Reconstruction (2003)

Deze film stond al een tijdje op mijn dringend-te-zien-lijstje. Gisteren was het dan uiteindelijk en wat een openbaring... Zelden een film gezien met zulke visuele pracht.

Boe vertelt zijn verhaal aan de hand van een zeer unieke filmtaal. In Reconstruction zoekt hij verscheidene malen de grenzen van het filmische op. Net als in de lynchiaanse wereld wordt ook hier geen onderscheid gemaakt tussen droom, fantasie of werkelijkheid. Alles is tenslotte gecreëerd en dus fictief, enkel het emotieve valt hier buiten. Boe focust hier dan ook vooral op, wat een paar zeer mooie beelden oplevert.

Waar de prent echter in te kort schiet, is zijn soundtrack. Boe maakt te weinig gebruik van muziek. Enigzins opmerkelijk in een film die het vooral van zijn sfeer moet hebben.

Kortom; zeer mooie film, waar misschien nog meer uitgehaald kon worden, die mij zeer benieuwd heeft gemaakt naar het overige werk van Boe.

4*

Dit vind ik echt een vreemde opmerking. Gevoelsmatig ok/goed, maar toch kun je niet zeggen of dit een goede film is? Is het dan strikt technisch een film beoordelen, of hoe doe jij dat normaliter?

Ik snap totaal niets van je uitspraak.

Een film die je gevoelsmatig raakt (en dit kan blijven doen) voldoet aan zijn doel, het emotioneel geraakt worden, met name bij deze film...

De zoveelste herziening bevestigt nogmaals waarom ik dit 5 * heb gegeven. Potentiële nummer 1 in een nog in te voeren top 10.

Ik bedoel daarmee dat ik vooral onder de indruk was van de hoofdactrice (puur uiterlijk dan). Dus ja...het lijkt me nogal duidelijk dat je op het uiterlijk van een actrice geen film beoordeelt.

Ik werd niet helemaal geraakt bij deze film. Ik vind dat deze film prachtig is gemaakt, en het begin en het einde vind ik echt heel goed. Maar het verhaal zelf (het liefdesverhaal) begon me op een gegeven moment te irriteren. Aan het einde werd dat weer helemaal goed gemaakt door de uitleg van de film.

Ik wordt hier met de dag benieuwder naar kan alleen met geen mogenlijkheid de dvd vinden. Is hij soms out of print ofzo, of zoek ik gewoon niet goed?

De Nederlandse DVD is out of print, helaas.

Je hebt PM.

Een aparte maar zeker een interessante film.

Vooral de vormgeving vond ik zeer geslaagd. Filmisch is Reconstruction heel gewaagd opgezet, wat zeker niet slecht uitpakt. Het uitgangspunt van het verhaal is natuurlijk erg interessant, al vond ik de uitwerking niet altijd even sterk. Een beetje warrig en onoverzichtelijk eigenlijk wel. Zo vond ik niet altijd duidelijk in hoeverre de hoofdpersonen elkaar nu wel of niet kennen . Misschien dat de film nog eens kijken wat meer opheldering zal geven, en misschien zal dat ook niet slecht zijn voor de eindwaardering.

Voorlopig komt die op 3.5*

Ik vond dit een warrige, pretentieuze draak van een film. De exmperimentele effecten vond ik op geen enkele positieve manier bijdragen en ik had het gevoel dat ik naar een afstudeerproject zat te kijken van een regisseur met meer ambities dan talent.

De film had absoluut z'n positieve kanten, zoals het acteerwerk bijvoorbeeld (kende de hoofdrolspeler al uit 'open hearts' trouwens, welke ik stukken beter te pruimen vond). Maar helaas was er niet voldoende om de score over de helft te krijgen.

Kijkende naar de mensen die hoge scores hebben gegeven zou ik haast wat jaloers worden. Ik had hoge verwachtingen en had graag gezien dat die zouden worden ingelost. Misschien heb ik de schoonheid van deze film over het hoofd gezien, maar meer dan 2,5 ster kan ik er in alle eerlijkheid niet van maken.

Film raakte me al in het eerste dialoog tussen Alex en Aimeé.

Het acteerwerk, het script... Magical.

Kolere wat een film.

Over liefde in en liefde voor cinema. Over de vrijheid die het medium bied, en de vrijheid die liefde bied. Over empathie. Over Orpheus en dingen die niet kunnen maar wel de waarheid zijn.

Hoogtepunt na hoogtepunt, op elk denkbaar vlak. Ultraschattig ("Hai!" , "Hai!" ) en vlijmscherp. Dolkomisch en ontzettend schrijnend. Niet een ingewikkeld plot verteerbaar maken, maar een doodnormale verhouding esthetisch maken.

Die openingsscène is als een droom. Die freeze van pakweg 10 frames van Aimee in de metro duurt een eeuwigheid. Die door elkaar gesneden scènes vertroebelen. Die illusionist hypnotiseert.

