Reservoir Dogs (1992)

Aardig, maar ook ik vond het niet Tarantino's beste. De film moet het hebben van overdreven stoere taal.

Behoorlijk slecht trouwens dat bij de shootout Eddie neergeschoten wordt terwijl er niemand op hem schiet. Die scene had best overgeschoten mogen worden.

Hele goeie film. Goed acteerspel, en een simpel maar goed verhaal. De conversaties zijn zoals we van Tarantino kunnen verwachten. De soundtrack is ook geweldig, goeie songkeuze.

De personages zijn stuk voor stuk geweldig te noemen, ze blijven je bij en dat is hetgeen waar het om draait.

De conversatie over het nummer van Madonna is voor mij wel het hoogtepunt van de film, te geniaal voor woorden!

Dit was nog eens een coole binnenkomer, alhoewel ik de allergrootste euforie rondom Reservoir Dogs nooit heb gedeeld. Inmiddels begint het wat van z'n glans te verliezen. Wellicht slachtoffer van z'n eigen succes. Te vaak gezien, gehoord, nagedaan, zoiets. Uiteraard zijn er nog een aantal aardige dialogen over van alles en nog wat te vinden, maar veel van het overige verbale geblaf weet onderhand niet zoveel indruk meer te maken.

Dat de overval zelf nooit in beeld komt en het zich richt op met name de nasleep, blijft een sterk onderdeel. De backstories van enkelen daarentegen behoorlijk taai. Laat de film eerder slenteren dan dat het het van extra munitie voorziet. Het lekkerste speelt zich toch af in die loods. Gaaf hoe Blonde daar wordt geïntroduceerd met die terugtrekkende camera als White en Pink elkaar te lijf gaan. Een merkwaardig acteur, die Madsen.

Buiten films van Tarantino vaak niet te doen. Keitel, Buscemi en Roth zijn, ook hier, stuk voor stuk betere acteurs, maar hij is toch maar mooi bijna de blikvanger met zijn onverschillige houding en dé scène. Daar zit, samen met de openingstrack, ook de beste muziekkeuze. Opvallend genoeg komt er verder niet zo gek veel terecht van K-Billy's Super Sounds of the Seventies. Mr. Pink zorgt, o.a. met zijn drift, voor de leukste momenten.

Deze film wilde ik graag zien, wegens de regie van Tarantino en de hoge waardering op MM. Ik ben helaas toch aardig teleurgesteld. De typische Tarantino-kenmerken werken in deze film averechts; waar ze ervoor zorgden dat ik oa Kill Bill, Pulp Fiction en Inglorious Basterds goed vond, heb ik me hier bij vlagen erg geirriteerd.
Het zijn nog niet eens de nutteloze conversaties over niks ( wat overigens ook een typisch Tarantino-kenmerk is ), maar meer de overdadige scheldpartijen die vooral machogedrag uitdrukken, in plaats van dat ze de film een dienst bewijzen. Ik nam de acteurs hierdoor minder serieus, terwijl met het acteerwerk an sich weinig mis is.
Het verhaal heeft niet zo veel om het lijf, uitgezonderd het bestaan Freddy als rat. De scenes waarin hij zich voorbereid op zijn infiltratie en de afrekening behoren tot de enige scenes die ik wel kon waarderen.
Ik wist me zodoende nooit echt geboeid, en het bij vlagen te overdadige geweld neigde naar overacting.
Deze film moet je ding zijn, en dat was het voor mij niet.
2*

Toch stukken minder dan Pulp Fiction, en dat ligt met name aan de toon, die wat minder luchtig is. Ook in deze film wordt slap geouwehoerd, en zo'n monoloog over Like a Virgin van Madonna is ook best geestig, maar naar verhouding is er hier veel minder geouwehoer, en veel meer geschreeuw. Wat minder domme onhandige gangsters, het voelt allemaal wat serieuzer aan. En daar wringt toch een beetje het schoentje.

