Reconstruction (2003)

Leuk begin, zakt na 25-30 minuten in, dan leeft de film ineens weer op (wanneer zijn leven niet meer is wat het lijkt), maar zakt daarna weer helemaal in...

Uitwerking van het gegeven dat niets meer is zoals het de dag ervoor nog was, is vrij matig. 'Saai' is het woord dat overheerst.

Het camerawerk is bij tijd en wijle erg leuk, maar op sommige momenten erg vervelend. Dat gedoe met het inzoomen op de locaties was nogal 'overdreven', het camerawerk tijdens de sexscene irritant.

2,5*.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik nou van deze film moet vinden. Ik heb er ook bar weinig over te zeggen eigenlijk. Lichtelijk overschat misschien, niet zo stijlvol als velen hem vinden en het verhaal is ook niet echt heel erg geweldig. Ik was geïnteresseerd in het verhaal, maar het einde kon de film niet voldoende dragen.

Wat overblijft is vooral leegte. Ik ben weinig wijzer geworden en ik vond de hoofdrolspeler en zijn gedragingen een beetje rieken naar goedkoop soapacteren.

ik snap niet veel van het verhaal maar qua stijl is dit echt een fantastische film.

Hij houdt je echt in de greep.

Als iemand het zou uitleggen met die vrouwelijke personen die door elkaar gehusseld worden etc etc?

Als ik dacht dat ik op het spoor zat verdween het weer.

Prachtige film

Reconstruction is een erg aangrijpend liefdesverhaal, het wordt ook fantastisch in beeld gebracht. De muziek is ook echt fantastisch.

Op het begin maken we kennis met de personages, we zien wel eerst Alex en Aimee hoe ze elkaar ontmoeten. En dan zien we hoe ze leven. Alex is een 30 jarige man die een gelukkig leven lijd en een vriendin heeft: Simone. Ze zijn gelukkig bij elkaar. Op een avond wanneer Simone heeft kennis gemaakt met de vader van Alex gaan het koppeltje nog even er op uit. Maar dan komt Alex de liefde van zijn leven tegen.

Nog wat info over Aimee, ze is getrouwd met een schrijver en ze verblijven op dat moment in een hilton hotel.

Dit is nog een mooi gedeelte maar dan...

Alex wandeld naar zijn appartement en hij merkt opeens dat zijn deur weg is. Hij gaat het vragen aan de buurvrouw die stomverbaasd kijkt en blijkt dat ze Alex nog nooit gezien heeft in haar leven.
Na een tijdje komt Alex te weten dat alleen Aimee hem nog weet te herkennen. Ondertussen komt Aimee haar man te weten dat ze verliefd is op iemand anders en hij verteld haar dat hij nog zoveel van haar houd. Dus Aimee moet een keuze maken.

Ik werd echt anderhalf uur geboeid door dit verhaal. We zien ook in de film een paar prachtige surrealistische beelden. Wat dus ook nog wat extra sfeer geeft. En de film is zeker heel sfeervol.

De film krijgt van mij 5* en dit is voor mij persoonlijk 1 van de prachtigste romantische films die ik ooit gezien heb. Dus na een herzienning kan deze belanden in mijn top 10.

Prettige beelden, setting en muziek (Adagio for Strings), en Bonnevie heeft een fantastische uitstraling.

Toch kon het me niet de volle lengte boeien. Ik vond de stijl te plastisch worden en het camerawerk deed me af en toe denken aan MTV Cribs in een hotel. Aan de andere kant blijft het plot rondspoken en valt het niet mee er iets duidelijks over te schrijven.

Het gegeven is vrij simpel - een man die een vrouw de liefde wil verklaren - maar de uitwerking spreekt me wel aan: een versmelting van film en roman, dat is althans wat ik eruit opmaak.

De schrijver August geeft zijn fictieve personage Alex meer daadkracht dan hij zelf heeft. Daaruit put hij de kracht om tijd vrij te maken voor zijn vrouw. In zijn manuscript is een constructie van het begin van een relatie (Alex met Aimee), bedoeld om zichzelf de juiste richting te geven, namelijk op reis gaan met haar.

