Citizen Kane (1941)

Vandaag voor het eerst gezien (in de bios zelfs) en ik ben best onder de indruk, maar ook nog lang niet klaar met deze film. Echt een om vaker te zien.

De verhaalstructuur is geweldig en voegt echt iets toe aan het toch al boeiende gegeven. De verschillende mensen die iets te vertellen hebben over Kane laten allemaal een ander deel van zijn karakter zien. Uiteindelijk is Kane, zoals elk mens eigenlijk, behoorlijk complex. Hij komt in de ene flashback (gekleurd door de verteller) anders naar voren als in de andere, maar uiteindelijk schuiven die verschillende delen van het karakter feilloos in elkaar.

Wat me bij deze eerste keer ook erg opviel was het enorm gevarieerde cameragebruik. Hoewel ik weinig weet van de technische kant van filmmaken zag ik dat toch heel duidelijk.

Een film om op DVD te hebben, zoveel is me wel duidelijk. Gaat op het verlanglijstje.

Vooralsnog 4.0*

Nou is 's ochtends 10 uur niet het ideale tijdstip om een film te kijken, zeker niet als je om 7 uur bent opgestaan na 5 uur geslapen te hebben maar de film was erg goed.

De openingsscène beloofde een heerlijk duistere, psychologische thriller, waar ik op dat moment erg veel zin in had. De manier waarop zijn dood gefilmd wordt, en vooral hoe zijn laatste woorden uit zijn mond komen, is echt fenomenaal. Wat dat betreft vond ik de rest van de film hierbij vergeleken een stuk kalmer, vond ik enigszins jammer.

Wat ik vooral geweldig vond was de belichting. Prachtig hoe in sommige scènes een personage uit de schaduw naar voren komt. Natuurlijk was de puzzelstructuur ook erg goed gedaan maar ik had hier toch iets meer van verwacht. Vond het toch nogal rechttoe rechtaan, misschien omdat ik al erger gewend ben. Maar goed, als ik het in perpectief plaats snap ik dat het erg goed was voor die tijd.

Daarnaast vond ik het acteren vaak wel ERG gestileerd (wat dat betreft was het duidelijk dat Welles veel van zijn oude toneelvrienden opgetrommeld had). Een goed voorbeeld hiervan is de aanvankelijke hoofdredacteur van de krant. Op zich is overdrijven niet zo'n punt bij mij, maar hier viel het niet in goede aarde.

Ik had voordat het einde van de film werd ingezet al honderden theorieën bedacht over wat dat Rosebud nou zou kunnen betekenen. Daardoor vond ik de uiteindelijke ontknoping wel ZO'N ontzettende anti-climax, maar wellicht dat bepaalde stukken anders over zullen komen als ik hem opnieuw zie.

Ben erg blij dat ik deze in de bioscoop zag, want visueel vond ik de film prachtig wat ik niet verwacht had van zo'n oude film (hoe revolutionair hij ook mocht zijn). Gelukkig was ik fout.

4*

Ook voor mij was Citizen Kane op het witte doek een echte openbaring. Ik had de film een paar jaar geleden als eens gezien, maar toen had ik meer het gevoel van 'is dat het nu'?

Op het tweede gezicht is Citizen Kane in elk opzicht het meesterwerk waar iedereen het altijd over heeft. Van de ongebruikelijke vertelstuctuur, tot het ontroerende einde; de film hangt van de hoogtepunten aan elkaar. Alleen de wat drammerige newsreel aan het begin vond ik niet zo heel erg geslaagd, al geeft dat gedeelte natuurlijk wel de broodnodige achtergrondinfo.

Maar vanaf de allereerste 'echte' scène in de projectiekamer schiet de film op gang, om eigenlijk nooit meer stil te vallen. Geen enkele scène is overbodig, het tempo ligt ontzettend hoog, en ook op technisch vlak ziet de film er onweerstaanbaar goed uit.

De allersterkste punten van de film, naast de regie, zijn natuurlijk de acteerprestaties en de vlijmscherpe dialogen. Vooral Orson Welles zelf acteert op zo'n ongedwongen wijze dat hij (net als Anthony Perkins in Psycho) wel uit een ander tijdperk lijkt te komen. Maar ook bij de rest van de cast valt er geen valse noot te bespeuren, en ik vond vooral Joseph Cotten als Jed en Ruth Warrick als Emily veel indruk maken.

Toch is het eeuwig zonde dat Citizen Kane in de jaren '40 zo erg is geflopt, dat Welles nooit meer zijn zin heeft mogen doen. Stel je eens voor wat voor meesterwerken hij nog had kunnen maken als RKO wat meer vertrouwen in hem had gehad.

