Crash (1996)

Liever niet. Geef mij maar de Cronenberg van vroeger, de Cronenberg met de intelligente scenario's en de complexe psychologische ondertoon in plaats van de huidige Cronenberg die zich aan de mainstream cinema "bezondigt".

Geen verhaal? Beter opletten in het vervolg. Of meer moeite doen, want het verhaal is niet zo voor de hand liggend als in een doorsnee voorgekauwde oscarwinnaar. Het zal er wel mee te maken hebben dat veel zaken zich op de achtergrond afspelen zonder rechtstreeks een verklaring mee te krijgen. Wie echter moeite doet om naast het fragmentarische karakter van de film te kijken en enige affiniteit heeft met psychologie zal gauw merken dat Crash een film is over seksuele afwijking, of parafilie zoals dat in het vakjargon omschreven wordt.

Crash is gebaseerd op een boek uit de jaren '70. Via via is Cronenberg op het project gezet, al heeft hij hiervoor aanvankelijk gepast omdat hij totaal geen voeling kreeg met de materie. Na een herlezing jaren later heeft hij plots de klik gemaakt en heeft hij besloten om de film toch te gaan draaien. Het is een vreemde en bevreemdende film geworden over een seksuele afwijking, zijnde het opgewonden geraken van auto-ongelukken. In se is dit een doorgedreven vorm van fetisjisme, iets wat anno 2009 amper nog taboe is dankzij het Internet. Maar destijds werd Crash met gemengde gevoelens onthaald en werd hij zelfs op bepaalde plaatsen geweerd wegens de expliciete en controversiële inhoud. In zijn kruistocht tegen deze film had één criticus het zelfs in z'n hoofd gekregen om de film te veroordelen omdat hij seks met gehandicapten zou vergoelijken, iets wat volgens hem een walgelijke daad was. Het duurde uiteraard niet lang voor hij een storm aan kritiek over zich heen kreeg van de doelgroep die hij hiermee beledigd had. Sterker nog, de zogenaamde "kreupelen" loofden Cronenberg zelfs omdat hij erin geslaagd was om personen met een handicap voor te stellen als seksuele wezens.

Die specifieke kritiek was trouwens een onrechtstreeks gevolg van de gekende stijl van Cronenberg, de bodyhorror. In Crash werd dit concept echter ietwat anders ingevuld, in die zin dat niet zozeer anatomische anomalieën centraal stonden, maar wel de de fusie tussen mens en machine met een sterke nadruk op de seksuele spanning die deze fusie genereerde. En hoewel die seksuele spanning permanent aanwezig is, kent de fusie die daarvoor zorgt een vrij brave invulling. Braaf tegenover Cronenbergs gekende bodyhorror, maar ook braaf tegenover pakweg Japanse cyberpunkfilms die op dit vlak de registers nog een stuk verder hebben opengetrokken. Hetgeen natuurlijk niet belet dat aan de basis van Crash een erg vertederend verhaal ligt over seksuele identiteit en de zoektocht daarnaartoe. Een uiterst menselijk proces dat spijtig genoeg nog op veel onbegrip stuit.

Het zal wel toeval zijn, maar ik heb enkele dagen geleden nog de nieuwe Vlaamse film SM-rechter gezien en beide films vertonen bijzonder sterke parallellen met elkaar. Op het vlak van seksuele afwijkingen, het zoeken naar de seksuele identiteit, maar evenzeer op het vlak van een verwrongen relatie waarin man en vrouw opnieuw naar elkaar toegroeien na de ontdekking van en overgave aan die "nieuwe" identiteit. En dat is de mooie essentie van deze film, Crash in een notendop.

Ik moet toegeven dat ik tijdens het kijken van deze film aanvankelijk teleurgesteld was in Cronenbergs benadering van deze thematiek. Het is moeilijk er de vinger op te leggen en te verklaren waarom precies. Te afstandelijk misschien? Wat ik wel weet is dat Crash pas achteraf op me is beginnen inwerken en dat ik pas achteraf begreep wat er allemaal gaande was onder de oppervlakte. Iets wat ik heel vaak heb met een film van zijn hand. Het zijn films die bulken van psychologie vermengd met een psychoseksuele ondertoon en dit palet heel ruim bestrijken. Hoe meer je erover begint na te denken, hoe beter ze worden.

100% mee eens, met beide stellingen.

Verschrikkelijke film.

