Citizen Kane (1941)

Jawel, de film is juist wél een 5 waard. Enkel de lessen Media probeer ik zo snel mogelijk te vergeten

Sterk verhaal en zeker voor die tijd bij vlagen briljant gefilmd, en met name door de gebruikte vertelstijl is hij inderdaad zijn tijd ver vooruit.

4 sterren vooralsnog, omdat ik weinig betrokkenheid voelde met de personages. Maar ik heb zo'n gevoel dat ik deze film bij meerdere kijkbeurten steeds hoger zal gaan waarderen.

Berichten verplaatst naar Film > Toplijsten en favorieten > American Film Institute: Top 100 Movies

Ja, inderdaad. En nu mag je nooit meer problemen hebben, want in Afrika hebben ze geen eten.

Fikse tegenvaller. Ciitizen Kane mag dan genomineerd zijn voor een oscar voor cinematografie, visueel had het niet veel te bieden. Orson Welles acteerde belabberd en naar mijn mening kwam hij ook niet echt geloofwaardig over. Het was moeilijk wennen door de saaie intro, maar in het middenstuk werd het toch nog even boeiend. Het verhaal in het geheel vond ik een beetje te saai en Kane's leven is ook helemaal niet interessant of boeiend. De hele film lang hadden ze het over Kane, waar ik na een tijdje genoeg van kreeg. Maar toch wou ik de film wel afkijken, omdat ik benieuwd was naar Rosebud, en dat heb ik dan dus ook gedaan.

1,5*

Dat je het verder niet veel vond, oke. Maar deze opmerking kan echt niet. Fantastische camervoering, schitterende belichting, revolutionair op zo veel vlakken etc. Er zijn hier echt dingen gedaan die nog nooit gedaan waren (en later ook nooit meer gedaan zouden worden). Heeft genoeg te bieden, is maar net wat je ermee kunt. I.i.g. niet alledaags. Zeg dan tenminste nog dat je het lelijk vindt of zo (wat ik me haast niet kan voorstellen). Het is namelijk niet bepaald onopvallend (wat jouw opmerking doet vermoeden).

Ik vond de film nergens lelijk, maar buiten een paar sneeuw-shots heb ik niet veel moois kunnen ontdekken. Zal voor ieder wel anders zijn. Ik heb ook nog niet zo veel zwart-wit films gezien waardoor ik ook niet zou kunnen weten wat er zo origineel aan deze film was/is.

Alleen de twee stemmen in de film, die als nagels op een krijtbord klonken, doen mij verlangen naar een remake: de hysterische stem van Susan Alexander Kane en de vreselijk chauvinistisch Amerikaanse stem van de voice-over aan het begin. Ook de muziek is vreselijk pathetisch, maar dat alles is puur zeitgeist en doet niets af aan het feit dat dit gewoon een heel goed geregisseerde film voor zijn tijd is. Ik bleef mezelf tot het einde afvragen wat Rosebud betekend heeft in Kane's leven en rond die vraag spint Welles een knap web van toentijdse Scarface/Larry Flint-achtige ontwikkelingen, en ook het perspectief van de mensen in Kane's omgeving, over wat voor een arrogante zak het is, komt aan bod. Je kan dus al zien hoe ver vooruit deze film was. Je hoeft werkelijk alleen de muziek en acteurs, en her en het slot wat te herschrijven, en je hebt zo weer een moderne film die hout snijdt. Niet waarschijnlijk dat die film veel prijzen zou winnen, want er zijn tegenwoordig zoveel betere films, dat is nu eenmaal cinematografische evolutie. Maar een hoop regisseurs hebben de film vast wel een speciaal plaatsje in hun achterhoofd gegeven.
Hedentendage zou het script gewoon niet sterk genoeg zijn, waar het dat toen wel was. Zelfs voor toen is het belachelijk dat Welles een oscar kreeg voor zijn acteren. Daarbij, het kan tegenwoordig niet zo zijn dat een hele film draait om een nostalgisch woordje dat een zelfingenomen tycoon doet terugverlangen naar zijn onbezorgde jeugd.