De niet-chronologische structuur is aardig, de muziek mag er ook zijn, maar eigenlijk is er maar één moment wat er echt audiovisueel uitspringt, te weten de handendroger, die in Tim Roths verhaal aangezet wordt, het geluid compleet domineert, terwijl de beelden vertragen. Alle essentie van het moment zit erin, heel sterk. Jammer genoeg maar één zo'n moment.

Het hoofddecor is een loods, en in combinatie met de wijze waarop personages opduiken doet het een beetje toneelachtig aan. Het plot is wat aan de saaie kant, maar zit geloof wel redelijk goed in elkaar. Althans, grote plotholes vallen me niet op. Acteerwerk is wisselend. Tim Roth kwam niet al te sterk over, Harvey Keitel juist wel. Steve Buscemi was ook wel aardig. De rest zat er tussenin. De kleine rol van Tarantino zelf is eigenlijk niet echt slecht. In z'n latere films vind ik hem werkelijk niet te pruimen. Mr. Shit, maar niet hier.

Uiteindelijk komt vooral het woord "degelijk" in me op. Allemaal niet slecht, maar niet bijzonder sterk of bijzonder grappig. 3* dus.

Ik heb altijd de neiging om zijn films te vergelijken met Jackie Brown, wat ik zonder meer zijn beste film vind. Een soort ijkpunt dus. Het verhaal van Reservoir Dogs is goed en doordacht, maar een deel van de film is onnodig gewelddadig en bloederig. Dat wordt op een gegeven moment een tikje irritant.

Dialoog, je moet er van houden om Reservoir Dogs interresant genoeg te vinden. Voor mij betekent dat gegeven in dit geval 5 sterren, zeker als ik mijn stem mag combineren met de cinematografie, muziek en het verhaal dat dan ook wel weer aardig is. Er is goed over het geheel nagedacht en dat is zo'n 23 jaar later nog steeds goud waard.

Film die het vooral moet hebben van de acteurs en krachtige dialogen. Dit was voor mij echter niet genoeg om de langdradige scenes door te komen. De vele flashbacks droegen hier ook zeker niet aan bij. Behoorlijk saaie film met nauwelijks hoogtepunten.

"You don't tip?"

- "Nah, I don't believe in it."

Goede film van Quentin Tarantino, maar minder bijzonder als ik had verwacht. Behoorlijk overgewaardeerd weer in ieder geval.

Erg goed acteerwerk en een aantal gave dialogen. Vooral Harvey Keitel vond ik erg goed. De film is af en toe een beetje saai en langdradig. Toch is hij weer erg goed opgenomen, met prima cinematografie. Mooie retro letters. En kwalitatief is het weer helemaal in orde.

Het plot is gewoon niet heel erg interessant en de niet-chronologische volgorde een beetje vermoeiend, hoewel ik dat op zich wel wat vond hebben. Het ontbreken van een echte soundtrack vond ik ook weer een dingetje.

Nee, Reservoir Dogs is niet zo gedenkwaardig als ik gehoopt had. Maar het is zeker geen slechte misdaad-film.

“I can say I definitely didn't do it because I know what I did or didn't do. But I cannot definitely say that about anybody else, 'cause I don't definitely know.”

Tarantino op zijn best. Reservoir Dogs draagt duidelijk het stempel van Tarantino en tegelijkertijd zie je ook dat dit zijn eerste film was en dat hij nog aan het experimenteren is. Vooral bij de dialogen/monologen komt dat goed tot uiting. Het is allemaal wat strikter en meer to the point dan zijn latere werk waar de dialogen en lange monologen elke kant opvliegen. En het verhaal is briljant in zijn eenvoud en heeft geen onnodige subplots, grote actiescènes of overdreven personages nodig om indruk te maken.

