Fargo (1996)

Geweldig tagline: Small town. Big crime. Dead cold.

Wat is in hemelsnaam nu zo fantastisch aan deze film?

3.5*

De hele sfeer, het acteerwerk, de humor...

overschat. matige rol van McDormand.

beste van de film van Steve Buscemi. die werkelijk altijd goed is.

De mooiste scene is nog altijd als Macy met z'n ijskrabber de ijs van z'n vooruit wil schrapen.

Prachtige setting, sfeertje en acteerwerk.

Weer een prima film van the Coen brother's. Precies de goede acteurs uitgekozen William H Macy speelt een enorm goede zenuwenpees. En een buiging weer voor Buscemi (I got fucking shot in the face) die een klunzige crimineel neerzet..

Maar het is voor mij in deze film toch echt Frances McDormand die de hoogste waardering krijgt. Een schitterende warme rol die je werkelijk een speciaal gevoel geeft (Jaaaah?)

Ik vind de Coen brothers als humoristen een beetje overschat. Ik denk dat veel mensen er om lachen omdat het intelligent overkomt en ze dan zelf ook intelligent zijn?

Ik zie het zelf net als kunst en literatuur. Er word van gezegd dat het helemaal geweldig en goed is, maar volgens mij snappen ze er allemaal geen hol van en zeggen de mensen het om een intelectueel imago te krijgen :S

Ik kan er in ieder geval echt niet om lachen. The Big Lebowski kwam apart over en vond ik leuk om de stompzinnigheid, maar hier zag ik eigelijk niet zo veel grappen.

Ik kan er natuurlijk volledig naast zitten. Dat sluit ik niet uit. Maar ik vraag me af of dit een 'later zul je het wel begrijpen' geval is, of een 'je ziet het of je ziet het niet' geval is.

Leuk als thriller met een interessant scenario.

Beiden mogelijk, maar in jouw geval geldt waarschijnlijk het laatste...

Het is het laatste. 't grappige ligt 'm niet in de intelligentie, maar het is moeilijk om uit te leggen waar het hem wel in zit. Het is vrij unieke humor als je het mij vraagt.

Exact. Daar moeten we dus niet aan beginnen.

Mensen die de humor niet zien in deze film, die missen duidelijk iets. Jammer voor ze.

zou iemand mij kunnen vertellen of deze film leuk is?

Ja, hij is leuk. Heel leuk. Maar dat is mijn mening en niet die van iedereen. Ik raad aan hem te proberen.

Hij is heel leuk en amper serieus te nemen, al dachten alle vrienden met wie ik erover sprak dat het een serieuze thriller was...

Net als met de Big Lebowski heb ik bij het herzien van deze film om bijna elke zin dubbel gelegen, alle karakters zijn een karikatuur op zichzelf. Inderdaad goed uitgekozen rollen een prima sfeertje. Het gaat juist om de nutteloze en het naiefe en innemende manier waarop de karakters spelen (net als bij de Big Lebowski).

goede thriller met uitstekende vertolkingen, maar zo geweldig humoristisch als die hierboven vond ik hem wel niet.

4*

De uitspraak dat je alle Coen-films moet herzien om ze volledig op waarde te kunnen schatten blijkt, na eerder succes bij The Big Lebowski, ook door Fargo waar te zijn. Bij deze tweede kijkbeurt schrok ik haast van de 4 sterren die ik gegeven had. Fargo is meer waard.

De kracht van de films van de Coen brothers zit hem meestal vooral in de personages. Niemand lijkt beter te zijn in het maken van de gekste, maar ook weer charmante figuren als de Coens. Fargo is hier ook weer een bewijs van. Neem Jerry Lundegaard bijvoorbeeld. De casting van William H. Macy is alleen als is geniaal. Hij zet een geweldig personage neer, die eigenlijk heel vriendelijk en zielig over komt en waarvoor je eigenlijk haast uit pure logica sympathie voelt, maar wie eigenlijk een akelige man is. Vooral die paar korte frustratie-uitbarstingen van hem zijn erg leuk. Steve Buscemi doet niet aan Macy onder en speelt een typische rol van snel-pratende ietwat slijmerige gangster. Helaas blijkt zijn personage totaal geen grip te kunnen houden op de hele situatie, wat haast melijwekkende, komische situaties oplevert. En dan is daar nog Peter Stormare. Zijn Geaer Grimsrud was me de eerste keer nauwelijks opgevallen. Ik wist wat hij deed in de film, maar zijn karaktertrekjes was ik vergeten. Onterecht, want Stormare maakt er iets heel moois van. Hij speelt voornamelijk een zwijgende killer, maar op de meest onverwachte momenten komt zijn menselijke kant naar voren. Het moment waarop hij licht geschokt naar een soap zit te kijken waarop een vrouw zegt dat ze zwanger is, is misschien wel de meest geslaagde grap in de film. Prachtmoment. Tussen al dit tuig en tussen het ijskoude landschap van de film door straalt ook nog wat warmte. Deze warmte heet Marge Gunderson en wordt perfect vertolkt door Frances McDormand. Zonder ook maar een keer in de buurt te komen van Sound of Music-zoetigheid speelt ze hier een mooi voorbeeld van een erg vriendelijke vrouw. Ook is het een type die veel slimmer is dan je aanvankelijk denkt en McDormand zet haar gewoon schitterend neer. Hulde aan de Coens voor deze personages en hulde aan de acteurs die ze zo uitstekend vertolken

Ook leuk is de extra op de dvd genaamd Minnesota Nice. Ik dacht eigenlijk dat die vriendelijkheid van die bevolking overdreven was, maar tot mijn verbazing was dat niet zo.

