Reconstruction (2003)

Een Deense film waarin voor 70% Zweeds wordt gepraat en dan ook nog in Kopenhagen. De twee "vriendinnen" van de Deense hoofdrolspeler zijn beide Zweeds. Hij heeft zeker een bepaalde voorkeur. Dit doorelkaar gebrabbel stoorde mij, maar de meeste mensen zal dit niet storen denk ik.

De Deense hoofdrolspeler speelde ook de verongelukte man in "open hearts". Goede acteur overigens.

Tja en dan het verhaal. Het komt erop neer "het is film en je kunt de constructie maken zoals je wilt". Dat heeft de regisseur inderdaad bewezen. Het gaat letterlijk alle kanten op. Je kunt er vanalles van maken, maar of dat nu echt leuk is om te aanschouwen? Ach ja, het uitermate knappe spel en de surrealistisch momenten maken het toch nog de moeite waard. 3,0*

Opvallend is het gebruik van dezelfde grove korrel bij het filmen als in de film Fucking Åmål.

Niet echt eens met sydney. Inderdaad een film die zich bewust is van z'n eigen medium, maar daar ook zeer dankbaar gebruik van maakt.

Eigenlijk een uitvergroting van de "Club Silencio" scene in Mullholland Drive. Je wordt gewaarschuwd, je reactie wordt voorspeld, je weet wat je te wachten staat, maar toch val je ervoor.

De film zelf is echt een juweeltje qua artdirection. Heerlijk kleurgebruik, mooie afwisseling tussen zeer trage shots die dicht op de acteurs zitten, en versnelde shots, soms over en door elkaar gemonteerd. Een paar zeer leuke effecten, en die korrel waar sydney al over sprak (al hoewel dit nu niet echt zo speciaal is, en helemaal niet eigen aan Fucking Amal). De muziek was al even pakkend (buiten dan de openingstrack ... vergist van CD ?) en zorgde voor een perfecte sfeer.

De vergelijking met Lynch gaat eigenlijk nog iets verder op, want ook hier overheerst vooral de emotie over de logica. Enkele surrealistische en soms onnodige scenes, maar altijd een zekere passie uitstralend, zodat het altijd boeiend blijft.

Voor mij een prachtige film, die zeker in een bioscoop moet en mag bewonderd worden. 4.5*, terechte Palme D'Or.

Achteraf gezien vind ik 3.0* te weinig. De film blijft toch wel hangen een week na het bekijken. Derhalve waardering met een halfje verhoogd.

Helemaal eens met Onderhond. Je raakt vanzelf ondergedompeld in de film. Hij start traag, tikje vreemd en vervreemd dan nog verder. Maar toch klopt alles op een wonderlijke manier. Dus toch weer niet zoals bij Lynch, waarbij ik de hele film onrustig probeer er iets van te snappen. Vond alleen het eind hier niet zo sterk. Jammer dat alles uitgelegd en verklaard wordt.

Ander klein minpuntje was voor mij de muziek. Het 'Adagio for strings' van Barber is erg mooie muziek hoor, maar wel erg afgezaagd en stukgedraaid. En toch kon dat de mystieke, trage sfeer gelukkig niet verpesten . En voor wie die muziek niet kent of er wel ongestoord van kan genieten is het perfect in de film denk ik. Maar ik had wel wat originelers gewild/verwacht.

4*

Ik kende de muziek niet en dus heb me er niet aan gestoord. Het vertelperspectief was magisch-realistisch en beetje Kafka-achtig. De mystieke sfeer die tijdens elke 'nieuwe' ontmoeting ontstond werkte bij mij ook bijzonder door. Ook een tragisch einde wel...beseffende dat de schrijver alleen in zijn gedachten overblijft.

4,5 *

Reconstruction is een psychologisch drama die zich bewust is van de vrijheden van de cinema en daar ook gebruik van maakt op een manier die nog het meest met David Lynch overeenkomt. De film vertoont ook sterke overeenkomsten met de Alain Resnais' klassieker L'Année dernière à Marienbad.