Gewoon zes overvallers en twee bazen die er na een mislukte bankoverval achter komen dat één van hen een undercover politieagent is. Veel bloed, expliciet geweld, een non lineaire vertelwijze en kleurrijke personages met namen als Mr. White, Mr. Pink, Mr. Blonde en Mr. Brown. En sterke acteurs want wat zijn deze gasten goed. Keitel is natuurlijk een baas maar Buscemi vind ik eigenlijk nog leuker en Roth steelt de show. Madsen gromt weer als een beer en alhoewel Penn geen geweldig acteur is, doet hij het hier zeker niet slecht. Nu ik er wat langer over nadenk raak ik er steeds meer van overtuigt dat Reservoir Dogs Tarantino's beste werk is. Het is niet zijn beste film (Pulp Fiction, Kill Bill Vol. 1 en Basterds vind ik beter) maar als je alleen kijkt naar het script dan is Reservoir Dogs onovertroffen.

Deze film eindelijk ook eens (volledig) onder de loep genomen (nog zo eentje die ik waarschijnlijk in flarden zag, maar nog niet in zijn geheel), en dit uiteraard met de nodige verwachtingen. Hoewel het zeker geen slechte film is (een understatement), werden de verwachtingen niet geheel ingelost.

Het verhaal zelf is in de eerste plaats subliem in zijn eenvoud. Ideaal om er een topmisdaad- of topgangsterfilm van te maken. In de eerste plaats doe je dat met steengoede acteurs: sneaky Buscemi, Keitel, Madsen en Roth waren geweldig. Ook de dialogen waren subliem en de sfeerschepping die werd gecreëerd door het pakhuis en de mysterieuze gekleurde pseudoniemen, heerlijk! Toch zat er wat weinig vaart in de film. Je ziet duidelijk elementen die je ook terugvindt in andere films van Tarantino, dingen die later scherper zijn uitgewerkt.

Het einde zelf viel me wat tegen. Drie doden in één klap lijkt me net wat van het goede te veel. Deze plot kon je geheel anders afwerken. De kijker wordt te weinig getriggerd wie de mol is. Uiteindelijk bekent Mr. Orange zelf kleur (what's in a name), maar toen was de suspens er wat af. De openingsscene in de bar was subliem qua dialoog, ook de naamgeving vond ik geweldig.

Wat een lekker fout filmpje is dit toch. Van een zeer simpel verhaal aka "Wie is de verrader?" maakt Tarantino gewoon een uitstekende film. Ook het einde is echt gewoon typisch Tarantino: iedereen schiet iedereen aan flarden. Ik vind dat hemels!
Alle acteurs spelen geweldig, hier en daar is er al is een saaiere dialoog maar dat heeft elke film wel. Ook een heerlijke soundtrack.

Blijf bij mijn eerste mening na het herbekijken van deze film op Blu-ray.

Te weinig actie in deze film, en veel te veel gepraat.

De soundtrack, met het George Baker Selection nummer 'Little Green Bag' op kop, is prachtig.

Wat een baggerfilm.

Dit is ongetwijfeld de slechtste Tarantino ooit. Onbegrijpelijk deze score.

Heel de film gaat over dialogen die nergens op slaan. Nr 33 in de flop 100 ja.

Lang geleden eens gekeken en toen vond ik het helemaal niks. Nu, jaren later en na menig Tarantino film te hebben gezien, nog eens herbekeken. Ik vind het nog steeds niks. De cast is best aardig, maar heel bijzondere acteerprestaties zitten er niet tussen. De film moet het grotendeels van de dialogen hebben, maar die kunnen lang niet altijd boeien. Het plot stelt weinig voor en is niet echt spannend of verrassend. De soundtrack is wel best aardig. De scène met Stuck in the Middle with You is een schaars hoogtepunt.

Herzien op blu-ray. Dit droomdebuut van Tarantino heeft de tand des tijds vooralsnog prima doorstaan, op een paar schoonheidsfoutjes na. Zo zijn er in het begin van de film een paar iets te lange cameratakes, waarbij het akteerwerk nogal theatraal overkomt. Het overvloedig aanwezige bloed oogt feitelijk ook niet echt rood. Maar goed, verder nog steeds indrukwekkend, vooral qua dialogen en structuur. Een perfect voorbeeld van hoe je met weinig middelen maximaal effect kan bereiken.