De verfilming hiervan maakt het tot een reconstructie (het navertellen, de voice over). Tegelijkertijd is Augusts uitnodiging voor de reis naar Rome een reconstructie van wat hij Alex eerder liet doen bij haar. Het is maar goed dat uiteindelijk Alex alleen achterblijft en niet ook August zelf.

Mooi hoe realiteit en manuscript door elkaar lopen, maar ontroeren doet het me niet, laat staan dat "het pijn doet". Kleine 3,5*.

edit: en in het begin maar zoeken naar uiterlijke verschillen tussen Aimee en Simone

Echt schitterende film met prachtige beelden. De toon wordt al meteen aan het begin gezet met het cyaanfilter en de eerste ontmoeting van Alex en Aimee wat een werkelijk schitterende dialoog oplevert. De opmerkingen aan het begin en aan het einde beschrijven precies hoe ik de film heb ervaren. Bijzonder rijk aan emotionele zeggingskracht.
Hoe verder de film vordert, hoe surrealistischer het wordt. Af en toe chaotische beelden van bijvoorbeeld de stad of van de metro die door de metrobuizen raast. Daar kan je me altijd erg blij mee maken.
De muziek is erg fijn, op het adagio van Barber na, hetgeen ik slechts een ontzettend cliché-stuk vind. Hier desondanks erg sterk gebruikt, maar ik blijf mijn vraagtekens houden of er niet een ander stuk gebruikt had kunnen worden. Twee kleine puntje van kritiek is dat wat mij betreft de hand-held carmera niet had gehoeven bij de close-ups tijdens een dialoog. Het was overigens niet heel erg storend, maar ik had het net wat mooier gevonden als het beeld niet had geschokt.

Ik snap overigens het verhaal niet helemaal. Het is een beetje verwarrend wat nu "echt" is, wat door August is verzonnen. Doet er ook niet echt toe, het draagt alleen maar bij aan de surrealistische sfeer.

Waanzinnig goed!

En toch had het weinig gescheeld of ik had deze film reeds na een minuut afgezet. Ik heb absoluut niks tegen een klassiek jazz-nummertje, maar het strookte niet bepaald met het beeld dat ik van deze film had. De eerste scène stuurde dit beeld evenwel meteen weer bij en na vijf minuten was ik deze teleurstelling dan ook al lang vergeten...

De titel geeft precies aan wat je van deze film mag verwachten: een doordacht verhaal waarbij de fragmenten door de kijker zelf op de juiste plaats moeten worden gezet. Op het einde van de film zijn de grote lijnen min of meer duidelijk, maar laat de regisseur ook ruimte voor eigen interpretatie.

Wat mij verder erg plezierde was de grove korrel die ook in de film Fucking Amål werd gebruikt en de vreemde talen Deens en Zweeds die het om de één of andere reden altijd erg goed doen bij mij.

Knapste aan de film is ongetwijfeld de manier waarop alles in beeld is gebracht. Dit draagt bij tot de attractieve sfeer, evenals het lied Adagio for Strings van Samuel Barber dat het op dit vlak natuurlijk erg goed doet. Ik kon me dan ook niet van de gedachte ontdoen dat Boe het zichzelf met dit nummer wel erg gemakkelijk heeft gemaakt. Maar goed, verder een uitstekende keuze.

De prachtige beelden gecombineerd met een sterk verhaal maken de film tot een uniek schouwspel dat alle eigenschappen van het medium film ten volle benut.

Christoffer Boe heeft me met zijn debuut dan ook erg weten verrassen.

4.5*/5.0*

Dit kun je eigenlijk niet eens een film noemen het is meer kunst.

Ik vond het begin van de film al meteen interessant met een diepe inleidende stem die zegt dat we bij het begin beginnen. Alleen begint de film helemaal niet bij het begin en het is onduidelijk wat het begin is. De stem zegt ook dat het enkel film is en geconstrueerd is.

Het gaat over een onderwerp waar eigenlijk al te veel films over gemaakt zijn en die meestal worden bedolven onder de clichés en voorspelbare situaties.

Man en vrouw worden verliefd op elkaar en verlaten hun wederhelften.

