I Girasoli (1970)

Nog geen berichten bij toch een best bijzondere film.

Ik moet zeggen dat deze film mij nou ook weer niet heeft overdonderd. Wel moet ik zeggen dat deze film erg boeiend is en qua tempo nog redelijk fijn om naar te kijken.

Maar ik heb van Vittorio De Sicca echt beter gezien. Ik vond dat hij het soms op bepaalde aspecten wat beter had kunnen uitbeelden/werken. Het drama is aangrijpend maar niet aangrijpend genoeg, wat bij deze film zeker had gekund. Toch is dit wel een mooie film waar de twee geniale acteurs weer stralen. 3,5.

Vittorio de Sica + Sophia Loren + Marcello Mastroianni: dat kan haast niet mis gaan. Dat doet het ook niet in dit aangrijpend drama over een verloren liefde in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. De film bevat een aantal beklemmende, confronterende scènes, zoals het weerzien op het station in de Sovjet-Unie en het afscheid op het station in Italië wanneer Antonio terugkeert naar zijn tweede vrouw. In deze en andere scènes laat Sophia Loren zien een buitengewone actrice te zijn. Tijdens heel de film balanceert zij op een fabelachtige wijze tussen emotionele uitersten. Haar beste rol ooit? Ik laat me daarover niet uit. Sophia Loren heeft in haar rijke carrière zowel in komedies als in drama’s zoveel prachtige rollen gespeeld, dat ik met de beste wil van de wereld niet kan kiezen. Maar deze vertolking is zeker een van de kandidaten voor de uitverkiezing van haar beste rol ooit.
Ook Marcello Mastroianni is goed op dreef. De chemie tussen hem en Loren voelt als het ware aan als een eeneiige tweeling. Voeg daarbij de fraaie soundtrack van Henry Mancini en je hebt een film, die beklijft. Prachtig.

Melodrama met best een verrassend verloop. Ik had me al ingesteld op een langzame, zinloze zoektocht over de Russische steppes, eindigend bij een anoniem graf, maar Antonio werd razendsnel gevonden. Als bij een echte Italiaanse is jaloezie de bepalende emotie bij het weerzien en maakt ze rechtsomkeert voordat hij de kans krijgt enige uitleg te verschaffen.

De tijdsprongetjes zijn overigens onduidelijk, de kijker moet maar een schatting maken hoe lang ze gescheiden zijn geweest.

Loren en Mastroianni zijn allebei goed, uiteraard zou ik er bijna aan toevoegen, met name Loren, die afwisselend afgepeigerd en verleidelijk is. Toch bleef hun liefde iets plichtmatigs hebben, verbeeld als niet-afnemende lust. Ze hadden zich de lange reis achteraf beter kunnen besparen, maar ja wisten zij veel. In deze tijden van social media zouden ze elkaar misschien bevrienden op Facebook en elkaar daarna een prettig leven toewensen.

De score tenslotte is passend maar niet mijn smaak.

Film vliegt van komisch naar oorlog naar zwaarmoedige romantiek, zonder echt in één van die aspecten uit te blinken.

Gelukkig zijn er de twee hoofdrolspelers die altijd leuk zijn om naar te kijken. De nogal aangezwollen Mancini score is ook mooi maar je moet wel erg veel van Europese films uit die tijd houden om het allemaal echt te kunnen waarderen.

“I Girasoli” (De Zonnebloemen) vertelt het tragische liefdesverhaal van Antonio en Giovanna. Na de Tweede Wereldoorlog raakt Antonio vermist in de Sovjet-Unie. Giovanna begint een hartverscheurende zoektocht naar haar man, wat haar naar Rusland brengt. Daar ontdekt ze een bitterzoet geheim dat hun liefde op de proef stelt. Het verhaal verweeft verlies, hoop en de kracht van menselijke connecties.

“I Girasoli” is een ontroerend meesterwerk van Vittorio De Sica, dat me diep raakte met zijn emotionele complexiteit. De prachtige acteerprestaties van Sophia Loren en Marcello Mastroianni brengen de personages intens tot leven. De adembenemende cinematografie, vooral de zonnebloemvelden, symboliseert zowel schoonheid als vergankelijkheid. De muzikale score van Henry Mancini versterkt de melancholische sfeer van de film. Een tijdloos verhaal over liefde, verlies en veerkracht dat nog lang in je gedachten blijft hangen.

Melo over hoe de oorlog geliefden op een pijnlijke en onverbiddelijke manier voorgoed van elkaar scheidt. De Sica valt niks te verwijten; de regie is alweer in goede handen en is visueel sterk en treffend gebracht met vaak een veelzeggend spel van blikken, die allerlei emoties verraden. Alleen ben ik geen liefhebber van dit soort hartverscheurende melodrama's vol sentimentele en zielig klinkende muziek, en ik ben ook geen fan van Sophia Loren, die ik hier sletterig vond overkomen. Mooiere rol van haar was in La Ciociara.
Voor mij was I Girasoli dus doorbijten.