Reservoir Dogs (1992)

Reservoir Dogs is voor mij een film met enkele briljante scenes en een sterrencast die het geweldig weet neer te zetten. Ik blijf er bij dat de heer Tarantino zelf beter niet kan acteren want hij is er mijns inziens bijzonder slecht in.

Ik heb nooit begrepen wat de mensen nou aan deze film vonden. Het heeft het karakter van een erg langdradig toneelstuk, met eindeloze dialogen waarbij de karakters ook nog eens voortdurend in herhaling vallen. Ze zijn er ingeluisd, ja dat weten we na één keer zeggen ook wel. Dan zijn er nog de nodige sadistische scenes die niet bepaald verheffend zijn. Eén punt voor de legendarische scene met het liedje Little green bag.

Leuke film om een keer gezien te hebben, maar toch niet meer dan dat.

Er zitten zeker grappige en goede dialogen in, maar ik heb me niet zo vermaakt als met bijvoorbeeld The Big Lebowski. Ik kreeg het gevoel dat deze film wel zo grappig probeerde te zijn.

Ook zeker een aantal gedenkwaardige scènes (de martelscène), maar voor de rest voelde de film erg kaal en sober aan. Scènes sleepten regelmatig te lang voort. Geen binding met de personages.

Steve Buscemi was weer sterk, maar Harvey Keitel leek z'n tekst soms wel van een blaadje op te lezen. Behalve toen hij boos werd kwam het een beetje geloofwaardig over. Met zo veel screen time gaat dat toch afleiden.
Waarom Tarantino er zelf in moest spelen snapte ik ook niet helemaal; kwam een beetje harkerig over.

Leuk dus voor een keertje als tussendoortje (ook dankzij de korte speelduur), maar geen topper zoals bijvoorbeeld Django Unchained.

Ik zag een tijdje terug The Taking of Pelham 123 uit de jaren 70 en daar kwamen schurken in voor met kleurennamen en ik dacht vooral: zou Tarantino hier de mosterd vandaan hebben gehaald? Ik kreeg in ieder geval weer zin deze te zien. Ik zal hem 2 of 3 maal hebben gezien maar de laatste keer zal ook al snel 15 jaar terug zijn geweest. En de film is ook zoveel jaren later anno 2024 en na duizenden films verder voor mij persoonlijk nog steeds even fris en sprankelend.

De film is sowieso een masterclass van slim schrijven en regisseren om het budget laag te houden. De overval zelf zien we niet en veel scènes zijn in een lege goedkope hal opgenomen, daarmee zijn alle dure kanten al verdwenen. Maar ook de bekende scène met het oor waarin de camera wegglijdt en we niets zien is zo'n voorbeeld. Alleen is de hele aanloop naar dat moment zo sterk geregisseerd dat je als kijker toch voelt en weet wat er gebeurt.

Visueel strak waarin die locatie ook helpt. Alle kleur is eruit met vooral het zwart van pakken, grijs van de omgeving en rood van het bloed als enige tinten. En natuurlijk de leuke teksten over Like a Virgin of het geven van fooi die de film je doen bijblijven. Enkel sommige scènes die zich afspelen voor de overval waarin je de personages leert kennen zijn net wat minder boeiend waardoor de absolute topscore ontbreekt. Wel verhoogd na al die jaren naar 4,5*.