The Notebook (2004)

Dit is voor mij echt de beste film die ik ooit heb gezien. Prachtig acteerwerk, het verhaal is absoluut niet voorspelbaar en alles aan deze film is gewoon mooi.

Zeker een film waarbij je maar beter een doos tissues naast je kunt zetten. Wauw!

The Notebook is een prima film voor de zomer. Hij is nu zelfs uitgezonden tijdens de kermis hier in de stad. Deze en een aantal andere fijne settings rondom vakantieliefdes zien we hier voorbij komen.
De vakantieliefde groeit uit tot een echte liefde. Mooi om te zien op welke manier ze dat hier laten groeien. Die wijze waarop het wordt verteld is trouwens ook weer niet zo uniek. Het eerste waar ik aan dacht was de Titanic, vanwege het ophalen van herinneringen. Gelukkig blijft de film lang iets luchtigs houden en ben ik net als Allie nieuwsgierig naar het einde, wat ik eigenlijk al weet.

De casting heeft hier hun werk ook wel gedaan. Gosling en McAdams hebben zeker chemie samen. Maar ook qua uiterlijk kloppen hun ouders, vrienden en figuranten in het plaatje. De ruzie tussen Allie en haar ouders bestond ook uit prima acteerwerk. Allie’s vader laat prima zien dat hij net iets anders denkt over de relatie van zijn dochter denkt dan haar moeder.
Rowlands en Garner zijn samen een prachtig stel, waarbij Garner heel lief voor zijn vrouw probeert te zorgen. Die subtiele tranen als Allie weer vergeet wie hij is, zijn waarheidsgetrouw als je mensen rond een dement persoon kent. Mooi gedaan. Rowlands is dus goed, maar wordt een jaar na deze film overruled door Hurt in The Skeleton Key.

Waarom dan geen 5*? Omdat het begin me niet heel erg raakt. Het is wel lief, leuk en schattig allemaal, maar niet iets wat ik nooit eerder heb gezien. En het begin is voor mij ook niet beter dan vele andere films in dit genre.
Ik begrijp het nummer in de top wel, maar voor mij is het een

4*

Prachtige, romantische 'feel good' film die zich het grootste gedeelte van de tijd afspeelt in zo'n typisch gemoedelijk en broeierig southern stadje zoals we deze vaker tegenkomen in 'The States'. Oudere man in verzorgingstehuis leest (met alle geduld en tederheid) een liefdesgeschiedenis voor aan dementerende vrouw die ook in deze kliniek wordt verzorgd. Via flashbacks krijgen we het voorgelezen verhaal te zien. Meisje van zeer goede afkomst wordt tijdens zomervakantie verliefd of dorpsinwoner. Haar ouders zijn het hier niet mee eens (hij komt immers uit de arbeidersklasse en dit vinden zij ver beneden haar stand) en zorgen ervoor dat de relatie geen kans van slagen heeft met alle pijnlijke gevolgen vandien voor Allie en Noah. Na deze zomer raken ze het contact met elkaar kwijt. Wat heeft het lot uiteindelijk voor hen beiden in petto? Het geheel is op nostalgische wijze gefilmd, met dito soundtrack en prachtige beelden op locatie. Zeer goede acteerprestaties van topacteur Ryan Gosling en actrice Rachel mcAdams. Mooi en emotioneel einde zonder dat het sentimenteel wordt. Het verhaal is geloofwaardig in elkaar gezet en laat geen steken vallen. Kortom; een topper over echte liefde en hoever iemand hiervoor kan gaan. Mijn waardering: 4,5 sterren.

Ik vond The Notebook eigenlijk maar een langdradig kleffe films met veel vervelende personages. Rachel McAdams is ronduit irritant net als veel andere dames, met als klapper de scene met de bruidsjurk. Daar ging ik nog net niet over mijn nek..

Ik geef 1 ster voor de moeite en 1 ster voor het tweede gedeelte van de film.

Heerlijk, heerlijk, heerlijk... Romantiek van de hoogste plank met dito acteurs. Niet direct mijn doen.

Een oudere man blikt terug op zijn voorbije leven en leest voor uit een biografie.