spoiler

Ik dacht zelf aan het einde, toen ik de doos met puzzelstukjes zag, dat daar een stukje uit zou kunnen ontbreken. Het stukje met een afbeelding van een "Rosebud" dat op eens ergens opduikt in de toekomst, iets wat zelf in de film ook aangehaald wordt. Of dat de beginletters van "the declaration" het woord Rosebud zouden vormen, en daarmee zou aantonen dat ie ergens best spijt had van zijn beslissingen, waaronder zijn eigen vriend en werknemer te ontslaan. Dat zou misschien wel een beter einde geweest zijn, misschien niet.

Sorry, maar ik heb zelden zoveel flauwekul in één post gezien, Steve555. Ik moet even reageren.

Ga je mond spoelen!
Dat is een stukje film binnen de film. Er ooit aan gedacht dat dat zo bedoeld was?
Ik zie niet in wat er pathetisch aan is. De muziek ondersteunt de film prima.
Tegenwoordig worden echt geen beter geregisseerde films gemaakt, hoor. Misschien hoogstens één per jaar.
Nogal kort door de bocht, vind je ook niet?
Ga er maar aan staan! Degene die het in z'n hoofd haalt Citizen Kane te remaken wordt de rest van z'n leven niet meer serieus genomen. Dat garandeer ik je.
Ikzelf vind het er sinds de opkomst van de TV niet echt beter op geworden eerlijk gezegd. Bedenk wel dat er nu misschien wel duizend maal zoveel film en TV wordt gemaakt dan destijds.
Nogal wiedes, het is een ongelooflijk invloedrijke film en één van de grootste mijlpalen uit de filmgeschiedenis.
Het script is van een ongekend hoog niveau, en wordt tegenwoordig nog regelmatig aangehaald als het beste ooit gemaakt.
Hij kreeg een Oscar voor het scenario, niet voor zijn rol. Welles acteert prima, overigens.
Hij verlangt niet zozeer terug naar zijn onbezorgde jeugd, maar naar het eenvoudige, eerlijke leven dat hij gehad had kunnen hebben
Het einde zoals die er nu is toont al aan dat hij spijt had van die dingen.

Het is natuurlijk hip om 'de beste film aller tijden' te bashen. Sommige gaan zo'n film echt in met zo'n instelling 'beste film ooit? Dat zullen we nog wel eens zien!'. Denk daar dan gekruisde armen, een nors gezicht en een computerschermpje bij. Dat het dan vervolgens niet zo hip als bijv. Pulp Fiction is, is dan al reden genoeg om deze film te devalueren tot 'een film die toen best aardig geweest zal zijn (alsof ze toen mindere films maakten!), maar nu niet meer voldoet'. Vervolgens komen er allemaal drogredenen (zelfs al een paar keer gelezen dat het camerawerk niet opvallend of bijzonder was), wat niet veel meer blijkt dan een persoonlijk verlangen wat een film (nu!) zou moeten hebben.

Het valt dan ook niet mee om 'de beste film ooit' te zijn. Ook ik ging de film in eerste instantie vooral kijken omdat het zogenaamd de beste zou zijn. Dan schept de film natuurlijk zo'n hoge verwachtingen, dat hij ze nooit of te nimmer zou waarmaken. Omdat de film 'de beste ooit' is, wordt er verwacht dat hij alles overtrefd wat je eerder gezien hebt. Dat is een eis die je een film niet kunt opleggen. Pas een herziening van Citizen Kane, met getemperde verwachtingen laten hem goed tot zijn recht komen. De eervolle benoeming 'beste film ooit' is hier haast meer een vloek dan een zegen voor Kane. Hetzelfde geldt ook voor The Shawshank Redemption, die waarschijnlijk ook door veel mensen beter gewaardeert zou worden als hij hier niet op 1 zou staan.

volgens mij wordt the Shawshank Redemption hier door genoeg mensen gewaardeerd (meer dan genoeg als je t mij vraagt). Anders zou die niet zo hoog staan.