Heb maar gewoon wat geschreven. En wat heeft het eigenlijk voor zin. Het is toch allemaal maar een constructie. Nep. Fake.

Maar het doet wel pijn.

Tijd dat ik mijn top10 eens herzie.

Mooie film die mij deed denken aan een mengeling van Amelie, Being John Malkovich, Mauvais Sang, L'Appartement. Zeker geen slechte film-associaties.

Een film die ik over een tijdje graag nog eens zou willen kijken om nou inderdaad precies te snappen hoe de hele film nou precies in elkaar zit (met name de chronologie van sommige scenes ben ik niet helemaal uit, of waren dan nou gedroomde gedeelten?).

In ieder geval fascinerend liefdesverhaal met flinke twists.

Heb zeer genoten van deze mooi geschoten surrealistische film. Ik heb echter wel wat problemen met het einde waarin de voice-over aan de kijker duidelijk moet maken dat alles maar film is en een constructie. Dit vond ik compleet onnodig, omdat je dit wel weet als kijker en zonder dit gegeven ook genoeg voldoening uit de film kunt halen. Door die opmerking heb ik niet meer de drang om te puzzelen met de verhaallijn. Waar ik bij bijvoorbeeld een film als Inland Empire na de film nog urenlang kan nadenken over het verhaal en de verwarring die de film teweegbrengt, kon ik Reconstruction makkelijk van me af zetten. Dit vind ik jammer.

Ik geef de film 4* maar vind het zonde dat ik niet hoger kan geven vanwege de kleine anticlimax.

Er wordt toch aan het begin van de film ook al gezegd dat het slechts een constructie is, slechts film, maar dat het even zo goed pijn zal doen. En dat vind ik het bijzondere aan deze film. Ik wist het, maar toch liet ik me meeslepen, verontwaardigen en ontroeren. Een film die nog lang is blijven rondspoken en daarom toch maar weer een halve ster er bij.

Heerlijke regisseur. Dat-ie maar snel een nieuwe gaat maken.

Klopt. Ik heb me ook mee laten slepen door Reconstruction, zoals ik door zoveel andere goede films meegesleept kan worden. Boe probeert met zijn film echter het overduidelijke te benadrukken; dat een film, ook al is hij warrig geconstrueerd zoals deze, emoties kan losmaken bij de kijker. Dat films een emotionele impact op de kijker kunnen hebben is sinds het ontstaan van het medium al bekend en de voornaamste reden dat films zoveel gekeken worden. Dat hiervoor niet per sé een coherente verhaallijn aangehouden hoeft te worden is door andere films al bewezen.

De film had makkelijk zonder deze gimmick gekund. Het komt op mij wat over als egoïsme van de regisseur. Alsof hij alle credits voor dit kunstje op wilt eisen. Het hele principe van emoties proberen los te maken bij de kijker terwijl sommige filmconventies overboord gegooid worden, wordt in mijn mening onterecht veel geprezen bij Reconstruction.

Nogmaals, mijn beoordeling van 4* toont aan dat Boe hierin ook geslaagd is bij mij. Alleen had hij mij dit niet extra hoeven te benadrukken.

De reden waarom Reconstruction geprezen wordt is nét omdat Boe vooraf z'n publiek erop attendeert. Het is inderdaad allemaal al bekend en eerder gedaan, maar nooit zo nadrukkelijk.

Het is alsof je voor een goocheltruc vertelt aan het publiek waar ze net moeten kijken en dan nog slagen in de goocheltruc.

En dat extra benadrukken van het doel/de kracht van deze film had van mij dus niet gehoeven. Doordat Boe mij aan het begin vertelt dat ik slechts een constructie voorgeschoteld krijg, ga ik niet anders naar een film kijken. Ik ga me niet afstandelijker opstellen, me niet proberen af te sluiten voor emoties. Dus wat voegt zijn introducerende opmerking dan toe? Evengoed haal ik aan het einde van de film de dvd uit mijn speler en zie ik dat de ervaring slechts een filmpje was. Dit hoeft de regisseur mij allemaal niet te vertellen. He just states the obvious...

Misschien ligt het aan mij hoor, maar de zaken die Boe probeert over te brengen zijn voor mij zo vanzelfsprekend. Daarom vind ik het zonde dat de film hier zoveel op leunt. Zonder deze gimmick had de film denk ik ook lagere cijfers gekregen van veel mensen, wat trouwens onterecht zou zijn.

Maar ik houd ook totaal niet van goochelaars. Misschien ben ik er wel ingetuind door Boe en ben ik hierom gefrustreerd. Wie zal het weten? Wat ik hier neerpen is ook slechts een constructie van mijn hersenspinsels, in beweging gebracht door bovenstaande film...

Misschien had je dat van tevoren even moeten vertellen... In dat geval had ik je mening een stuk beter gevonden.

