Bu San (2003)

Mensen die langs elkaar leven terwijl ze eigenlijk naar elkaar zoeken. Een bioscoop in verval. Mensen denken met weemoed terug aan de hoogtijdagen.

Prachtige film van een man die langzaam maar zeker uitgroeid tot een van mijn favoriete Aziatische regisseurs.

Minder heftig emotioneel dan Aiqing Wansui of He liu, maar in een hoop prachtige scenes wordt een sfeer geschapen vol melancholie en nostalgie.

Op een erg mooie manier traag en bijna zonder dialogen.

4.0*

Overigens heeft deze film wel een apart effect als je zoals ik ervoor Dragon inn hebt gekeken. Meteen erna een film kijken, waarin je mensen ziet die een film kijken die je net hebt gekeken.

Ik heb de film niet helemaal gesnapt (waarom liep iedereen continu rond in die bioscoop eigenlijk?) maar ik ben wel intelligent genoeg om te snappen dat dit een wonderbaarlijk mooi gefilmd kunstwerkje is, hypnotiserend traag (daar begin ik steeds meer van te houden) maar toch met de nodige humor. Een (bij mij wel) volle zaal die vijf minuten naar een lege zaal zit te staren, dat vind ik van een ongekende genialiteit (gewoon hoe ongemakkelijk iedereen zich begon te voelen tijdens dat doodstil shot, echt mooi)

Ik weet niet of hij dat écht verdient, maar ik geef hem 4.5 sterren. Kwestie van een beetje tegengewicht te tonen hier.

Mooie film!

Zoals Onderhond al zei, geweldige kadrering en kleurgebruik. Elk shot was er één om in te lijsten. Tsai weet een heerlijk duister sfeertje te scheppen ook met behulp van allerlei sfeervolle (bioscoop)gelduiden zoals een draaiende projector maar ook de dialogen van oude films op de achtergrond .

Met zijn 82 minuten duurt de film precies lang genoeg want met zo weinig dialoog (ik denk zo'n 5 zinnen) ligt de verveling op de loer. Daar had ik nu gelukkig geen last van mede omdat we het op het grote scherm mochten aanschouwen.

4*

Na een aantal (licht) tegenvallende Tsai `s eindelijk weer eens een goede film van hem.

Het mooiste vond ik de magie die uit het bioscoopbezoek voortkwam. De bioscoop zelf is meer dan een decorstuk en komt echt tot leven in deze film. Voor de personages lijkt het soms hun thuis te zijn. Een geweldige mix van humor, tragiek en nostalgie is het gevolg. Prachtige minimalistische beelden die mij nu wel wat deden. Waarschijnlijk omdat deze film een ( bijna ) levendige, rode draad bezat waaraan de vele contexten, die de revue passeerden aaneen werden gerijgd. 4*

De setting is gewoon niet mooi en interessant genoeg om er drie minuten naar te kunnen kijken, terwijl in de tussentijd hooguit tien procent van de beeldpunten beweegt. Tel daar bij op dat er niet of nauwelijks muziek aanwezig is en dat de hoofdpersonen nou ook niet meteen de meest boeiende figuren zijn. Ik houd van trage films, maar dan moet er wel iets boeiends zijn om naar te kijken.

Binnenkort Vive l'Amour, maar voorlopig vind ik Tsai wat tegenvallen.

2*

Erg leuk.

Je hebt wel ballen als regisseur als je het publiek minutenlang beelden voorschotelt van een lege bioscoopzaal. Ik kan me voorstellen dat dat nog ironischer is als je deze film inderdaad bekijkt in de bioscoop zelf. Verder zit de film vol met grappen. De Japanner is perfect gecast, met zijn domme gelaatsuitdrukking als iemand de stoel naast hem gebruikt als bankje voor zijn blote voeten. Maar ook zijn ergernissen omtrent lawaaierige medebezoekers.
Ik lag gevouwen toen het manke vrouwtje alleen iets bleek weg te willen gooien, nadat we haar eerst minutenlang de trap op hebben zien kruipen. Maar het hoogtepunt voor mij was de toiletscène. De deur is natuurlijk een klein wtf-moment, maar ik vond het ook erg poëtisch hoe een van de mannen aan het roken was. Er zit gevoel van timing in de film.

Ik lees net in Ramons bericht dat de huilende man één van de acteurs was, dat is helemaal langs me heen gegaan, maar zal er bij een herziening voor zorgen dat de scène, die toch al enigszins aandoenlijk was, echt ontroerend zal zijn.

Net als in The Wayward Cloud interessante camerastandpunten, maar Animosh omschrijft het wat mij betreft goed met dat de symmetrie ver te vinden is, wat de boel toch wat fijner om naar te kijken maakt. Heb de film soms even op pauze moeten zetten, want achter elkaar zien maakt het toch enigszins langdradig. Ik kan er zeker 3,5* aan kwijt, maar doe er een halve bij voor het concept dat ik toch erg sterk vond.

