Requiem for a Dream (2000)

Eén uur vroeger maakt het tijdstip niet minder debiel. Tenzij ze alleen het 'nachtbrakerend' publiek willen bereiken, vind ik deze tijden achterlijk. Daarbij komt dat 3 van de 5 keer dat deze film op tv werd uitgezonden niet op 'n Britse zender was.

Elvis: Aloha from Hawaii wordt daarvoor uitgezonden. Dat hadden ze idd wel mogen omdraaien. Vind het tijdstip ook laat hoor, maar mij houdt dat niet tegen om te gaan kijken. 'S nachts blijft een film bij mij ook vaak langer en beter hangen, al heb ik rfad al aardig vaak gezien.

Okee, veel plezier in ieder geval Ik wacht liever op een vroeger tijdstip, en anders zijn andere mogelijkheden voorhanden.

Als ik 6 sterren kon geven had ik het gedaan.

Schitterend gewoon. Hoe goed beelden en muziek toch samen kunnen gaan. Film kan echt een kunst zijn.

Indrukwekkende film waarin de droefenis van het verhaal op een beklemmende manier geweldig in beeld gebracht.

Op sommige momenten bezorgde het mij koude rillingen, dat zegt al genoeg..subliem

Na The Fountain en The Wresler is dit de derde film die ik van Aronofsky heb gezien en ook deze maakte veel indruk. Het acteerwerk en de surrealistische beelden waren echt geweldig en het scenario was ook erg goed uitgewerkt met een geweldige climax. Vooral de verhaallijn van Burstyn vond ik erg goed gevonden. Het geeft deze film een meerwaarde ten opzichte van andere films over dit thema.

Ook vind ik het zeer knap hoe Aronofsky Jennifer Connily in beeld heeft gebracht. Normaal gesproken doet zij mij heel weinig maar in deze rol was ik erg onder de indruk van haar. Maar zoals al eerder gezegd vond ik het acteerniveau over het algemeen erg goed. Enige uitzondering was Marlon Wayans die ik iets minder vond.

Maar goed alles bijelkaar was dit een hele spannende kijkervaring met een schitterend scenario, prachtige muziek, gave beelden en prima acteurs. Kortom erg goed.

Vergeleken met The Wrestler en The Fountain is dit wel puur goud!

Eerlijk gezegd deed The Fountain mij meer. De personages en de verhaallijn spraken me daar meer aan. En ook The Wresler vond ik een prima film maar totaal niet te vergelijken met dit.

In mijn ogen is Aronofsky een hele constante regisseur die altijd een hoog niveau heeft. Ik kijk dan ook erg uit naar zijn volgende film Black Swan.

Sowieso een goede regisseur, mee eens. Maar deze moet je toch even voelen, anders heb je hem niet gezien!

Gewoon de beste film van het afgelopen decennium.

Goeie omschrijving, dat komt het meest in de buurt inderdaad.

Vannacht voor het eerst gezien, wat een idioot goeie film. Het verhaal, de beelden, de muziek, wat een ervaring. Kruipt echt onder de huid. Gruwelijk, vooral het einde ook. Kreeg hier echt kippenvel van.

Gister heb ik deze ook mogen aanschouwen en ik ben het volkomen met je eens.

Ik kreeg er echt een benauwd en beklemmend gevoel van

Heb hem vannacht ook bekeken en moet zeggen dat hij me wat tegenviel.

Vooral de herhalende camerabeelden stoorden mij. Pas op het eind hadden deze camerabeelden pas een meerwaarde voor mij. De acteurs speelden hun rol gewoon goed.

Volgens mij kun je deze film gewoon classificeren als een anti-drugsfilm. De personen raken door hun verslavingen steeds dieper in de problemen. Dat meisje wordt een crackhoer, Tyrone in de gevangenis, Harry met één arm en Sara wordt gek.

Op het einde kreeg ik het ook wel een beetje benauwd door de beelden.

3,5 sterren

ik vind dit egt een bagger film ...2.5 sterren

egt irritant die terug blikken van die tv ...

word helemaal para van een film als deze

Dat deze film de macht heeft om mensen die de film kijken ook "para" te maken is toch alleen al hartstikke geniaal ?

Wow, wat een aparte film...ik zal hier later nog op terug komen maar vooralsnog een 5!

Ik heb maar een paar minuten gekeken, maar ik was behoorlijk onder de indruk van de prachtige stijl die gehanteerd werd. Deze film zet ik op mijn verlanglijstje.