Dit is weer zo'n film die nog vaak in mijn dvd-speler zal verdwijnen. Ik twijfel nog of ik de film gewoon naar de volle 5 sterren zal verhogen of naar 4,5. Ik hou het voorlopig op dat laatste.

Ach, wat loop ik te zeuren. Die 5 sterren zijn niet meer dan verdient. Geweldige Coen-film.

inderdaad! Die opmerking van Macy over the Coens:

“They look like two stoners who someone handed a camera and a few million dollars and said, ‘Go make a movie.’”

Ik weet niet of het al eerder ter sprake is geweest, maar die scene met Marge en Mike Yanakita kan ik maar moeilijk plaatsen. Het geeft natuurlijk wel meer kijk op de personage van Marge, maar veel meer kan ik er niet van maken?

een van mijn favoriete films, en DE beste Coen-film, dus een welverdiende plaats in mijn top10.

4,5*

Die scène van Mike Yanagita is een typisch Coen-element. Ze stoppen er altijd wel een of meerdere personages in die er verder niks mee te maken hebben. Denk bijvoorbeeld aan Jesus in The Big Lebowski. Waarom ze dit precies doen weet ik niet, maar het heeft wel een soort realisme. In het echt ontmoet je ook mensen die je daarna nooit meer zult zien en verder "niks met je leven te maken hebben". Ik vind het wel een leuke toevoeging.

Zo is dat. Die scène met Mike vind ik echt geweldig.

Ik vind de vergelijking met Jesus niet helemaal opgaan, los van het feit dat Torturro echt geweldig is, en ik deze scene maar niets vond.

Hoezo niet dan?

ten eerste is de opmerking 'dat ik de scene maar niets vond' natuurlijk relatief, ten opzichte van de hele film steekt hij maar schril af bij de rest van de film.

De scene laat een jeugdvriend van Marge zien die intimiteit zoekt bij haar, en dit overigens niet vind. Later blijkt hij de boel bij elkaar gelogen te hebben en bij z'n ouders te wonen.

Het draagt imo nauwelijk iets bij aan het verhaal. Het toont enkel Marge als rechtschapen partner. Daarnaast vind ik het ook an sich geen sterke scene.

De Jesus-scène draagt ook niks bij aan het verhaal. Vandaar de vergelijking.

Daar heb je gelijk in. Alleen is het 'verhaal' in big lebowski ondergeschikt en meer op de achtergrond dan in Fargo. De onder discussie staande scene in Fargo valt dan ook meer uit de toon (niet minder vermakelijk ) dan Jesus in big lebowski. Denk ik dan...

Volgens mij is het voor hen die in de kleinste dingen des levens nog humor kan ontdekken.

Zo heb ik mij kapot gelachen bij de plaats delict, als de zwangere Francis op onderzoek uitgaat, en dan vooral de manier waarop haar collega rechtop blijft staan met de koffiekopjes in zijn hand, verbaasd over wat Francis allemaal ontdekt.

In feite is het een soort 'observatiehumor'. Het is niet direct 'grappig' voor die personen, het is niet "een grap" (waardoor je het ook haast niet door kunt vertellen, of uit kunt leggen), maar als je toekijkt als 3e persoon herken je dat het gegeven zelf gewoon humor in zich heeft. Doordat dit in feite heel natuurlijke dingen zijn en niet, zoals gezegd, als "een grap" gebracht wordt, kan het heel makkelijk over je heen gaan. Vind je het niet grappig, dan merk je het ook niet op. Daarom moet de kijker zelf de humor in de film vinden (observeren) ipv. dat het je wordt opgedrongen, zoals in de meeste komedies. Voor wie dit dan ook niet aanslaat, kunnen Fargo volgens mij dan ook best als een gewone thriller wegkijken.

In 'het echte leven' kan ik zulke dingen ook erg waarderen, maar het zijn van die binnenpretjes (wat eigenlijk een heel positief soort humor is, volgens mij). Als je zulke dingen in zo'n hoog tempo op elkaar laat volgen zoals de Coen broers vaak doen, zoals in Fargo, kan dat echt hilarisch worden. Al moet ik er altijd wel even 'inkomen', je moet het opbouwen, als de openingsscene aan het eind van de film had gezeten was hij bv. voor mij veel grappiger geweest, denk ik. Daarom werkt de film volgens mij beter bij een 2nd viewing.

Maar tot zover mijn nederige kleine theorietje

Ik kan absoluut humor ontdekken in de kleinste dingen. Dagelijks, wanneer ik door de stad loop bijvoorbeeld. Het zal er wel aan liggen dat het erg weinig voorkomt dat ik ergens werkelijk om dubbellig. Al vind ik een grap briljant.

Magnolia-fan, ik ben het met elke zin die je geschreven hebt eens

Goede theorie Iedereen met wie ik het over de film had ziet het komische er ook niet van in en zien het als en 100 % thriller inderdaad

En in dit geval kun je ze het moeilijk kwalijk nemen. Jammer, want ze missen wel wat zo.