Het is een prachtige film die je aan de stijl van David Lynch doet denken. Alleen vind ik de stijl van deze film veel beter en stijlvoller, maar ook erg verwarrend.

Maar waar Lynch vaak nog voor bepaald schokeffect gaat gebeurt dat hier niet, geen scene die erg intens is of een bepaald gevoel bij je los laat.

Maar de beelden van een vallende Alex, en van de stad tussendoor met vaak een bepaald kleurgebruik zijn geweldig en houd de film mysterieus.

Het is meer een filmische puzzel die je met eigen interpretatie moet oplossen. Anderen noemen het een surrealistische liefdesverhaal of een metaforisch liefdesverhaal.

Ik zelf noem het kunst want je kan iets erg mooi en interessant vinden maar tegelijkertijd het totaal niet begrijpen.

Zo kan ik deze film wel omschrijven want na afloop zit je met meer vragen dan antwoorden.

Als totaalplaatje vond ik het toch een toffe film, mooi voor het oog, sfeervol, bijzonder camerawerk, goed acteerwerk en de soundtrack past er goed bij.

Zeker ga ik deze nog een keer herzien.

Alleen op het einde rijst er wel een vraag naar boven.

Wat wil Christoffer Boe ons nu eigenlijk vertellen?

3.5

Voor de liefhebbers/geïnteresseerden: in mijn masterscriptie beschouw ik deze film vanuit postmodern-filosofisch en mediawetenschappelijk uitgangspunt. Hoofdrolspelers zijn Roger Odin, Stuart Hall, David Bordwell, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Christopher Boe zelf en mijzelf. Het was de bedoeling dat de tekst eenzelfde soort effect teweegbrengt als de film waarover het gaat. Lekker complex, gelaagd en pretentieus dus .

Het duurde even voor de film mij in zijn grip kreeg, maar uiteindelijk heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten. Sterk verhaal met een goede aanpak. Het is wel een film die zich goed leent voor een tweede kijkbeurt en die gaat er dan ook zeker komen binnen een paar jaar.

Wat ik wel jammer vond, was dat Nikolaj Lie Kaas niet enorm sterk speelde.

Vanavond weer eens gezien. Een aantal details zijn me nu opgevallen, en als ik de scriptie van Phoenix lees, dan merk ik dat ik nog veel over het oog heb gezien. Het blijft een erg bijzondere film, die wat mij betreft met vlag en wimpel slaagt in z'n opzet. Dat blijkt als na afloop de voice-over me herinnert dat het slechts een film is. En toch doet het pijn. Ja, dan voel ik me wel even een sukkel, want ik was nog zo gewaarschuwd aan het begin, dit is nota bene niet de eerste keer dat ik de film zie, en dat maakt de film voor mij juist zo geslaagd.

Visueel haast nog mooier dan de vorige keren dat ik hem zag. Ik vond toen de beelden bij daglicht wat minder dan die bij nacht, die er door de belichting erg uitspringen, terwijl ik daar nu ook meer van kon genieten. Het adagio van Barber vind ik nog steeds erg cliché, maar met de uitleg van Phoenix kan ik er veel meer vrede mee hebben.

Ik zat van te voren te twijfelen of ik Reconstruction nog wel in mijn top 10 zou handhaven. Die twijfel is nu een stuk minder geworden, want dit is toch echt een kunstwerk. De vijf sterren blijven in ieder geval rotsvast staan.

Hmmm....ik zat al even te twijfelen tijdens de film, maar Aimee en Simone werden gespeeld door dezelfde. Ach ja, ben vast niet de enige geweest