Het is de debuutfilm van de Deense regisseur Christoffer Boe, waarvoor hij ook bekroond is op het prestigieuze filmfestival van Cannes. Een man om zeker in de gaten te gaan houden de komende jaren, want z'n debuut belooft veel goeds.

Het eerste wat opvalt tijdens het kijken van de film is de sterke visuele stijl. De groezelige openingsscene zet meteen een vervreemde toon, een sfeer die de hele film blijft hangen, zeker wanneer de plotwendingen een rol gaan spelen. De dialogen zijn ook erg sterk, evenals het gebruik van Adagio for Strings van Samuel Barber. Eén van de belangrijkste thema's is liefde en één van de belangrijkste dingen die de film ons daarover wil vertellen is dat liefde alleen werkt wanneer je je er totaal aan overgeeft. Een mooie gedachte op een prachtige manier overgebracht op de kijker. Een van de beste films van het jaar tot nu toe.

****½

Er wordt op een gegeven moment een stuk gespeeld van Schubert. Weet iemand toevallig hoe dat stuk heet?

Ik zie dat Redlop zo'n stem verhoogd heeft naar 5*. Na de tweede zit kan ik enkel hetzelfde doen. Zelfs een plaats in m'n top 10 is verdiend.

Ongelooflijk visueel pareltje, met prachtig (lang) uitgewerkte scenes en zeer sterk gebruik makend van het medium film. Ik kan niet wachten tot de volgende film van deze man. 5*

Palme D'Or?

Die werd dat jaar gewonnen door Elephant van Gus van Sant.

't Was de camera, niet de palm

Deze en volgende week te zien in Plaza Futura, Eindhoven.

Warempel...helemaal mee eens!!!

Wordt het dan toch nog gezellig... Reeds!

(om iets retro seventies te zeggen)

Heb ik ook wel eens. Gek is dat hè?

Bijzonder wonderlijke film. Ik kan me alleen maar aansluiten bij alle andere positieve reacties.
Geweldig trouwens hoe het verhaal van Orpheus en Eurydice uit de Griekse mythologie erin verwerkt is... Alex wordt verliefd op Aimee, raakt haar kwijt, vindt haar terug in de metro ('onderwereld') maar verliest haar voorgoed omdat hij omkijkt.

'Het is maar een film, een constructie. En toch doet het pijn.' Eigenlijk geeft dat exact weer waarom films, of het vertellen van verhalen in het algemeen misschien, zo bijzonder zijn.

De poster heeft wel iets weg van deze

Ik zie de overeenkomst niet...

Inderdaad een beetje ver gezocht van me.

Ik ben ook aangenaam verrast door deze film. Hij deed ook mij denken aan L'Année Dernière à Marienbad en Mulholland Dr., maar wel in wat versimpelde versie.

Reconstruction ziet er ook vlekkeloos mooi uit. De acteurs en actrices, de locaties, de cameravoering en de belichting: allemaal mooi. De versnellingen en vertragingen, die Onderhond ook beschreef, zijn mooi en vaak effectief. En ook de muziek is mooi gekozen (hoewel de keuze voor Barbers Adagio For Strings wel een beetje obligaat is, werkt het prachtig).

Toch ben ik ook weer niet zo enthousiast als de meesten hierboven. Ik vond de film vooral gestileerd, net een beetje te 'clean' en te clichématig. Op sommige momenten wist de film me echt te raken, maar dat kwam dan vooral door het effect van beeld, tempo en muziek. De personages konden me net niet echt boeien. En puur als constructie of vormexperiment vond ik het ook net niet origineel genoeg.

Maar wel een mooie, opvallende debuutfilm. Boe toont dat hij technisch erg sterk is en behoorlijk in staat om een complex verhaal te vertellen: 3,5 *. Ik ben erg benieuwd naar zijn volgende film.

Ik meen dat het afkomstig is uit het eerste deel van zijn Drei Klavierstücke D 946.

Heb het net nog even nagezocht op de aftiteling: het blijkt uit zijn pianosonate in B (D 960) te zijn, da's zijn 21e.