Voor de tweede keer bekeken sinds 20 jaar. Door zijn verhaal niet chronologisch te vertellen weet Tarantino de belangstelling vast te houden, hij doseert de smeuiige gedeelten van het verhaal en geeft niet teveel weg. Niet alleen de sappige dialogen maar ook de vertelstructuur houden het dus amusant. Net als in Pulp Fiction, die ik wat minder gefocust vond (maar dan wel weer een aantal juweeltjes van soms lekker bizarre scenes in petto had, waar deze film toch een stuk kaler oogt). In principe is het niets meer dan entertainment, met een groep macho's, paranoia, een berg testosteron en een hippe retro-soundtrack. Maar in dat vermaken slaagt het wel prima en dat heb ik liever dan een hoop pretentieus gedoe. En gezien het einde kun je uiteindelijk deze film moeilijk beschouwen als pure verheerlijking van geweld en gangsters. Het is vooral een guilty pleasure om deze mafkezen, met al hun kletspraatjes, te bekijken terwijl ze hun eigen ondergang graven.

Krijg toch weer zin om Pulp Fiction en Jackie Brown ook weer eens op te zetten! Ik ben toch blij dat Tarantino films is gaan maken, ik vind het geen genie maar wel een goed entertainer.

Jammer.

Ik vind dit toch wel een van de mindere Tarantino's. Zijn stijl is wel duidelijk te herkennen. Het verhaal pakte me op een of andere reden gewoon niet. Ik vond het soms nogal simpel gebracht, terwijl Tarantino zeker zijn best doet om er een paar mooie twisten in te stoppen.

Wel knap dat het voor een groot deel op een locatie afspeelt. Er zijn een aantal iconische scenes, Madsen en Buscemi zijn ook goed op dreef. Het geweld was soms lomp gebracht maar het waren meestal nogal saaie scenes.

De film wist me gewoon niet te boeien, maar ik snap best dat mensen dit een topfilm vinden. Slechts was hij zeker niet. Ik moet hem misschien een keer in de herziening gooien, kijken of hij me nu dan beter bevalt.

Ondertussen nog eens bekeken en het voelt toch wel aan dat Reservoir Dogs toen een nieuwe stijl in Hollywood weergaf. Nog wel toegankelijk, maar evengoed iets groffer en minder main-stream dan wat we gewoonlijk te zien kregen. Jaren later zie je er helaas toch wel wat door. De muziek is cool, maar niet altijd zó geniaal. Het is nog wel genieten. Reservoir Dogs is nu ook weer niet een slechte film. Maar ik zie er zeker niet meer de klassieker in, dat het ooit leek te zijn.

Heel simpel gesteld: "Een prachtige film met de nodige humor en waar het natuurlijk ook om draait; SPANNING"!

In de cast spelen topacteurs uit die periode, inmiddels ook al weer 26 jaar geleden en dat is aan de film ook te merken. En daarmee bedoel ik de topacteurs! Een gezellige club boeven die menen dat ze met weinig werk rijk kunnen worden. Dus beramen ze een plan om veel geld in luttele tijd bijeen te roven. Helaas weten ze niet, u en ik wel, dat meestal dit misgaat. Ook hier gebeuren dus voorvallen waar ze in hun stoutste dromen geen rekening mee hebben gehouden en aan het eind van de dag ziet alles er anders uit dan in hun mooiste dromen!

Jammer? Misschien wel maar daardoor hebben de kijkers een mooie film, die ik beloon met een 8!

