Reconstruction (2003)

. Kan ik het alleen maar mee eens zijn. Hoewel de regisseur waarschuwt voor de valstrik trapte ik er als kijker met beide voeten in.

Wat niet erg is, het illustreert alleen maar de kracht van goeie cinema. Binnekort nog maar weer eens herzien.

Op zich vond ik het een aardig idee om twee verhaallijnen met dezelfde personages langs elkaar te laten lopen om op die manier wat verwarring te schoppen. Maar in de uitwerking daarvan mislukte deze opzet.

De gebruikte stijlmiddelen en de verschrikkelijke voice-over irriteerden me vooral. Ik had het moment waarop het verhaal zich splitste, bij het afscheid in de hotelkamer als een montagefout opgevat, maar het bleek uiteindelijk zo bedoeld te zijn.

Al ruim voor het einde zag ik de ontknoping al aankomen en dan blijft de bedoelde verrassing helaas uit. Kortom, leuk probeersel maar niet voor herhaling vatbaar.

2,0*

Nogal tegenvallend eigenlijk. Beetje "lege" film. Nikolaj Lie Kaas is niet echt een acteur die je aan het scherm geplakt krijgt, zeker niet in deze bizarre film.

Ik vond het allemaal nogal kunstmatig, de film heeft geen ziel, rokers die niet echt roken, dat vind ik altijd een dieptepunt voor een regisseur. Waarom laat je de acteurs dan roken ? Om 1 voorbeeld te noemen.

En dan het flauwe grapje dat niemand hem herkent Al vele malen veel beter gedaan, vooral in de Kafka-literatuur.

Teveel kunststukjes killen een film. Maar goed, er waren ook wel erg mooie nuttige shots, zoals dat gesprek met zijn vader.

Ook het continue deuntje van Samuel Barber's adagio for Strings heb ik al teveel in films gehoord.

3*

Vond het nogal een vage film.

Personages vond ik ook niet echt veel aan, maar er zaten dan wel weer een paar mooie scene's in.

Toch kan ik er niet veel over zeggen, het is niet geheel mijn 'soort' film.

2,5*

Goede film.

Een surrealistisch mystiek filmpje. Ook de vertelstructuur is zowel geniaal als pakkend en het complot laat je vooral de situatie opnieuw in je hoofd reconstructueren, sterk.

4*

De cinematografie in deze film is zo mooi en stijlvol, oef. Wat Ramon K al eerder zei ben ik het erg mee eens, je ziet een geconstrueerde film, er wordt benadrukt dat het allemaal film is en toch weet hij je soms heel erg te raken. De barber muziek vind ook niet origineel, maar wel heel mooi. Er is een sfeer die ervoor zorgt dat je makkelijk in de film opgenomen kan worden. De rustige keys op de achtergrond spelen hierin een grote rol, pas als deze echt verdwijnt en de eindmuziek begint kan je de sfeer weer een beetje loslaten. Het is echter toch meer de belichting, het camerawerk en de montage die de bijzondere sfeer grotendeels bepalen. 4,5*

Een interessante film dat zeker. De manier waarop de film startte vond ik pakkend. Ook leuk om met een plattegrond te laten zien waar de personages zich bevinden. Toen duidelijk werd dat het over 2 stelletjes ging, verzon ik al van allerlei complotten wat er zou kunnen gaan gebeuren. Zeker het 1ste uur wist ik niet precies welke kant het verhaal op zou gaan. Daarnaast waren er enkele mooie shots.

Na een goed uur ebde de spanning langzaam weg omdat ik wist dat het eigenlijk allemaal fictie was en waren er nog wel een paar mooie scènes [o.a. de niet omkijken scène]. De cinematografie vond ik over het algemeen nou niet zo overdonderend. Toch een film die bleef boeien. 4*

Goh... Wat een film. Dit is er eentje die je moet voelen, het verhaal is minder belangrijk. De vertelwijze is echter zeer goed en mede hierdoor zat ik meteen in de film. Visueel is 'ie prachtig, een opeenvolging van bloedmooie scenes. Deze worden vaak begeleidt door prachtige muziek. Oke, Adagio for Strings is al vaker gebruikt, maar hier werkte het perfect.

