" wordt het laatste gedeelte enigszins afgeraffeld.

Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten

Fargo is een van die geroemde klassiekers die ik nog steeds niet gezien had. Na 3 seizoenen Fargo mocht het dus wel een keer tijd worden, en dat werd het op een luie zondagavond. Leuk om te zien waar de serie zijn inspiratie vandaan haalt. Ik had ook niet verwacht dat het eerste seizoen zoveel elementen uit het origineel overgenomen had, maar ook de verdere seizoenen hanteren hetzelfde eigenzinnige sfeertje wat door de film heen hangt. Hier had gemakkelijk een hele reeks films met mislukte misdaden uit voort kunnen vloeien, wat ook precies is wat de serie nu gedaan heeft, alleen dan natuurlijk met seizoenen. Apart als je je bedenkt hoe lang dit geduurd heeft terwijl het concept zich er goed voor leent. Misschien dat niemand zich eerder aan het eigenzinnige stijltje van de Coen Brothers durfde te wagen?

Hoewel Fargo al meer dan 20 jaar oud is en dit goed zichtbaar is, werd het voor mij nergens storend. Ik kon er in ieder geval goed doorheen kijken. En hoewel Jerry Lundegaard niet zo leuk is als Lester Nygaard uit het eerste seizoen van de serie wordt dit met name door de personages van Peter Stormrare en Frances McDormand ruimschoots gecompenseerd. Zoveel jaren na dato is dit nog steeds een toppertje, al had de arrestatie van Jerry wel wat minder gemakkelijk mogen gaan en had ik hier liever nog wat meer van een klopjacht willen zien.

4,0*

Goede onderhoudende film met een origineel verhaal.

Lekker droog verteld maar ondertussen wel gruwelijk als je bedenkt dat het echt gebeurd is..

Mooi accent van de plaatselijke bevolking en lachwekkende dialogen.

De bloedige scenes lijken veel op die van Quentin Tarantino,zo niet beter.

Een slechte verkoper,een psychopaat,een hoogzwangere politieagente,allemaal glansrollen!

Deze film heb ik ooit als 'sneak preview' gezien. Nu op dvd gekocht voor 1 euro.

Het blijft toch echt een geweldige film. Aparte dialogen, grappige momenten, harde scene's. Alles komt voorbij. Ik heb wederom weer heerlijk genoten. Een top film.

Volgens velen naast The Big Lebowski de beste van Coen, hoewel ik het een zeer vermakelijke film vind gaat mijn voorkeur persoonlijk op dat gebied toch uit naar True Grit en No Country For Old Men.

Waar moet je beginnen met deze uiterst merkwaardige prent? Een film overigens die je na afloop, en vooral een eerste keer waarschijnlijk, met meer vragen en verbazing laat zitten dan dat hij aan de verwachting voldoet of er veel gebeurt. Wat heb ik net gezien? Wat was dit nou? Wat gebeurde er nu eigenlijk? Wie zit te wachten op een geweldige thriller, actie of misdaadfilm komt in die zin bedrogen uit, en ik moet zeggen dat ik de eerste keer dat ik de film zag ook danig teleurgesteld was en me afvroeg wat hier nu zo goed aan was...

Coen slaagt er wonderwel in een verhaal te creëren rond een aantal onwaarschijnlijke domme en burgertruttige mensen die 'toevallig' met elkaar te maken krijgen. Het bijna onwaarschijnlijke verhaal doet zich voor dat de ontzettend slapzak Jerry zijn vrouw laat kidnappen door twee al even domme mensen. Ik weet niet wie er het ergste is maar Buscemi en Macy zetten beide hun rol van ongelooflijke sukkel ontzettend goed neer. Onnodig te zeggen loopt alles in het honderd waardoor de chaos compleet is. Een chaos waar men slechts met verwondering op lijkt te kunnen reageren, een regio overigens waar alleen saaie, duffe en rare mensen lijken te wonen. En daar ligt ook meteen de nadruk. Al die saaie en suffe mensen, burgerlijkheid ten top, onder de plak, een stel bejaarden met elkaar hoe Norm en Margie bij dat eetbuffet rondsloffen, ik zou zeggen, ga in de kist liggen en sluit uw ogen, bij wijze van dan...en dan een dergelijke zware misdaad die al even dom en kolderiek tot stand komt. Typische rol overigens van Stormare. De hoogst onwaarschijnlijke agente Margie lost uiteindelijk de zaak op, maar ook meer op goed geluk en een klein beetje logisch nadenken, met de houtversnipperaar als passend sluitstuk.