Citizen Kane is z'n vijf sterren alvast dubbel en dik waard.

Een goede film maar beste film aller tijden? Nou nee. Het is misschien wel de meest vernieuwende film aller tijden maar daar kan ik niet goed over oordelen aangezien ik niet zoveel films van voor 1950 heb gezien. Het is wel duidelijk dat veel hedendaagse films nog steeds lenen uit deze film: de scene van Kane en zijn vrouw aan het ontbijt bijvoorbeeld.

Het verhaal kon me boeien en de structuur was erg goed. Zoals al gezegd vallen alle puzzelstukjes mooi op hun plaats alleen wist ik in het begin al wat Rosebud betekende (met "dank" aan Family Guy). Viel me ook op dat de film nergens traag is en wat dat betreft modern aandoet. Minder modern waren de fade outs die veel te lang doorgaan, hierdoor staan de acteurs maar een beetje voor zich uit te staren en dat ziet er nogal dom uit. Het acteerwerk vond ik dan wel weer best goed. Vooral Orson Welles als Kane.

4*

Van IMDb:
William Randolph Hearst was infuriated by this movie, obviously based on his life. According to an essay written for the New York Review of Books by Gore Vidal "Rosebud" was Hearst's name for long-time mistress Marion Davies' clitoris. But screenwriter Herman J. Mankiewicz insisted that he took the name from a bicycle he owned as a child.
Ik zie het eindshot al voor me .

Revealing mistakes: During the picnic scene towards the end, Welles had to shoot against a back-projection because a location shoot was too costly and time-consuming. The stock footage used for the exterior was taken from an RKO horror picture (possibly Son of Kong, The (1933), hence on closer inspection the four birds that fly by are in fact very definite pterodactyls. RKO told Welles to take the pterodactyls out of the shot, but he liked them, and decided to keep them.

Zo'n 12 jaar geleden zag ik 'm voor het eerst (in de bioscoop).

Ik vond 'm toen meteen erg goed, maar kon nog niet meteen de meesterwerkstatus er in herkennen. Maar sindsdien, een aantal kijkbeurten verder, ga ik de film steeds beter vinden. Hoe meer films ik zie, hoe meer ik Citizen Kane als een zeer bijzondere film zie.

Het is trouwens een aanrader om je te verdiepen in de parallelen met het leven van Orson Welles. Zie bijvoorbeeld de documentaire die op de S.E. dvd zit.

Met die kennis krijgt het verhaal van de film zo veel meerwaarde. En blijf je het ongelofelijk vinden dat Welles dit op 26 jarige leeftijd heeft gemaakt.

Had de film een jaar of 20 jonger gegokt dan hij uiteindelijk bleek te zijn.

Vooral het eerste stuk na de documentaire intro is boeiend. Mooie sneeuwshots en enkele geweldige "silhouette shots voor lichtbron" deden enige hoop opflakkeren. Het eerste uur was nog wel om aan te zien, al waren sommige scenes enkel nagelbijtend door te komen (eerste dag op kantoor, dat afscheidsfeestje, ...).

De film richt zich steeds meer op het personage Kane, begint hoe langer en hoe meer verhaaltjes op te dissen, en hoe langer hoe minder kon hij me boeien. Op z'n toppunt was ik Kane beu, en dan mocht het "fall" gedeelte nog beginnen.

Film had wat mij betreft makkelijk 40 minuten korter gemogen. Zal verder allemaal wel erg revolutionair geweest zijn, vond het er bij momenten te gelikt en proper uitzien. Beetje grit, dirt, korrel in zwart/wit kan zo mooi zijn.

1*

Het eerste half uur van de film dacht ik serieus dat het niks zou worden. De film vond ik op dat moment, mede door de saaie verteller in dat nieuwsbericht, niet echt boeiend. Daarbij vond ik al die tijdspronegen maar vaag en kon ik er geen touw aan vast knopen.

De journalist die Kane's levensverhaal uitzoekt zegt rond het einde van de film dat Kane een grote puzzel is. Deze uitspraak is compleet waar en na dat saaie eerste half uur wordt de puzzel in elkaar gezet. De ene prachtige scéne na de andere wordt op het beeld getoverd en beetje bij beetje komen we te weten wie Kane is. Charles Foster Kane (overigens super-briljant gespeeld door Orson Welles) is eigenlijk een arrogante man die vooral van zichzelf lijkt te houden, maar ondanks alles weet de film medelijden op te roepen met Kane, en dat is heel knap. De bijrollen worden grotendeels ook allemaal geweldig vertolkt, al zit er hier en daar eentje tussen die teveel aan over-acting doet.

