Reconstruction (2003)

Reconstruction is een psychologisch drama die zich bewust is van de vrijheden van de cinema en daar ook gebruik van maakt op een manier die nog het meest met David Lynch overeenkomt. De film vertoont ook sterke overeenkomsten met de Alain Resnais' klassieker L'Année dernière à Marienbad.

Het is de debuutfilm van de Deense regisseur Christoffer Boe, waarvoor hij ook bekroond is op het prestigieuze filmfestival van Cannes. Een man om zeker in de gaten te gaan houden de komende jaren, want z'n debuut belooft veel goeds.

Het eerste wat opvalt tijdens het kijken van de film is de sterke visuele stijl. De groezelige openingsscene zet meteen een vervreemde toon, een sfeer die de hele film blijft hangen, zeker wanneer de plotwendingen een rol gaan spelen. De dialogen zijn ook erg sterk, evenals het gebruik van Adagio for Strings van Samuel Barber. Eén van de belangrijkste thema's is liefde en één van de belangrijkste dingen die de film ons daarover wil vertellen is dat liefde alleen werkt wanneer je je er totaal aan overgeeft. Een mooie gedachte op een prachtige manier overgebracht op de kijker. Een van de beste films van het jaar tot nu toe.

****½

Ik ben ook aangenaam verrast door deze film. Hij deed ook mij denken aan L'Année Dernière à Marienbad en Mulholland Dr., maar wel in wat versimpelde versie.

Reconstruction ziet er ook vlekkeloos mooi uit. De acteurs en actrices, de locaties, de cameravoering en de belichting: allemaal mooi. De versnellingen en vertragingen, die Onderhond ook beschreef, zijn mooi en vaak effectief. En ook de muziek is mooi gekozen (hoewel de keuze voor Barbers Adagio For Strings wel een beetje obligaat is, werkt het prachtig).

Toch ben ik ook weer niet zo enthousiast als de meesten hierboven. Ik vond de film vooral gestileerd, net een beetje te 'clean' en te clichématig. Op sommige momenten wist de film me echt te raken, maar dat kwam dan vooral door het effect van beeld, tempo en muziek. De personages konden me net niet echt boeien. En puur als constructie of vormexperiment vond ik het ook net niet origineel genoeg.

Maar wel een mooie, opvallende debuutfilm. Boe toont dat hij technisch erg sterk is en behoorlijk in staat om een complex verhaal te vertellen: 3,5 *. Ik ben erg benieuwd naar zijn volgende film.

Ik meen dat het afkomstig is uit het eerste deel van zijn Drei Klavierstücke D 946.

Erg mooie, best wel merkwaardige en extreem stijlvolle film over.. ehm.. tja, liefde.

Het is me niet helemaal duidelijk wat er nu precies gebeurde, maar zoals de film zelf min of meer al letterlijk aangeeft, dat is ook niet nodig bij kunst, zolang het maar ontroert. .

Tja, oke, wie ben ik dan om dat tegen te spreken .

Overigens wel een minpuntje, dat eeuwige Adagio for Strings wat door Ingrid al werd aangegeven.

Reconstrunction is originele film die erg mooi gemaakt is.

Die zwart-wit intermezzo's zijn erg goed. Mooie teksten ook.

De digitale camera heeft zo z'n plus en minpunten. Het oogt soms wel erg steriel en ik mis ook diepte.

Het eerste uur vind ik erg sterk. Ik ben enorm liefhebber van ingenieuze plots, ik heb erg geboeid zitten kijken.

Na dit eerste uur krijg ik een hekel aan het hoofdpersonage en valt de film tot vervelens toe in herhaling. De film zakt in als een plumpudding.

Een ongelooflijk stijlvolle en indrukwekkende film. Ik had wel al gehoord dat ie erg goed was, maar dit had ik eigenlijk niet verwacht . Een film die van begin tot eind fascineert en beklijft, niet vanwege de humor of de weirdness waarmee Lynch zijn films wel eens pleegt op te smukken, maar zuiver en alleen met een op het eerste zicht banaal relatieverhaal tussen vier personages. Een dergelijk meesterschap kan inderdaad enkel met Marienbad of Lynch zelf vergeleken worden, maar de verfrissende eenvoud en de totale afwezigheid van enig elitarisme (want hoe knap Resnais' film ook is, het blijft een zware boterham) maken hem toch opvallend origineel. Of hij vijf sterren moet krijgen weet ik niet zo goed, maar het is in elk geval een van de interessantste films van de afgelopen vijf jaar.

