Bu San (2003)

Erg statische film, je moet ervan houden en geduld op kunnen brengen.
Film heeft iets treurigs over zich heen, de hele tijd. Geen topper. maar mooie, bijzondere film.
De lege bioscoopscene is weergaloos.

Mensen die langs elkaar leven terwijl ze eigenlijk naar elkaar zoeken. Een bioscoop in verval. Mensen denken met weemoed terug aan de hoogtijdagen.

Prachtige film van een man die langzaam maar zeker uitgroeid tot een van mijn favoriete Aziatische regisseurs.

Minder heftig emotioneel dan Aiqing Wansui of He liu, maar in een hoop prachtige scenes wordt een sfeer geschapen vol melancholie en nostalgie.

Op een erg mooie manier traag en bijna zonder dialogen.

4.0*

Overigens heeft deze film wel een apart effect als je zoals ik ervoor Dragon inn hebt gekeken. Meteen erna een film kijken, waarin je mensen ziet die een film kijken die je net hebt gekeken.

Nog nooit heb ik zoveel mensen uit een zaal zien lopen als bij deze film. Nou schijnt het dat tijdens 2001 ook de halve zaal is weggelopen. En dat men na een tweede viewing het toch nog geweldig vond. En misschien dat ik Bu San ooit nog geweldig vind...

Maar na de film ben ik samen met Padd0 tot de conclusie gekomen dat dit de slechtste film is die we sinds Pearl Harbour hebben gezien. Ik had graag de genialiteit ingezien van een manke schoonmaakster annex kaartverkoopster die vijf minuten naar een brandende sigaret kijkt. Of die een koek tergend langzaam opeet. Of die van de ene kant van de hal naar de andere loopt. Of die een bioscoopzaal opruimt, hobbelend van trede naar trede. De film is zo ontzettend traag zonder dat het mij duidelijk maakt wat dat nou aan de film bijdraagt.

Hoogtepunt van de film is een scene waarin we met een ondertussen flink uitgedunde bioscoopzaal naar een lege bioscoopzaal kijken. Vijf minuten lang. Er is geen camerabeweging (trouwens onscherp afgesteld), geen dialoog, geen muziek, helemaal niets; totale leegte. Misschien dat het de bedoeling is dat de zaal het voorbeeld overneemt en ook en masse wegloopt.

In de hele film zitten twee dialogen. De tweede dialoog gaat over het feit dat men tegenwoordig niet meer geinteresseerd is in cinema. Ik kreeg ook een beetje het idee dat deze film over de ondergang van de cinema gaat. Misschien dat dit een soort protest is. Maar ironisch genoeg wel een ontzettend slecht protest.

0.5 *

In jouw geval moet de aftiteling toch het hoogtepunt van de film zijn

dat heb je goed begrepen

Over love it or hate it gesproken. De stemmen op deze film zijn erg interessant om te zien.

Ach, dit is typisch zo'n film die ik mooi vind, maar het grootste deel van de wereld waarschijnlijk niet. Dat dacht ik ook al te merken aan de zaal toen ik hem zat te kijken.

Ik heb de film niet helemaal gesnapt (waarom liep iedereen continu rond in die bioscoop eigenlijk?) maar ik ben wel intelligent genoeg om te snappen dat dit een wonderbaarlijk mooi gefilmd kunstwerkje is, hypnotiserend traag (daar begin ik steeds meer van te houden) maar toch met de nodige humor. Een (bij mij wel) volle zaal die vijf minuten naar een lege zaal zit te staren, dat vind ik van een ongekende genialiteit (gewoon hoe ongemakkelijk iedereen zich begon te voelen tijdens dat doodstil shot, echt mooi)

Ik weet niet of hij dat écht verdient, maar ik geef hem 4.5 sterren. Kwestie van een beetje tegengewicht te tonen hier.