De moraal van het verhaal is een van de bekendste uit de geschiedenis: geld maakt niet gelukkig. Toch wordt het verhaal zo goed verteld dat je nergens echt merkt dat je de moraal eigenlijk al kende. Prachtige woorden ook van Kane op het begin: "I think I could have done more good if I was poor", of iets in die trant.

Hoewel het verhaal en de geweldige acteerprestatie van Welles het beste punt van de film zijn is ook de rest op zijn zachtst gezegd bijzonder. De film komt helemaal niet over als een film van 1941. Ik heb films uit de jaren '50 en '60 en zelfs nu gezien die er ouder uit zien. Daarbij is het allemaal ontegenzeggelijk prachtig. Bepaalde shots zijn bijzonder en de film is ondanks dat ie zwart/ wit is een lust voor het oog. Mooier dan veel kleurenfilms van tegenwoordig. Gewoon briljant gemaakt. Ik herrinner me ook een scéne waar een scéne ineens oversprong naar een andere, maar dat er eerst een kakatoe (kan ook een andere vogel zijn geweest, goed kon ik het niet zien) voor het beeld wegsprong terwijl hij een krassend geluidje maakte. Dit korte moment van een seconde wist mij even te verwarren en is erg bijzondere manier van filmen. Echt vreemd.

Rosebud. Tja, wat betekend het nou? Ik weet het nu en ga het hier niet neerzetten, maar mensen die nog van plan zijn de film te gaan zien krijgen het mooiste stukje symboliek in een film ooit te zien. In tegenstelling tot wat de journalist denkt is Kane wel in een woord samen te vatten, of in ieder geval voor een groot deel.

En denk je dat je alle genialiteit wel gehad hebt, dan kom je erachter dat Orson Welles pas 24 (!!!!!!!!!) was toen hij de rol van Kane speelde.

Je kunt dus wel stellen dat ik onder de indruk was van de film. Toch moet ik na dit alles zeggen dat ik de titel 'Beste Film Ooit' wel iets te veel eer vind. Dit neemt niet weg dat dit een geniale film is, die je eigenlijk gewoon gezien moet hebben. Een goed cijfer geven vind ik erg moeilijk, maar ik hou het op 4 sterren, al is de kans groot dat dit bij herziening hoger wordt.

News on the march!

Wat een overdonderend meesterwerk is dit. Welles acteert als een monster, zo goed. Onmisbare en onvergetelijke scenes te over; de spiegels, de interieurvernieling, de Rosebud onthulling (overigens schitterend geparodieerd door The Simpsons), de ontmoeting met Susan Alexander:

SA: I don't know many people here.

Kane: I know too many people. I guess we're both lonely.

Mijn nummer 5 film, schaamt u MovieMeters voor de schandelijke score alhier! 5 volle sterren!

Overigens is RKO 281 zéér aan te bevelen.

Het was een mooie dag gister. Twee vertoningen van klassiekers op groot scherm, waarvan deze eentje was. De allereerste keer Citizen Kane kijken, in de bioscoop, wat wil je nog meer? Ik weet wel wat ik nog meer wilde: een film die aan mijn hoge verwachtingen voldeed.

In mijn geval mag de stempel "beste film ooit" die hier nogal eens op gedrukt wordt achterwege blijven. Allemaal heel leuk en aardig dat dit cinematografisch zo wonderlijk is met deep focussen en belichting, maar het deed me zo weinig. Sterker nog, de belichting vond ik zelfs vrij irritant, dat constante schaduwspel.

Het verhaal wist me ook niet echt te raken. De opkomst van Kane, die daarna verblind door geld en invloed zijn eigen ondergang creëert. Whoopdeedoo. Wel leuk hoe zijn verhaal verteld wordt, maar als het vertelde niet interessant blijft houdt het op.

Niet dat het een vervelende zit was, ook al lijk ik alleen maar negatief. Uiteindelijk heb ik me nog redelijk vermaakt, de bioscoopervaring droeg daar ook aan bij. Maar boven de drie sterren kom ik nog niet uit. Wellicht de volgende keer, maar ik denk het niet. 3*

Onzin,

Deze film is een van de beste films ooit gemaakt, niet omdat hij zo populair is, maar omdat hij destijds revolutionair was in Hollywood.

- Een totaal nieuwe manier van verhaal vertellen. Flashbacks, verschillende interpretaties en tijdlijnen.

- Het camerawerk, met nieuwe kijkhoeken(metnamen kikvors stand) en deepfocus. Personen staan, bewegen en praten vanuit vreemde posities voor en achter in het beeld.