Eindelijk weer eens een 'romantische' film die de beoogde emoties ook daadwerkelijk kan losmaken.

Een fijnzinnige vertelling van een liefde, omgeven door surrealistische gebeurtenissen. Enerzijds zijn de romantische verwikkelingen erg herkenbaar, maar worden ze anderszijds steeds verder ondergedompeld in een mysterieus, ondoorgrondelijk complot, dat de kijker al even machteloos achterlaat als Alex zelf.

Het moment waarop de onthulling plaatsvindt zou er sprake kunnen zijn van ontgoocheling en desillusie, maar de briljante vertelwijze en werkelijk schitterende beelden gedurende anderhalf uur, is het haast bevrijdend om toe te geven dat je eigenlijk beetgenomen bent .

Een ingenieus eerbetoon aan zowel de liefde als aan de kracht van cinema zelf, Kan me voorstellen dat als het eerste uur niet pakkend is, dat de ontknoping een grote teleurstelling vormt; ik schaar mij bij de gelukkigen. 5* en in de top 10.

Vond het nogal een vage film.

Personages vond ik ook niet echt veel aan, maar er zaten dan wel weer een paar mooie scene's in.

Toch kan ik er niet veel over zeggen, het is niet geheel mijn 'soort' film.

2,5*

Een film die zich bewust is van zichzelf, van het feit dat het een film is. Een interessant gegeven, waar dan ook heel inventief mee wordt omgegaan.

Had geen idee wat me te wachten stond; express zo min mogelijk gelezen erover. Het duurde een tijdje voordat ik wist hoe de vork in de steel zat, ofwel dat het belangrijk was om geen verhaal te gaan zoeken, omdat deze film niet één verhaal kent, alleen eigen interpretaties. Weet nog niet precies wat ik allemaal gezien heb, maar wel dat het erg interessante materie was.

Voorlopig 4*, met kans op meer...

Niet de ervaring waar ik absoluut op hoopte

Vanwege de overwegend positieve reacties zeer benieuwd geworden naar deze prent over de keerzijde van liefde. Een onderwerp dat me, mits de nodige oprechtheid en een lak aan meligheid, zeer goed ligt.

Toch is deze 'Reconstruction' een tegenvaller van formaat geworden, wat (bijna) volledig te wijten is aan de visuele invulling van de prent.

Onder het oppervlak schuilt namelijk een inhoudelijk en thematisch bijzonder sterk geheel.

Visueel was het echter zo onsamenhangend, dat het heel wat moeite kostte om je in te leven in de situatie en emoties van de personages. De vertolking van het centrale personage brengt via zijn blik heel wat gevoelens teweeg, maar niet genoeg om de visuele verpakking te compenseren.

Enerzijds met een ongeziene rust, kilte en onrustwekendheid in beeld gebracht; anderzijds te onwillekeurig en 'flitsend'. Enigszins kan dit de impact van het gebeuren vergroten, maar daarvoor merkte ik te weinig coherentie op.

Het magistrale 'Adagio for Strings' van Samuel Barber brengt altijd de nodige emoties naar boven, maar een echte meerwaarde had het nummer in dit geval niet.

Al bij al kijk ik nog steeds ten zeerste uit naar 'Allegro' (afleidend uit de trailer), al lijkt die enkel een bevestiging te zijn van de krachten van 'Reconstruction' en misschien een teken dat ik hem beter aan mijn neus laat voorbij gaan. Of zien jullie nog ergens een mogelijkheid waarom ik dat niet moet doen?!

2*

Bijzondere film met hoge herkijkwaarde. Interessant gegeven om een film zoch bewust te laten zijn van de constructie die het is, maar toch een mooi ontroerend verhaal van een passionele liefde te vertellen. En juist omdat hij in dat tweede slaagt ontsnapt de film weer aan zijn constructie.