We zien anderhalf uur een aantal mensen die opgewonden geraken na het zien en bewust nemen van crashes. Na een half uur had ik het al gezien en ik moest me voortslepen naar het einde. Het thema van sexuele afwijking is misschien wel leuk voor een film, maar niet voor deze.

De minste van Cronenberg tot nu toe voor mij.

Een zeldzaamheid: een film die tegelijkertijd intrigerend, saai en pervers is.

Erotisch is hij inderdaad allerminst en dat maakt dat we meer naar een kunstwerk zitten te kijken dan dat we echt meeleven met de personages. Ze blijven wat abstract, hoewel met name James Spader als verschijning blijft boeien (zie ook zijn performance in sex, lies and videotape).

Kil, klinisch en vervreemdend. En daarom ook intrigerend, saai en pervers.

Ik weet niet zo goed wat te vinden van deze Cronenberg. Fascinerende en bevreemdende thematiek, af en toe zelfs verontrustend, maar over het algemeen en achteraf gezien een koude en afstandelijke film. Nou is Cronenberg sowieso niet het type regisseur die doorzichtige en makkelijk te interpreteren films maakt, maar ik denk dat ik hier wel erg ver van het onderwerp af sta om er maar enige binding mee te hebben. De personages waren mij te afstandelijk en hun afwijking beroerde mij helemaal nergens. Ook puur op psychologisch vlak bood Crash weinig uitdaging. Het is de audiovisuele aanpak die ik hier best kon waarderen. De score is minimalistisch en effectief en afzonderlijke scènes erg de moeite waard, met als uitschieter de scène in de wasstraat. Geweldig hoe het geluid van de machines hier dient als begeleidende muziek, haast. Nee, ik weet niet veel te maken van deze Crash en geef dan ook de meest neutrale stem die je kan geven: 3*

Het kan best dat er van alles met deze film bedoeld en beoogd wordt, en het kan best dat dat er ook allemaal inzit voor sommigen, maar voor mij in elk geval niet: ik zag constant hetzelfde soort scènes en ik begreep geen bal van de beweegredenen van een van de personages; daarom reeg ik ook geen greintje sympathie voor ze, en kon eigenlijk alles wat ze deden me gestolen worden. Wel een paar mooi geschoten scènes, en een prachtige soundtrack.

Tja, dit is niet te best. Cronenberg exploreert zoals in wel meer van zijn films de relatie tussen mens en machine, het organische en het mechanische, hier in de context van de erotische beslommeringen van de protagonisten. Het probleem is dat dit op zo'n rigoureuze manier wordt doorgevoerd dat de film erdoor bij momenten een beetje onnozel begint aan te doen. Want ja, in navolging van het thema worden ook de veelvuldige vrijscènes en de dialogen op een wel heel afstandelijke, welhaast mechanische manier ingevuld. En dan heb je van die scènes waar Holly Hunter & James Spader "Do you want to suck his Cock? Did you ever suck a cock? ", dialogen die niet zouden misstaan in de gemiddelde pornoclip, debiteren terwijl ze beiden bewijzen hun MBA in het intens-staren-naar-een-onbepaald-punt-in-de-verte magna cum lauda behaald te hebben. Het helpt ook niet dat de motieven van de personages (ook dat past uiteraard in het vervreemdende, post-moderne totaalplaatje) nooit echt duidelijk worden. Ongetwijfeld was het de bedoeling om een bijzonder diepzinnige film te creëren maar het eindresulaat sluit helaas meer aan bij de gemiddelde straight-to-dvd b-film. Dieptepunt in Cronenberg's repertoire.

Kapot metaalgenot!

Ik vond hem bijzonder vermakelijk. James Spader is altijd smullen. Ook in Secretary en Boston legal mag ie zo'n sexueel ingewikkeld persoon spelen. Ik ken geen enkele acteur die dat zo aanstekelijk doet.

Fascinerende film van Cronenberg, natuurlijk geen spek voor ieders bek. Zaken als opbouw, verhaal en karakteruitdieping moeten allemaal wijken in deze afstandelijke, degoutante studie van seksuele afwijkingen. Op een zeer interessante manier wordt er in vraag gesteld wat de grenzen zijn van pornografie en de daarmee gepaard gaande sensatiezucht. Daarnaast is Crash ook een lichtjes ontroerende vertelling over onzekere outsiders die op zoek zijn naar hun (seksuele) identiteit. De opzet lijkt nogal absurd, maar door de schaarse dialogen en de totale afwezigheid van motieven, wordt de geloofwaardigheid toch behouden. Ook kudos voor Howard Shore, die een enorm naargeestige, sobere score aflevert.