Ik moe(s)t nog een aantal films onder de naam van Tarantino zien maar door een bepaalde autistische stoornis laat ik die vaak links liggen omdat ik ze graag wil zien onder leuke gelegenheden. Deze film heb ik bijvoorbeeld aangegooid omdat dit mijn 1500ste stem en mening is maar vaak zet ik zijn films alleen op als ik vakantie heb, omdat Tarantino vaak een man is die je toch moet begrijpen waar hij na toe werkt. Dankzij het vervormen van de verhaallijn en deze niet op chronologische wijze te vertellen houd Tarantino mijn aandacht constant vast, en alles wat er gebeurt is eigenlijk uit onverwachtse hoek maar allemaal vrij simpel. En dat is de kunst van Tarantino in mijn ogen: werkende factoren in één film plaatsen en er een meesterwerk van maken.

De film begint al onwijs leuk aan de tafel waar alle jongens bij elkaar zaten, een strakke, lange maar vooral leuke dialoog waar ze eigenlijk ouderwets lopen te lullen. Veelal over seks grappen, moet kunnen vind ik maar het ligt er soms wel dik bovenop. Het loopt al snel los met een heerlijke introductie scene en daarna word het eigenlijk steeds rauwer, met al een vrij bloederige scene. En ik denk dat ik zo de hele film ook nog wel verder in kan vullen, het zijn vrij harde en ruwe scenes waar echt even nergens aan gedacht word, dan neem ik bijvoorbeeld de martelscene- op de agent , die vervolgens ook later koelbloedig neergeschoten werd. En zo gaat het eigenlijk de hele film door, het zijn harde beelden die ik niet zag aan komen maar dat drukt ook weer een pluspunt op de film, niet van dat mietjes gedoe!

“Eddie, you keep talking like a bitch, I'm gonna slap you like a bitch.”

Het verhaal was vrij makkelijk te volgen maar wel erg leuk. We volgen een groep overvallers die het hebben gemunt op een diamantenroof maar die pakt niet goed uit. Eenmaal aan het roven blijkt het dat ze verraden zijn en er een rat in de groep zit. Ze moeten onder tussen achterhalen wie de rat is maar ook dealen met de problemen waar ze inzitten: gezocht, neergeschoten en doorgedraaid. Het verhaal gaat rustig zo nog even door, we komen er langzamerhand achter wie de rat is en hoe hij zijn plan uitwerkt en aan het einde kwam het niet goed, erg vet!

Ik was behoorlijk fan van de cast. Met Harvey Keitel was ik echt tevreden, heerlijke rol vertolkte hij als ‘mr. White’. Ook Tim Roth deed het leuk als de undercover agent en neergeschoten ‘mr. Orange’ wiens rol ik ook erg vermakelijk vond. Ook Michael Madsen deed het nog leuk en natuurlijk een leuke soort cameo van Quentin Tarantino hem zelf!

“I don't wanna kill anybody. But if I gotta get out that door, and you're standing in my way, one way or the other, you're gettin' outta my way.”

Ja, dit vond ik een zeer vermakelijk en misschien wel tot nu toe de beste film die ik van de heer Tarantino heb gezien. Goed onderhouden, heerlijke uitgewerkt en van begin tot eind boeiend. Verveeld nergens en duurt echt niet te lang, zelf onder de honderd minuten. Deze word over een tijdje sowieso nog een keer aangegooid, voor nu laat ik het me even bezinken.

5.0*

PS. Zoals ik al melde is dit mijn 1500ste stem en mening!

Halfje eraf.

Nog altijd een van Tarantino's beste films. Gezien de aard van de hoofdpersonen, is het machogehalte dat Tarantino zich sinds zijn debuut als handelskenmerk aangemeten heeft, nog veroorloofd. Gangsters die niet voor elkaar onder willen doen, bedienen zich van grofheden en krachttermen; de geweldverheerlijkende ondertoon past daar perfect bij.

De joviale bijval van de soundtrack voorop. Hoe weinig bijzonder moeten de klanken van Stuck In The Middle inmiddels klinken voor iemand die de film voor het eerst aanschouwt: destijds was de combinatie van vrolijke muziek en het afsnijden van iemands oor (en onderwijl een dansje doen) een voorheen ongezien contrast. Best sterk, nog altijd.