-Briljante montage, vooral bij de overgangen van tijd en vertel perspectief

- Orson Welles die zonder een film gemaakt te hebben een absolute vrijheid had om de film te maken zoals hij het wilde. Iets wat weinig tot geen filmmakers tot die tijd en daarna, voormekaar kreeg. (Hij was 25 jr!!!)

Er zijn vele goede films , zo ook die jij en het publiek noemt, die goed en meeslepend zijn en klassiers worden. Maar weinig zijn hun tijd zover vooruit. Kan ik van Shawshank R, LOTR en Lost inT, niet zeggen!

Deze film wordt bij het nieuwe publiek minder gewaardeerd omdat onze generatie niet heeft ervaren hoe vernieuwd en anders hij is. Naar mijn mening is het in aanmerking komen voor de title, beste film, uniekheid, vernieuwing en lef een belangrijke factor.

Citizen Kane is en blijft de Amerikaanse film allertijden, welke generatie hem ook ziet

Eindelijk dan eens gezien deze klassieker.

Kon mij redelijk bekoren. Pluspunten zijn de manier waarop we te zien krijgen hoe een gedreven, ambitieuze, ogenschijnlijk zelfverzekerde man transformeert in een egoïstische, schuwe en verbitterde man. Of hoe het kan verkeren. Immers eerst waren de negatieve eigenschappen ook al wel aanwezig maar kwam hij ermee weg.

De film is zelfs wat filosofisch en is qua wijsheden nog geen centimeter verouderd. Immers de vraag wanneer je door moet zetten om iets te bereiken en wanneer dat opgevat wordt als irritant, omdat het ogenschijnlijke op de loer liggende acceptatieproces niet gevonden wordt is nog steeds een wezenlijke vraag.

Het begin van de film is trouwens wel sfeervol. Helaas zakt het daarna allemaal wat in. Pas vanaf het moment dat er in het verleden van Kane gegraven werd, werd het interessanter. Hoogtepunt ongetwijfeld de scène waarin Kane door meerdere zangeressen wordt toegezongen en met hen meedanst. Ongetwijfeld een inspiratiebron voor velen geweest.

Visueel gezien dus aardig. Vooral die korte, erin gemonteerde beelden zagen er mooi uit. Gaf de film wat dynamisch mee. Verder allemaal wel redelijk, maar natuurlijk wel wat overgewaardeerd. Weinig echte hoogstandjes gezien al waren eerder genoemde scène, het moment dat Kane die bol uit zijn hand liet vallen en de operascène wel mooi. Fraaie weergave ook dat een verhaal, niet alleen uit dialogen hoeft te bestaan. Goed geacteerd ook. Qua muziek soms nogal beroerd. Touch of Evil is echter wel van een hoger niveau dan dit aardige schouwspel. 3,5*

Voor een tweede maal Citizen Kane gezien. Laatste keer was een viertal jaar geleden, een tijd toen ik nog zeer weinig over de filmgeschiedenis wist. Ik kan vooropstellen dat mijn waardering voor deze film groter is geworden. De film zal nooit mijn favoriet worden, maar ik erken dat de film filmtechnisch en verhaaltechnisch zeer sterk is. Qua acteerwerk steekt vooral Welles zelf boven het hele pak uit. Het is zelden dat iemand zo'n sterke aanwezigheid heeft in een film en elke scène lijkt te stelen, zoals ze dat zeggen.

Maar waarom de film dan toch geen 5* ontvangt? De film wekte helaas maar weinig emotie bij mij op. Bepaalde karakters konden mijn interesse niet voldoende opwekken, en ook miste de film op bepaalde momenten een soort spanningsboog. Vooral de scènes met Susan Alexander deden mij weinig.

Beste film allertijden?

Citizen Kane wordt alom geprezen de beste film allertijden te zijn. Vol trots staat de film van Orson Welles bovenaan toplijsten zoals die van het American Film Institute. Daarom kon ik natuurlijk niet achterblijven om deze film te mogen bewonderen.

De film is mij erg goed bevallen. Door de erg moderne manier waarop Orson Welles Citizen Kane heeft gemaakt lijkt de film zijn tijd ruim voorbij te zijn. Het camerawerk is prachtig en de montage subliem. Door middel van flashbacks komen we erachter hoe Charles Foster Kane zijn leven leidde. Het acteerwerk van Welles is heel erg goed, maar zijn medespelers laten op sommige momente duidelijk zien dat ze ''nieuwkomers'' zijn. Jammer is dat het verhaal soms een beetje inzakt en traag wordt, maar voor de rest is dit een goed verhaal die erg makkelijk weg kijkt.