Cronenberg kennende gaat er ook heel wat ranzigheid mee gepaard en de film stuitte indertijd op enorm veel onbegrip. Leden van de Italiaanse pers gingen zelfs zover om te eisen dat Cronenberg z'n Special Jury Award van Cannes moest afstaan. Totale bullshit, aangezien het gedrag van de personages allesbehalve wordt goedgepraat. Verban dan liever is een film als Bad Boys II, waar de protagonisten ook geil worden van auto-ongelukken (en andere mensonterende toestanden), maar waar het thema verheerlijkt wordt in plaats van objectief geregistreerd.

Inmiddels al een paar keer herzien maar mijn eerste mening over deze film blijft mij nog altijd bij. Ongelofelijk hoe mijn filmsmaak geëvolueerd is en ook mijn visie op seks (zowel in real life als in films). Zo vijf jaar later vind ik dit één van de beste films ooit gemaakt. Go figure .

Gisteren weer eens herzien. Blijft echt werkelijk een prachtige film. De broeierige sfeer is grandioos, het gegeven over onzekere adults op zoek naar een seksuele identiteit is intrigerend en beklijvend en daarom heen creëert Cronenberg iets mystieks. Het acteerwerk ook magnifiek. Ik vind dit toch op afstand de beste Cronenberg, ook totaal anders dan zijn overige werk en wel één van zijn ontoegankelijkste werk. Je moet wel je best willen doen voor de personages, want hun motieven, zijn zoals yeyo al aangaf, ontbreken volledig. Maar als je je best doet, weten deze outsiders de juiste snaar te raken.

De body horror thematiek wordt vervangen door die van psychisch ongemak, maar d.m.v. voelbaarheid, erg sterk. Toch wel één van mijn favoriete directors, aan geen enkele regisseur meer 5* toegekend dan D.C. Ik heb het te lang stil gehouden rond deze magistrale regisseur, van de week maar eens Scanners, Dead Ringers en Spider kijken.

Mooie ervaring hè? Zo'n innerlijke omslag...

Right. Oké. Hmm. Best wel een ''aparte'' film / ervaring deze Crash. En dat is helaas niet altijd even positief bedoeld. Kwa o.a. sfeer en muziek zit het wel goed met deze prent, maar helaas ontspoort de film regelmatig en doen veel scénes in de opbouw naar het einde toe nogal onnozel aan.

Zo zal het vast niet de bedoeling geweest zijn dat ik hartelijk heb moeten lachen om het einde waar Spader vrouwlief Unger op een gevaarlijke manier van de weg afbeukt. Daarnaast kon ik gewoon weinig met de personages en hun seksuele obsessie m.b.t. de gevaarlijke auto-perikelen. Redelijk, matig.

Misschien zit er een idee achter deze film. Helaas door de hele opzet, zal deze nooit echt verkend worden. Het is niet meer dan een opstapeling van soft porn seksscènes die op den duur behoorlijk beginnen te vervelen. De soundtrack is aardig en de avondscénes zijn sfeervol, maar daar blijft het ook bij.

Met een slappe, semi-erotische, lachwekkende tracklist en een foute titel á la 'Sexproof' was het ook niet meer dan dat geweest, een softporn filmpje.

Doe mij maar Cronenberg a la Videodrome, ExistenZ, The Fly en Naked Lunch.

Boeiende film.

Een puntje van kritiek: er had op visueel vlak wat meer gedaan kunnen worden met dat fetisjisme voor het mechanische. In tegenstelling tot de inhoud bleef het op visueel vlak namelijk een beetje standaard.

Ik miste het keihard scheurend, beukend, crashend metaal, dat zo fel glanst dat het haast pijn doet aan de ogen. Met andere woorden: keiharde autosex - in close-up natuurlijk!!!

Dat afstandelijke is uiteraard een keuze, maar ik dacht steeds dat het op een andere manier indrukwekkender en nog lichamelijker geweest zou zijn.

Wel complimenten voor de score van Howard Shore - schitterend!

Crash is geen gemakkelijke film, dat werd me al snel duidelijk.