Ook al is dit verhaal totaal voorspelbaar. Het regent er, van het ene moment in het andere omhelsd door prachtige natuurbeelden en spanningen tussen beide hoofdvertolkers.

Deze uitstekend geschreven verhaal is wonderschoon en kitsch tegelijkertijd. Hoe dan ook, hoe puureenvoudig ook, deze film ontroerde me twee uren lang door zijn sterke beelden door mekaar verweven door regisseur Nick Cassavetes, die enkele jaren later "my sisters keeper" in 2009 op het doek bracht. De zonsondergang, de roeipartij, de regenval, de honderden, om niet te zeggen duizenden, zwanen, de meesterlijk verfilmde gave vrijpartijen, 365 brieven... Het oude afgelegen huis naast het schilderachtige meer en die uitgebluste piano. De dynamiek tussen de acteurs... Ongelooflijk en ingrijpend vol herinneringen om samen in te slapen.

Voor het totaalgebeuren een 5,0 punten. En zo mag het leven, zonder teveel nadenken, verder sterven. Alleen zijn kan niet vervangen worden door eenzaamheid van eerlijke spanningen uit het verleden.

Ben nou toch wel erg benieuwd naar de kwaliteit van deze film. Interessant zijn de sterk verschillende oordelen. Gelukkig komt deze toevallig op tv vanavond. Ik houd je op de hoogte ?

Tsja, dit is zo'n film die evenveel liefhebbers als haters zal kennen. Een film waarbij uitspraken als 'mierzoet', 'cliche' en 'overdramatisch' aan de orde van de dag zullen zijn, terwijl anderen de film fantastisch vinden. Ikzelf behoor tot de tweede categorie. Waarschijnlijk komt dat doordat ik bij vlagen wat sentimenteel ben ingesteld, en omdat ik er ook gewoon niet van houd om als een zuurpruim naar dit soort films te kijken. Het sentiment van de Nicolas Sparks-films mag dan standaard, clichematig en onorigineel zijn, het weet mij keer op keer te ontroeren. Schitterende pianomuziek van Aaron Zigman, schitterende landschappen en fijne regie omarmen het verhaal van Allie en Noah. Wat deze film bijzonder maakt is het gegeven dat het verhaal in perspectief wordt verteld: De bejaarde Noah leest het verhaal voor aan de dementerende Allie, in de hoop dat zij zich hun relatie zal herinneren. De jonge Allie en Noah worden beide geweldig neergezet, respectievelijk door McAdams en Gosling. De twee hebben echt chemie, en de ontwikkelingen in het verhaal komen erg geloofwaardig over. Dit maakt dat de film me van begin tot eind enorm geboeid heeft. Tevens heb ik erg van de sfeer van de film genoten, en heb ik zelfs een traantje moeten wegpinken. Voor mij zijn dit na wat getwijfel toch de volle 5*

In zijn genre gewoon heel erg goede, meeslepende film die geen moment verveelt. Niets op aan te merken. Kan het absoluut niet met een soap vergelijken ofzo. Een overtuigende 3.5*

Normaalgesproken dreig ik halverwege dit soort draakjes in mijn eigen braaksel te stikken. Op een lichte oprisping tegen het einde van de film na hield ik het dit keer droog.

Toch eens kijken of al die ophef en poeha over deze film terecht is. Zelf nooit eerder de neiging gehad, mede vanwege de uitstraling van de poster, om deze film op te zetten, maar ik kwam hem toch steeds weer tegen en dacht, nou ja, toch maar eens opzetten.

De film krijgt van mij een dikke voldoende vanwege de setting begin jaren 40 en de chemie die tussen Noah en Allie er afspat. Leuk stel en je gunt het ze dat ze bij elkaar komen. Het 'southern' sfeertje en de zomerse plaatjes maken het toch wel erg zoetsappige einde weer goed.

Opnieuw erg genoten van deze mooie, emotionele romantische film die ook bij een tweede kijkbeurt gelukkig de juiste snaar nog raakt. Ondanks dat het een clichématig, mierzoet verhaal is, blijf je geboeid tot het einde kijken door de chemie tussen Rachel McAdams en Ryan Gosling en de passende jaren 40 sfeer die de film uit ademt. Wat is Rachel een prachtige vrouw in de film zeg. Haar steeds inniger band met Gosling is geweldig getoond en levert beiden veel sympathie bij mij op.

