Reconstruction (2003)

Dit kun je eigenlijk niet eens een film noemen het is meer kunst.

Ik vond het begin van de film al meteen interessant met een diepe inleidende stem die zegt dat we bij het begin beginnen. Alleen begint de film helemaal niet bij het begin en het is onduidelijk wat het begin is. De stem zegt ook dat het enkel film is en geconstrueerd is.

Het gaat over een onderwerp waar eigenlijk al te veel films over gemaakt zijn en die meestal worden bedolven onder de clichés en voorspelbare situaties.

Man en vrouw worden verliefd op elkaar en verlaten hun wederhelften.

Het is een prachtige film die je aan de stijl van David Lynch doet denken. Alleen vind ik de stijl van deze film veel beter en stijlvoller, maar ook erg verwarrend.

Maar waar Lynch vaak nog voor bepaald schokeffect gaat gebeurt dat hier niet, geen scene die erg intens is of een bepaald gevoel bij je los laat.

Maar de beelden van een vallende Alex, en van de stad tussendoor met vaak een bepaald kleurgebruik zijn geweldig en houd de film mysterieus.

Het is meer een filmische puzzel die je met eigen interpretatie moet oplossen. Anderen noemen het een surrealistische liefdesverhaal of een metaforisch liefdesverhaal.

Ik zelf noem het kunst want je kan iets erg mooi en interessant vinden maar tegelijkertijd het totaal niet begrijpen.

Zo kan ik deze film wel omschrijven want na afloop zit je met meer vragen dan antwoorden.

Als totaalplaatje vond ik het toch een toffe film, mooi voor het oog, sfeervol, bijzonder camerawerk, goed acteerwerk en de soundtrack past er goed bij.

Zeker ga ik deze nog een keer herzien.

Alleen op het einde rijst er wel een vraag naar boven.

Wat wil Christoffer Boe ons nu eigenlijk vertellen?

3.5

Vanavond weer eens gezien. Een aantal details zijn me nu opgevallen, en als ik de scriptie van Phoenix lees, dan merk ik dat ik nog veel over het oog heb gezien. Het blijft een erg bijzondere film, die wat mij betreft met vlag en wimpel slaagt in z'n opzet. Dat blijkt als na afloop de voice-over me herinnert dat het slechts een film is. En toch doet het pijn. Ja, dan voel ik me wel even een sukkel, want ik was nog zo gewaarschuwd aan het begin, dit is nota bene niet de eerste keer dat ik de film zie, en dat maakt de film voor mij juist zo geslaagd.

Visueel haast nog mooier dan de vorige keren dat ik hem zag. Ik vond toen de beelden bij daglicht wat minder dan die bij nacht, die er door de belichting erg uitspringen, terwijl ik daar nu ook meer van kon genieten. Het adagio van Barber vind ik nog steeds erg cliché, maar met de uitleg van Phoenix kan ik er veel meer vrede mee hebben.

Ik zat van te voren te twijfelen of ik Reconstruction nog wel in mijn top 10 zou handhaven. Die twijfel is nu een stuk minder geworden, want dit is toch echt een kunstwerk. De vijf sterren blijven in ieder geval rotsvast staan.

Al 2,5 jaar spookt de naam Boe in mijn hoofd maar in die tijd nog geen film van hem gezien. Komt natuurlijk ook omdat de NL uitgave van Reconstruction snel out of print was en al niet meer beschikbaar was toen ik de regiseus ondekte. (maarja, dat gebeurd nu al zo vaak) Ik dacht ook eerst aan een normale Deense drama-film maar toen ik de trailer zag was ik wel onder de indruk. De trailer was best aan de donkere en creepy kant. En nu ook eindelijk de film gezien. De film zelf is minder umheimlich maar zeker nog wel zeer interesant en prachtig opgebouwt en het donkere lynchachtige sfeer zit er goed in. Ook het beeld is geregeld korrelig. Het verhaal zelf is erg ingewikkeld. We krijgen te maken met Alex/ (ben trouwens niet 1 2 3 in de film tegengekomen dat die personage is neergezet door de schrijver August, misschien wel vanwege de Engelse Subs) die ook weer schitterend is neergezet door Kaas. Kaas begint ik nu toch wel de held van Denemarken te vinden. Wat heeft die kerel een goede en stoere uitstraling en weet ook echt wel wat acteren is. En zo krijgen we een heel normaal liefdesverhaal voorgeschoteld die in een schitterend sfeertje is neergezet. En daarmee bedoel ik de regelmatige kleurijke (snelle) beelden van Kopenhagen die het sfeertje erg modern maken. Ook die metrotunnel-scene's waren erg mooi. Alex ziet een mooie meid, en door allerlij omstandigheden word het zijn one night standje (smeerlap gaat gewoon vreemd) en dan de volgende dag is alles ongewoon geworden. Opzich een mooie straf voor overspel maar dan vanaf dat moment slaat de film om naar een bizar en lynchachtige thema die vol van verrassingen staat, maar die je ook echt goed moet kunnen volgen. De film doet trouwens ook hier en daar denken aan Mulholland Drive. Het is dan puzzelen om wat er die nacht nou werkelijk is gebeurd en waarom Alex voor iedereen (zelfs zijn familie) een vreemdeling is.

