Galaxy of Terror (1981)

Wederom een Sci-fi film die flink heeft afgekeken van Ridley Scott's "Alien" (niet echt een verrassing, aangezien het om terror in space gaat).
Alleen speelt deze film zich helemaal af op het ruimteschip in nood dat ze aantreffen. Dat ruimteschip had in eerste instantie ook een piramide-vormig bouwsel moeten zijn in "Alien" maar dat is later gewijzigd toen Ridley Scott er mee verder ging.
Maar misschien geef ik de film al teveel credit, want behalve wat gore valt er weinig te beleven in "Galaxy of Terror".
Wel een leuke cast trouwens met Robert Englund, Sid Haig en Erin Moran (die als twee druppels water op Sigourney Weaver lijkt) later bekend van "Happy Days".

Een vermakelijke rip-off, maar meer ook niet. Een aantal leuke acteurs, geestige effecten, maar bij vlagen ook saai. Continu zie je de personages door de ellenlange gangen lopen. Daar waar de makers van Alien dat wel boeiend wisten te brengen, slaagt deze B-film daar niet in. Het einde was ook een vaag zooitje.

Ik had hier iets meer van verwacht.

Het verhaal heeft veel potentie, maar de uitwerking is niet altijd goed. Sommige personages komen erg abrupt aan hun eind, het eind is wat vaag en de film is bij tijden wat saai.

Deze film bestaat uit mensen die door lange gangen lopen, een moord, meer lopen, weer een moord, enzovoort. Gelukkig zijn die moorden vaak wel goed gedaan. Er vloeit niet al te veel bloed, maar toch zitten er leuke vondsten in. Taaffe O'Connell heeft natuurlijk de meest memorabele scène, en zorgt daarbij tegelijkertijd voor wat onfunctioneel naakt. Ook leuk om piepjonge Robert Englund te zien en Sid Haig was ook goed als de zwijgzame krijger. Over de rest van cast kan ik kort zijn: wel goed.

De sets zijn best wel fraai, en de planeet ziet er lekker desolaat uit. Er wordt goed gebruik gemaakt van geschilderde achtergronden, en de binnensets doen niet onder voor die uit bijvoorbeeld de Alien-serie. Een goed voorbeeld dat een relatief klein budget geen beperking hoeft te zijn.

De special effects zijn erg charmant 80's. Wat stop-motion animatie, prostetics; geen beelden uit de computer, maar praktische effecten, iets waar we tegenwoordig te weinig van zien. Verder is de muziek typisch voor de periode: veel aardige syntehsiser-geluiden.

Deze film is niet zo leuk als Forbidden World: iets saaier en met een af en toe traag verhaal, maar de "feel" was goed en er zaten een paar leuke scènes in.

Een Alien ripoff van Roger Corman waarin Freddy Krueger, Captain Spaulding en de moeder van Laura Palmer zich in een ruimteschip bevinden die is ontworpen en aangekleed is door James Cameron en Bill Paxton. Maar verder is Galaxy of Terror eigenlijk niet zo heel boeiend. Hier en daar wat lekkere knulligheid, een paar best aardige effecten en een prima cast, maar echt blijven hangen doet deze film niet. Het is vrij traag in opbouw, met vooral een grote hoeveelheid donkere shots van lopende bemanningsleden en net iets te weinig actie en vermaak.

2,5 sterren.

Natuurlijk verre van perfect maar wel met een heerlijk portie onvervalste low-budget lol. De film is duidelijke een Alien rip-off maar haalt natuurlijk nergens die kwaliteiten. Vage dialogen, een zwakke verhaallijn, veel gammele (Tron-achtige, Glow-in the dark) effecten en slecht acteerwerk. Nee op cinematografisch gebied is het geen beste film. Daarnaast is regisseur Bruce D. Clark ook niet heel bekwaam om er nog iets beters van te maken. Toch is de film niet helemaal een fiasco. Zo zien de sets er soms wel aardig goed uit. De man die hiervoor verantwoordelijk was zal 5 jaar later ook zijn eigen film maken. Een film die als één van de grootste SF-vervolg films zal worden gezien. Ik heb het natuurlijk over Aliens van James Cameron. Die hier zowel de set-design als ook second unit regisseur was. Ook de gore-effecten mogen er wezen, veelal zijn deze lekker bloederig. Het "hoogtepunt" van de film is een made die uitgroeit tot gigantische proporties en de kleren van de ronde blonde Taaffe O'Connell scheurt en met haar copuleert. Ook de Aliens die opduiken zagen er erg cool uit. Onder de cast zijn genoeg bekende namen; Robert Englund (drie jaar later: Freddy Krueger), Sid Haig (wie kent hem niet), Zalman King (werd later ook regisseur van o.a. Wild Orchid) en in mindere mate Erin Moran (Happy Days) die wel verdacht veel leek op Ripley. Het is geen goede film maar er is nog wel een heleboel fun te beleven.