4.0*

Heb er een wat dubbel gevoel aan overgehouden aan deze Reconstruction. Voorop gesteld; De film is mooi gemaakt, audiovisueel wordt de kijker behoorlijk in de watten gelegd. Ook emotioneel blijkt deze film bij aanvang behoorlijk sterk te werken. Een mooie, intieme ontmoetingsscène tussen Alex en Aimee in het café. Een bijzonder vervreemdende situatie in de metro en als toetje een prachtige stijlvolle warme sexscène die heel intiem weet te zijn doordat de camera zo dicht op de huid zit van beidde partners in crime. Het inzoomen op handen, vingers, ogen, andere lichaamsdelen vond ik erg mooi gedaan.

Tot aan hier zat er bij Reconstruction zeker een 4*, wellicht 4.5**aan te komen. Helaas na de sex wordt alles minder maar dan ook echt minder. Ipv de emotionele diepgang in zijn geplaatste schaakstukken te onderzoeken besluit de regisseur helaas om over te gaan op een flauwe plotwending. Wat volgt is een herhaling van zetten en hoewel de film nog steeds mooi is voegt het niets meer toe en wist het me niet altijd meer te boeien. Ook wordt de film vanaf dit punt nog onmogelijk te volgen en vervalt het in ongekende vaagheid. Uiteindelijk kon ik maar 2 mogelijke conclusies trekken aan het einde; a) Alles was een reconstructie van een droom. Of b) Het was allemaal het product van de schrijver zijn fantasie nadat z'n vrouw is vreemd gegaan. Hoe dan ook beidde uitkomsten stellen niet tevreden terwijl er emotioneel een veel sterkere film had ingezeten. Nu blijft het jammerlijk een beetje halve bak... Wel een mooie bak maar dat is echt niet genoeg. Een kleine 3*

Moeilijke film om te beoordelen.

Achteraf bekeken kan ik niet zeggen dat ik 'em goed vond, maar tijdens de film zelf had ik toch een leuk gevoel. Alles even laten bezinken en het heeft waarschijnlijk te maken met de betoverende verschijning van Maria Bonnevie. Echt een mooie vrouw vind ik dat en vooral daardoor was het kijken van de film een aangenaam tijdverdrijf.

Maar als ik dan objectief terugblik en deze film op puur filmische kwaliteiten moet beoordelen, ben ik toch wat teleurgesteld.

Op IMDb las ik ergens "Shallow Gimmickry" als titel van een recensie. En in een notendop is het dat ook wel vind ik. Het symbolische concept rond constructie, reconstructie en "alles is maar een film" vind ik nogal nutteloos. Bovendien doet het in een handomdraai de hele magie van Alex' en Aimee's romance naar de kl*ten. Een beetje soortgelijk aan een film om zeep helpen door er als slot een "het-was-maar-een-droom"-einde aan te breien. Zonde vind ik dat.

De romance an sich vind ik dan weer erg mooi geschetst. Goed geacteerd, erg puur, mysterieus en hoewel het strikt fragmentarisch blijft ook erg leuk en makkelijk om volgen. Spijtig dat de magie en de mystiek van het scenario dan niet gereflecteerd wordt in de stilering. Camerawerk was te standaard en de groffe filmkorrel misstaat compleet. Af en toe wel erg mooie dingen gezien ook, zoals twee shots die in mekaar overlopen en versmelten tot een sterk kleurencontrast van bloedrood met maagdelijk wit. Met de soundtrack werd dan weer schandalig weinig gedaan. Hier en daar een klef pianodeuntje en dat was het? Een gemiste kans...

Conclusie: Gevoelsmatig was het wel ok, al heb ik me waarschijnlijk teveel laten leiden door m'n hormonen. De vraag is of je dan eerlijkheidshalve kan zeggen dat het een goede film was.

Heel apart, maar kon me (nog) niet echt boeien. Dit is echt een film die ik op me in moet laten werken en later nog eens moet zien.