**1/2

Al 2,5 jaar spookt de naam Boe in mijn hoofd maar in die tijd nog geen film van hem gezien. Komt natuurlijk ook omdat de NL uitgave van Reconstruction snel out of print was en al niet meer beschikbaar was toen ik de regiseus ondekte. (maarja, dat gebeurd nu al zo vaak) Ik dacht ook eerst aan een normale Deense drama-film maar toen ik de trailer zag was ik wel onder de indruk. De trailer was best aan de donkere en creepy kant. En nu ook eindelijk de film gezien. De film zelf is minder umheimlich maar zeker nog wel zeer interesant en prachtig opgebouwt en het donkere lynchachtige sfeer zit er goed in. Ook het beeld is geregeld korrelig. Het verhaal zelf is erg ingewikkeld. We krijgen te maken met Alex/ (ben trouwens niet 1 2 3 in de film tegengekomen dat die personage is neergezet door de schrijver August, misschien wel vanwege de Engelse Subs) die ook weer schitterend is neergezet door Kaas. Kaas begint ik nu toch wel de held van Denemarken te vinden. Wat heeft die kerel een goede en stoere uitstraling en weet ook echt wel wat acteren is. En zo krijgen we een heel normaal liefdesverhaal voorgeschoteld die in een schitterend sfeertje is neergezet. En daarmee bedoel ik de regelmatige kleurijke (snelle) beelden van Kopenhagen die het sfeertje erg modern maken. Ook die metrotunnel-scene's waren erg mooi. Alex ziet een mooie meid, en door allerlij omstandigheden word het zijn one night standje (smeerlap gaat gewoon vreemd) en dan de volgende dag is alles ongewoon geworden. Opzich een mooie straf voor overspel maar dan vanaf dat moment slaat de film om naar een bizar en lynchachtige thema die vol van verrassingen staat, maar die je ook echt goed moet kunnen volgen. De film doet trouwens ook hier en daar denken aan Mulholland Drive. Het is dan puzzelen om wat er die nacht nou werkelijk is gebeurd en waarom Alex voor iedereen (zelfs zijn familie) een vreemdeling is.

Verder vond ik die sigarettentruc ook heel erg bizar maar mooi Ik vraag me trouwens ook af wat er nou bedoeld word met die (korte) beelden waarbij je ziet dat Alex (?) het diepte in stort.

Verder een magistrale film van de Scandinavische cinema. Zo zie je dat er ook ander soort romantiek is.

4,5*

Mijn eerste film in 2011, en wat een prachtige!
Alleen al de stijl van filmen, zonder belichting en zo variërend, is een dikke voldoende waard.
De chemie tussen de Kaas en de bloedmooie Bonnevie deed me denken aan Lost in Translation, waar je ook de verliefdheid van het beeld voelt gloeien.

Tegen het einde aan, wanneer Alex echt moet 'kiezen', loopt de spanning op en hoop je toch dat hij vindt wat hij wíl vinden, maar wat hij tevens ook altijd al had... Het is paradoxaal, maar het is ook iets wat inspirerend kan werken.

Het is constant puzzelen, maar uiteindelijk is het wellicht zo simpel...

*Na het lezen van dit allesverklarende stukje tekst (http://www.landmarktheatres.com/mn/reconstruction.html) verhoog ik de film met een halve ster.
Prachtig hoe Boe de essentie van de film en de hele filmindustrie weet te verwoorden en daarbij de link legt met hetgeen we allemaal nastreven, koesteren, wensen en waarschijnlijk niet helemaal begrijpen; de liefde.
Ik ben fan geworden van Boe en Reconstruction zal zeker nog ooit een herziening krijgen.

Een erg knappe prestatie:

Heerlijke film, die eigenlijk een soort Bertold Brecht trucje uithaalt, maar toch blijf je erin hangen en leef je mee. Zo fijn dat ik na afloop alweer zin had in een herziening.

Audiovisueel levert deze film geweldig veel sfeer. De rode gloed in de nachtelijke stadsscènes, de heerlijk verlichte metrostations, de rokerige, donkere, maar toch gekleurde cafés. Allemaal een lust voor het oog die gebracht werd in een soort groezelige stijl die ik soms wat weg vond hebben van Le Conseguenze Dell'Amore, maar dan gewaagder. De soundtrack maakt het op dat gebied helemaal af. Erg mooi ondersteunend en zeer sfeerverhogend.

Reconstruction werd hier eerder al een aantal keer 'Lynchiaans' genoemd of in één adem genoemd met David Lynch (en dan denk ik vooral Mulholland Drive ). Iets dat ik begrijpelijk vind - met betrekking tot het verhaal en de intentie van de film - maar qua sfeer vind ik dat Boe wel een heel andere wereld creëert dan Lynch.