Al moet ik wel zeggen dat ze in het tweede deel van de film, nadat Allie vertrok en trouwde met een andere man dat wel gedeeltelijk kwijt raakte, want die man was ook goed voor haar en komt er wel erg bekaaid vanaf nadat ze toch weer voor haar jeugdliefde koos. Nou was dat natuurlijk wel wat je hoopte, maar toch..
De kus in de regen is ieder geval een hele memorabele, warme kus die toch wel fraai dat ''oude liefde roest niet'' thema weergeeft.

De film zelf kiest voor een verhaal vanuit een hedendaags perspectief dat wordt verteld aan de hand van flashbacks. Niet echt heel origineel, want oa Titanic en Saving Private Ryan deden dat in die jaren ook al. Ik vond het plotje rondom de bejaarde Noah en Allie (wat je natuurlijk al meteen doorhebt dat zij dat zijn...) niet storend, maar ook geen hele grote meerwaarde hebben. En richting het einde ontspoort de film ook een tikje, met de scene dat Allie weer dementeert en alles weer vergeet. De makers wilden ongetwijfeld aantonen dat liefde voor eeuwig is, maar deze film had ook prima zonder dat subplot gekund denk ik. Wel acteerden beiden hun rol goed.

Wat me trouwens verwonderde is dat de film bepaalde zaken in een paar seconden behandelt, terwijl ze veel beter wat langer uitgewerkt hadden kunnen worden. Denk aan Noah die in het leger ging of de vader van Noah die overleed. Toch iemand waar Noah een hele mooie band mee had. Idem met het leven van Allie met haar nieuwe liefde. Zulke momenten gingen zo snel dat ze helemaal geen impact hadden op mij als kijker.

The Notebook is toch wel 1 van de betere romantische films, waar ze de romcom humor eens niet nodig hebben. Zulke films zijn ook wel aardig, maar qua impact komen ze meestal niet in de buurt van een film als deze.

4* (was 4,5*)

Een goede romantische film moet volgens mij personages hebben die je echt sympathiek vindt, een love story bevatten die je doet meeleven en achteraf een gevoel geven waarbij je nog een tijdje nageniet.

Ik ben geen fan van het genre en toch deed deze film het allemaal. Persoonlijk geef ik deze film dan ook een ruime voldoende.

4*

Al de nodige clichés, maar dan wel tot het gaatje uitgewerkt.

The Notebook is voor mij dan ook een van de betere romantische films. Niet in de laatste plaats door de 2 hoofdrolspelers. Wát een chemie. Prachtige settings en een authentieke sfeer zoals dat bijna alleen in Sparks verfilmingen mogelijk is. Ook het verhaal met de oudjes is fijn om te volgen. En ook al is het voorspelbaar, het blijft een uiterst tragisch verloop omdat je iedere keer weer wordt geconfronteerd met de gevolgen van dementie. En tja, wat is er mooier dan het einde? Het ligt er zó dik bovenop, maar het is oh zo prachtig.

Dikke 4* blijven staan.

The notebook staat vrij stevig in de top 250 van MM. Alleen dat al trok mijn aandacht, mede het feit dat het genre van romantiek niet zozeer daar vaak terug te vinden is. The notebook is geen doordeweekse “dertien in een dozijn” romantische film geworden. Integendeel, het is een prachtfilm geworden over liefde, toekomst, aristocratie en eerbied voor je ouders. Daar bovenop krijgt de film nog een extra dimensie met het aangrijpende relaas van twee oudjes waarvan de dame in kwestie lijdt aan dementie. De liefde, zorg en aanhankelijkheid is aandoenlijk, doch nooit sentimenteel.