Indrukwekkend vond ik wel de twee totaal verschillende verschijningsvormen van Maria Bonnevie! Ik zag pas bij de aftiteling dat ze zowel Simone als Aimee speelde! Had ik totaal niet gezien! Maar misschien zegt dat meer over mijn opmerkingsgave tijdens het kijken van deze film is dat dan des temeer een reden om de films nogmaals te bekijken.

Erg mooie en visueel sterke film, die je als kijker na afloop nog wel even laat na denken hoe het verhaal nu precies in elkaar zit. Het begint allemaal erg rustig tot het moment dat Alex niet meer herkent wordt door zijn vriendin en vrienden. Vanaf dat moment werd ik letterlijk de film in gezogen en was ik zeer benieuwd hoe alles nu zou aflopen. De film bevat een behoorlijke hoeveelheid surrealisme en doet in sommige opzichten, zoals men hier ook al aanhaalt wel aan Mulholland Dr. denken.Reconstruction vind ik zelfs nog een stukje beter. Leuk gevonden vind ik het feit dat je aantal keren d.m.v. een plattegrond ziet waar de hoofdrolspelers zich bevinden en het feit dat de regisseur een aantal keer duidelijk aanhaalt dat de film slecht een constructie is, maar dat je er als kijker dan toch voor valt. Ik vind de realiteit en fictie in deze film dan ook mooi in elkaar verweven. Soms denk je dat het allemaal echt is, totdat je er vijf minuten later bij een scène dan toch achterkomt dat het fictie was. In ieder geval een erg mooie film, die zeker uitnodigt om nog een keer bekeken te worden. Grappig is trouwens wel dat ik tijdens de film Simone en Aimee al zo op elkaar vond lijken, niet wetende dat ze allebei gespeeld werden door Maria Bonnevue.. Misschien heeft dit ook nog een betekenis, maar daar weet ik het antwoord nog even niet op. In ieder geval een zeer mooie visueel fascinerende romantische film!

4,5*

Prachtig zeg. Reconstruction hult een gloedvolle romance in ijzersterke cinematografie. Twee hoogtepunten waren het fotografische liefdesspel en de Orpheus-Euridice-scene. Jammer van dat geheugengedoe en het hele schrijversverhaal, maar toch een van de beste films die ik de laatste maanden zag.

Deze film stond al een tijdje op mijn dringend-te-zien-lijstje. Gisteren was het dan uiteindelijk en wat een openbaring... Zelden een film gezien met zulke visuele pracht.

Boe vertelt zijn verhaal aan de hand van een zeer unieke filmtaal. In Reconstruction zoekt hij verscheidene malen de grenzen van het filmische op. Net als in de lynchiaanse wereld wordt ook hier geen onderscheid gemaakt tussen droom, fantasie of werkelijkheid. Alles is tenslotte gecreëerd en dus fictief, enkel het emotieve valt hier buiten. Boe focust hier dan ook vooral op, wat een paar zeer mooie beelden oplevert.

Waar de prent echter in te kort schiet, is zijn soundtrack. Boe maakt te weinig gebruik van muziek. Enigzins opmerkelijk in een film die het vooral van zijn sfeer moet hebben.

Kortom; zeer mooie film, waar misschien nog meer uitgehaald kon worden, die mij zeer benieuwd heeft gemaakt naar het overige werk van Boe.

4*

Een aparte maar zeker een interessante film.

Vooral de vormgeving vond ik zeer geslaagd. Filmisch is Reconstruction heel gewaagd opgezet, wat zeker niet slecht uitpakt. Het uitgangspunt van het verhaal is natuurlijk erg interessant, al vond ik de uitwerking niet altijd even sterk. Een beetje warrig en onoverzichtelijk eigenlijk wel. Zo vond ik niet altijd duidelijk in hoeverre de hoofdpersonen elkaar nu wel of niet kennen . Misschien dat de film nog eens kijken wat meer opheldering zal geven, en misschien zal dat ook niet slecht zijn voor de eindwaardering.

Voorlopig komt die op 3.5*

Kolere wat een film.

Over liefde in en liefde voor cinema. Over de vrijheid die het medium bied, en de vrijheid die liefde bied. Over empathie. Over Orpheus en dingen die niet kunnen maar wel de waarheid zijn.