Ik ga met je mee met de 4.5*, Freud. Voor mij komt deze film vreemdgenoeg (voor de meesten waarschijnlijk) op hetzelfde niveau als Vive l'Amour en The Wayward Cloud. De sfeer in deze film is briljant en de speelduur is precies goed, het feit dat ik de film geen 5* doe is puur door die shot van de lege bioscoopzaal die mij toch wel weer iets te overdreven lang duurde. Voor de rest vond ik dit persoonlijk allemaal prachtig.

Ik moet deze film toch maar eens herzien als ik dit zo lees. Hij viel mij destijds erg tegen, maar misschien kwam dat wel meer door het moment dan door de film.

Het moment dat je zo'n film kijkt is inderdaad behoorlijk van invloed. Als je wat moe bent bijvoorbeeld is het waarschijnlijk niet echt aan te raden.

Belachelijk lage score hier. Wat mij betreft de beste Tsai die ik al mogen aanschouwen heb.

Tsai slaagt waar velen falen, en eigenlijk enkel een Lynch in uitblinkt. Een doortastende sfeer scheppen, zonder een directe aanleiding daarvoor. De sfeer en spanning tussen de personages is bijna tastbaar, maar waarom ... moeilijk je vinger op te leggen.

De film is redelijk absurd, volgt geen logische verhaallijn, en gaat ook helemaal nergens naartoe. Volgens mij gaat hij zelfs nergens over, behalve dan het verval van de cinema, al geloof ik dus niet dat dat de kern is van deze film. Tsai is één van die regisseurs die samen met de rest van de Aziatische cinema is opgegroeid. Eerdere film zijn vaak nog erg lelijk, recente films vaak bloedmooi.

Zo ook deze. Geweldig gekadreerde shots, prachtige, volle , warme en harde kleuren. Dit alleen al zorgt voor een groot deel van de sfeer. Muziek is grotendeel afwezig, en ook dialoog is extreem schaars. Net als in Yume no Ginga worden er echter vaak randgeluiden uitgefilterd en verhard (het hinken, het knabbelen op de nootjes), erg sfeervol en erg effectief. Vooral ook erg mooi.

Wat de film compleet maakt is Tsai freaky gevoel voor humor. In A Wayward Cloud bereikt dit een (tijdelijk?) hoogtepunt, maar hier is het al duidelijk merkbaar. Enkele drooghilarische scenes (die kerel die in het toilet dat deurtje dichttrekt, de nootjesdame die op zoek gaat naar haar schoen en dat Japannertje gek maakt, en zo zijn er nog wel een paar). Zelf de half-kreupele dame lijkt een soort van gag te zijn, om de tergend langzame shots enige logische bestaansreden te geven. Bijna een soort van "iedereen zaagt steeds over m'n te trage shots, neem ik gewoon een kreupele!".

Ik heb in ieder geval met volle teugen van deze film genoten. Prachtige film, geweldige sfeer, geweldige humor, en lekker economische speelduur. Verdiende 4.5*, schandelijk ondergewaardeerd.

Verschrikkelijk moeilijk te beoordelen film. Ik vind het idee werkelijk briljant. Statische beelden van mensen/geesten in een theater. Prachtig hoe de film gevuld wordt met mensen die recht vooruit staren. In theorie een gigantisch originele en prachtige film. Er zaten scènes in die zo abstract omgingen met het plaatsen van mensen, en ook het plaatsen van shots, dat het net leek op een schilderij. De scène waarin de hoofdrolspeler op de wc staat is erg mooi. Hij wordt omringt door mannen. Naast hem, maar ook achter hem in de wc. Hierdoor ontstaat een soort driehoek. Je kan sommige shots bijna indelen in vormen, als het ware .