Ik denk zelf dat het verstandig is om deze film vaker te zien om de film dan meer te kunnen waarderen. Voor mij geen beste film allertijden, maar zeker een prachtige film die voor zijn tijd grandioos was.

* * * *

Vol verwachting deze film gekeken. En moet zeggen dat hij me niet is tegengevallen. Ik heb me erg vermaakt, want het is gewoon een boeiende film. Enkel de laatste gedeelte (op het allerlaatste gedeelte na) vond ik het wat saaier worden.

Het verhaal is erg goed, mooi uitgewerkt met een paar zeer geslaagde karakters. NIet alleen de hoofdpersoon is dus goed uitgewerkt, wat je soms wel ziet.

Ik vond de muziek heel erg goed gekozen voor deze film, het voegde echt iets toe, zeker omdat het Zwart-wit is, maakt dat deze film wat charmanter. En ook de kleine geluidstukjes om iets te versterken waren erg geinig gedaan.

Ik heb erg genoten van Orson Welles. Niet alleen is de regie goed gedaan, ook het acteerwerk van hem is buitengewoon goed. Je kan goed meeleven met Charles Kane en daarbij komt dat hij een hele mooie stem heeft.

Zeker een aanrader, want ik vond de film meer dan geslaagd.

Wel briljant gedaan dat je op het laatste moment ziet wat Rosebud is, het was eigenlijk voor de hand liggend maar toch dat ik daar niet aan.

4.5*

Ik moet zeggen dat ik de eerste twintig minuten van de film niet echt wist waar deze film naar toe zou gaan. Ik vond het allemaal erg vaag en had het idee dat dit een erg rommelige film zou gaan worden. Gelukkig wordt de film daarna een stuk beter en komen we daarna beetje bij beetje steeds meer over Charles Foster Kane en zijn leven te weten. De film wordt eigenlijk dan steeds interessanter, omdat ik allereerst toch ook wel benieuwd was naar wat het woordje Rosebud nu eigenlijk betekende, maar ook omdat Kane een zeer interessant persoon was en dito leven leidde. Kane wordt daarnaast ook nog eens uitstekend vertolkt door Orson Welles, die zeer goed acteerwerk aflevert en duidelijk boven de rest van de cast uitsteekt, die op zich niet slecht speelden en waarvan het grootste deel beginnende acteurs/actrices waren. Ook bevat de film erg mooie shots, die ik op sommige momenten echt niet vind onderdoen voor bijvoorbeeld films uit de jaren vijftig. Uiteindelijk is het einde van de film wel erg goed te noemen. Kane heeft uiteindelijk precies door wie hij was en hoe hij uiteindelijk overkwam op iedereen. Rosebud is dan dus best wel een geniale hint naar zijn leven . Voor mij een erg boeiende film in elk geval.

4,0*

Even over nagedacht, maar deze film krijgt van mij niet meer dan dit. De film heeft mij niet echt kunnen boeien, zelfs de acteerkunst niet.

Mensen kunnen hier wel interessant liggen gaan doen over hoe slim ze wel niet zijn omdat ze de film hebben begrepen.

Maar de reden waarom deze film ieder jaar de beste film allertijden word gekozen is omdat ze destijds in deze film hele vernieuwende film technieken hebben toegepast. Met hele nieuwe acteurs gewerkt en geproduceerd door iemand die helemaal geen ervaring had in de film bussiness.

Voor mij is deze film lang lang voor mijn tijd geweest, dus ik heb niks met deze film.

Als ik in 1941 had geleefd en we hadden Moviemeter, had ik hem misschien wel 5 sterren gegeven.

Het is echt niet zo dat ik oude films niet kan waarderen.

Doe mij maar Casablanca met Humphrey Bogart.....

And there's the cane from Citizen Kane. Wait, there was no cane in Citizen Kane.

Deze geweldige quote uit een aflevering van de Simpsons was het eerste wat ik ooit van Orson Welles en zijn Citizen Kane had gehoord. Jaren later heb ik een aantal van zijn films en hij behoort tot één van mijn favoriete acteurs/regisseurs. Nu gisteravond had ik nog eens zin in zo'n fantastische Orson Welles film en het was al meer dan een jaar geleden dat ik Citizen Kane nog had gezien dus heb ik hem snel opgezet en wat blijkt? Met een herziening wordt hij zelfs nog net een tikkeltje beter.

Citizen Kane opent sterk met de dood van Charles Foster Kane die zijn laatste woord uitspreekt en gaat dan even sterk verder in het uitdiepen van Kane's leven door middel van reportages, flashbacks en interviews met mensen die ooit dicht bij Kane hebben gestaan. Stukje bij stukje ontrafel je heel het karakter van Kane doordat elk interview, elke flashback wel iets anders heeft te vertellen over deze mediamagnaat.