Verder weet ik niet zo goed hoe ik deze film zou moeten omschrijven. Reconstruction is in ieder geval een film die onder de huid kruipt, vanwege de sublieme sfeer. Echt minpunten kan ik niet opnoemen, maar gevoelsmatig is het voor (nog) geen 5 sterren. Wel wil ik de film erg graag nog een keer zien en ik ben benieuwd hoe(lang) de film blijft rondspoken.

Voor nu 4,5*

Na Mary and Max en 22 Mei, mijn derde 5*. Een stukje persoonlijk geschreven geschiedenis, beetje jammer dat er op de hoes memento wordt aangehaalt, want dat doet de film onrecht aan. Een prachtfilm voor nu, als mijn toetsenbord het weer doet maar wat meer inhoud kliederen.

Alles, maar dan ook alles vind je tegenwoordig op dvd. Behalve Reconstruction blijkbaar. Ik vind deze nergens in België. Iemand enig idee hoe dit komt?

Geen idee. Hier in NL ligt hij voor 5 Euro in uitverkoopbakken.

Ik kon hem in Nederland ook niet meer vinden dus heb hem maar in Engeland besteld. Ben wel benieuwd waar je hem kan vinden dan.

Film is aan mij totaal niet besteed. De visuele stijl raakt me nergens en doet erg geforceerd aan. Ook de muziek werd op den duur langdradig, toen voor de vierde keer het (overigens zeer mooie) Adagio for Strings werd opgezet. Maar het grootste struikelblok blijft voor mij het plot. Het hele punt van de film is uiteindelijk dat binnen film (cinema) alles kan en niks hoeft te kloppen. Als dit de conclusie moet zijn van een anderhalf uur durend drama houdt het voor mij op. De film leek me een interessant uitgangspunt te hebben, en toen Alex bij zijn verdwenen appartement aankwam leek de boel eindelijk op gang te komen, maar niets is minder waar. Maria Bonnevie speelt overigens wel een fantastische rol.

Niet weg van, 2,5*

De naam Lynch duikt bij deze film meerdere malen op. Deze vergelijking kan ik tegelijkertijd beamen en ontkennen. Beamen omdat deze film net als de films van Lynch een soort puzzel is. Niets kan klakkeloos voor waarheid aangenomen worden en de film wordt alles behalve lineair verteld. Ook het identiteitsprobleem zien we hierin terug, de hoofdpersoon wordt op een gegeven moment wakker in een wereld waar niemand hem meer kent. Ook dergelijke aspecten zien we terug in films van Lynch. Wat echter absoluut niet overeenstemt met films van Lynch is de beklemmende sfeer. Het creepy camerawerk en surrealistische elementen. De film verschilt dus vooral in sfeer, ik zie Lynch toch niet een liefdesverhaal op een dergelijke manier in beeld brengen. Daarmee is wat mij betreft de vergelijking met Lynch ook afgedaan want deze film verdient het om beschouwd te worden als een kunstwerk apart.

Deze film moet je beleven, hij moet je grijpen. Is dat niet het geval dan is het een verloren zaak. Waar naar mijn mening de film dan ook vooral over gaat is de kracht die verhalen kunnen hebben. De liefde die je kunt voelen voor leugens en hoe die leugens tegelijkertijd alles behalve een leugen lijken. Je weet dat het nep is, en toch doet het pijn. Want verhalen zijn niet slechts een rapportage van het gebeurde. Verhalen kunnen tot leven komen, kunnen je pijn doen en kunnen je laten genieten.

Visueel best bijzonder, vooral de manier waarop Kopenhagen in beeld gebracht werd beviel me goed. Verder zit het met de soundtrack ook goed. Adagio for Strings is natuurlijk een prachtig stuk muziek en dat wordt hier op een treffende manier uitgebuit. Daarnaast valt het me bij deze film eens te meer op wat een kracht een paar simpele piano akkoorden kunnen hebben. Ze kunnen iets simpels doen veranderen in een esthetisch hoogtepunt.

Grootste minpunt aan de film is dat het af en toe een beetje langzaam gaat. Als je er niet in kunt komen is dit best een lastig brok film. Wordt je echter eenmaal gevangen binnen het verhaal, binnen de constructie, dan is dit een waar esthetisch meesterwerk.

