House of Whipcord (1974)

Sombere controversiële horror-thriller van Pete Walker met een naargeestige sfeerschepping. Het tuchthuis is goed in beeld gezet en de vertolkingen zijn overtuigend. Emotioneel meeslepend en schokkend. Een effectieve griezelfilm over de ontsporing van een fanatiek justitieel systeem.

Een film die opgedragen is aan zij die het morele verval in de samenleving hekelen en voorstander zijn van het opnieuw invoeren van lijf- en doodstraffen. Met die boodschap opent House of Whipcord, een grimmige horrorfilm over een oud koppel dat een private strafinrichting uitbaat om jonge meisjes te straffen voor hun zonden. Het idee dat ergens op het platteland in een oud gebouw, onttrokken aan de bewoonde wereld, zich een geheel eigen en geïmproviseerd rechtssysteem bevindt is behoorlijk griezelig. Pete Walker toont zich opnieuw een meester in het bedenken van verontrustende verhalen die voortvloeien uit maatschappelijke denkbeelden. Onbegrijpelijk dat deze cineast destijds – en nu nog steeds over het hoofd werd gezien door critici.

Ook de moeite waard zijn House of Mortal Sin en Frightmare.

Ik kende de regisseur Pete Walker niet maar zie dat er verschillende films op zijn naam staan veelal Horror en ook wat erotiek. Ik hoop dat deze film niet het voorbeeld is voor de rest van zijn films? (Hmm, hij heeft ook een film met Vincent Price gedaan) De film op zich zag er goed uit, het verhaal interessant en visueel was het ook wel oké. Helaas gebeurde er niet veel, bloed was er spaarzaam, folteringen of straffen kwamen niet of onschuldig in beeld. Tja en dan hou je over een film over een gevangenis waar uit ontsnapt moet worden. En ook daar faalt de film. Er zijn over uitbraken uit de gevangenis veel betere gemaakt. Als er wat meer in was gegaan op de voorstanders van het opnieuw invoeren van lijf- en doodstraffen en het oude koppel in hun private strafinrichting meer de jonge meisjes had bestraft voor hun zonden. Had dit een leuk film kunnen zijn!

Dit is na "Virgin Witch (1972)" en "Psychomania (1973)" alweer de derde Britse Horror film welke ik in korte tijd heb gezien met actrice Ann Michelle in een rol en dit keer is ze ook weer topless te zien en dat na circa 40 minuten als ze in bed ligt.

In deze Horror / Thriller film laten jonge vrouwen met een "losse moraal", zoals het 19-jarige model Ann-Marie Di Verney (Penny Irving), zich verleiden door een gladde engerd, wiens naam al enig wantrouwen zou moeten wekken, Mark E. Desade (spreek uit: Marquis de Sade). Deze ontvoert de meiden naar een afgelegen en verlaten strafinrichting, waar men hen met voornamelijk lichamelijke tucht (o.a. de zweep uit de titel) weer op het rechte pad probeert te krijgen. Wie niet luistert wacht de doodstraf door ophanging.

Het is een overwegend sombere en naargeestige horrorfilm, met weinig hoop voor de slachtoffers die in handen van de booswichten in dit verhaal vallen. We tellen naast de bejaarde en gestoorde directrice Margaret Wakehurst (Barbara Markham) en haar blinde seniele echtgenoot (een voormalige rechter) Bailey (Patrick Barr), twee bewaaksters op leeftijd, te weten Bates (Dorothy Gordon) en Walker (Sheila Keith), wat het schrikbewind eigenlijk niet erg aannemelijk en geloofwaardig maakt.

Maar toch hanteren ze de harde hand en hebben ze totaal geen medelijden en de ranzige plaatjes van met striemen overdekte vrouwenruggen en de sombere atmosfeer van spaarzaam verlichte gangen en koude en kleine cellen missen hun uitwerking niet. Qua bloederigheid is het niet al te expliciet, maar het wordt wel gruwelijk genoeg in beeld gebracht

Eén van deze slachtoffers is Ann-Marie Di Verney en zodra ze bij de strafinrichting aankomt (na circa 20 minuten), wordt er tegen haar gezegd:

"Doe al je kleding uit en leg ze op de tafel. Schoenen ook."