Je weet echt wat de doelstelling van de film is: emoties oproepen, het wordt er zelfs in gezegd. En als het dan ook lukt, is het zowaar nog mooier.

Deze ga ik zeker nog eens bekijken. Een beklijvende, fascinerende film die me nog lang zal bijblijven.

4.5* Met kans op verhoging!

Deze heb ik 2 keer kort na elkaar gezien (op iets minder dan een week tijd) omdat ik benieuwd was welk resultaat dat zou geven.

De eerste keer wist de film me al te boeien, maar de 2e keer was het pas echt raak. Ik werd er zowat ingezogen en bij de aftiteling werd ook ik er stil van.

De film gaat over de liefde (als gevoel) en is dus bedoelt om de nodige emoties op te roepen. Hoewel je eigenlijk weet dat het allemaal fictie, een film of een constructie is loop je er toch nog met beide voeten in omdat het zo pakkend is. Resultaat = dat het pijn doet, zoals aan het einde gezegd wordt. Moest dit nu in een spoiler of niet?

Reconstruction mag wat mij betreft als briljant of geniaal bestempeld worden mede dankzij het visuele, oftewel het magistrale camerawerk waar ze terecht mee in de prijzen vielen.

De muziek mag hier zeker niet vergeten worden. Adagio for Strings hebben we nog al gehoord, maar zou het al zo goed 'geuit' / tot z'n recht gekomen hebben in combinatie met de scènes uit deze film?

Je leeft mee met de personages, je trekt het je zelfs aan.
De zeer goeie acteerprestaties werden neergezet door vakbekwame mensen.

Reconstruction behoort voor mij tot één van die weinige films waarbij het resultaat op zo'n korte tijd (niet de speelduur, wel dat ik hem 2 keer kort na elkaar zag) zo immens verandert.

De kracht van goeie cinema,
uiteraard, 5 sterren...

Prachtige, romantische film. Heerlijk om lekker met je partner te kijken. Mooi gefilmd en blijft boeien tot het eind 4,5*

Een film die zich bewust is van zichzelf, van het feit dat het een film is. Een interessant gegeven, waar dan ook heel inventief mee wordt omgegaan.

Had geen idee wat me te wachten stond; express zo min mogelijk gelezen erover. Het duurde een tijdje voordat ik wist hoe de vork in de steel zat, ofwel dat het belangrijk was om geen verhaal te gaan zoeken, omdat deze film niet één verhaal kent, alleen eigen interpretaties. Weet nog niet precies wat ik allemaal gezien heb, maar wel dat het erg interessante materie was.

Voorlopig 4*, met kans op meer...

Wat een heerlijke romantische en mystieke film, zeg. Even surrealistisch als de gemiddelde Lynch-film, maar deze verklaart zichzelf naar het einde toe stukje per stukje. Hoewel dit einde toch niet helemaal vatbaar is.
Volgens mij verzint August (de schrijver) Alex(=z'n rivaal), iemand waarmee z'n vrouw Aimée vreemd gaat, de personages van z'n boek. Zijn boek is volgens mij nog lang niet geschreven, het verhaal kronkelt nog in z'n hoofd (waar ontmoeten ze voor het eerst, kiest ze voor hem of niet,...).
Door het schrijven van het boek komt hij tot besef dat hij z'n vrouw te weinig aandacht schenkt en het vermoeden van overspel wordt groter. Hij schrijft het boek af en hij vertrekt onmiddelijk met haar op reis. Origineel om feit en fictie zo te verweven, vind ik dan.
Misschien zit ik er volledig naast, maar ja, ik denk dan dat dit soort film wel meerdere verklaringen kan hebben.

En, afgezien van het zware verhaal, zaten er ook nog eens een mooie thematiek en symboliek in het verhaal.
Het zijn vooral die twee elementen, denk ik, die je meeslepen in de film en je doen meeleven.

Verder zat zowat alles in de film goed: camerawerk, montage, muziek (alweer dat liedje dat ook al in Platoon en Elephant Man zat), sfeer uiteraard en nog zoveel meer.

Ik kan gewoon niet anders dan hier een 5 aan te geven.
Klasse!