Cinematografisch is Citizen Kane weer magistraal. Keer op keer zat ik gefascineerd te kijken naar de scènes in Xanadu, de beginscène met die sneeuwbol maar ook die scène waar de nieuwsreporter de memoires van Thatcher gaat bekijken. Kreeg daar zelfs even een Trial gevoel bij maar ook het verhaal blijft door de puzzelstructuur lang genoeg boeien, zelfs voor een 2e keer.

Orson Welles is zonder meer geniaal te noemen in zijn acteerprestatie (net zoals in meerdere van zijn films. Touch of Evil en Third Man o.a.) Hij zet hier op een voortreffelijke wijze Kane neer maar ook de andere acteurs zijn geweldig. Joseph Cotton als Jedediah, Everett Sloane als Bernstein maar ook zijn 2 vrouwen Dorothy Comingore en Ruth Warrick mogen zeker niet vergeten worden.

Het einde is voor velen een anti-climax waar Rosebud uiteindelijk gewoon een slee blijkt te zijn maar wanneer je de film meerdere keren ziet begin je dit gewoon meer en meer te waarderen. Welles geeft trouwens ook heel de tijd hints naar wat Rosebud zou zijn doordat de slee constant in beeld is in Kane zijn jeugd.

De beste film aller tijden is het niet maar hij komt toch verdomd dicht in de buurt

4.5*

Ook deze Welles geeft niet echt wat ik er van verwachte.

Misschien is Citizen Kane deze tijd wel het slachtoffer van zijn eigen populariteit. Iedereen weet ondertussen nu wel dat het befaame Rosebud een slee was. Maar toch nog even in spoiler tags gezet voor mensen die dat nog niet moesten weten (kan het me eigenlijk nauwelijks voorstellen, maar goed.)

Het neemt al een stuk interessant uit de film weg om dat het daar enkel om draait en de aanloop naar de ontknoping eigenlijk maar mager is. Het begin vond ik echt geweldig met die voice-over die even het leven van Kane overloopt, dacht op weg te zijn naar een superfilm maar toch niet.

Waar loopt het dan fout? Kane maakte te weinig indruk op mij en het tempo lag ietsje te laag. Vond vele dialogen ook saai om te volgen, vooral dan van de vrouwelijke personages die daarbovenop ook nog redelijk irritant overkwamen. Zoals hier inderdaad staat is heel de film een puzzel maar na een tijdje had ik wel al door wie Kane was en hoe hij zich voelde. Orson Welles zet dit ook zeer goed neer. Wat wel al opviel is dat hij al regisseur wel over talent beschikt en zich niet naar Hollywood schikte. Toen die vogel daar opeens in beeld vloog bv. kan me wel voorstellen dat dat redelijk was voor de tijd. De shots van Kane zijn kasteel blijf ik erg mooi vinden.

Het einde is natuurlijk een fenomenale scène.

3,5*

Uhm.. was vrij lastig door heen komen dit, dinsdagavond begonnen en vandaag maar eens afgemaakt.

Het verhaal boeide me nauwelijks en de vertelstructuur werkt niet echt, vooral de voice-over is erg irritant. Later is de voice-over wat minder dominant aanwezig, veel beter wordt de film echter niet.

De contrasten zijn behoorlijk flets in sommige scènes, ik had soms echt het idee naar een plaatje/foto te kijken, 2D, nauwelijks of geen diepte. Zal wel komen door de povere belichting, iets wat mij vooral stoorde wanneer de personages van dichterbij in beeld waren. Eigenlijk heb ik maar twee aardige shots gezien, het begin- en eindshot.

Ik ben het overigens met Mr. Leland eens over mevrouw Alexander haar acteerwerk, prut met peren. Ook van de persoon die Kane speelt was ik niet echt onder de indruk.

Net zo'n nietszeggende film als dat hele Rosebud gebeuren. Echt bagger vond ik het niet, indrukwekkend was het nog veel minder. Ik houd het op twee magere sterretjes.

Best een interresante film en sterk geacteerd.

Soms wat aan de saaie kant.

4 sterren

dikke teleurstelling.. Natuurlijk zie ik ook de visuele pracht wel (bijvoorbeeld die geweldige scene met die spiegels op het eind), maar het verhaal is zo overheersend dat je aandacht daar niet altijd op gefocust kan zijn. En dat verhaal, tja, behoorlijk simpel levensverhaal met rise and fall elementjes die eigenlijk nog een beetje interessant blijft omdat je wil weten wie of wat Rosebud is.
Dan komt het einde wel erg rauw op je dak, teleurstellend. De hele film blijkt dan ook helemaal ergens anders over te zijn gegaan dan een zelfbenoemde 'American' die kennelijk erg invloedrijk was. Volgens mij haalt een herziening deze film nog verder onderuit, zie niet zo wat hier nog echt interessant aan zal blijven.