Moet even op gang komen, maar daarna best een intrigerende film. - Bij vlagen zelfs fascinerend. - Onbegrijpelijk dat mensen zeggen dat hier niets gebeurd. - Heeft een gevoel van spanning, melancholie (ondermijdelijke teloorgang en vergeten van het oude, ...). - Visuele uitstraling, sfeer, personages, ... allemaal top. - Vooralsnog Ming-liang Tsai's beste. - Komt net iets te kort voor 4,0*.

Yoyoyo, dit soort films pik ik gewoon niet. Een Japanner met een zombie-achtig voorkomen gaat in een bioscoopzaal zitten en kijkt naar zo'n oude Chinese vecht-film met zwaarden en sandalen. Ondertussen gebeuren er allemaal weirdo-dingen rond de bioscoopzaal en de Japanner verlaat ook regelmatig de zaal om bijvoorbeeld vijf minuten achtereenvolgens (!) te pissen in een pisbak. Ik heb dan nog een scene beschreven met een redelijk snel tempo. Zonde hoor dat die Japanner weggaat, want volgens mij was de getoonde film in deze film nog interessanter dan dit dwaze gedoe. Je moet ook van te voren maar net weten/lezen dat de karakters uit die oude film ook opdoemen in de bioscoop, tsja... Enig pluspuntje was de groezelige sfeer van de bioscoop, maar voor de rest was dit echt tergend traag vervelend.

1ste Tsai Ming-Liang en zeker niet teleurstellend.

Ook al zou je dit kunnen omschrijven als een tergend trage film, ging hij bij mij toch erg snel vooruit en zat ik nooit verveeld te kijken. De shots zijn inderdaad land, maar ze zijn wel mooi en dan is dit verre van een probleem. Je krijgt de tijd om je volledig in het shot te verdiepen en de kans om erin op te gaan. De scéne met de manke achter het doek zal me zeker nog een tijdje bijblijven.

Verder vond ik de film bij wijlen erg humoristisch, ondanks dat de humor m.i. redelijk apart is voor een film. De volledige scène (in dit geval is shot correcter) is vaak gewoon de "grap", een situatie wordt gedurende minuten opgebouwd waarin een aparte sfeer wordt gecreëerd en uiteindelijk is dit in zo'n vergevorderd stadium dat het gewoon grappig wordt (ik denk vooral aan de toiletscéne en irritant meisje dat haar schoen verliest).

Ik lees hierboven dat dat de acteurs van Dragon Inn mee in de zaal zaten, hier was ik tijdens het kijken niet van op de hoogte. Ik ben zeker dat dit bij het herzien een extra (emotionele, nostalgische) dimensie zal geven aan deze prachtige film.

Tsai Ming-Liang zal mijn regisseur nooit worden. Dat mag na deze vierde film die ik van hem gezien heb wel duidelijk zijn. De beelden waren soms best wel mooi, maar de film is zo traag, trager kan het volgens mij gewoon niet. Meer dan twee minuten lang zitten we naar een lege filmzaal te kijken. Ik dacht eerst dat ik de film op de pauzeknop gezet had, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ook de beelden in het herentoilet sprongen er wat traagheid betreft er bovenuit. Als ik zo lang over het urineren moest doen....

Neen, dit is het dus niet. Tsai staat voor mij voor slaapverwekkende cinema en het is maar goed dat deze film niet langer dan 82 minuten duurde.

2,0*

Mijn eerste kennismaking met het werk van Ming-liang Tsai en die is best goed bevallen.

Wat me gelijk opviel hier is het gebrek aan dialoog. In de film, die men in de bioscoop aan het kijken is, wordt wel gesproken, maar duurt vijftig minuten, voordat er iets gezegd wordt door een persoon, die niet in die film zit. Ik snap best dat sommige mensen zoiets saai vinden, maar Tsai slaagt erin het allemaal toch redelijk boeiend te houden.

Er wordt afgewisseld tussen de manke vrouw en de bioscoopzaal. Het manke vrouwtje hield me vooral bezig, omdat ik afvroeg wat ze allemaal aan het doen was. De bioscoopzaal zelf zorgt voor de nodige humor, omdat de Japanner die er zit nogal last heeft van de mensen om hem heen. Die oude mensen, die naar zichzelf zitten te kijken en richting het einde nog even met elkaar praten, terwijl de regen naar beneden druipt, geeft alles een extra nostalgisch en melancholisch sfeertje mee. Af en en toe draaft Tsai overigens iets teveel door met zijn lange statische shots, al komt de boodschap van de lege bioscoopzaal aan het einde daardoor wel extra goed over.

Een bijzondere film, dat moet gezegd worden. Ik houd op zich ook wel van regisseurs, die veel aandacht schenken aan de invloed van vroegere cinema op de huidige en Tsai lijkt daar op basis van deze film ook zeker toe te behoren.

3,5*

Ietsje minder.

Hele tijd geleden weer eens herzien maar blijkbaar vergeten om m'n recensie hier up te daten. Zou het zo gelaten hebben, moest het niet zo zijn dat ik hier toch een halfje afgehaald heb.