Misschien is het velen ontgaan, maar de meest voorkomende soundtrack in de film komt oorspronkelijk van de oorlogsfilm Platoon waarin Charlie Sheen als hoofdrolspeler speelt. De vond ik fantasierijk, maar ergens heb ik het gevoel dat de script veel beter kan. Voorlopig kan ik de film niet meer dan een 3 geven. Ik denk dat ik het nog een keer moet bekijken om een laatste oordeel te geven. Ik mis gewoon iets in deze film. 3.0 sterren.

Je denkt dat Oliver Stone de soundtrack zelf heeft gecomponeerd? Het is een compositie van Samuel Barber die inderdaad bekend is geworden door Platoon (en Tiesto) maar daar niet oorspronkelijk vandaan komt.

Het was Tiesto die over de rug van William Orbit Adagio for Strings weer hip maakte trouwens.

Ach, het is beide verkrachting.

Mooie film met leuk verhaaltje. Maria Bonnevie speelt beide vrouwen heel goed en is betoverend mooi. Ik vind Nikolaj Lie Kaas ook een goed acteur, maar laat hem niet roken, wat is dat toch vreemd, een regisseur die een acteur laat roken die dat niet over zijn longen doet. Erger me er steeds weer aan, dan zit je je op zo'n moment niet meer naar het personage te kijken, maar naar slecht acteren én regisseren.

Blijft overtuigen.

Ondertussen al een vijftal keer gezien schat ik, maar het uitgangspunt van de film blijft gewoon overeind. Boe mag nog 100 keer zeggen dat je naar een film zit te kijken, het "werkt" gewoon.

Visueel blijft het indrukwekkend, de soundtrack blijft ietwat makkelijk maar toch nog steeds perfect uitgevoerd, en de chemie tussen Kaas en Bonnevie is simpelweg uitzonderlijk. De link met Lynch is wat gevaarlijk voor het verwachtingspatroon en mensen die niet graag herinnerd worden aan het feit dat ze naar een film zitten kijken zullen hier ook wat moeite mee hebben, maar verder kan ik echt niks aanmerken op deze film.

Boe heeft het uitzonderlijke talent om mysterie en romantiek op perfecte wijze te kunnen combineren, het resultaat mag er dan ook absoluut zijn, en de Top 10 notering blijft alsnog gegarandeerd.

5.0* en een uitgebreide review

Had ik niet twee keer een foute versie van het internet geplukt, had ik deze al een jaar geleden bekeken. Al vanaf de eerste seconde weet je dat hier een bijzondere film gemaakt is. Eén van de meest veelbelovende filmdebuten. Donker, grauw, maar tegelijkertijd ook heel aantrekkelijk en warm. Toen Adagio for Strings langskwam, wist ik dat deze film niet kapot kon. Maar dat kon 'ie jammer genoeg wel. Het stuurloze van de film begon me tegen te staan. Vaak als een film nergens toe lijkt te gaan, ga ik me vervelen en kijk ik niet meer comfortabel. De rek van het interessante ging er langzaam uit en het gapen kon beginnen. Gelukkig was dat laatste niet het geval, want het einde was best sterk.

Stilistisch heel interessant, uitvoering prima, maar te veel leunend op die prima uitvoering en te weinig variatie. Dat maakt hij met zo'n simpele 'diepe' boodschap echt niet goed.

Edit; vergeet ik bijna de taal te noemen. Ik heb wat met Scandinavische talen. Heerlijk.

Deze film

Nummer 1 in de ladder

Hooggewaardeerd werkje maar toen ik hem een tijd terug zag was het ondanks wat mooie shots (de sigaret enzo) niet echt aan mij besteed. Weinig boeiende personages slenteren door het beeld, het hoe en waarom laat zich verder raden en de vage verwikkelingen gaan na verloop van tijd vervelen. Ik dacht er nog lange tijd aan hem dit jaar dan nog maar een keer te kijken maar als ik eerlijk ben interesseer ik me er te weinig voor. Misschien ooit nog eens.

2*.