Hoogtepunt na hoogtepunt, op elk denkbaar vlak. Ultraschattig ("Hai!" , "Hai!" ) en vlijmscherp. Dolkomisch en ontzettend schrijnend. Niet een ingewikkeld plot verteerbaar maken, maar een doodnormale verhouding esthetisch maken.

Die openingsscène is als een droom. Die freeze van pakweg 10 frames van Aimee in de metro duurt een eeuwigheid. Die door elkaar gesneden scènes vertroebelen. Die illusionist hypnotiseert.

Heb maar gewoon wat geschreven. En wat heeft het eigenlijk voor zin. Het is toch allemaal maar een constructie. Nep. Fake.

Maar het doet wel pijn.

Tijd dat ik mijn top10 eens herzie.

Heb zeer genoten van deze mooi geschoten surrealistische film. Ik heb echter wel wat problemen met het einde waarin de voice-over aan de kijker duidelijk moet maken dat alles maar film is en een constructie. Dit vond ik compleet onnodig, omdat je dit wel weet als kijker en zonder dit gegeven ook genoeg voldoening uit de film kunt halen. Door die opmerking heb ik niet meer de drang om te puzzelen met de verhaallijn. Waar ik bij bijvoorbeeld een film als Inland Empire na de film nog urenlang kan nadenken over het verhaal en de verwarring die de film teweegbrengt, kon ik Reconstruction makkelijk van me af zetten. Dit vind ik jammer.

Ik geef de film 4* maar vind het zonde dat ik niet hoger kan geven vanwege de kleine anticlimax.

Reconstruction is een gelaagde en intelligente film waarin het thema 'existentiële angst' centraal staat. De Kafkaëske toestanden tillen dit thema naar een hoger niveau.

De surrealistische wereld waarin de hoofdpersonen in bevinden wordt non-lineair verteld, en op het eind kan je de puzzelstukjes op verschillende manieren construeren. Maar dit is niet het doel wat Christoffer Boe beoogt met zijn film. Wanneer je als kijker een verklaring voor de complexiteit in de verhaallijn wilt vinden, zal je meer op vragen stuiten dan op antwoorden.

Waar het in deze film om gaat, is dat de cinema een medium is waarmee geconstrueerde verhalen worden gemaakt, de kijker is hiervan bewust maar toch bevat de kijker dit niet tijdens het kijken. En op dit punt is Reconstruction geniaal. Ondanks dat de voice-over in het begin de kijker waarschuwt dat het allemaal een constructie is, weet de film sterke emoties op te wekken.

De sterke emoties worden vergezeld door een melancholische sfeer dankzij het kleurgebruik, het camerawerk en de deuntjes op de achtergrond. Je proeft de sfeer van de Kopenhaagse onderwereld, maar deze onderwereld is niet zoals de mythologische onderwereld, het is op een vreemde manier warm en intrigerend.

Na meerdere kijk-beurten blijft Reconstruction een ijzersterke film, die een verdiende plek heeft in mijn top 10.

Deze film vandaag weer eens herzien. Dat moest ook wel want bij mijn eerste kijkbeurt kon ik er geen touw aan vastknopen. Vandaar mijn vrij lage waardering van 3,0*. Dit weerhield mij er echter niet van deze film toen ik hem voor € 5,00 zag liggen bij Boudisque onmiddellijk mee te nemen.

Terug naar de film; in visueel opzicht is dit een geweldige film, die een heerlijke sfeer uitademt. Kopenhagen bij nacht kon volgens mij niet mooier gefilmd worden.

"Reconstruction" is echter geen gemakkelijke film. Bij mijn eerste kijkbeurt ging ik volledig de mist in omdat ik het verhaal voor de werkelijkheid aanzag. Christoffer Boe zegt hierover in zijn toelichting dat hij in deze film de werkelijkheid als fantasie wou voordoen. En dat juist maakte deze film bij mij bij herziening zo interessant en werd het eea voor mij ook allemaal duidelijk. Want is het niet zo, dat als onze fantasie werkelijkheid zou worden wij allemaal niet net zo zouden reageren als de hoofdpersoon Alex, totaal verward dus.