Vind TOUCH OF EVIL voorlopig amusanter, maar misschien

moet ik m vaker zien...

Ik had zo gehoopt dat ik net zo enthousiast zou worden als bij andere klassiekers als The Maltese Falcon en Taxi Driver, maar dit deed me van begin af aan helemaal niets. Dat de film klassiek en revolutionair is ga ik absoluut niet ontkennen, maar ik vond het gewoonweg saai. Sorry. 2,5*

Ik was benieuwd naar deze film, wordt toch gezien als 'best film aller tijden' door critici.

Toch viel hij mij een beetje tegen. Voor die tijd is het natuurlijk ontzettend goed gemaakt, maar het kon mij niet de hele tijd boeien. De film begint heel leuk, maar naar een tijdje wordt het naar mijn mening toch wat te langdradig.

Ik kom op 3 *

Wat is er zo raar aan dat commentaar?

Wat mij betreft dat 'voor die tijd'. Ik vind de film zowel qua vorm als inhoud beter dan menig film van nu.

Toch klopt het wel, 'voor die tijd' is het bijzonder goed gemaakt.

In die zin dat het gewoon goed gemaakt is, ongeacht uit welk jaar de film afkomstig is.

Als je het uitlegt als 'de film was zijn tijd ver vooruit en revolutionair nieuw in 1941, klinkt het al een stuk aardiger, toch?

Eigenlijk is zwart-wit film mooier dan kleurenfilm als je er eenmaal zin in hebt. Die zwart-wit contrasten (van Welles) zijn prachtig.

Eindelijk dan eens gezien deze klassieker.

Kon mij redelijk bekoren. Pluspunten zijn de manier waarop we te zien krijgen hoe een gedreven, ambitieuze, ogenschijnlijk zelfverzekerde man transformeert in een egoïstische, schuwe en verbitterde man. Of hoe het kan verkeren. Immers eerst waren de negatieve eigenschappen ook al wel aanwezig maar kwam hij ermee weg.

De film is zelfs wat filosofisch en is qua wijsheden nog geen centimeter verouderd. Immers de vraag wanneer je door moet zetten om iets te bereiken en wanneer dat opgevat wordt als irritant, omdat het ogenschijnlijke op de loer liggende acceptatieproces niet gevonden wordt is nog steeds een wezenlijke vraag.

Het begin van de film is trouwens wel sfeervol. Helaas zakt het daarna allemaal wat in. Pas vanaf het moment dat er in het verleden van Kane gegraven werd, werd het interessanter. Hoogtepunt ongetwijfeld de scène waarin Kane door meerdere zangeressen wordt toegezongen en met hen meedanst. Ongetwijfeld een inspiratiebron voor velen geweest.

Visueel gezien dus aardig. Vooral die korte, erin gemonteerde beelden zagen er mooi uit. Gaf de film wat dynamisch mee. Verder allemaal wel redelijk, maar natuurlijk wel wat overgewaardeerd. Weinig echte hoogstandjes gezien al waren eerder genoemde scène, het moment dat Kane die bol uit zijn hand liet vallen en de operascène wel mooi. Fraaie weergave ook dat een verhaal, niet alleen uit dialogen hoeft te bestaan. Goed geacteerd ook. Qua muziek soms nogal beroerd. Touch of Evil is echter wel van een hoger niveau dan dit aardige schouwspel. 3,5*

Origineel scenario Citizen Kane onder de hamer (NRC)

Deze film is nu een klassieker onder de klassiekers. Sterk geschreven, veel mooie shots en goed geacteerd. Enige minpuntje dat me ervan weerhoudt 5 sterren te geven, zijn de enkele 'komische' scènes die bij mij een bitter nasmaakje achterlieten.

Deze film wordt door een hoop filmfans en critici beschouwt als de beste film allertijden, dus moest ik hem als grote filmfan natuurlijk eens gezien hebben.

