Se Incontri Sartana Prega per la Tua Morte (1968)

Om even een wat laat antwoord op bovenstaande vraag te geven; Ik denk wel dat je het de moeite gaat vinden. Geweldig is het niet, maar wel vermakelijk. Veeeel minder dan de Leone’s, ook nog wel wat minder dan een aantal films van Corbucci, Death Rides a Horse of bijvoorbeeld Keoma. Dat wel. Het is echter wel wat beter dan wat pulp die ik vroeger in het genre heb gezien.

Film heeft een ongelooflijk hoge bodycount, is rauw en hard zoals het een goede spaghettiwestern betaamt en heeft een behoorlijk hoog tempo. Duidelijk gevalletje van voor de liefhebber. 3,5 sterren.

Deze afgelopen weekend (midden in de nacht) bekeken.

Eindelijk eens een Sartana film, die ik echt leuk vond en met een behoorlijke cast.

Naast een goede Garko zien we Berger (die ik al vaker in dit soort films voorbij heb zien komen) in een voortreffelijke rol als sidekick/rivaal, want hij weet met aanwezigheid werkelijk een meerwaarde te zijn.

Ook Kinski heeft een iets grotere rol als gebruikelijk en is -hoewel ietwat op automatische piloot- aardig opdreef.

De film is goed geschoten, heeft passende score en is gewoon leuk en redelijk boeiend om naar te kijken en weet zelfs een aantal keer te verassen.

Erg leuk! Is zeker een aanrader om een keer te bekijken wanneer je van het genre houdt.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

If You Meet Sartana Pray for Death zo luidt de Engelse titel, dat doet vermoeden dat die Sartana een wrede gast is die zijn slachtoffers langdurig martelt voor ze een genadeschot krijgen. Maar de meeste boeven krijgen helemaal geen tijd voor een schietgebedje want ze leggen massaal het loodje enkele seconden nadat ze zijn geïntroduceerd.

Dergelijke westerns met héél veel schieten kunnen mij meestal niet zo bekoren omdat ze vaak zo leeg en inspiratieloos zijn, maar er valt altijd wel wat te genieten van goed uitgevoerde westernclichés, zoals ook hier: het stoffige westernstadje, de zwijgende revolverheld, het kaartspel in de saloon (inclusief een vet grijnzende pianospeler), het zit er allemaal in. Maar men had kennelijk bedacht wat diepte te geven aan het verhaal door van verraad het hoodthema te maken. Dat wordt echter met zoveel enthousiasme uitgevoerd dat het nogal komisch begon te worden na de zoveelste bad guy die met verbijstering op zijn gezicht zijn laatste adem uitblaast als hij door zijn eigen leider/ kompaan/ echtgenote/ maitresse/ de slager om de hoek wordt gedood.

Jammer dat het enige vrouwelijk schoon (Maria Pia Conte) zo'n klein rolletje had dat zelfs haar dood off-screen plaatsvindt.