De scene waarin Margie zich afvraagt waarom dit nu allemaal nodig was en zich weer bijzonder saai bij haar Norm in bed nestelt om over de meeste saaie dingen te praten, zegt genoeg over de gezocht tegenstelling. De misdaad, en op te lossen zaak, in een erg onwaarschijnlijke omgeving, ingekleurd met de meeste rare karakters, accenten, conversaties, kolderieke toestanden en toevallige gebeurtenissen. Humoristisch zijn al die mensen en vooral scenes waar Buscemi een stevige afranseling krijgt, de reactie van vrouwe Lundegaard wanneer de kidnappers voor het raam staan en dat gevreet van Margie en Norm. Een typisch voorbeeld van zo'n bizarre dialoog is de tipgever die aan de agent vertelt over de man in de kroeg die zei dat hij gek werd in dat huisje aan het meer.

Fargo fascineert, verbaasd, vermaakt, is lachwekkend en vooral bizar. Prima avond vermaak mits het je genre is.

Ruim genoten van deze film omwille van de aangehouden spanning in de story maar vooral voor de luchtige tot grappig-satirische sfeer die hij uitstraalt, daar waar er toch aardig wat doden vallen.

Gekke personages zoals William H. Macy als Jerry de "bedenker" maar ook pechvogel tot zelfs Frances McDormand als inspecteur Marge, die er eerder als een truttig, oppervlakkig vrouwke uitziet. Ook haar manlief, John Carroll Lynch als Norm past uitstekend in het plaatje. En wat dan gezegd van onze twee boeven, tegenpolen en elk onhandig en driftig op zijn manier, Steve Buscemi en Peter Stormare die ver van de gebruikelijk, ernstige, echt zware jongens staan ?

Heel wat scènes om zich aan te verkneukelen: het eerste onderzoek van Margie met haar collega Lou, de ontsnapping in de sneeuw... en wat wordt er af en toe zo'n lekker taaltje op na gehouden, Yeah...

Aldus, genietbare prent, precies op lengte, goed gemonteerd en filmisch ook best in orde.

Amusant.

Niet het meesterwerkje waar ik op gehoopt had, wel gewoon een vlot filmpje voor een vrijdagavond. Sowieso staan de Coens wel bekend om een zeker satire in hun misdaadfilmpjes, zo ook hier. Het levert een hoop karikaturen op. Van mij had het ietsje subtieler mogen zijn.

Het sfeertje an sich is anders wel aardig - ik hou wel van besneeuwde decors. Coen zorgt voor een kalm tempo en rustige scène-overgangen, volgens mij een goede keuze. Met een speelduur van een dik anderhalf uur is het ook goed compact en zo ligt het eindresultaat in het verlengde van het werk van de Coens: meestal leuk, maar er wordt zelden alles uit het potentieel gehaald. Ik heb evenwel nog wel wat films te gaan uit hun oeuvre, dus er kan nog wel eens een verrassing tussen zitten.

3

Oh daddy... Mocht iemand mij ooit vragen wat de ideale instapfilm voor de Coens is, dan zou ik zonder aarzelen déze noemen: ijzersterk plot, onderkoeld grappig, onverwacht hard, unieke dialogen, en elke scène àf. Misschien gaat de meeste aandacht uit naar McDormands hoofdrol vanwege haar eerste van tot nog toe drie Oscars (en met dat aantal gingen slechts drie actrices haar voor), maar wat mij elke keer opnieuw weer fascineert is de bijrol van William H. Macy: met deze vertolking komt hij in één klap terecht in het selecte groepje acteurs die ik sinds een eerdere rol niet meer ánders dan als dát personage kan zien, en bij wie ik bij elke nieuwe rol dus altijd een glimp van die eerdere ikonische rol zie doorschemeren (Malcom McDowell in A clockwork orange, Christopher Walken in The deer hunter...). Maar feitelijk is álles aan deze film perfect. Roger Ebert: "Films like Fargo are why I love the movies."

@ Roger Thornhill

Bedankt, die vraag zat me al jaren dwars, hier het antwoord dat ik eerder via IMDb ontving:

He was swapping the plates on the parked car with the car he was driving. So if the police were to run the plates of his car, it wouldn't come up as the dealer plates. Remember, that Showwalter and Grimsrud killed a trooper that had pulled them over. If he radioed in their plates then there would be an APB to look for that specific license plate.

Deze eindelijk ook kunnen afvinken, heeft lang geduurd, maar de combo, zwarte komedie en misdaad + fijne cast, maakte me toch warm en ook omdat ik aan de serie is wil beginnen. Het is echt oldskool 90's vermaak, met de heerlijke zwarte humor en toch ook gewoon lekker ruw, iedereen zit ook volledig in z'n rol. Toppertje, 9/10.

Fargo trapt af met een lekkere opening die zo uit een Italiaanse western zou kunnen komen. De film doet dat door een besneeuwde prairie in Noord Dakota te laten zien waarover geen mannen te paard het beeld binnenrijden maar slechts een modale automobiel bedaard het beeld binnenglijdt. Het is een fijn sfeerbeeld. In de volgende paar minuten worden drie van de vier belangrijkste spelers geïntroduceerd. Dat gebeurt in een fantastische setting. Een louche bar waar de verloedering en de armetierigheid van afstralen. Ze bespreken een waanzinnig plan. De film heeft me te pakken.