In dat opzicht dus exceptioneel en zeer bijzonder. Maar dan komt de kwestie van het gevoel. Vive L’amour, ook van Tsai deed mij dan weer veel meer. Misschien cinematografisch gezien ietsje minder, alhoewel ik die ook prachtig vond, maar gevoelsmatig veel ontroerender. Ik vind in deze film het onderwerp niet heel aantrekkelijk, en de uitwerking is zo statisch dat het mij niet heeft weten te ontroeren. Behalve dan het prachtige einde. De vrouw die het cinema uitloopt, waarna een schitterend lied wordt gespeeld, kippenvel .

Mijn gevoel zegt dat ik het nog moet laten zakken, daarom blijf ik nu op 3,5* hangen. Maar dit kan makkelijk nog omhoog gaan. Bijzondere film.

Tjonge jonge jonge, wat een lange zit voor 82 minuten....ben er helemaal niet stuk van. Haalt het niet bij Kim-ki duk films....

Mooi om dat gestaag stijgende gemiddelde te zien, voor hoe lang het duurt.

Grootse cinema!

Een bijzondere ervaring om deze film te zien destijds in Rotterdam. Met een steeds leger wordende bioscoopzaal kijken naar een scherm waarop een lege bioscoopzaal te zien is (met rechts onderin beeld een mannetje met een bezem als ik het me goed herinner).

Als de eerste films van Tsai leeg en kaal waren heeft hij het in deze film in extremis doorgevoerd (geperfectioneerd?), ook al blijft hij trouw en vol liefde zijn personages en al hun worstelingen en tekortkomingen portretteren.

Toch haalt dit het voor mij niet bij zijn vorige films (ik volg Tsai al vanaf 1993 toen zijn allereerste film in NL te zien was), omdat ik hierbij de vorm iets teveel de overhand kreeg boven het verhaal en een eventuele boodschap.

Maar me toch goed vermaakt al is het maar om dat beginbeeld dat ik scheste met de twee biosccopzalen.

Daar zat ik ook. Tussen zuchtende en steunende en weglopende mensen het mooi te vinden. En dan ook nog net ervoor de film zien die in deze film ook bekeken wordt. De film eindigde ook ergens bij de laatste tien van de publieksstand.

Dat is meestal een goed teken! Barren Illusion van Kurosawa Kiyoshi werd in het jaar dat die draaide 1-na-laatste en staat nu nog steeds in mijn Top 10 (aller tijden!)

Wat mij ook zo bekoort bij de films van Tsai Ming-liang die ik tot nu toe zag is Tsai's besef van de onuitwisbare kracht en het tijdloze van cinema. Voor mij is het zelfs een indicatie dat Tsai later tot 1 van de grote regisseurs gerekend zal worden. In The Wayward Cloud was het enkel een grote poster van Papillon die frequent te zien is plus een scene die me een duidelijk verwijzing lijkt naar Annie Hall, maar in What Time Is It There? en vooral Bu San lijkt cinema echt een belangrijk element te zijn. Niet alleen heeft cinema een soort van eeuwigheid, het brengt mensen ook samen en vormt het een connectie tussen mensen. In What Time Is It There? bekijkt de mannelijke hoofdpersoon de video van Les Quatre Cents Coups (Truffaut, 1959) (Tsai's favo-film allertijden), een franse film, om een bepaalde connectie te houden met zijn vrouwelijke soulmate in Parijs.... en die vrouw komt op haar beurt het kindacteurtje uit die film tegen, nu een 60-er, Jean-Pierre Leaud. Het heeft iets vreemds, het maakt cinema veel grootser dan louter een ontspanningsmedium op een of andere manier. Diezelfde acteur hebben we ook kunnen zien opgroeien in Truffaut's Antoine Doinel-reeks, ook al zo uniek eigenlijk. Ik moet nu ook denken aan Ozu-regular Chishu Ryu die dik 30 jaar lang in films van Ozu te zien was (ik weid er nu te ver over uit).