En ik moet zeggen dat hij een tikkeltje tegenviel, begrijp me niet vberkeert ik vond het een hele goede film alleen had ik er veels te hoge verwachtingen van.

De film was zijn tijd inderdaad ver vooruit, hij zit goed in elkaar, is erg mooi geschoten, erg sfeervol en daarnaast wordt er door de gehele cast goed gespeeld.

Maar het is allemaal al weer een erg lange tijd geleden dat ik hem zag, ga hem dus binnenkort snel weer eens herkijken en zien wat ik er dan van vind.

3,5 sterren (tot ik hem weer zie)

Ik denk dat je 'm meer waardeert als je over een half jaartje weer kijkt. Zo'n stijvolle film met geweldig script.

Typisch omhooggevallen flutfilmpje dat officieuze filmelitairen al decennia lang om één of andere reden door onze strot willen duwen –ook al flopte de film oorspronkelijk- door het steevast uit te roepen als beste speelfilm allertijden. Best mogelijk dat het inderdaad de eerste was met bepaalde innovatieve foefjes, maar bij mij komt ie als geheel zelfs nog niet in aanmerking voor "leukste b-film uit de budgetbakken".

Inhoudelijk even slap voorspelbaar als sentimenteel (hij rijst en valt en kijkt met spijt terug op zijn leven), visueel wat beter, maar vooral één grote eentonige demonstratie van de (toendertijd) vernieuwende 'deep focus' -techniek, waarbij afwerking en oog voor andere aspecten soms te wensen overlaat . Van lelijke beeldmontages en fake pruiken tot dolly tracks die lompweg op de vloer te zien zijn, de prent ziet er met momenten verre van appetijtelijk uit. Het enige positieve dat ik nog kan bedenken is dat het verhaal verteld wordt vanuit "Rosebud", Kane's laatste woordje voor ie de pijp uitging. Klinkt een beetje als een of ander biermerk, maar een journalist zoekt voor ons uit wat het nu werkelijk betekend en zo wordt dus via flashbacks een beeld geschetst van de man.

Interessant vertelperspectief, die naast de zwakke inhoud en mislukte camerashow vooral genekt wordt door allerlei wantoestanden en rampzalige acteerprestaties her en der. Dorothy Comingore bakt het wellicht het bruinst als zangeres Susan, die al een grimas trekt voor ze een pak slaag krijgt (alsof ze een visioen heeft). Dan hebben we nog een idiote hoofdredacteur die verbaasd doet door herhaaldelijk als een opgepompte kikker te blazen en van links naar rechts met zijn hoofd te zwaaien, en een slijmerige manager die zijn introductie maakt door klunsachtig te vallen (natuurlijk allemaal gepaard met jolijterige zwiepmuziekjes). De verplichte comic relieves zijn dus ook weer van niveau. Het ergste was waarschijnlijk nog de mijmerende 36-jarige die met een belachelijk petje en wat minimale make-up een oud ventje moet voorstellen, en verscheidene keren een intro mag verzorgen.

Helemaal hilarisch wordt het wannneer ook Orson welles denkt dat hij overtuigend oud overkomt door een platte pruik op te zetten en de eerste beste randdebiel na te doen. En dan verdwijnt plots zijn snor ook nog eens in diezelfde scene. Op dat moment kwam mijn vriendin binnen en vroeg wat voor mislukte carnavalfilm ik nu weer zat te kijken. Toen ik zei dat dit toevallig wel aanzien werd als de beste film ter wereld heeft ze een half uur op de pot gezeten. Eén ding klopt dus wel: de film heeft impact.

1,5*

...dus....

Wist je dat Letter From an Unknown Woman ook al decennia lang door filmelitairen de hemel in geprezen wordt? Maar die vindt je leuk, dus dan kun je ze beter hier een draai om hun oren geven.

1 grote joke bovenstaande post.

Ramon toch... Ik weet dat je al mn posts geweldig vindt.

(alsof ik het altijd oneens ben met die mannen...)