4,0* na herziening.

Had deze al eens gezien en er sindsdien vruchteloos naar op zoek geweest in de winkel. Nog maar eens herbekeken in afwachting van een herlancering van de DVD.

In ieder geval opnieuw erg onder de indruk van Reconstruction, een film die je de schoonheid en pijn van verliefdheid bijna doet voélen. Plotgewijs is deze prent een complex kluwen, maar het is vooral de chemie tussen de hoofdrolspelers die me kan bekoren.

De aanwezigheid van de ravissante Maria Bonnevie (haar ogen zijn zo hemels dat het bijna zeer doet) zorgt op zich al voor extra punten (hoe vreemd dit ook kan klinken) en ook Nikolaj Lie Kaas heeft de juiste uitstraling voor het personage van Alex. Enig puntje van kritiek: als ex-roker zie ik graag nog 'ns iemand een sigaretje opsteken in een film, maar inhaleer dan verdorie wel he Niko! Een klein detail, maar genoeg om me er aan te storen.

Op visueel vlak overtuigt Boe eveneens, met een warme en poëtische cinematografie. Ook de soundtrack is om duimen en vingers bij af te likken, hoewel Adagio For Strings voor mij niet had gehoeven.

Het eigenzinnige verhaal is interessant maar het is vooral de intieme sfeer die Reconstruction bijzonder maakt voor mij. Vreemd overigens dat Lynch hier zo vaak wordt aangehaald want die sinistere toon is hier naar mijn gevoel helemaal niet aanwezig.

Bij herziening van Reconstruction vielen veel puzzel stukjes op hun plaats die ik bij de eerste keer niet had meegekregen.En zo was het nog meer genieten van het verhaal, de sfeer en de schitterende acteerprestaties.

Het viel mij nu ook op dat er al veel van het verhaal werd prijsgegeven door de verteller aan het begin.
Doordat nu veel op z'n plaats viel, kon ik Reconstruction toch iets beter volgen.Ik begreep het soms niet echt allemaal, dat is iets voor een volgende kijkbeurt.Maar wat een prachtige film is dit toch.Alles lijkt te kloppen.Er wordt werkelijk een fenomenale en toch ook liefelijke sfeer neergezet.Boe weet ons een heerlijke Reconstructie voor te schotelen waarin alles echt lijkt maar niet blijkt te zijn.Door de manier van vertellen op een surrealistische manier weet hij je als kijker helemaal de wereld van Alex en Aimee in te zuigen.En een prachtige wereld is het toch, maar ook een hele pijnlijke wereld.

Twee mensen houden van elkaar, maar dit gaat ook ten koste van dingen om hen heen.Het eerste gedeelte is dan ook een kennismaking met een opgroeiende liefde tussen de hoofdpersonages.Eigenlijk is die liefde er vanaf het eerste moment al, maar dat ontkennen ze dan nog.Ook stelt het veel vragen voor aan de kijker.Wat was er gebeurd als Alex direct was weggegaan uit het hotel, of als hij was gebleven, is hij uberhaupt gebleven of toch weggegaan.Daarin wordt niet echt een antwoord verschaft hoe dat nu precies zit.De regisseur laat genoeg aan de kijker over om zelf uit te zoeken hoe het nu precies zit.

Dan begint het surrealistische gedeelte van de film.Niemand herkent Alex meer.Zijn vrienden weten niet wie hij is, en zelfs zijn vader weet het niet.Hoe kan dit, heeft hij nooit bestaan en was hij slechts een Reconstructie.Ook hier geeft de regisseur niet echt een antwoord op.Hoe vreemd het allemaal ook is, verliest Boe de kern van het verhaal nimmer uit het oog.Hij laat alles nog steeds om de twee aan elkaar toegewijde verliefden draaien.En dit doet hij prachtig, tot een moment waarop de twee elkaar pijn gaan doen.En niet alleen de personages doen elkaar pijn het doet ook pijn bij de kijker. Dit wist dan ook een grote emotie bij mij los te maken.Vooral het moment als Alex wegloopt en Aimee gaat er achteraan met Adagio op de achtergrond en het stop ineens, waarvoor er nog werd gezegd "Als je je omdraaid is ze weg" .Daar kreeg ik echt een brok van in m'n keel.En het einde laat je met een niet te beschrijven gevoel achter. Het is niet echt , een prachtige afsluiter van een prachtige film.