In Bu San wordt cinema helemaal uitgediept door Tsai vind ik. Niet alleen is de bioscoop een plaats waar mensen samenkomen en contact kunnen maken (ze kunnen zelfs door het hele gebouw zwerven, een ode aan de bioscoop), maar ook de film die er vertoond wordt, Dragon Gate Inn (King Hu, 1966) geeft cinema een ‘onsterfelijkheidswaarde’. Want 2 hoofdrolspelers uit die film zitten in het publiek. De scene waarin 1 van deze acteurs huilend naar het scherm staart, naar zichzelf dus, is 1 van de grootste Tsai-hoogtepunten die ik tot nu toe zag. Als de 2 acteurs buiten de bioscoop staan zegt 1 van hen tegen de ander iets in de trant van ‘ze zijn ons vergeten’ en zelf kreeg ik toen het gevoel dat dat juist absoluut niet zo is. Niet alleen hebben ze in deze film een onuitwisbare indruk achtergelaten, ook ben ik nu op zoek naar King Hu’s film. Eenmaal op celluloid vastgelegd, leef je als acteur voor eeuwig. Cinema maakt onsterfelijk, zo lijkt Tsai te willen zeggen. Ik houd daarvan. De mooiste scene ooit in een film over het effect van cinema vind ik de scene waarin Anna Karina geemotioneerd naar Dreyer’s La Passion de Jeanne D’Arc (1928) kijkt in de bios in Godard’s Vivre Sa Vie (1962).

Bu San krijgt van mij 4,5* met een optie op meer. Prachtig.

Erg mooie film.

De sfeer is goed voelbaar en de shots en editing sterk. Ook de (versterkte) geluiden zorgden voor een ietwat surrealistische feeling, knap gedaan. Het verhaal is erg simpel maar het is juist de uitwerking die het hem doet. Na afloop was ik stil maar waarom.....dat weet ik eigenlijk niet. Ook misschien wel de grote kracht van de film, hij grijpt je zonder dat je weet waarom. Voor nu 4 dikke sterren maar na herziening kan dat makkelijk nog omhoog. Ik ga zeker meer van Tsai kijken.

4*

Tsai weet me toch weer niet te overtuigen. Erg sfeervol en met een heerlijk traag tempo, maar voor mij te leeg. Veel scenes die me zouden moeten doen raken laten dat geheel achterwege helaas.

De uitleg van Ramon verduidelijkt veel en een herziening met die informatie gaat er zeker komen. Voor nu 3*, maar dat kan meer worden.

erg interessante en intrigerende film. In het begin zit je echt; waar gaat dit heen? maar langzamerhand begint het allemaal op zijn plek te vallen. Paar scenes/shots waren briljant. in de bios naar een lege bios zitten kijken; geniaal

Ik vond het een beetje tarkovsky meets the last picture show. Ik meende iig duidelijk te zien waar Tsai de shots voor deze film vandaan heeft. De trage statische shots en freezed frames voelden bekend aan. Toch waren sommige scenes net wat te lang en streefden daarom voor mijn gevoel net hun doel voorbij. De eindscene was daarentegen wel weer heel mooi.

Voor nu 3.5* maar verhoging zit er zeker in. Hij moet nog even bezinken.

Mooie film!

Zoals Onderhond al zei, geweldige kadrering en kleurgebruik. Elk shot was er één om in te lijsten. Tsai weet een heerlijk duister sfeertje te scheppen ook met behulp van allerlei sfeervolle (bioscoop)gelduiden zoals een draaiende projector maar ook de dialogen van oude films op de achtergrond .

Met zijn 82 minuten duurt de film precies lang genoeg want met zo weinig dialoog (ik denk zo'n 5 zinnen) ligt de verveling op de loer. Daar had ik nu gelukkig geen last van mede omdat we het op het grote scherm mochten aanschouwen.

4*

I must be out of my mind.

Na het zien van alle lovende reacties hier maakte ik me op om een stilistische en sfeervolle film te zien. Niets is minder waar.