Een film die eeuwig nodig heeft om enigszins in de loop te geraken. De film hanteert een irritant onevenwichtig ritme. De oorzaak is dat scènes lukraak aan elkaar geplakt lijken te zijn. De overgangen tussen scènes verlopen niet vloeiend. Bovendien zijn de meeste scènes ook nog eens heel beroerd geënsceneerd ook. Alsof men tijdens het draaien van de film bedacht: “ het lijkt me leuk om een aantrekkelijke vrouw te filmen die door een reusachtige made wordt verkracht. Later verzinnen we er dan wel een passend verhaal omheen”. Vervolgens werd dat verhaal alsnog vergeten want sommige scènes lijken helemaal geen band met het verhaal te hebben.
Erg goed zijn de decors. Verantwoordelijk daarvoor was een jonge James Cameron die driftig in de weer is geweest met papier, karton en een lijmpot en met die basale middelen iets wonderbaarlijks heeft verricht. De aankleding is gewoonweg geweldig.
Dat kan niet gezegd worden van de personages die door gerenommeerde namen als Robert Englund, Sid Haig, Grace Zabriskie en Ray Walston, worden ingevuld. Het acteerwerk is niet eens onaardig. Het is meer de bleekheid en de sulligheid van de personages die een doorn in het oog is. En wat te denken van de fantastische tekstjes die ze bezigen. Stoere en filosofische pareltjes: “Finished, Cabren? There has hardly been a beginning”. Boze pareltjes: “Stupid son of a Calebon bitch”. Mysterieuze pareltjes: “I keep seeing something and then nothing”. Ok, basta nu met die pareltjes. Tijd voor de slotconclusie: Galaxy of Terror is niet eens een middelmatige film.

"Son of a cyborg!"

Na afgelopen maandag de leuke en vermakelijke Sciencefiction / Horror film "Forbidden World (1982)" te hebben gezien, dacht ik dat deze "Galaxy of Terror" ook leuk en vermakelijk zou zijn, maar dat viel toch vies tegen.

Galaxy of Terror, geregisseerd door Bruce D. Clark en geproduceerd door Roger Corman, is een typisch voorbeeld van de vroege jaren 80 sciencefiction-horrorfilms die schaamteloos meeliftten op het succes van "Alien (1979)". Hoewel de film inmiddels een cultstatus heeft verworven, zijn de tekortkomingen duidelijk zichtbaar, vooral wanneer men hem bekijkt met een kritische blik.

Op de planeet Morganthus wordt de laatste overlevende van een neergestort ruimteschip gedood door een onbekend wezen. Op de planeet Xerxes instrueert de mysterieuze Planet Master (iemand wiens gezicht verduisterd wordt door een aura) een militaire commandant om het ruimteschip "Quest" naar Morganthus te sturen voor een reddingsmissie. De bemanning van de Quest bestaat buiten kapitein Trantor (Grace Zabriskie) en missie commandant Ilvar (Bernard Behrens) verder uit een groep van acht specialisten, te weten Cabren (Edward Albert), Alluma (Erin Moran), Kore (Ray Walston), Dameia (Taaffe O'Connell), Quuhod (Sid Haig), Ranger (Robert Englund), Baelon (Zalman King) en Cos (Jack Blessing), elk met hun eigen vaardigheden en geheimen.

Bij aankomst op Morganthus ontdekt de bemanning het wrak van het eerdere schip en de overblijfselen van de bemanning. Ze stuiten op een mysterieuze piramide en besluiten deze te verkennen. Binnen de piramide worden de bemanningsleden geconfronteerd met fysieke manifestaties van hun diepste angsten, wat leidt tot een reeks gruwelijke sterfgevallen. Uiteindelijk ontdekt het overgebleven bemanningslid Cabren dat de Planet Master (Ray Walston) achter de gebeurtenissen zit en wordt hij gedwongen zijn eigen angsten onder ogen te zien om te overleven.

Het klinkt intrigerend en boeiend, maar de uitwerking blijft oppervlakkig. De film kiest herhaaldelijk voor schokmomenten en gore in plaats van psychologische spanning. Daardoor voelt het meer als een reeks losse gruwelscènes dan als een coherent verhaal en de film heeft ook een klassieke "crew-valt-één-voor-één" opzet.