Niet de ervaring waar ik absoluut op hoopte

Vanwege de overwegend positieve reacties zeer benieuwd geworden naar deze prent over de keerzijde van liefde. Een onderwerp dat me, mits de nodige oprechtheid en een lak aan meligheid, zeer goed ligt.

Toch is deze 'Reconstruction' een tegenvaller van formaat geworden, wat (bijna) volledig te wijten is aan de visuele invulling van de prent.

Onder het oppervlak schuilt namelijk een inhoudelijk en thematisch bijzonder sterk geheel.

Visueel was het echter zo onsamenhangend, dat het heel wat moeite kostte om je in te leven in de situatie en emoties van de personages. De vertolking van het centrale personage brengt via zijn blik heel wat gevoelens teweeg, maar niet genoeg om de visuele verpakking te compenseren.

Enerzijds met een ongeziene rust, kilte en onrustwekendheid in beeld gebracht; anderzijds te onwillekeurig en 'flitsend'. Enigszins kan dit de impact van het gebeuren vergroten, maar daarvoor merkte ik te weinig coherentie op.

Het magistrale 'Adagio for Strings' van Samuel Barber brengt altijd de nodige emoties naar boven, maar een echte meerwaarde had het nummer in dit geval niet.

Al bij al kijk ik nog steeds ten zeerste uit naar 'Allegro' (afleidend uit de trailer), al lijkt die enkel een bevestiging te zijn van de krachten van 'Reconstruction' en misschien een teken dat ik hem beter aan mijn neus laat voorbij gaan. Of zien jullie nog ergens een mogelijkheid waarom ik dat niet moet doen?!

2*

Begrijp deze zin niet.

Inderdaad vreemd. Ik zie het verband niet. Zat de camera niet dicht genoeg ingezoomd op de hoofden van de acteurs om de emoties te kunnen aflezen?

Is het nu zo vreemd ? Als je vindt dat een film visueel inconsistent is, is dat meestal niet bepaalt positief voor het drama en bemoeilijkt dat het inleven in de personages.

Ben het er trouwens compleet niet mee eens. Boe gebruikt veel visuele opsmuk maar steeds in functie van. Het versterkt de emotie alleen maar en draagt deze ook uit. Daarbij is het ook niet onsamenhangend. Reconstruction heeft visueel een erg duidelijke richting.

Mee eens, dus daarom begreep ik die zin niet met betrekking tot de film ...

Tja, Boe gebruikt wel veel visuele middelen. Als je daarin de lijn niet ziet zal het wel erg onsamenhangend overkomen neem ik aan.

Anders kan ik het niet stellen, Onderhond. De visuele middelen zullen ongetwijfeld hun nut hebben, meerbepaald als een versterking van de gevoelens en emoties, maar ik kon me er absoluut niet in vinden.

De visuele verpakking ligt ogenschijnlijk niet 'in mijn straatje' en daarom vrees ik toch ook voor 'Allegro'.

Ik ga hem alleszins een kans geven, want 'Reconstruction' wist naar het einde toe toch dat klein beetje los te wekken. Al kan dat louter en direct te maken hebben met de af te lezen emoties.

Ook na een vierde keer doet deze film me nog minstens evenveel als ervoor, dit is potentieel top-10 materiaal.

Wat een film was dit zeg ! Het aanschaffen meer dan waard, heb hem nu voor de 3e maal gekeken en word er steeds meer in meegesleurd, op alle fronten geweldig!

Dikke 5* en behoort echt tot mijn favorieten

Bijzondere film met hoge herkijkwaarde. Interessant gegeven om een film zoch bewust te laten zijn van de constructie die het is, maar toch een mooi ontroerend verhaal van een passionele liefde te vertellen. En juist omdat hij in dat tweede slaagt ontsnapt de film weer aan zijn constructie.

4.0*

Na alle lovende opmerkingen op MM over deze film was ik erg benieuwd. Dus de DVD opgezet, rooie oortjes... maar helaas, het komt er toch niet echt uit. Het verhaal is best leuk en de acteerprestaties, vooral van Nikolaj Lie Kaas, zijn echt uitstekend, maar met name de de rommelige kunstzinnige intermezzo's vond ik nogal afdoen aan de kracht van de film. Zoals de plattegrondjes die aangaven waar de hoofdpersonen zich bevonden en de onscherpe beelden: ik dacht af en toe dat ik naar een fimpje van de Rietveld Academie bij Twee voor twaalf zat te kijken. Volgens mij had de film veel beter kunnen worden als dat allemaal achterwege was gelaten. En de ontknoping, waar blijkt dat de man van Aimee in feite alles door het schrijven van zijn roman heeft bedacht vond ik nogal flauw.