De liefde doet pijn.Een emotionele krachttoer waarin je je kan verdrinken.Prachtig uitgezet en met veel visuele flair verteld.Het liefelijke is gewoon voelbaar door het scherm heen, en laat je met een diepe indruk achter.

5* en een plekje in mijn top 10 gegeven.

Soms heb je z'n films waarvan je maar weinig begrijpt maar het toch goed voelt. Wel Reconstruction is er zo één.

Erg vraag, begrijp weinig van het hele plot. De romantische scènes kunnen zo moeilijk groeien voor mij. Bj andere films groeien ze in het verhaal, wat het allemaal veel sterker maakt maar hier mis ik dat. Erg mooie romantiek, zeer zeker. Top acteerwerk, chille soundtrack en enorm mooi neergezet door de regisseur door kleuren en belichting. Zeer leuke sfeer die uitnodigt en pakt. Doet me wat denken aan In The Mood for Love als ik het hier neerschrijf.

Maar goed: 2 verhaallijnen met dezelfde personages dus? Tja, of dat nu allemaal zo geniaal is?

Weet niet goed wat ik er allemaal uit moet opmaken. Maar op het gevoel af is dit zeer mooi.

****

Verwarrende film, maar wel in positieve film. De filmkijker wordt net als Nikolaj Lie Kaas aan het lot overgelaten: wat gebeurt er allemaal en wat is waar en niet waar? Heel aardig en onderhoudend, zeker als dat gepaard gaat met mooie beelden en muziek.

Erg mooie film, eigenlijk tegen mijn verwachtingen in. Het plot en alle gebeurtenissen kan ik niet geheel verklaren, maar dat is niet erg en misschien zelfs niet wenselijk. De complexiteit van het verhaal komt nooit geforceerd over en wordt ook niet vermoeiend. Het is eerder een hulpmiddel om het gevoel van de film te versterken. Boe's doel met Reconstruction lijkt het vangen van emoties te zijn en ze weer te geven op een manier die een logische realiteit nooit echt kan vatten.

Dit levert dromerige, surrealistische cinema op. Dit kan vervelend zijn en dat is het waarschijnlijk ook als het gevoel van de film je niet pakt, maar voor mij werkte het. Boe wendt ook alles aan om dit gevoel te benaderen. Het verhaal is daarvan misschien zelfs het minst interessante element. De bloedmooie cinematografie die zich eigenlijk nooit schuldig maakt aan slechts mooifilmerij, de toepasselijke soundtrack en de casting zijn allemaal perfect op elkaar ingespeeld. Schijnbaar hebben alle mannelijke gebruikers hier op MovieMeter een zwak voor Maria Bonnevie. Ik ben niet anders. Ik merkte trouwens pas in de credits dat ze een dubbelrol had. Het viel me wel op dat Simone en Aimeé iets van elkaar weghadden, maar dat het dezelfde actrice was zag ik niet direct.

Een film die sterk de magie van film weet te vangen. Heel goed. Ik kan me ook voorstellen dat hij alleen maar zal groeien bij nieuwe kijkbeurten.

4*

De straten van Kopenhagen worden op een dromerige, abundante wijze in beeld gebracht. Boe besteedt veel aandacht aan de stilering van zijn film, zowel qua beeld als qua script. Dit leidt o.m. tot contexten die op de Griekse mythologie geïnspireerd zijn, zo zijn de scene waar Alex richting de onderwereld rent en de achtervolgingsscene beeldschoon uitgewerkt.

De film speelt ook op een frivole manier met het medium film. Op grootse wijze raak je verslingerd aan Alex passionele liefdesleven terwijl het allemaal niet echt gebeurt. De film probeert je op het verkeerde been te zetten door stukken uit het geschreven boek letterlijk op het beeldscherm te brengen waardoor de grens tussen realiteit en fictie op een magische manier vervaagd. Je bent ook zo bereid om te vergeten dat de hoofdpersoon in het begin alleen was, omdat je niet beter weet en zo meegaat in het verhaal.