2* voor de cinematografische vondsten, vooruitstrevend en modern. Je ziet aan alles wat een invloed deze film heeft gehad. Helaas deed het me zeer weinig.

Volgens sommigen de beste film aller tijden. Zeker vanuit technisch en vernieuwend oogpunt kan ik dat predikaat inzien, maar het geniale van van Kane zag ik er niet in. Nu ben ik niet de enige met deze visie, dat is wel opvallend. Maar tegenwoordig zijn filmkijkers veel meer verwend denk ik.

Neemt niet weg dat deze overschatte film best oke is en een aantal mooie scenes bevat. Je krimpt zelf ineen wanneer je een driftige Welles als een dolle stier alles overhoop gooit. Ook de cinematografie was ook zeer behoorlijk. Wellicht dat meerdere kijkbeurten de waardering doet toenemen voor deze klassieker.

Volgens critici de beste film aller tijden is technisch briljante, vernuftig geconstrueerd drama over een journalist die het verleden van de meedogenloze, pas overleden krantenmagnaat onderzoekt door oude vrienden en vijanden te interviewen.

Inderdaad, het is een technisch volmaakte film en deed destijds veel stof opwaaien omdat de onsympathieke titelpersoon duidelijk gebaseerd was op Randolph Hearst, maar het basisverhaal en het scenario zijn niet bijzonder boeiend. Hoge historische waarde, aanzienlijk minder amusementswaarde. Maar toch...

"It has been hailed as the best American film ever made", dat is wat er op de achterkant van de DVD te lezen was, zulke grootspraak schept natuurlijk verwachtingen dus ik was hier wel benieuwd naar. Andere motivaties om deze film te zien was de top 250-positie hier op de site, de zeer hoge positie op IMDb (#34), en het feit dat dit het regiedebuut is van Orson Welles, de man die verantwoordelijk was voor het hoorspel 'The War of the Worlds' dat voor zoveel commotie gezorgd heeft.

Citizen Kane is een interessant verhaal over de opkomst en ondergang van een invloedrijke krantenmagnaat met de naam Charles Foster Kane. Dat verhaal wordt in beeld gebracht door knap camerawerk en een uitstekende montage, zeker voor de tijd waaruit de film dateert, Orson Welles laat in elk geval zien dat hij iets anders doet dan andere regisseurs, iets vernieuwends. Het is trouwens ook de oudste film volgens het rise-and-fall principe die ik ken, de opbouw van het verhaal is heel herkenbaar in de meeste hedendaagse films binnen het genre.

Het acteerwerk is weinig bijzonder maar ook niet slecht. Orson Welles vertolkt de gelijknamige titelrol en doet dat uitstekend, typisch zo'n personage waarvoor je in het begin sympathie hebt en later niet meer, of toch niet meer zo veel. Ook de andere rollen werden prima gespeeld door Joseph Cotten, Everett Sloane, Ray Collins, Agnes Moorehead, ... Ik las trouwens dat dit ook voor hen de eerste langspeelfilm was waarin ze acteerden.

Is dit nu de beste Amerikaanse film ooit gemaakt? Wanneer iemand mij die vraag stelde in de jaren '40 zou ik waarschijnlijk 'ja' geantwoord hebben, nu moet ik zeggen dat de film wel wat voorbij gestreeft is door een hele horde nieuwe films die verder bouwen op het rise-and-fall principe, en dan kijk ik vooral naar regisseurs als Martin Scorsese en Brian De Palma.

3.5 sterren

Een herziening kan soms wonderen doen. Niet dat ik Citizen Kane de eerste keer totaal niet kon waarderen, maar toch kwam de film de tweede keer beter aan. Vooral op cinematografisch vlak is de film werkelijk fenomenaal, praktisch elk shot bevat wel een visueel hoogstandje. Het overdreven spel van bepaalde acteurs kan je als kijker soms wat tegenstaan, maar de sterke dialogen en een formidabele rol van Welles trekken de boel met gemak weer recht. Vooral Welles viel me deze tweede kijkbeurt op; een voortreffelijke rol en een interessant personage.

Van een twijfelachtige 3,5 naar 4 dikke sterren.

Een mijlpaal wat betreft verhaalstructuur, camerastandpunten en perspectiefwerking; historisch en cultureel erg verantwoord natuurlijk om het de volle mep te geven of om bovenaan toplijstjes te zetten.