Verder vond ik die sigarettentruc ook heel erg bizar maar mooi Ik vraag me trouwens ook af wat er nou bedoeld word met die (korte) beelden waarbij je ziet dat Alex (?) het diepte in stort.

Verder een magistrale film van de Scandinavische cinema. Zo zie je dat er ook ander soort romantiek is.

4,5*

Een erg knappe prestatie:

Heerlijke film, die eigenlijk een soort Bertold Brecht trucje uithaalt, maar toch blijf je erin hangen en leef je mee. Zo fijn dat ik na afloop alweer zin had in een herziening.

Audiovisueel levert deze film geweldig veel sfeer. De rode gloed in de nachtelijke stadsscènes, de heerlijk verlichte metrostations, de rokerige, donkere, maar toch gekleurde cafés. Allemaal een lust voor het oog die gebracht werd in een soort groezelige stijl die ik soms wat weg vond hebben van Le Conseguenze Dell'Amore, maar dan gewaagder. De soundtrack maakt het op dat gebied helemaal af. Erg mooi ondersteunend en zeer sfeerverhogend.

Reconstruction werd hier eerder al een aantal keer 'Lynchiaans' genoemd of in één adem genoemd met David Lynch (en dan denk ik vooral Mulholland Drive ). Iets dat ik begrijpelijk vind - met betrekking tot het verhaal en de intentie van de film - maar qua sfeer vind ik dat Boe wel een heel andere wereld creëert dan Lynch.

Verder weet ik niet zo goed hoe ik deze film zou moeten omschrijven. Reconstruction is in ieder geval een film die onder de huid kruipt, vanwege de sublieme sfeer. Echt minpunten kan ik niet opnoemen, maar gevoelsmatig is het voor (nog) geen 5 sterren. Wel wil ik de film erg graag nog een keer zien en ik ben benieuwd hoe(lang) de film blijft rondspoken.

Voor nu 4,5*

Film is aan mij totaal niet besteed. De visuele stijl raakt me nergens en doet erg geforceerd aan. Ook de muziek werd op den duur langdradig, toen voor de vierde keer het (overigens zeer mooie) Adagio for Strings werd opgezet. Maar het grootste struikelblok blijft voor mij het plot. Het hele punt van de film is uiteindelijk dat binnen film (cinema) alles kan en niks hoeft te kloppen. Als dit de conclusie moet zijn van een anderhalf uur durend drama houdt het voor mij op. De film leek me een interessant uitgangspunt te hebben, en toen Alex bij zijn verdwenen appartement aankwam leek de boel eindelijk op gang te komen, maar niets is minder waar. Maria Bonnevie speelt overigens wel een fantastische rol.

Niet weg van, 2,5*

Blijft overtuigen.

Ondertussen al een vijftal keer gezien schat ik, maar het uitgangspunt van de film blijft gewoon overeind. Boe mag nog 100 keer zeggen dat je naar een film zit te kijken, het "werkt" gewoon.

Visueel blijft het indrukwekkend, de soundtrack blijft ietwat makkelijk maar toch nog steeds perfect uitgevoerd, en de chemie tussen Kaas en Bonnevie is simpelweg uitzonderlijk. De link met Lynch is wat gevaarlijk voor het verwachtingspatroon en mensen die niet graag herinnerd worden aan het feit dat ze naar een film zitten kijken zullen hier ook wat moeite mee hebben, maar verder kan ik echt niks aanmerken op deze film.