Ik ben ook wel benieuwd. Veel positief commentaar, ik ga hem binnenkort weleens lenen bij de videotheek.

Nadat ik een waslijst aan films die ik nog moet bekijken eerst heb weggewerkt.

@

Bombong

Wim Wenders liefhebber, onze Amerikaanse vriend op 1.

Apart en tevens mooie top 10. Goede smaak!

Heb er een wat dubbel gevoel aan overgehouden aan deze Reconstruction. Voorop gesteld; De film is mooi gemaakt, audiovisueel wordt de kijker behoorlijk in de watten gelegd. Ook emotioneel blijkt deze film bij aanvang behoorlijk sterk te werken. Een mooie, intieme ontmoetingsscène tussen Alex en Aimee in het café. Een bijzonder vervreemdende situatie in de metro en als toetje een prachtige stijlvolle warme sexscène die heel intiem weet te zijn doordat de camera zo dicht op de huid zit van beidde partners in crime. Het inzoomen op handen, vingers, ogen, andere lichaamsdelen vond ik erg mooi gedaan.

Tot aan hier zat er bij Reconstruction zeker een 4*, wellicht 4.5**aan te komen. Helaas na de sex wordt alles minder maar dan ook echt minder. Ipv de emotionele diepgang in zijn geplaatste schaakstukken te onderzoeken besluit de regisseur helaas om over te gaan op een flauwe plotwending. Wat volgt is een herhaling van zetten en hoewel de film nog steeds mooi is voegt het niets meer toe en wist het me niet altijd meer te boeien. Ook wordt de film vanaf dit punt nog onmogelijk te volgen en vervalt het in ongekende vaagheid. Uiteindelijk kon ik maar 2 mogelijke conclusies trekken aan het einde; a) Alles was een reconstructie van een droom. Of b) Het was allemaal het product van de schrijver zijn fantasie nadat z'n vrouw is vreemd gegaan. Hoe dan ook beidde uitkomsten stellen niet tevreden terwijl er emotioneel een veel sterkere film had ingezeten. Nu blijft het jammerlijk een beetje halve bak... Wel een mooie bak maar dat is echt niet genoeg. Een kleine 3*

Het interessante is dat wat je niet bevalt aan de film tegelijk de kern van de film is.

Je bedoelt dat de regisseur je zo voorhoudt dat het allemaal maar film is?

Dat het hele verhaal een constructie is.

Ja, ik begrijp dat het de bedoeling is geweest om het verhaal zo te vertellen maar het deed daarna niks meer met me. Er wordt eerst een intiem portret geschetst waardoor je echt een soort van band krijgt met de hoofdpersonages. Ik had het veel interessanter gevonden als er daarna dieper op hun dromen en beweegredenen zou worden ingegaan. Nu voelt het als een flauw truukje en was ik in een klap mijn relatie met deze personen kwijt. Ipv een mooie karakterstudie krijg ik een vaag vertelt verhaaltje wat imo niets wezenlijks meer bijdraagt...

Zonder tussenpauze gisteren 2 keer gekeken (was gelukkig een korte film). De film boeide zeker de eerste keer, maar tegelijkertijd snapte ik er maar weinig van hoe ik achteraf alle scenes nou moest plaatsen (werkelijkheid, droom, fictie). De 2de keer heb ik geprobeerd alles wat afstandelijker te bekijken, maar echt veel meer begreep ik er de 2de keer nog niet van. Als ik zo wat spoilers nu van anderen lees vind ik het plot nu toch wat onbevredigend, tenzij anderen het ook niet snappen.

3,5*, mogelijk verhoog ik die nog eens naar 4 als ik hem nog eens zie, want het is zeker een bijzondere film die nog lang in je hoofd blijft rondspoken en uitnodigt om hem nog eens te bekijken.