De opzet (mislukte overval, paranoïde heksenjacht) leent zich voor een compacte opzet, maar de gefragmenteerde chronologie zorgt toch voor wat fikse breuken in de spanningsboog. Ik snap wel waarom de flashbacks niet vooraan zitten, maar hoe ze nu verwerkt zijn, wordt het deksel ook onnodig van de snelkookpan gehaald. De doorbroken chronologie werd echter opgepikt en bejubeld als moderniteit en, hoewel bijvoorbeeld de backstory van Mr. Orange (als onthulling van zijn dubbelspel) best interessant is, wordt het eigenlijk te breed uitgemeten met teveel dialoog en oninteressante anekdotes.

De scenes in de loods zijn daarom verreweg het meest interessant en spannend, met mooi spel van Madsen en vooral Buscemi. Keitel is als producent en publiekstrekker onmisbaar maar niet echt sterk. Roth doet het degelijk maar niet foutloos. Zeker Buscemi werkt bloeddrukverhogend en weet de onderlinge paranoia goed aan te jagen.

De loop van Tarantino's carrière en ontwikkeling als filmmaker begint hier met een strak verhaal, scherpe dialogen, sterke soundtrack. Zijn latere films zijn grootser en glimmender, maar deze drie kenmerken zou hij later aanhouden als handtekening, met wisselend succes. Tot en met Kill Bill wist hij zijn filmfun in ieder geval goed vast te houden, maar in veel opzichten voelt Reservoir Dogs nog altijd als de verwezenlijking van een jongensdroom. En dat werkt nog altijd aanstekelijk, maar niet meer zoveel als destijds. 4*

Met het schaamrood op de kaken

Ja, ik weet het, eigenlijk is het te belachelijk voor woorden dat er nog zoveel klassiekers zijn die ik vandaag de dag nog steeds moet zien. Reservoir Dogs was daar een van. Als kind had ik vroeger niet zoveel met het werk van Tarantino. Ik meen mij te herinneren dat een docent deze film ooit had opgezet voor de klas, toen ik ongeveer een jaar of 15 moet zijn geweest. Ik vond de film vooral raar, want waarom werd er zoveel gepraat en was er zo weinig actie? Je maakte me destijds gelukkiger met de nieuwe Mission Impossible.

Tijden veranderen, en smaak ontwikkeld zich, waardoor ik Reservoir Dogs al jaren op DVD had liggen zonder deze ooit te hebben aangeraakt. Uiteindelijk nog steeds niet omdat deze inmiddels op Netflix staat, maar toch ben ik blij dat ik de DVD nog in huis heb liggen op het moment dat deze van Netflix verdwijnt en ik besluit deze ooit nog een keer te willen herzien. Termen zoals ''tijdloze klassieker'' gaan niet altijd op, maar in dit geval is dit zeker waar. Natuurlijk is de film inmiddels wat verouderd, maar het uitstekende acteerwerk, ongewone narratief, en meer dan handvol iconische en sterke scènes zorgen ervoor dat dit niet tot nauwelijks opgemerkt wordt.

4,0*

Gisteravond herzien voor de zoveelste keer, en opvallend hoe fijn deze film nog wegkijkt na de zoveelste kijkbeurt. In tegenstelling tot de meer recentere Tarantino’s, is dit een film die ik keer op keer kan terug kijken.

En waar zit dat in? Ik denk dat de geloofwaardige personages hieraan bijdragen. Waar in zijn latere werk veelal karikaturale personages het beeld vullen, lijken de gangsters hier toch bijzonder menselijk, met hun tekortkomingen en met begrijpelijke emoties. Met name Harvey Keitel en Steve Buscemi spelen geweldig. De andere rollen zijn vaak komisch, maar binnen de grenzen van het geloofwaardige. Vergelijk dit met bijvoorbeeld de over-de-top gemaskerde bende in Django en je snapt wat ik bedoel. Ik hoop dan ook van harte dat hij met Once upon a time in Hollywood terugkeert naar het sfeertje van zijn eerste geniale drieluik.