Nadat ze dat uiteindelijk doet (waarbij ze uiteraard ook volledig bloot is te bewonderen ), wordt ze na het douchen (uiteraard met koud water en ook wordt er tegen haar gezegd "Was jezelf grondig overal, of iemand doet het voor je") gebracht naar de rechtbank en wordt er tegen haar gezegd:

"Je komt hier je straf uitzitten overeenkomstig de gepaste morele en disciplinaire normen voor de veroordeling van de ernstige beschuldiging jezelf schaamteloos naakt te tonen voor geldig gewin, aan een fotograaf, publiekelijk, op de elfde April. Een schanddaad jegens openbaar fatsoen, waarvoor een corrupte Londense rechtbank je tien pond boete gaf."

Dit is natuurlijk belachelijk voor woorden, maar hierdoor en vooral door haar gedrag (o.a. ontsnappingspogingen), krijgt Ann-Marie Di Verney wel te maken met twee weken eenzame opsluiting, wordt ze gegeseld en wordt ze uiteindelijk zelfs opgehangen. Voor de mooie hoofdrolspeelster Penny Irving loopt het dus niet goed af en dat was best jammer en zonde en zeker omdat ze bijna ontsnapt was. Ze is overigens niet de enige, want ook de zekere Claire (Judy Robinson, wiens billen ook een keer te zien zijn) ondergaat dit lot en dat o.a. voor het stelen van voedsel in de strafinrichting. Eigenlijk weet elke vrouwelijke gevangene dat ze uiteindelijk wordt opgehangen, want niemand is tot nu toe vrijgelaten.

De cast doet het overigens goed in deze film, met een glansrol van Barbara Markham als de gestoorde en maar al te hardvochtige directrice Margaret Wakehurst, die de seniele rechter stuurt bij de vonnissen die worden uitgesproken en die ten opzichte van de gevangen genadeloos en wraakzuchtig te werk gaat. Ook Sheila Keith als de gestoorde en al even gevoelloze bewaakster Walker levert keurig werk.

Hoofdrolspeelster Penny Irving als de jonge Franse Ann-Marie Di Verney wonende in London, was een mooie verschijning en ze is ook een aantal keren bloot (soms zelfs van top tot teen) te bewonderen (de eerste keer na circa 10 minuten als ze uit de badkamer komt en haar haren gaat borstelen), maar haar zogenaamde Franse accent had wel wat beter gekund en ze was ook behoorlijk naïef ten opzichte van de veelzeggende behandeling die ze in de strafinrichting direct te verduren krijgt. Ook bij de kennismaking met de gladde engerd Mark E. Desade (hij is overigens de zoon van Margaret Wakehurst en Bailey), gespeeld door Robert Tayman (die wel iets weghad van Benedict Cumberbatch), kwam ze dom en naïef over.

Verder is er degelijk spel van Patrick Barr als de oude en ten opzichte van zijn vrouw zwakke rechter Bailey, die het in zijn seniliteit allemaal niet zo scherp meer ziet en ook wordt er netjes geacteerd door Ann Michelle als de ongeruste en naar haar vriendin (Ann-Marie Di Verney) op zoek gaande Julia en op het einde speelt ze ook een belangrijke rol, waarbij haar vriend Tony (Ray Brooks) en de politie komen helpen en waarbij Margaret Wakehurst zich uiteindelijk zelf ophangt (de rest wordt opgepakt door de politie).

Al met al is "House of Whipcord" een degelijk Brits horrorwerkje, waar ik me wederom goed mee vermaakt heb.

P.S. de Drama / Erotiek film "Cruel Passion (1977)" zal waarschijnlijk één van mijn volgende films gaan worden met Ann Michelle.