Maar het onderwerp en de karakters fascineerden me enorm. Vooral Vaughan was zeer onvoorspelbaar en ontwikkelde zich tot een ware psychopaat. Het acteren gebeurde overigens heel statisch en de mysterie droop van alle karakters af. Ik had vaak geen idee wat er in hun omging, of waarom ze bepaalde dingen deden. Maar dat was niet storend, alles paste perfect in het vreemde verhaal.

Visueel was het erg deprimerend. Wat ook goed paste bij de film. Persoonlijk vond ik de shots op het balkon van James samen met zijn vrouw/vriendin erg mooi. Elke keer zag je de snelweg op de achtergrond en kon je voorzichtig concluderen dat ze daar naar toe staarde en fantaseerden. De vele erotische scenes hielpen ook mee aan het deprimerende karakter. We spreken niet over liefde maar over lust en het vervullen van diepe verlangens. Ik vond de erotische stukken zeker niet storend en juist doordat ze redelijk heftig waren gaf het de film een zware lading.

De film heeft me niet diep van binnen geraakt maar ik heb wel gefascineerd ernaar lopen kijken. Ben benieuwd naar de rest van Cronenberg.

*4,0

Eerder: het opvullen van diepe leegtes...

True

Een film over mensen met een fetisj voor auto ongelukken klinkt eerder als een flauwe grap, maar Cronenberg overtreft hiermee wel zijn eigen controverse. Een serieus bizar seksistisch filmpje en een duidelijke aanklacht tegen de ramptoeristen. 4*

Beetje dezelfde vervreemdende, broeierige,en nachtmerrieachtige sfeer als in Videodrome en cosmopolis Gisteren maar weer eens bekeken en ook wel opwindend alhoewel ik niets met auto ongelukken heb. Ieder zijn meug! Vanavond Rabid weer eens inzien. Hoe zou de Cronenberg top tien er uit zien op moviemeter?

David Cronenberg schetst hier weer een erg bizarre film neer. Hij heeft toch echt wel wat met die onderhuidse psychologie. Dit keer krijgen we een erotische thriller van hem voorgeschoteld dat vermomd is als een jaren 70 autoachtervolgings film (op vele momenten dan). En wat voor erotische thriller: een groepje mensen die opgewonden raken van autoongelukken en de gevolgen ervan. Ze worden geil van ingemaakte autowrakken, gewonde mensen, botsingen (dat laatste is de orgasme waarschijnlijk) en zelfs van hun eigen ongelukken die ze expres laten maken. Ja, David Cronenberg is weer lekker ziek bezig.

Opzich vond ik dit nog wel een knap filmpje van Cronenbergs ouvre en oogt hier en daar mysterieus en donker en soms wil het nog wel eens de film noir kant op gaan en dat maakt van Crash nog wel een redelijk boeiende maar fysiek schokkende film. Acteerwerk was ook prima.

Ja, verzin zo nog een hoop van die rare fantasieën.

3,5*

Sterke en fascinerende film van Cronenberg, vooral het onderwerp is aansprekend in zijn afstotelijkheid. Je wilt eigenlijk weinig weten van wat er gebeurt op het scherp, maar toch boeit het. Het helpt dan ook wat dat betreft dat de sfeer geweldig is, met name door de prachtige soundtrack. Grootste troef van de film wat mij betreft. Ook visueel is het een erg aantrekkelijke film.

4*

[quote]Naomi Watts schreef:

Misschien moet ik hem in eenpaar jaar tijd nog eens bekijken.

Cronenberg was ooit toch een van mijn favoriete regisseur met prachtige films als Videodrome, The Fly, Dead Ringers en (mij favoriet) Naked Lunch, maar heeft de laatste 20+ jaren niet meer dan gemiddelde filmpjes op het scherm gebracht. En het word steeds erger (Cosmopolis)

Met Crash probeert hij een diepzinnige film te maken over een seksuele afwijking met auto-ongeval fetisjisme.

Dit leek mij een zeer interessant thema zeker als Cronenberg het brengt. Dus hoopte ik op een "goede-oude" Cronenberg, zeker na de teleurstelling van Cosmoplis

Toch werd dit wederom een koud en afstandelijk filmpje.

Kon niets met de personages en hun seksuele obsessie. Alhoewel ik een grote liefhebber ben van het absurde/overdrijven/ongelooflijke (zowel in het leven als in film) kwam het me hier toch allemaal zeer gekunsteld over.

