Flesh and the Fiends (1960)

Mooie vhs-hoes:

http://i37.tinypic.com/mrtfs7.jpg

Vrij onbekende Britse horror een must see.

Degelijke horror over de West Port murders gepleegd door Burke & Hare. Ik was al een tijdje op zoek naar 'Horrors of Burke and Hare' uit 1972. Ik wist niet dat deze film de zelfde seriemoordenaars betrof. In ieder geval heeft deze film meer te bieden dan een simpel moordplot. Actrice Billie Whitelaw was erg overtuigend en Donald Pleasence doet het ook aardig als badguy. Aanrader!

De Burke & Hare-moorden uit het negentiende-eeuwse Schotland waren een inspiratie voor meerdere films. De eerste was het door Val Lewton geproduceerde The Body Snatcher (1945) destijds mochten de echte namen van de daders niet worden gebruikt. Een paar jaar later kwam The Greed of William Hart (1948) uit, deze werd geschreven John Gilling. Tja en twaalf jaar later maakte hijzelf deze Flesh and the Fiends. Opvallend omdat de film gevuld is met ongebruikelijk hoeveelheid naakt en geweld die eigenlijk meer neigen naar grindhouse-films. (al moet je wel de "Continental Cut" kijken) Dit betekent niet dat het voor doorgewinterde horror-fans grafische ver genoeg zal gaan.

Het acteren is eerste klas. Peter Cushing is uitstekend als Dr. Robert Knox, de dokter die geen vragen stelt als de ongure personen Burke en Hare, briljant gespeeld door George Rose en Donald Pleasence, het ene naar het andere 'verse' lijk aanbiedt. Pleasence krijg ook meer schermtijd dan Cushing en steelt hier de show. De B-verhaallijn richt zich op een student van Cushing's, gespeeld door John Cairney, die verliefd wordt op het barmeisje, gespeeld door de erg mooie Billie Whitelaw, misschien meer herinnert als de angstaanjagende oppas uit de originele The Omen (1976) Het zijn mede de redenen waarom deze film goed werkt.

De film is heerlijk uitgevoerd in sfeervol zwart/wit. De regisseur heeft een goed oog voor de plaatsing van de camera en de sfeer van het reilen en zeilen in de louche bars en bordelen komt goed over en de topless naaktheid, draagt ​​zeker bij aan de naargeestig sfeer. De sets zijn ook rijk en gedetailleerd. De film verdient dan ook veel lof voor het creëren van een geweldige sfeer. Dit is misschien wel één van de beste die regisseur John Gilling heeft gemaakt.

De film bezit door het thema van medische ethiek nog steeds een redelijk actueel onderwerp en door geweldige uitvoeringen en een meeslepende verhaallijn, raad ik de film dan ook van harte aan.

Had ik op voorhand geweten dat er een ongecensureerde versie bestond met topless dames, dan had ik toch nog beter verder moeten zoeken naar die versie in plaats van de gekuiste versie te bekijken; Nu ik betwijfel het of ik de film dan meer zou waarderen.

Zoals joolstein al aangaf zijn er meerdere films gemaakt over die Burke en Hare die blijkbaar echt hebben bestaan. Ik had tot vandaag nog nooit van die figuren gehoord. In een Engelstalige review vergelijkte de recensent de 2 schurken met de kat en de vos uit Pinocchio, vind ik een gepaste vergelijking. De film draait om hem met Pleasance als Hare als de meer gesofisticeerde van de 2 maar uiteindelijk wel de meest verachtelijke. Zo een types die lief zijn in je gezicht maar als ze kunnen steken ze je een mes in de rug en nog liever laten ze de vuile klusjes opknappen door gure types zoals Burke.

Dan is er Peter Cushing (goede acteur maar ik ben geen fan) als dokter Knox. Hij speelt een rol zoals de wetenschapper uit The Body Snatcher en je kan ook vergelijkingen maken met Dr. Frankenstein. Knox stelt de hypocrisie van de andere artsen aan de kaak waaronder hemzelf ook. Het probleem is niet enkel dat hij arrogant en koel is, zijn karakter blijft oppervlakkig door een gebrek aan schermtijd Het einde voelt daarom aan als misplaatst.

De film draait om Burke en Hare. Hun gezwijmel onder elkaar en met Knox zijn niet zo interessant. Sowieso is de film dan ook iets te veel dialoog gedreven naar mijn zin, iets wat ik Britse producties vaak verwijt. Hierdoor krijg je een film die wordt gerekt naar een in mijn ogen te lange speelduur. De beste scènes zijn sowieso wanneer Burke en Hare tot de 'actie' overgaan als vond ik dat vreemde dansje waarbij Hare doet alsof hij zichzelf verstikt nogal dom. De film vervalt hierdoor wel in een redelijk voorspelbaar verloop. Ik kon de acties iets te makkelijk voorspellen. Het einde niet, maar dat sloeg dan ook nergens op.

Gek genoeg zijn de meeste interessante personages de nevenfiguren Chris Jackson (student van Knox) en Mary Patterson (een barmeisje zeg maar prostituée) die verliefd worden op elkaar. Hun relatie lijkt onmogelijk omwille van hun totaal verschillende achtergronden. Juist daardoor komen ze (evenals dat niet als te snuggere jochie) een stuk menselijker en sympathieker over dan de rest van de cast die redelijk 1-dimensionaal is.

Setting is dan weer erg goed maar om de film echt een sterk cijfer te geven neen, daarvoor blijven de hoofdpersonages te oppervlakkig ondanks de speelduur en vele dialogen.