Boe heeft het uitzonderlijke talent om mysterie en romantiek op perfecte wijze te kunnen combineren, het resultaat mag er dan ook absoluut zijn, en de Top 10 notering blijft alsnog gegarandeerd.

5.0* en een uitgebreide review

Had ik niet twee keer een foute versie van het internet geplukt, had ik deze al een jaar geleden bekeken. Al vanaf de eerste seconde weet je dat hier een bijzondere film gemaakt is. Eén van de meest veelbelovende filmdebuten. Donker, grauw, maar tegelijkertijd ook heel aantrekkelijk en warm. Toen Adagio for Strings langskwam, wist ik dat deze film niet kapot kon. Maar dat kon 'ie jammer genoeg wel. Het stuurloze van de film begon me tegen te staan. Vaak als een film nergens toe lijkt te gaan, ga ik me vervelen en kijk ik niet meer comfortabel. De rek van het interessante ging er langzaam uit en het gapen kon beginnen. Gelukkig was dat laatste niet het geval, want het einde was best sterk.

Stilistisch heel interessant, uitvoering prima, maar te veel leunend op die prima uitvoering en te weinig variatie. Dat maakt hij met zo'n simpele 'diepe' boodschap echt niet goed.

Edit; vergeet ik bijna de taal te noemen. Ik heb wat met Scandinavische talen. Heerlijk.

Hooggewaardeerd werkje maar toen ik hem een tijd terug zag was het ondanks wat mooie shots (de sigaret enzo) niet echt aan mij besteed. Weinig boeiende personages slenteren door het beeld, het hoe en waarom laat zich verder raden en de vage verwikkelingen gaan na verloop van tijd vervelen. Ik dacht er nog lange tijd aan hem dit jaar dan nog maar een keer te kijken maar als ik eerlijk ben interesseer ik me er te weinig voor. Misschien ooit nog eens.

2*.

Boeiende (en af en toe spannende) film, mooi gefilmd en met een aangename voice-over en aangename personages.
Voor mij gaat het over de dunne scheidslijn tussen fantasie van de schrijver en de werkelijkheid, het proces van schrijven waarin deze grens kan vervagen. Ook dat de schrijver vrijwel altijd autobiografische elementen gebruikt (en misschien daarbij bang is dat zijn fantasieën er rondom werkelijkheid zouden kunnen worden?).
Net als bij acteren trouwens.

Een vergelijking met Lynch vind ik mank gaan omdat bij Lynch bij diep graven toch een oplossing voor handen ligt en bij deze film niet. Blijft dat de film heel aangenaam is om te zien en te volgen.
En er komen heel wat relationele onderwerpen aan de orde, waaronder verwaarlozen van de partner, schuldgevoel, verlangen naar intimiteit en vreemdgaan.

Een tijd geleden had ik al Allegro gekocht, nu ook dit Reconstruction, die ik overigens nog nooit gezien had. Ook dit is een uniek filmpje, waar ik een stuk minder Lynch in zie dan Allegro, wel een scheutje Ober .

Visueel weer erg sterk. Mooie shots en wat leuke filtertjes. De soundtrack vond ik soms wat minder, ik kan me herinneren dat deze bij Allegro toch net ietsje sterker vond. Booe zet een lekker mysterieus sfeertje neer en houdt het luchtig, ook enigszins komisch, hoewel vreemd misschien meer op zijn plaats is.
Het acteerwerk is sterk en er is een goeie chemie. De sfeer en constructie in de film zorgt er ook voor dat het wel romantisch wordt, maar nergens zoet of klef.

De vreemde uitwerking terzijde, is het ook nog relatief simpel. Hoewel ik niet uitsluit, dat ik een 2e kijkbeurt nog veel meer uit de film kan halen. Voorlopig bevalt me Allegro wel wat beter, maar veel schelen doet het niet.

Dit lijkt een wat underwhelming response, maar vond het wel serieus erg tof. Heb alleen nu niet de structuur en energie in mijn hoofd om het leuker onder woorden te brengen. Misschien schrijf ik er later wat meer over, voor nu is dit het even..

Een heel apart geconstrueerde film, die je al vrij snel aan je stoel kluistert. Een wonderlijk romantisch drama in de vorm van een psychologisch mysterie, dat alleen maar open einden kent. Erg mooi gedaan. Bovendien zeer fraaie rollen van Nikolaj Lie Kaas en een wonderschone Maria Bonnevie (die ik mij altijd zal herinneren om haar fenomenale huilscène in Izgnanie, maar dat terzijde).