Een terechte klassieker.

4*

I got Madonna's big dick coming out of my left ear, and Toby the Jap... I don't know what - comin' out of my right.

Bijzonder stijlvol geheel met een bijzondere 'bende' karakters die met nadruk op Madsen, Keitel en Buscemi, goed acteren. De film kenmerkt zich in de zin net als Pulp Fiction met een niet chronologisch gebracht geheel. Er worden in die zin heel wat sprongetjes gemaakt ter kennismaking of verduidelijking van sommige dingen, en de film valt verder op omdat de overval in het geheel niet in beeld wordt gebracht.

Een typerende openingsscène dient zich aan in de diner waar de meest dwaze discussies en dialogen over tafel vliegen waarna men aan het werk zal. De eerste volgende scene daarna laat weinig tot de verbeelding over wat het succes van de klus betreft. Er wordt daarna vooral in dialoog gevisualiseerd en met de nodige onrust want het lijkt er op dat de mannen een val ingelopen waren. EEn aantal boeiende discussies komen voorbij, uiteraard kenmerken voor Quentin Tarantino's films

Ik persoonlijk vind de scene met Madsen, die overigens al vanaf het begin opvalt, die al dansend de agent martelt en weet wat wil aan doen op het briljante af. Het schokkende, het contrast, Madsen speelt met verve zijn beste rol als meedogenloze sadist. De houding, het lachje, de gebaartjes, de intonatie...toch is dat ook weer een tegenstelling met de eerder scene tegenover Joe. Daaruit blijkt namelijk dat hij een uiterst loyaal, vertrouwt en geliefd persoon is. Het nummer Stuck in the middle with you van Steelers Wheel associeer ik altijd met deze film en scene. Overigens verder ook nog gebruik gemaakt van heerlijke muziek. De door Roth geschetste situatie op het toilet is ook geweldig en zo ook het overleg waar men zit te kibbelen over de namen. De uiteindelijk patstelling met schietpartij is ook mooi, bijzonder geestig hoe Buscemi onder iets weg komt kruipen na afloop.

Reservoir dogs, nog altijd niet mijn favo wat Quentin betreft, ook hier gebeurt tamelijk weinig en draait het vooral om de acteurs en hun dialogen. Voordeel ten opzichte van Pulp Fiction is dat de film aanzienlijk korter is en daardoor beter te behappen en dat de meeste discussies te vuur en te zwaar uitgevochten waardoor ze sowieso alweer wat snediger zijn. Beste film, altijd leuk om weer eens te zien als is het alleen maar om de stijl, de bende en de muziek.

Hét schoolvoorbeeld hoe je met minieme middelen en een erg laag budget toch een sterke film kunt maken. Tarantino's debuut, en hoewel hij hierna beter zal worden, is dit toch allemaal best meer dan degelijk al. Die openingsscène in het restaurant waar de misters zitten te kletsen over Madonna en fooien geven: goud. Daarna wordt de kijker middenin het verhaal gegooid, wordt het mysterie opgevoerd en langzaamaan onthuld en laat Tarantino vooral de gaspedaal niet meer los. Erg strak tempo, waarin elke scène functioneel is en past binnen de puzzel. Er zitten enkele geniale scènes in, zoals die 'stuck in the middle with you'. Ja, dat lied heeft nu ook voor eeuwig een duistere connotatie.

Acteurs doen het prima; Keitel, Madsen, Buscemi en Roth zitten allen stevig in hun rol. Maar verder dus gewoon een film die effectief in z'n simpliciteit is. Het is nog geen briljant niveau wat mij betreft, juist omdat het verhaal zo kort en simplistisch is, en ik mis hier toch ook wel die lang uitgerokken dialogen of van die dolgekke scènes, maar dit laat wel zien dat het onvermijdelijk was dat Tarantino zo'n geweldige regisseur ging worden.