Lelijke shots, irritante acters en een verhaal dat nergens naar toe gaat. Ik heb m'n fair share aan trage films en 'stille' films gezien, maar daar was altijd wat te zien. Leuk en aardig, zo'n manke trien, maar moeten we haar nou elke keer een trap op zien strompelen? Vooral bij de bioscoopzaal dacht ik dat ik gek werd. Dit is toch geen film meer? Ik kan net zo goed naar een foto staren. En dit wordt als briljant gezien..

Van spanning was nergens sprake, voornamelijk omdat er niets was om voor de spanning te zorgen. Tenzij het geluid van een projector of een toilet voor spanning zorgt.

Uiteindelijk was de film Dragon Inn boeiender om naar te kijken dan deze pretentieuze crap. De paar komische momenten en de laatste dialoog houden de film, die als short een stuk boeiender was geweest, van een lagere score af.

Het zal wel aan mij liggen. Gelukkig kon ik de nare nasmaak van deze film wegspoelen met Bay's Transformers.

1,5*.

Denk toch echt dat de kijkers die deze film hoger waarderen anders naar deze film hebben gekeken. Ik kan hem me herrineren als een contemplatief en sferische film. Die juist de kracht haalt uit zijn uiterst trage "ontwikkeling" en bijzonder is doordat er zowat niks gebeurt. Soms lijkt het bijna een dans (in de wc bijvoorbeeld) en de climax aan het einde wanneer het buiten regent en we muziek horen vond ik dan ook echt een climax, velen malen groter dan menig Transformer film..

Misschien zijn de mensen die dit soort films mooi vinden wel "out of there minds", beter gezegd prettig gestoord, maar ik krijg nooit genoeg van dit soort films, die juist durven de kijker een langzame, trage film voor te schotelen

Prachtige film.

Erg fijn traag tempo en de film bevat een zeer universele magische content maar het echt benoemen is lastig, erg sterk. De surrealistic feel is geniaal gecreëerd. Je hebt geen flauw idee bij het kijken van de film waar Tsai nou precies heen wilt maar als de aftiteling verschijnt wordt je stunned achtergelaten. Ik vind de film geweldig, alleen kan ik niet uitleggen hoe en waarom. Komt door, hoe ik het omschrijf, die universal magical content'.

Moeilijk te beoordelen maar ik ga voorlopig voor een solide 4,5* en dat kan in de toekomst mogelijk meer worden.

In tegenstelling tot het bericht hierboven heb ik één woordje over voor deze film: BAGGER!

Misschien zal ik al het mooie wel niet zien, en niet begrijpen hoe het in elkaar zit, maar ik kan hier niks mee. Te saai voor woorden.

0.5*

Is het iemand opgevallen dat dit misschien wel een uiterst subtiel liefdesverhaal is tussen de schoonmaakster en de projectionist? De cake die de schoonmaakster voor hem maakt (en waarvan ze toch nog even moest snoepen natuurlijk) verraadt het al enigszins, maar als we op het einde zien dat ze buiten in de regen achter een hoekje op hem staat te wachten wordt het pas echt duidelijk. Ze heeft hem tijdens de film de hele tijd gezocht, maar niet gevonden. Op het einde komen we er ook achter dat de bioscoop (in ieder geval tijdelijk) dichtgaat, dus het was waarschijnlijk de laatste kans op een rendez-vous. De scène waarin ze vervolgens in de stromende regen naar huis loopt is een erg fraai slotakkoord.

Het lijkt alsof de rest van de film enkel heeft gediend om een beeld te schetsen van het leven dat deze twee op deze manier voor wie weet hoe lang samen, maar toch apart, hebben geleefd.

Zo, nu ik erover na ben gaan denken en er wat over heb neergepend, heb ik mezelf onbewust omgeluld van een onvoldoende naar een 3,5/5.

Ik heb deze besteld op ebay voor heel weinig geld. Ik wil toch eens een film van deze interessante regisseur gezien hebben en dan kan ik nog zien ofdat ik hem goed vind of niet