De opbouw van de film is mooi aan de hand van het voorlezen van een (dag)boek over de geliefden Noah en Allie. De kleine plottwist maakt de film ontroerend en doet je geheel anders naar de oudjes en de film kijken. De tweede geliefde van Allie is gelukkig geen vervelende arrogante kwal met één of duister geheim waarvan de ridder op het paard (Noah) haar moet van behoeden. De film focust zich in zijn geheel op de liefde en op de moeilijke keuze met wie je je toekomst wil delen. Het zijn eerder de ouders van Allie die zeer verwaand en neerbuigend zijn ten aanzien van het gewone werkvolk en de simpele Noah maar niets vinden voor hun dochter. Afkomst - lees: rijkdom- én goedkeuring van je geliefde door je ouders kwam vroeger wel vaker voor, net zoals raciale verschillen een struikelblok waren.

Prachtige chemie tussen Gosling en McAdams. De liefde en verliefdheid is ook zo herkenbaar, de ruzies evenzeer. Geen goedkope seksscènes, eerder wat stuntelig en naturel. Het plaatsje Seabrook is enorm idyllisch net als het droomhuis van Noah en het meer errond. Een perfecte locatie met oog voor veel detail en afwerking van regisseur Cassavetes. Het dramagehalte is misschien net te groot voor sommigen, voor mij was dit dik ok. Liefde overwint allles, een torenhoog cliché, maar hier werkt het wonderwel. Een dikke 4,0*!

“So it's not gonna be easy. It's going to be really hard. We're gonna have to work at this everyday, but I want to do that because I want you.”

The Notebook is DE romantische film, en daar is een goede reden voor. Het is een film die precies de goede balans heeft tussen romantisch gezwijmel, drama en een venijnige inslag. En The Notebook heeft een koppel waar je echt van hoopt dat ze bij elkaar komen en blijven. Dit klinkt allemaal simpel, maar in veel van dit soort films gaat het mis. En je hebt McAdams en Gosling, en dan heb je niet veel meer nodig.

De chemie tussen beide is nog steeds ongeëvenaard. Het aantrekken en afstoten wordt door beide perfect gespeeld, en de ruzies zijn bijna interessanter dan de liefdevolle momenten. "We're back to that? Are we back there? What about the past couple of days? They happened, you know."... Nog steeds één van de beste scènes in de geschiedenis van de romantische drama’s. De andere verhaallijn rond Rowlands en Garner is ook goed, maar hier begon het op een gegeven moment te slepen. Maar het zijn Rowlands en Garner, dus je blijft bijna automatisch kijken. Net zoals naar McAdams en Gosling.

Mooie film over vergankelijkheid, vergetelheid en... dementie. Had naast de romantiek en mooie plaatjes ook een beetje iets banaals, de inwisselbaarheid van liefdespartners namelijk, wat wel wat erg geavanceerd is voor de moraal van rond de 2de WO. Garner en Shepard liggen onderhand al onder de groene zoden, wat de film memorabel maakt. Gena Rowlands die "leed aan"... kan nog steeds benaderd worden voor rollen. Overigens moeder van de regisseur. Als de kijker tot het laatst had moeten wachten voor de 'ontknoping' was in wezen (nog) mooier geweest. Nu wist je al vanaf het begin hoe het zat tussen Garner en Rowlands.

Lief.

Toch wel een mooie film. Romantiek is niet echt mijn genre, maar deze film die in de top 250 staat wil ik nog wel een kans geven. En dat is best goed uitgepakt. Wat deze film beter maakt dan de gemiddelde film is dat de chemie tussen Gosling en McAdams ook echt werkt.

Verhaal stelt niet heel veel voor, maar waar het om gaat is de chemie. Het enthousiasme van McAdams spat van het scherm, en Gosling speelt ook best fijn. Visueel zijn er geen boeiende dingen gedaan met de camera, behalve dan de regenscene. Das natuurlijk een fijne scene.

Ook naar het einde toe is de film emotioneel vrij pakkend. Je leeft echt wel mee met de karakters. Zowel van beide kanten. De karakters zijn allemaal menselijk neergezet en geen overdreven Amerikaanse typetjes. Jammer dat Cassavetes later met The Other Woman die mist in is gegaan.

Lieve film, die op romantiek niveau geslaagd is.

Hier had ik vanwege de behoorlijk hoge waarderingen toch meer van verwacht, maar helaas...