Ik vergeet deze film weleens een beetje binnen het oeuvre van Tarantino, terwijl het wel de enige is, samen met Pulp Fiction, die ik op 5* heb staan.

En dat is wat mij betreft nog steeds wel terecht. Wat hij erna ook allemaal gemaakt heeft voor grote films, deze is ondanks (of misschien juist wel dankzij) de beperkte middelen nog altijd een van zijn sterkste. Soms is de jonge Tarantino iets te blij met zichzelf als het gaat om de dialogen - ze zijn voor het grootste deel erg leuk, maar iets minder of korter had soms ook wel gekund - maar verder is dit toch een vrij perfecte film.

Nou goed, alles is er ook al wel over gezegd, maar blijft toch terecht een klassieker. Ook mooi dat hij hierin al zoveel weet te doen met de soundtrack. Ik ken zo snel geen andere filmmaker die de muziek zo prominent aanwezig laat zijn, bijna als extra castlid.

5*

Deze film is perfect, er zitten (wat mij betreft) gewoon nul minpunten aan.

Zwaar ondergewaardeerd, lowbudget en gewelddadig.

Met minimale middelen zet Quentin Tarantino een bloederige, grappige en vooral gefocuste film neer. Waar Mr. Tarantino in latere films soms wat afgeleid lijkt te raken door randzaken, is deze film straight to the point.

De vrij standaard whodunnit-blauwdruk wordt hier naar een dusdanig hoog niveau getild dat ik me serieus afvraag of de lat die deze film heeft gelegd ooit nog overtroffen gaat worden.

De dialogen zijn bij vlagen briljant en wat ook opvalt aan deze film, is hoe geweldig de soundtrack is. Ongetwijfeld de beste soundtrack uit Quentin's euvre.

Geweldige film met geweldige acteurs, waar de acteerprestaties van het scherm afspatten!!!

Tarantino staat bekend om films met veel "nietszeggende" dialogen, maar juist deze gesprekken zijn echt geweldig!
Deze film start direct met zo'n gesprek, waar besproken wordt wat de betekenis is van Madonna's hit "like a virgin" en het "waarom" van fooi geven. Zo iets simpels en tegelijkertijd herkenbaar, dat je meteen in de film zit.

Het volgende shot is eigenlijk een van de eind scènes, om je vervolgens de film bijna achterstevoren te laten beleven.
Wat zich inluidt met iets wat bijna op de aftiteling lijkt, om daarna echt te beginnen.

De film draait helemaal niet om de geweldige scènes die je uiteraard bijblijven met Mr. Blonde die iemands oor er afsnijdt of Mr. Orange die in een steeds grotere plas bloed ligt dood te gaan, het grootste deel van de film gaat om de dialogen; Een diamanten roof die in beeld nooit heeft plaatsgevonden.
Door meesterlijk acteerwerk weet je als kijker precies wat er is gebeurd zonder er iets van gezien te hebben.
Dit wordt afgewisseld met kleine scènes waarin de karakters voorgesteld worden.

De 4 hoofdrolspelers (Madsen, Keitel, Roth, Buscemi) zetten echt iets geweldigs neer, maar ook de bijrollen (Penn, Tarantino, Tierney) en figuranten ( agenten op het toilet met vooral de blikken richting Mr. Orange )spelen stuk voor stuk ook erg goed!
Ondanks alle drama van de overval en het vele bloed, zit er ook nog veel sarcastisch humor in, een beetje van Madsen, maar vooral Buscemi kan grappen bloedserieus maken.

Hoewel het einde van de film er eigenlijk spontaan was(heel klein minnetje) en je deze film niet elk jaar moet gaan kijken (ook al onthoudt je naar verloop van tijd waarschijnlijk alleen maar het oor van Madsen en de bloedplas van Roth), blijft dit een meesterwerk, alleen al om de scènes op de muziek van George Baker en Stealers Wheel.

10-
5*

Schrap dat ene woordje en je houdt een stomme film over.