De film heeft veel meer te bieden dan zijn constructie. De liefde wordt op een zeer speelse manier afgetast en beleefd. De cinematografie, de muziek en enkele geweldige scenes maken van Reconstruction een topfilm om niet snel te vergeten. Mijn herziening is opperbest bevallen! Dikke 4,5*

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik nou van deze film moet vinden. Ik heb er ook bar weinig over te zeggen eigenlijk. Lichtelijk overschat misschien, niet zo stijlvol als velen hem vinden en het verhaal is ook niet echt heel erg geweldig. Ik was geïnteresseerd in het verhaal, maar het einde kon de film niet voldoende dragen.

Wat overblijft is vooral leegte. Ik ben weinig wijzer geworden en ik vond de hoofdrolspeler en zijn gedragingen een beetje rieken naar goedkoop soapacteren.

Prettige beelden, setting en muziek (Adagio for Strings), en Bonnevie heeft een fantastische uitstraling.

Toch kon het me niet de volle lengte boeien. Ik vond de stijl te plastisch worden en het camerawerk deed me af en toe denken aan MTV Cribs in een hotel. Aan de andere kant blijft het plot rondspoken en valt het niet mee er iets duidelijks over te schrijven.

Het gegeven is vrij simpel - een man die een vrouw de liefde wil verklaren - maar de uitwerking spreekt me wel aan: een versmelting van film en roman, dat is althans wat ik eruit opmaak.

De schrijver August geeft zijn fictieve personage Alex meer daadkracht dan hij zelf heeft. Daaruit put hij de kracht om tijd vrij te maken voor zijn vrouw. In zijn manuscript is een constructie van het begin van een relatie (Alex met Aimee), bedoeld om zichzelf de juiste richting te geven, namelijk op reis gaan met haar.

De verfilming hiervan maakt het tot een reconstructie (het navertellen, de voice over). Tegelijkertijd is Augusts uitnodiging voor de reis naar Rome een reconstructie van wat hij Alex eerder liet doen bij haar. Het is maar goed dat uiteindelijk Alex alleen achterblijft en niet ook August zelf.

Mooi hoe realiteit en manuscript door elkaar lopen, maar ontroeren doet het me niet, laat staan dat "het pijn doet". Kleine 3,5*.

edit: en in het begin maar zoeken naar uiterlijke verschillen tussen Aimee en Simone

Waanzinnig goed!

En toch had het weinig gescheeld of ik had deze film reeds na een minuut afgezet. Ik heb absoluut niks tegen een klassiek jazz-nummertje, maar het strookte niet bepaald met het beeld dat ik van deze film had. De eerste scène stuurde dit beeld evenwel meteen weer bij en na vijf minuten was ik deze teleurstelling dan ook al lang vergeten...

De titel geeft precies aan wat je van deze film mag verwachten: een doordacht verhaal waarbij de fragmenten door de kijker zelf op de juiste plaats moeten worden gezet. Op het einde van de film zijn de grote lijnen min of meer duidelijk, maar laat de regisseur ook ruimte voor eigen interpretatie.

Wat mij verder erg plezierde was de grove korrel die ook in de film Fucking Amål werd gebruikt en de vreemde talen Deens en Zweeds die het om de één of andere reden altijd erg goed doen bij mij.

Knapste aan de film is ongetwijfeld de manier waarop alles in beeld is gebracht. Dit draagt bij tot de attractieve sfeer, evenals het lied Adagio for Strings van Samuel Barber dat het op dit vlak natuurlijk erg goed doet. Ik kon me dan ook niet van de gedachte ontdoen dat Boe het zichzelf met dit nummer wel erg gemakkelijk heeft gemaakt. Maar goed, verder een uitstekende keuze.

De prachtige beelden gecombineerd met een sterk verhaal maken de film tot een uniek schouwspel dat alle eigenschappen van het medium film ten volle benut.

Christoffer Boe heeft me met zijn debuut dan ook erg weten verrassen.

4.5*/5.0*