Rollerball (2002)

Ik moet toegeven dat ik in mijn leven de nodige bullshit en stupiditeit heb gezien, maar Rollerball gooit daar nog eens een stevige schep bovenop. Het onnozele verhaal, de lelijk gefilmde en ronduit suffe actie, Rollerball has 'the lots'.

0,5*.

Genoeg kanttekeningen. Zo is de sport wel een gaaf idee, maar veel te weinig en moois van in beeld gebracht (was na de eerste match ook helemaal niet meer op de sport gefocust), teamwork tussen Chris Klein en LL Cool J mocht wat sterker, en het romantische plotje is ook maar een onnodige bijkomstigheid. Doch heb ik me niet echt verveeld en keek het prima weg, al zal ik het ook weer snel vergeten zijn.

3*

Nou dat het flink tegen pulp aan schuurt mag duidelijk zijn,

maar als je dit de slechtste film vindt die je gezien hebt,

dan is er nog een wereld aan bagger die je nog kan ontdekken.

De film is typisch over de top vermaak, qua niveau valt het te vergelijken met de meeste Steven Seagal films. Of je verafschuwt het, of je kan het met (leed)vermaak aanzien. Dat laatste was bij mij het geval. *2.0

Mwa.

Flop niveau vind ik het absoluut niet, maar foutloos is deze McTiernan film inderdaad niet. Het maakt onder andere de fout door te standaard te zijn en datgene te ontwijken wat echt belangrijk is in de film, het Rollerball spel zelf.

De Rollerball spelen zelf zijn namelijk het leukst, maar zijn nauwelijks aanwezig. Er zit teveel drama in en natuurlijk keren ze zich tegen de grote baas, alles wat de film dus niet moet doen. Het voelt hiermee aan als een soort derde deel van een reeks die niet geslaagd is.

Voor de rest duurt het inderdaad te lang, en boeit het niet altijd. Minder drama en meer sport hadden de film absoluut goed gedaan, het resultaat hier is niet al te best. McTiernan kan best regisseren, maar dit had beter aangepakt moeten worden.