Typisch zo'n film, die je na een tijdje nog een keer moet zien. Ik sluit niet uit dat mijn waardering dan omhoog gaat.

Prima film, vooral door sfeer. Het verhaal is niet altijd even helder, maar duidelijk genoeg om niet al tijdens de film alles kwijt te raken. Zo zit dat niet in de weg en kan je genieten van al het moois. Dan denk ik aan spel, aan fotografie (vooral de nachtscènes, zoals wel vaker) en sfeer middels de muziek. Jammer alleen dat halverwege de toon verandert (en er daglicht bijkomt) want ondanks dat Kaas daar een heel behoorlijke rol neerzet, is die mooie sfeer van even daarvoor verdwenen. Beste scène was de seksscène, met afstand. Hele korte fragmentjes, foto's haast, zo heb ik het nog niet eerder gezien. Jammer alleen dat -ondanks dat je later nog kan nadenken over de betekenis van de film- een dag later ik hier al niet meer in zag dat een behoorlijk tussendoortje. Meer dan 3,5* dus niet.

Een film die zich de vrijheden van film permitteert en dat vertaalt zich naar een raadselachtig plotje waarin scheidslijnen vervagen en liefde dient te worden afgedwongen. Ondanks de inleidende woorden ontspint zich vanaf het moment rondom de deur een soort virtuele nachtmerrie die pijn schijnt te moeten doen. Die magie krijgen Kaas en Bonnevie al met al niet helemaal voor elkaar. De intieme muziek ten spijt. Riskante keuze, Adagio for Strings, maar mits je het niet te vaak hoort, is het kwijlen. Mooi in beeld gebracht, zoals de vrijpartij, hier en daar met een groffe korrel en benauwend effect. Mist uiteindelijk net dat beetje extra.

Torenhoog waren mijn verwachtingen. Groot was dan ook de teleurstelling toen ik besefte dat deze film mij niet bovenmatig wist te boeien.

Dit valt gedeeltelijk te wijten aan dat de sfeer niet in mijn straatje ligt (té klinisch), maar toch bovenal aan het duffe plot. Zo vond ik het gegeven dat scènes uit het geschreven boek en de werkelijkheid met elkaar verweven waren vooral een gimmick. De romantiek die verder overbleef is niet interessant genoeg, beetje much ado about nothing om eerlijk te zijn.

Dat is toch jammer, want de film begint zeer sterk met een prachtige voice-over. Verder zijn er bij tijd en wijle mooie beelden en fijne geluiden te bewonderen. Helaas allemaal niet genoeg om de, misschien ook wel verkeerde, verwachtingen in te lossen.

Intrigerende film die bovendien erg sfeervol is iets dat versterkt wordt door de muziek. Ook het acteerwerk is dik in orde. En ook de visuele stijl kan me bekoren. Een aanrader dit voor iemand die openstaat voor meer dan Hollywood.

Goeie film waarin een man en vrouw, beiden in een relatie, elkaar ontmoeten in een cafe. Een simpel liefdesverhaal, maar met een originele draai aan het geheel. Het onconventionele aan de film is zowel het sterkste als het zwakste punt. Het is origineel en boeiend, maar echt aangrijpend wordt het hierdoor niet.

Hele aparte film.

Het duurde achteraf even voordat ik de film echt kon plaatsen. Ik zal eerlijk bekennen dat ik er naderhand wel even 't een en 't ander over heb moeten lezen, maar vond het wel een erg intrigerende en gedurende de hele speelduur uiterst boeiende film.

Vanaf de beginscené in de bar is het mysterieuze sfeertje al meteen gezet met die fijne voice-over en dat simpele, maar prachtige pianodeuntje. De film weet dat mysterieuze, intrigerende sfeertje bijna de hele film lang aan te houden, maar jammer genoeg net niet helemaal, wanneer dat riedeltje van Barber o.a. op het einde opduikt. Even verliest de film dan wat van zijn mysterieuze karakter en krijgt het een wat clichématig accent helaas. Slechts een uitvergroting van een klein kritiekpuntje hoor, want verder is het wel een verdomd sfeervolle film.

Visueel is het vaak écht prachtig. Het meeste is al wel gezegd, maar veel mooie, kleurrijke stilering, stijvolle belichtingen en aparte editingsnufjes. Het korrelige beeld vond ik ook zeker van meerwaarde (dacht eerst ff dat het aan de kwaliteit van mijn dvd lag ).