Keek hier nadat hij me meerdere malen was aangereden en ik er vele positieve dingen over had gelezen toch wel erg naar uit. Met dank aan Mochizuki Rokuro (voor de dvd) heb ik hem nu dan eindelijk kunnen zien, maar moet ik helaas ook stellen dat hij me toch lichtelijk is tegen gevallen, mijn verwachtingen lagen in ieder geval veel hoger.

Allereerst ziet de film er op visueel gebied schittrend uit, dat korrelige camerawerk (ala Fucking Amal) gaf een erg mooi effect. Het eerste (pak hem beet) half uur was dan ook een plaatje, waaraan vooral de mooie sfeer, score (dus ook Adagio For Strings dat prima paste) en gerekte scenes haast surrealistisch aandeden en dus voor een heel mooi effect zorgde. Ook met het acteerwerk was niets mis verder

De grootste tegenslag was voor mij echter dat het vooral vanaf het moment dat Alex niet meer herkent werd door zijn vriendenkring het niet meer te volgen was allemaal. Ik werd nadat de film afgelopen was ook helemaal in verwarring achtergelaten en kon me echt niet bedenken hoe het nu allemaal in elkaar stak. Zou het soms zo kunnen zijn dat het allemaal (alle gebeurtenissen in de film) een hersenspinsel zijn van de schrijver? Zoja dan zou dat een heleboel verklaren. Ik heb er inmiddels een nachtje over geslapen en alles goed op me in laten werken en ben daarbij tot de conclussie gekomen dat het allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn, de voice over zegt (ironisch gezien) tenslotte dat het maar een film is. Wel erg mooi hoe ik ook gewaarschuwd werd en er toch met open ogen intuinde, ik zal tenslotte ook zeker niet te enigste geweest zijn bij wie dat gebeurde.

Ik zat met een hele dikke drie in mijn hoofd, maar als ik terugdenk aan de positieve punten in de film vind ik dat een nogal flauwe score en doe ik daar met veel plezier een halfje bovenop. Daarnaast is dit natuurlijk een film die je zeker nog eens moet herzien om het allemaal wat beter te anayseren en daarbij zou hij ook makkelijk weer omhoog kunnen schieten. Voor nu houd ik het in ieder geval op een voorzichtige-

3,5 sterren

Haha, en dan kijk je deze keer geen rip maar de DVD zelf, en dan blijkt dat gewoon een glitch in het .avi-bestand te zijn. Zo zie je maar, niet de regisseur, maar wij maken deze film.

Heh.

Mooi anekdote voor mijn scriptie, bedenk ik me.

Tikkeltje teleurstellend. Visueel erg sterk, maar het plot frustreerde me. Vanaf het moment dat zijn vrienden hem niet meer herkenden had ik het idee waar het naartoe zou gaan, het voelde meer aan als een gimmick dan als een exploratie van wat je kunt doen met het medium film. Tot mijn grote verrassing lees ik dat er toch vele verschillende inzichten bestaan over het hoe-en-wat van de film, ik had vooral een Ober-deja-vu,

Daarbij vond ik de muziekkeuze misplaatst, het Adaggio for Strings vond ik helemaal niet passen in de sfeer van de film en is daarnaast niet een bijster originele keus.

Origineel, schmorigineel.

Schmorigineel?

Daarmee geef je aan dat iets niet belangrijk is.

Brandverzekering, schmandverzekering.

Een grap die eigenlijk alleen in het Engels leuk werkt...

Reconstruction is een gelaagde en intelligente film waarin het thema 'existentiële angst' centraal staat. De Kafkaëske toestanden tillen dit thema naar een hoger niveau.

De surrealistische wereld waarin de hoofdpersonen in bevinden wordt non-lineair verteld, en op het eind kan je de puzzelstukjes op verschillende manieren construeren. Maar dit is niet het doel wat Christoffer Boe beoogt met zijn film. Wanneer je als kijker een verklaring voor de complexiteit in de verhaallijn wilt vinden, zal je meer op vragen stuiten dan op antwoorden.

Waar het in deze film om gaat, is dat de cinema een medium is waarmee geconstrueerde verhalen worden gemaakt, de kijker is hiervan bewust maar toch bevat de kijker dit niet tijdens het kijken. En op dit punt is Reconstruction geniaal. Ondanks dat de voice-over in het begin de kijker waarschuwt dat het allemaal een constructie is, weet de film sterke emoties op te wekken.

De sterke emoties worden vergezeld door een melancholische sfeer dankzij het kleurgebruik, het camerawerk en de deuntjes op de achtergrond. Je proeft de sfeer van de Kopenhaagse onderwereld, maar deze onderwereld is niet zoals de mythologische onderwereld, het is op een vreemde manier warm en intrigerend.

Na meerdere kijk-beurten blijft Reconstruction een ijzersterke film, die een verdiende plek heeft in mijn top 10.