Hoogscorend dus op de schaal van belang voor de cinema, maar niet op mijn schaal voor beleving van films.

Het verhaal doet me niet veel, de muziek en soundeffecten zijn vreselijk bombastisch (evenals de opening met de nieuwsbeelden), wat betreft acteerwerk kan eigenlijk alleen Welles me bekoren en het hele mystery van Rosebud is nogal flauw, ook al dient het voor de verhaalstructuur (en een iets diepere laag imo).

Wel heb ik genoten van een aantal fascinerende beelden, zoals de eerste scene met Welles, de trap, de spiegels, wanneer de vrouw door de gang wegloopt en dan vergeet ik er nog een boel. Mooi gebruik van perspectief en lichtinval.

Bij deze sla je de spijker precies op z'n zak

Hij viel mij namelijk ook erg tegen. In 'n belachelijke recensie van Inglourious Basterds in NRC Next las ik dat Tarantino een dozijn aan verwijzingen had gedaan, one of 'em being de raam-scene van de 8-jarige Kane terwijl z'n moeder en de bankier diens lot vastleggen. Tweede verwijzing waar ik op lette was het shot met de spiegels ergens in de eindscènes. Beiden knap gedaan.

Echter Het verhaal is gewoon vervelend te noemen; de ene scene is veel te rumoerig en de dialogen komen zo snel op je af dat ze niet fijn zijn om naar te luisteren, waarna de andere scene als een lege huls aanvoelt waarin niets interessants wordt verteld.

Vreselijke muziek ook; op de passende, eigenaardige tonen van de intro na alleen maar bombastisch getoeter in m'n oren.

Ben er trouwens ook niet achtergekomen waar Rosebud nou precies naar verwees; het sierlijke bordje waar het woord opstaat deed bij mij geen enkele bel rinkelen, is dat raar?

Verlicht me.

2*/5

Edit: The Battle over Citizen Kane (1996) ben ik trouwens wel benieuwd naar.

De beste film ooit zou ik dit nu nooit noemen, maar 't is wel een redelijk goede. Voor die tijd revolutionair qua verhaal, camerawerk en montage, maar nu eigenlijk toch wat oubollig. De beginscène is meesterlijk in beeld gebracht (lijkt wel uit zo'n gotische horrorfilm als Nosferatu of Caligari te komen), maar daarna wordt het verhaal toch wel één grote rommelboel. Die nieuwsreportage met die bombastische stem en dito muziek en taalgebruik had voor mij iets subtieler gemogen en het verhaal had wat gestructureerder gekund. De journalist begint veel te snel aan zijn 'speurtocht', dat had wat doordachter gemoeten. Ook de diverse zang- en dansspektakels voegen weinig toe (altijd al een hekel aan opera gehad). Maar op het camerawerk en de montage heb ik niets aan te merken. Perspectieven, schaduwen, grootse decors en duizenden rekwisieten, allemaal uitstekend gedaan. Ook speelt Welles redelijk goed, zoals steeds eigenlijk. Voor die tijd een prima film.

Een kijkje in het leven van Charlie Foster Kane. Waarschijnlijk één van de best uitgewerkte filmrollen die ik ooit heb gezien.

Het liep iets anders dan ik had verwacht. Dat is niet negatief bedoeld, het pakte heel goed uit. De 'romances' tussen Kane en zijn vrouwen, de manier waarop hij zich naar de top werkt en de manier waarop hij zijn leven vergooid heeft. Deze film is een perfect voorbeeld van het bekende spreekwoord: Geld maakt niet gelukkig.

Mooie muziek, prachtige setting en het zwart-wit laat de emoties nog sterker naar voren komen. Niet te veel over zeggen en gewoon kijken.

Chapeau Welles!
4,5*

Herziening van Citizen Kane was het gisteravond, en de film beviel me een stuk beter dan de eerste keer dat ik de film zag. Dat was alweer een flinke tijd geleden, en toen was ik nog niet echt een '' filmfan '', zeg maar. Dus ik was erg benieuwd hoe ik de film nu zou vinden.

Nogmaals de film beviel me een stuk beter dan de vorige keer. Het is opzich een interessant verhaal, het levensverhaal van Charles Foster Kane. De film is prachtig gefilmd, zeker in die tijd. De acteerprestaties zijn legendarich. Vooral Orson Welles zet hier natuurlijk een erg sterke rol neer. Al blijf ik van mening dat de film ietsje te lang duurt, en hij af en toe wat inzakt. Het einde was wel weer erg sterk.

Volgens mij is dit echt zo een film die bij de herzieningen steeds hoger in je beoordeling komt.

3,5* ( hele ster erbij )