De film ademt zondermeer een bepaalde degelijkheid en kwaliteit uit. Goede cast, prima muziek, camerawerk, acteurs doen hun best en bijvoorbeeld in het begin een heel aardig jaren '40 sfeertje. Er is gepoogd een best wel aardige cirkel met het verhaal te creëren, echter wel een cirkel die ik erg voorspelbaar vond. Van de andere kant is het wel weer zo dat zonder de gecreëerde cirkel de film sobere middelmaat geweest zou zijn, nu heeft de film toch nog iets extra's. Toch heb ik weinig tot niets met de personages. Gosling vind ik, zoals wel vaker in het begin van zijn carrière, een beetje excentriek en hooghartig, een zonderling figuur en McAdams vind ik in deze prent ook maar een tuthola die zoals Noah het zelf op een gegeven moment zegt, niet weet wat ze wil.

Door de 'twist' die een paar aardige dialogen en licht emotionele momenten herbergt en een prima boodschap, degradeer ik de film niet meteen naar de middelmaat. Het idee is in die zin wel goed, maar de personages en wat er gebeurt prikkelt of raakt mijn persoonlijk niet genoeg om indruk te maken.

Seen and done with it...next!

Wat een wonderschone überromantische film! Prachtige cinematografie met oogstrelende beelden op het meer, ronduit schitterend! Mooie stemmige muziek bij de scenes. Prachtig en zeer overtuigend gespeeld door Gosling en McAdams. Tja, die eerste liefde blijft speciaal.... Ach hoe triest, ik heb mijn oma op deze manier zien afglijden, gewoonweg mensonterend, mijn opa stierf daardoor ook elke dag een beetje........ Geweldig mooie symboliek aan het eind van de film met de opvliegende vogels, die metaforisch staan voor de opgaande zielen......

Een erg fijne film in zijn genre. Ik heb hem meerdere keren gezien, terwijl ik normaal gesproken niet zo van de romantiek ben. Het tijdsbeeld wordt mooi geschetst en het acteerwerk is dik in orde.
Een persoonlijk puntje van irritatie is hoe de arme nieuwe vriendin van Gosling blijkbaar altijd heeft moeten horen hoe geweldig zijn ex is, direct inziet dat ze daar niet tegenop kan wanneer McAdams voor haar deur staat en genadeloos aan de kant geschoven wordt. Daarmee verdwijnt bij mij wat empathie voor de hoofdpersonages.

Nu eindelijk ook eens gezien. Tja, wat kan ik ervan zeggen? De film heeft zeker zijn sterke kanten, maar wist me ook maar matig te boeien. Het is dat het de film er niet naar was, maar ergens dacht ik nog: die ouwe man, is dat niet eigenlijk die man die ze toch niet wilde en die een verhaal vertelt steeds aan zijn dementerende vrouw waarin voor haar wel een gelukkige uitkomst ligt? Als een soort liefde? Volgens mij kan het wel, maar als gezegd, dat is er de film niet naar. Acteurs doen verder hun ding maar heel bijzonder vond ik het niet. Visueel vaak wel mooi, zoals die tocht tussen al die watervogels is erg fijn. 2,5*.

Ik ben niet zo van de romantische films maar deze vind ik de ultieme romantische film en in die zin volmaakt. Hier en daar is het verhaal wat ongeloofwaardig, maar dat doet er eigenlijk niet toe zoals ook in de liefde er niets meer toe doet omdat liefde alles is. Wat ook helpt is dat de casting heel goed is: de twee hoofdpersonen zijn zo mooi en schattig dat je sowieso hoopt dat het goed afloopt voor ze. Mooie film die je hart verwarmt.

Westerse Aladdin zonder geest. Voor mij een grote tegenvaller. Wat een vervelende cliché film. Zeer voorspelbaar, niet best geacteerd, geen diepgang en dan nog even dementie erbij halen met een goedkope manier om nog even de ontroeren. Dat ziektebeeld was overigens ook totaal niet realistisch neergezet. Het enige positieve dat ik kan bedenken zijn de sets en de mooie auto's.

Het is: het oerverhaal der romantiek, over liefdes die niet loslaten.

Het is: epiek, compleet van de werkelijkheid losgeslagen, Hollywood als dromenfabriek.