Grote teleurstelling in Cronenbergs benadering van dit thema.

Op visueel vlak is het ook maar gewoontjes met als uitschieter de scène in de wasstraat.

Ach ja, waarschijnlijk zijn David en ik ergens aan kruispunt 1992 verschillende wegen ingeslagen. Het waren mooie tijden vroeger en wie weet komen we mekander nog wel eens tegen.

Toch nog even een compliment voor de sterke muziek van Howard Shore. Ditmaal zonder Ornette Coleman (Naked Lunch) of Kronos Quartet (Spider) maar wederom prachtig/krachtig.

Een droomachtig broeierige film die sensueel probeert over te komen. Helaas lukt het met deze hoofdrolspelers niet voor mij, integendeel.

Gek genoeg valt daarmee eigenlijk de body voor de film weg en lijkt de film zichzelf de das om te doen.

Toch trekt de buitenissigheid je door de film en zoals hierboven vaker vermeld doet de soundtrack het zeer prima. Zelf leid ik niet aan één of ander fetisjisme dus kon me niet erg inleven in de "problemen" van de karakters, auto-ongelukfetisjism.

De scène bij de Mercedes dealer was voor mij het hoogtepunt in de film.

De film zet mij echter wel aan het denken, zouden er van deze mensen in mijn buurt wonen ?

Net als in highwaymen moeilijk om de acties/motieven te begrijpen.

Hoewel ik de film tot op heden 4 sterren geef (waarschijnlijk voor zijn droomachtige broeierigheid en zijn gewaagdheid) kan ik me in bovenstaande mening wel vinden.

De regie is te afstandelijk voor de film om sensueel te zijn (dat vraagt om intimiteit en emoties lijkt me) en de anders vaak zo goede Elias Koteas overdrijft tamelijk in zijn spel zodat ie als strikt cinematische weirdo niet echt serieus te nemen valt.

Ook is er weinig chemie tussen James Spader en Holly Hunter hoewel ze ieder op zich goed uit de verf komen.

Cronenberg is vaak geïnteresseerd in body-horror maar vergeet soms dat het in het hart van een film toch op de eerste plaats om mensen en karakters gaat.

Eerst de body, zou ik zeggen, dan de horror...

Ik heb nog niet alle films van deze man bekeken of uitgekeken (bij een paar van hem is het me niet gelukt) maar in Crash lijkt het i.d.d. of er maar één emotie gefilmd mag worden zonder dat de drager van deze emotie ook maar enig karakter meekrijgt.

Geeft een vreemde weergave van film waar je van houden moet.

In bjivoorbeeld The Fly, eXistenZ, Spider, Eastern Promises, A History of Violence en The Dead Zone vind ik juist dat de personages meer ruimte krijgen en karakters niet één-dimensionaal zijn zoals in Crash.

Daar heb ik juist weer meer mee.

Begrijp me niet verkeerd, ik vond dat de film ondanks zijn (in mijn ogen) gebreken het nog netjes deed. Ik kan nog niet zeggen dat ik een Cronenberg fanaat ben, misschien komt dat ooit nog eens.

Nog even wat ouder materiaal Crash 1971 BBC Ook gebaseerd op het boek van Ballard. Verbluffende overeenkomsten tussen documentary en de film. Lijkt wel of Cronenberg aan het knippen/plakken is geweest, zelfs sommige locaties.

Bijzondere film. Behoorlijk fascinerend ook, al blijven de karakter me net wat te eendimensionaal. (Sexuele) Verlangens als drijfveer kunnen krachtig zijn, maar was dit alles dat de personages dreef en sloot dit echte emotionele binding met elkaar uit? Dat geloofde ik net niet helemaal. Maar wat een lef van Cronenberg om met zo’n expliciete film over zo’n onderwerp (is dat een bestaand iets trouwens, mensen die opgewonden worden van auto-ongelukken?) te handelen. En dat lef druipt van alle scenes af en maakt het verschil. Je krijgt iets te zien wat nog niet eerder gedaan was, de film verrast je en het haalt je uit je comfortzone. En daarom 4 sterren.

Er werd voor deze film op het festival van Cannes destijds dan ook speciaal een prijs gecreëerd voor 'moed en durf'.

'We're close to the airport garage, it won't be busy this time of day.'

Uhuh, in your dreams...

[stop/prullenbak]