Heerlijk hoe de personages meteen al in die eerste ogenblikken heel onprofessioneel op elkaar reageren en op elke slak zout leggen. Het is een verbale gimmick die in de film veel vaker terugkomt. Het is hilarisch. Het is curies. Het is reuze boeiend. Behalve de aftandse locatie en de absurde dialogen zijn intrigerende personages gespeeld door uitstekende acteurs daarvoor verantwoordelijk. William H. Macy is een schimmige autoverkoper en de bedenker van het plan. Steve Buscemi en Peter Stormare vertegenwoordigers een bizar crimineel duo. De één ‘funny looking’. De ander een zwijgzame marlboro man. Dat kan alleen maar fout aflopen en in wanorde eindigen, denk je meteen bij het absorberen van al dit fraais.

Met de introductie van de hoogzwangere politiechef Marge (Frances McDormand) die in het spel wordt betrokken als de uitwerking van het plan niet helemaal volgens de verwachting verloopt, zijn de hoofdrolspelers bekend. Marge leidt het onderzoek heel ontspannen en laat zich niet verleiden tot hectische of paniekerige acties. Sereen, doelgericht, stoïcijns en hongerig leidt zij het onderzoek. Met McDormand verschijnt wederom een heerlijk intrigerend personage. Toe maar. En niet alleen de hoofdpersonages zijn intrigerend. Ook onder de tweedelijns personages zit veel curiositeit verborgen. De film trakteert op grootse wijze.

Net als de personages is het verhaal simpelweg fantastisch. Mede dankzij het schitterende karakterdesign natuurlijk. Maar ook vanwege de bizarre weg die het verhaal bewandelt en vanwege de verrukkelijke omgang met clichés. Dat bizarre verhaal heeft een giftige en boosaardige teneur maar is zo fijn doorspekt met een constante laag humor, dat die sardonische angel bijna nooit als zodanig voelbaar is. Hoeveel gif en kwaadaardigheid er ook over de kijker wordt uitgestort, voelbaar is vooral de bewondering voor een bijzonder slag mensen met merkwaardige eigenschappen.

Bruut geweld, zwangerschapsperikelen, tv-kijken in bed, ontmoetingen met oud klasgenoten, een nachtje met een callgirl. (Belevings)werelden botsen hard op elkaar en versmelten. En dat gebeurt met een dikke laag zwarte humor. Fargo is een dynamische uitleg over de werking van de chaostheorie volgens de gebroeders Coen. Heerlijk, zo’n uitleg.

Geweldige film over een autoverkoper met financiële problemen die zichzelf nog verder in de problemen werkt. Een heerlijke misdaad-komedie die goed is opgebouwd en vaak verrassend uit de hoek weet te komen door sommige zaken net wat anders aan te pakken. Goeie dialogen en grappige, trieste en gegronde personages (de simpelweg perfecte casting maakt het af). Het ijskoude, besneeuwde Minnesota en de muziek van Carter Burwell zijn bepalend voor de sfeer. Dit is toch wel mijn favoriete Coen-film.

Gebaseerd op waargebeurde feiten? Nou, een verhaal als dit kan je allicht nauwelijks verzinnen. Hoewel, laat ons de gebroeders Coen vooral niet onderschatten. Met personages als een geestig rariteitenkabinet, een bloedstollend narratief dat de regie feilloos naar een perfecte climax voert en een ideale vorm (voor wat betreft cinematografie, score en zelfs de lengte): vakwerk pur sang. Net daarom ook weer niet het onvolprezen meesterwerk dat sommigen er in zien, maar dan nog: grote cinema.

3,5*

Na zoveel jaar herzien in de bioscoop en iets verhoogd. Heerlijk droogkomisch met stuk voor stuk enorm sprekende personages die zonder veroordelend te zijn worden opgediend. De trieste Macy, de funny looking Buscemi (en zijn droge partner in crime), de ietwat naïeve maar sterke McDormand (en haar hele lieve partner). En soms de scènes die niets toevoegen aan het verhaal (die oude schoolvriend van Marge) maar wel enorm meehelpen aan de sfeer en de personages. En dat in nog geen 100 minuten. Dat is knap. Met prachtig gebruik van het desolate landschap in de sneeuw (vooral dat shot van die parkeerplaats van boven is van grootste schoonheid en toont de leegte van Macy op dat moment treffend).

Wel een film die deels komedie en deels drama is waarbij beide aspecten goed naar voren komen maar ook beide niet volwaardig naar voren komen. Zo is dit geen film van de schaterlach en geen film die echt onder de huid glijdt. 4,0*.