Het is: onrustwekkend, omdat het doelpubliek (meisjes die nog beschaamd zijn over het feit dat ze überhaupt menstrueren?) er een verkeerd beeld van relaties aan overhoudt.

Liefde is immers niet de vaststaande, noodlottige verbondenheid tussen twee individuen.

Wat dan wel? Welnu, liefde is veeleer het construct daarvan, het geloof tegen beter weten in, kortom het niet overtuigd willen geraken van de wetmatigheid dat liefde een werkwoord is, een dagdagelijkse keuze om tot elkaar bevoorrecht én veroordeeld te zijn, meer een toestand dan een onveranderlijk feit waar de externe krachten die het leven maken tot wat het is (afkomst, welvaart, tijd) afbreuk aan proberen te doen.

Dus is ‘The notebook’ een en al illusie.

Of liever: desillusie, voor wie daadwerkelijk iets van de film verwacht had.

Hoezo dan een nog milde score? Omdat Ryan Gosling en Rachel McAdams het wezenlijke van hun liefde - het luchtkasteel waar ze die zonovergoten zomer in toeven - mooi neerzetten, met danspassen in het luchtledige, een ballet op een godverlaten kruispunt (als metafoor voor de keuzes waar zij voor staan, en voor hun diametraal tegenovergestelde wegen tot nog toe), op een romantisch deuntje dat ze verdorie zelf moeten zien te verzinnen!

Juist ja, dàt is romantiek...romantiek als verzinsel om rotsvast in te geloven, althans voor zolang het redelijkerwijs duurt…ook dat toont de film, zij het vooral (helaas!) het nauwelijks te verteren gepoedersuikerde tegendeel.

2,5*

Leuk. Gosling zie ik altijd wel graag, maar met name McAdams is een actrice die meer en meer tot mijn favorieten begint te behoren. En als de combinatie dan ook nog lijkt te werken, heb je natuurlijk kat in het bakkie.

In de film blijkt er verder van een driehoeksrelatie sprake te zijn, wat voor een dilemma voor de vrouwelijke hoofdpersone blijkt te zorgen, maar ergens ook voor de kijker, aangezien de andere man eigenlijk ook best wel sympathiek is. Het geeft de film wat meer diepgang. Dit in tegenstelling tot Lady Chatterley's Lover, die ik ook recent gezien heb en waar ook sprake is van een driehoeksrelatie, maar waar de andere man veel minder sympathiek is. Het plot met de bejaarden verklapt natuurlijk al wat de uitkomst is, maar ook dat plot had wel wat.

Qua beelden en soundtrack heeft de film me dan weer wat minder weten te overtuigen, de beelden leken soms zelfs out of focus te zijn, waardoor ik uiteindelijk op 3* uitkom.

Meeslepend verhaal. Normaal is dit soort films niet mijn genre maar deze vond ik bijzonder beklijvend. Er zijn al vele pogingen gedaan om liefde te definiëren, maar het immer aanwezige vlammetje, zelfs wanneer een mens begint te dementeren, is wel een mooi beeld. Eens die vlam er is kan ze niet meer uitgedoofd worden. Ze moet gewoon terug aangewakkerd worden via herinneringen. Het vertelperspectief vanuit het oogpunt van het ouder koppel is dan ook een sterke zet in de film. Liefde is niet alleen iets moois, het is ook iets tragisch omdat er een onomkeerbaar moment van afscheid komt.

De romantiek tussen Allie en Noah is bij momenten cliché maar geïdealiseerd zou ik het nog niet durven noemen. De klassenverschillen, de frequente ruzies van het koppel en de onbesliste houding van Allie wanneer ze tussen twee mannen moet kiezen is redelijk met de voeten op de grond. De intensiteit van de gevoelens vind je alleen maar in films terug, dus we mogen ons met z'n allen eventjes ongelukkig voelen wanneer de eindcredits rollen.

Gosling en McAdams vinden een sterke chemie in hun rollen en weken gevoel en sympathie los. Het wordt ook allemaal zo gebracht dat het net niet te klef, net niet te stroperig en net niet te melo wordt allemaal. Cassavetes zet hiermee een best indrukwekkende prestatie neer in een genre waarin het moeilijk is om aan te slaan.