Gister de film gezien.. Op het moment dat ik hem keek vond ik hem vooral vaag en mooi. Het sfeertje was zoals Onderhond als zij een soort uitvergroting van de "Club Silencio" scène in MD, alleen dan ietsje mooier en minder 'zwaar'.
Niet dat de films erg op elkaar qua verhaal, althans, niet op het eerste gezicht, maar de sfeer die de films uitstralen geven mij allebei een zeer verontrust en vervreemd gevoel.

Ik moet dan ook zeggen dat het verhaal me nog niet helemaal daagt, alhoewel ik de 'uitleg' die Puck een pagina terug gaf over de Griekse mythologie wel aannemelijk en aantrekkelijk vind.

Beeldend is deze film echt schitterend, de off-focus shots en de beeldmanipulatie een vage shot van een man die naar beneden valt (de onder wereld in ? ) en de tram tunnel die als een soort 'wormhole' verdwijnt en toch wel mooie muziek (al had dat wat mij betreft nog wel iets beter en mooier gekund).

In ieder geval een film die ik zeker nog een keer moet zien om beter te begrijpen. Maar toen ik vandaag in Amsterdam rond liep met wat klasgenoten zat ik nog steeds over deze film na te denken. Een film die in mijn hoofd blijft spoken, dat is een goed teken ..

Na mijn eerste viewing 4 hele dikke sterren, maar kan makkelijk hoger worden!

edit: 4,5 sterren alvast, die film word steeds briljanter de te langer ik erover denk

Ooit alleen de trailer gezien en was erg onder de indruk.. Nu (zoveel tijd later) zie ik dat hij 25 Juni in de UK op DVD komt.. Ga hem (ongezien) bestellen!!

12 juli op DVD in Nederland bij Total Film.

Werd tijd ook, wat wacht ik al lang op deze film

Wauw! Wat een sterke film...

De passie wint het van de logica... en zo hoort het ook. Ontzettend sterke scene's die beladen zijn met een flinke brok emotie. Tranen in m'n ogen bij de scene op het metrostation waar Alex niet mag omkijken. Deze film had me goed te pakken. Een hoog cijfer komt een dezer dagen wel uit de bus rollen, eerst even bijkomen.

Erg mooie, best wel merkwaardige en extreem stijlvolle film over.. ehm.. tja, liefde.

Het is me niet helemaal duidelijk wat er nu precies gebeurde, maar zoals de film zelf min of meer al letterlijk aangeeft, dat is ook niet nodig bij kunst, zolang het maar ontroert. .

Tja, oke, wie ben ik dan om dat tegen te spreken .

Overigens wel een minpuntje, dat eeuwige Adagio for Strings wat door Ingrid al werd aangegeven.

Degelijke film over een verhaaltje. Helaas weinig bijzonder, alleen de uitwerking is zeer goed, dus vandaar nog net 3,5 (krappe) sterren. Had hoger uitgepakt als het verhaaltje niet zo braaf en afgewerkt was. Uiteindelijk valt toch alles weer op z'n plaats en blijkt het een mooi "geconstrueerd" verhaaltje te zijn.

Ben ik nu echt de enige die dit Kitsch vindt?

Blijkbaar ... ik wil em niet uit m'n top 10 in ieder geval.

Vind het niet echt kitsch. Niet meer dan een Kar-Wai iig.

Erg mooie film! Een film over volledige overgave aan de liefde maar tevens ook een film over verlies. De gelijkenissen met Mulholland Drive en L'Annee Derniere a Marienbad zijn evident en ik vind dat de Orpheus en Euridice thematiek erg mooi in de film verwerkt is. Toch een mythe die me immer heeft aangesproken. Maar bovenal is de film (net als L'ADaM) zich zeer bewust van het medium cinema: het plot is in principe niet zo belangrijk en de film wil vooral emoties overbrengen. We weten dat we een geconstrueerd verhaal voorgeschoteld krijgen, maar toch gaan we erin op. Erg knap. Ook fijn camerawerk trouwens, vooral in de intiemere scene's. Het camerawerk in oa hotel en metro voelden wel ooit te clean aan, niet elke scene kon me emotioneel raken en Barber's muziekstuk wordt natuurlijk ook een beetje een clichee maar 4* heeft dit knappe debuut van Boe wel verdiend vind ik.