De humor in Tsai's films valt nog steeds te prijzen, daarvoor is het gewoon te grappig en te maf, zeker binnen dit type film, dat zich zelden inlaat met comedy. Maar daarnaast vond ik het bij momenten toch écht wat te traag worden. Hij lijkt het erom te doen, maar het geschuifel van het oude mensje werkte me soms wat op m'n zenuwen.

Visueel ook iets minder dan ik me herinnerde, al valt er nog steeds genoeg te zien en kent de film wel een paar prachtige shots. Vroeger kon ik iets makkelijker weg met dit soort films, ondertussen zijn ze me ook iets te bekend geworden en is het aparte er misschien een beetje vanaf. Blijft wel een boeiende film, dat zeker, maar dat hele speciale zag ik er niet meer in.

4.0* en een uitgebreide review

„Do you know this theatre is haunted?”. Het zijn de eerste woorden die in de film worden uitgesproken. Dat gebeurt pas na een kleine drie kwartier in de film. In een mooie scène trouwens. In de schaduwrijke gang van een filmtheater stelt de ene man deze vraag aan een andere man als ze samen een sigaretje doen. Op de achtergrond horen we het geluid van de film die in de zaal wordt vertoond. Een klassieker. “Dragon Inn” van King Hu. Na de vraag een onnatuurlijk lange pauze waarna de mechanisch klinkende dialoog wordt voortgezet en de wegen van de rokers zich weer scheiden. Prachtig.
Er heerst vooral stilte in de film. Regisseur en co-schrijver Tsai Ming-liang observeert in de film op bedachtzame wijze de geestelijke echo's van het verleden die in het filmtheater vol herinneringen aan mooie en magische filmavonden prominent schemeren. Al meteen in het openingsshot gluurt de camera angstvallig door een opening in de gordijnen en gunt de kijker een blik in de grote filmzaal. We horen de filmprojector ratelen en zien de zaal baden in het stralende licht dat de projector verspreidt. De zaal ademt een verwachtingsvol verlangen. De magie is nog niet geheel verdwenen.
Helse zwaardgevechten begeleid door spannende Chinese muzikale klanken stromen het theater binnen. Buiten giet de sombere regen. Buiten is een andere wereld. De voorstelling van de klassieker Long Men Kezhan (1967) is begonnen. De camera doolt door het theater, zweeft door gangen, gaat trappen op en af, glijdt langs de rijen in de zaal en stopt af en toe langere tijd bij een bezoeker of personeelslid om ons bewust te maken van zijn aanwezigheid en zijn gedrag.
De figuren die de camera aandoet lijken stuk voor stuk verloren zielen. De figuren trekken elkaar aan en stoten elkaar af. Soms zie je ze afgezonderd in een stoel zitten en kijken naar de film op het witte doek. Soms dolen ze alleen door het theater. Soms zitten ze dicht opeen in een verder lege filmzaal. Soms staan ze geschaard te urineren in het toiletgedeelte. Hun gedrag is meestal merkwaardig en niet goed te doorgronden.
Gezellig is het niet in het theater. De sfeer is desolaat en deprimerend. Het theatergebouw heeft duidelijk betere tijden gekend. De verf bladdert van de muren. Plastic emmers vangen de regendruppels op die via het gammele plafond hun weg naar beneden vinden. De film maakt daarenboven gebruik van een sobere kleurstelling en een sobere belichting. De figuren zorgen met hun allesbehalve spontane gedrag ook niet voor veel vrolijkheid.
“No one goes to the movies anymore and no one remembers us anymore”. Aldus klaagt een voormalige filmster tegen een oude collega die samen met zijn kleinkind de voorstelling bezoekt. Even later gaat het rolluik van de entree naar beneden en sluit het filmtheater de toegang naar de magische wereld van de cinema. Een wereld waarin onvoorstelbare avonturen worden beleefd. Een wereld waarin gedurende een filmvoortstelling dromen werkelijkheid worden en wensen in vervulling gaan. Een onbreekbare wereld. Een onsterfelijke wereld. Maar ook een wereld waarvan de magie steeds minder mensen lijkt te verwonderen.
Goodbye, Dragon Inn is een deprimerende maar ook amusante film. Een film die een groot verlangen uitspreekt naar een tijd die is geweest. Een fascinerende film die de liefde voor het medium film niet verheimelijkt. Het medium dat ondanks zijn stralende blik op verre wondere werelden zijn verwonderende betekenis verloren lijkt te hebben.
Niet voor mij. Bu San is een heerlijke en wonderbaarlijke film.

Slow cinema over een armtierig bioscoopzaaltje dat nog amper volk lokt. En weinig volk betekent weinig personages. Wie dan wel naar voren treedt is zwijgzaam. Tsai spreekt voornamelijk met beelden. Het is een soort weemoedige film, een nostalgie naar de hoogdagen van de cinema.

Visueel prachtig geschoten. Je wordt haast verplicht om op andere dingen te letten. Want van de personages - die minutenlang voor zich uitstaren - zal het niet komen. En dan maakt Tsai er iets surreëel van met die twee mannen die naar hun film komen kijken, zovele jaren later. De emotie die daar werd ontwikkeld was krachtig. Sowieso vanuit zichzelf, maar ook versterkt omdat de rest van de film eerder emotieloos was.