Hou het voor nu op een kleine 4,5*. Prachtige film, eentje die ik zeker nog eens vaker ga bekijken.

Goed! Origineel zowel met beelden als met de chronologie en het spelen met tijd en fantasie vs werkelijkheid. Het idee van iemand die opeens zijn identiteit verliest is natruurlijk niet nieuw maar verwordt nu eens niet tot B-thriller, het ontpopt zich tot een spannend, mooi en overtuigend verhaal over liefde/aantrekkingskracht en overspel, waarbij de aanwezigheid van sommige voorwerpen (de aansteker, ring) je steeds op het verkeerde been zetten, is het begin het eind of het eind het begin?

Lijkt me ook zeker een film die na herziening beter wordt.

Blijft een erg enerverende zit deze film. Eén van de films die toch een zekere zin mijn passie voor film heeft aangestuurd. En dus een klein stukje sentiment meedraagt dat ik graag weer eens een bezoekje kom brengen, alsof het een oude vriend is, die ik graag eens weer een waardevol bezoek breng.

Reconstruction is voor mij zoals een jazzplaat, er zit voor mij een stukje fascinatie in door zijn stijl, maar ook een stukje rust en de complexiteit zorgt voor een extra betrokkenheid.

Het is een fijne trip, met mooie vele mooie warme liefdesscenes. De opening van de film in het café blijft toch wel ergens een favoriet. De prachtige woorden van Alex en de reacties van Aimée doen mij altijd erg warm worden.

En toch voelt het niet meer helemaal zo ongelofelijk aan als 10 jaar geleden bij de eerste zit. Enerzijds is de verrassing ervan af. Het was toen nog erg uniek. Het was de juiste film tijdens mijn odyssee in de wereld van cinema.

En nu 10 jaar later en ettelijke honderden (of duizenden) films later, is het nog steeds prachtig, maar niet de ervaring die ik toen had.

Ik zal echter blijven houden van deze film, maar heb er een halfje afgedaan van de perfecte score die ik er vroeger aan gaf.

Maar dit gaat die goede oude vriend blijven die ik toch wel eens af en toe ga blijven opzoeken.

niethie ik blijf je nog steeds dankbaar voor de dvd!

Deze stond al eventjes op het lijstje, alleen moet je er de kans toe krijgen om hem te zien. Eindelijk gelukt. Als liefhebber van Deense films ben ik daar erg blij om. Ik zag al wat van het oeuvre van Christoffer Boe en zijn werk is best divers te noemen. Een detectivethriller, ronduit komische films, maar vaak ook mysterieuze films. Als debuutlangspeelfilm kan deze wel tellen. Erg gewaagd en niet altijd even duidelijk. Het is best een compliment om hem Lynchiaanse trekken toe te kennen.

Boe is een eigenwijze regisseur die goed weet wat hij wil en waar hij heen wil gaan. De keuze op Maria Bonnevie beide rollen van Aimée en Simone te laten spelen lijkt evident, maar ik denk niet dat elke regisseur dat zou gedaan hebben. Het leidt ongetwijfeld naar die ondoorgrondelijke wegen van de liefde. Wat maakt dat we verliefd worden op iemand en vooral welke impact of invloed hebben de context of de omstandigheden om die chemische reactie? Ook de rol van schrijver August is mysterieus en verwarrend, maar past wel binnen het geheel.

Het is een film die ik (binnenkort) nog eens wil en moet terugzien. In de eerste plaats om een aantal losse puzzelstukjes aan elkaar te koppelen, maar vooral omdat de film blijft hangen en me fascineert. Het visuele sterke verhaal is daar niet vreemd aan.

Het was even puzzelen met 'n import DVD en ondertitels maar uiteindelijk deze gisteren kunnen wegstrepen van m'n kijklijst.

Stijlvolle sfeerfilm, continue balans tussen fantasie en werkelijkheid waarbij het verhaal letterlijk ter plekke wordt geschreven.

Zo ik het zie, en zoals in de eerste paar minuten al aangekondigd, gaat het om een eerste blik, een eerste verleiding, de chemie en de gevolgen ervan in mogelijke relaties en levens die zouden kunnen ontstaan (of nooit bestaan zouden hebben) na dit eerste moment.

Mooi, mijn kopje thee wel.