De cast bevat namen die in andere films bewezen hebben talent te hebben, zoals Edward Albert (als Cabren, een koelbloedige en ervaren ruimte-veteraan die de leiding neemt wanneer de bemanning steeds verder uiteenvalt door paniek en dood), Bernard Behrens (als Ilvar, de oudere commandant van de missie, die al snel omkomt, waardoor Cabren het leiderschap moet overnemen), Grace Zabriskie (als Trantor, een getraumatiseerde ruimteschip kapitein, ze overleefde eerder een catastrofale missie en is obsessief op wraak belust), Sid Haig (als Quuhod is één van de meest memorabele personages, een stille krijger die enkel vertrouwt op zijn dodelijke messen en zijn dood, veroorzaakt door zijn eigen wapens, is zowel ironisch als gruwelijk), Erin Moran (bekend van de populaire jaren 70 televisieserie "Happy Days", is telepaat Alluma, haar rol is sympathiek, maar ze wordt meer een slachtoffer dan een actief personage) en Ray Walston (als de mysterieuze kok Kore die zich aan boord bevindt en zijn ware rol en connectie met de missie worden pas aan het einde onthuld.).

Toch is het acteerwerk hier vaak houterig en emotieloos. De personages zijn nauwelijks uitgewerkt, gereduceerd tot archetypen (de stoere leider, de angstige vrouw, de rationele wetenschapper) waardoor je als kijker je nauwelijks in hen kan inleven. Zelfs Robert Englund (als de jonge technicus Ranger, hij probeert rationeel te blijven terwijl de rest van de crew uiteenvalt), die enkele jaren later wereldberoemd zou worden als Freddy Krueger in de Horror / Thriller reeks "A Nightmare on Elm Street (1984)", blijft hier onderbenut. Hij verdwijnt ook gewoon na circa 70 minuten uit het verhaal?

Het is onmiskenbaar dat "Galaxy of Terror" in een haastige Corman-productieomgeving is gemaakt. Het budget was laag, en dat zie je terug in de sets, die vaak bestaan uit karton en piepschuim, en in special effects die vandaag de dag eerder lachwekkend dan angstaanjagend zijn. Wel verdient de jonge James Cameron (destijds nog werkzaam als production designer en tweede unit director) krediet voor enkele creatieve oplossingen met licht, miniaturen en praktische effecten. Zonder Camerons vindingrijkheid zou de film er nóg goedkoper uitzien.

De film is het meest bekend om een expliciete en controversiële scène waarin een vrouwelijk bemanningslid, te weten Dameia (Taaffe O'Connell), wordt aangevallen door een gigantisch buitenaards wormwezen, die haar daarna ontdoet van haar kleding (dan krijgen we ook de borsten van Taaffe O'Connell te zien) en haar daarna verkracht. Eerlijk gezegd vond ik het lachwekkend uitzien, maar het leverde de film wel zowel afkeer als cultstatus op. Het illustreert in ieder geval Cormans aanpak, namelijk provoceren om publiek te trekken.

De film probeert een claustrofobische, macabere sfeer neer te zetten, maar de pacing is onevenwichtig. Lange, saaie dialogen wisselen af met abrupte gore-sequenties, waardoor de spanning nooit goed wordt opgebouwd. In tegenstelling tot "Alien", waar suspense en suggestie de boventoon voeren, kiest "Galaxy of Terror" voor direct in beeld gebrachte gruwel, wat op den duur eerder vermoeiend dan eng werkt.

"Galaxy of Terror" is een typisch B-film product, namelijk goedkoop, exploitatief en vooral bedoeld om snel winst te maken op de "Alien"-hype. Hoewel er cultwaarde en campy charme in schuilt, is de film als serieuze Sciencefiction / Horror een mislukking. De vlakke personages, het rommelige verhaal en de nadruk op schokkende effecten in plaats van spanning zorgen ervoor dat de film eerder als curiositeit dan als kwaliteitscinema overeind blijft. Alleen voor liefhebbers van obscuur jaren 80 pulpvermaak kan dit nog interessant zijn, en zelfs dan vooral om te zien hoe een jonge James Cameron zijn eerste stappen zette in Hollywood.

In space there are no Happy Days

Dacht eerst nog richting 3,5* voor deze film aangezien ik hem steeds beter begon te vinden na halfweg, maar helemaal aan het eind zakt hij toch weer wat in en dus hou ik het bij 3. Maar wel eens leuk om gezien te hebben.

Is een beetje Alien meets Solyaris, en vormde enigszins voer voor de sequel Aliens wat later, gezien James Cameron hier optrad als production designer en de visuele en special effects verzorgend.