Verschrikkelijk briljante film.

Om te beginnen heeft deze film al een van de mooiste titels, Requiem for a Dream. Het heeft meteen een vliegende start. De personages zijn goed uitgediept, en je zit helemaal in de situatie. Om een paar stukken te noemen, Sara's dokter, die haar niet eens heeft aangekeken, of de verschrikkelijke behandelingen in ziekenhuizen en gevangenissen, of hoe ver iedereen gaat voor een shot. etc. etc. Het verhaal bouwt zich langzaam op en wordt steeds erger en erger, tot een ongelofelijke climax. Dan in de slotscene zie je iedereen zijn of haar droom, en de werkelijkheid. Requiem for a Dream.

De volle 100% van de cast speelt fantastisch, de rol van hun leven. We zien jong en oud talent voorbij komen, zoals Jared Leto en Ellen Burstyn. Ook Marlon Wayans laat zien dat hij ook echt kan acteren, in plaats van die slappe komedies. hij kwam echt heel sympathiek over, ondanks mijn vooroordelen. Maar goed, ik kan niet iedereen bij naam noemen, gewoon allemaal uitstekend geacteerdHet verhaal en de acteurs zijn beide uitmuntend, maar dat is niet de voornaamste reden dat de film zo goed scoort. De fantastische regie, het superstrakke camerawerk, de geweldig meeslepende score en vooral het monteren heb ik zelden beter gezien. Het uiterste wordt gehaald uit de combinatie geluid en beeld. Een waar meesterwerk die briljante filmtechniek combineert met een krachtig verhaal, waarin ik helemaal ingezogen ben. Minpunten? Geen. Maar geen van mijn woorden kunnen dit meesterwerk recht doen, ik zou zeggen, see for yourself. Toch twijfel ik erover om de volle score te geven, hoewel ik niet precies weet waarom.

4,75*

Don't do drugs.

Indrukwekkende film. In het gedeelte Summer moet je even wennen aan de bijzondere stijl die Aronofsky hanteert, maar Autumn en Winter zijn bijzonder sterk. Het laat simpelweg zien waar drugs toe kan leiden.

De cast is erg sterk, Jennifer Connely en vooral Ellen Burstyn waren zwaar indrukwekken., Marlon Wayans was verrassend goed, maar blijft toch met Jared Leto achter op het niveau van de dames. Jared Leto deed het goed, maar hij overtuigde me niet elke scène.

Wat zo fantastisch is aan Requiem for a Dream, is de regie. Aronofsky gebruikt een hoop leuke trucjes die erg goed werken. Soms lijk je je wel eens in een bad trip te bevinden. De camera wordt zeer creatief gebruikt.

De muziek van Clint Mansell is ook zeker het vermelden waard. Vooral het nummer Requiem for a Dream is gewoonweg prachtig.

Van alle verhaallijnen vond ik die van de moeder verreweg het meest indrukwekkend. Het camerawerk en de regie tijdens de trips waren geweldig en ik had enorm veel medelijden met haar.

4*.

Vanwaar de spoilers?

Omdat ik de beschrijving hier niet had doorgelezen en het voor mij als een verrassing kwam toen ik de film aan het kijken was. Maar als het hier toch staat kunnen ze wel weg, bedankt voor het opmerken.

Wow, mijn eerste reactie na afloop. De achtbaan is gestopt. Prachtige film met een sublieme score. Wat is nu het mooiste aan de film? De bijzondere regie? Het gewaagde maar geniale camerawerk? De samenwerking van verhaal en muziek? Ellen Burstyn? Give it a shot...

Ik kan niet kiezen, maar weet wel dat ik genoten heb van de trucjes van Anaforsky, ware kunst! Hypnotiserende film. Ellen Burstyn is de ster van de film, maar ook de rest is benoemenswaardig. Wie had ook gedacht dat Marlon Wayans een rol als deze zou kunnen spelen? Dit trucje herhaalt hij niet meer. Jennifer Connelly was ook overtuigend en Jared Leto haalde ook een ruime voldoende.

Overtreffende trap van Trainspotting en een ware trip!

Wat een realistische film ,heeft mij van het begin tot het eind weten te boeien.

Deze film heb ik nog steeds niet gezien en staat hoog op mijn verlanglijstje

Al helemaal door de geweldige muziek van Paul Mansel

Denk dat je Clint Mansell bedoelt

Net voor de zoveelste keer opgezet en weer maakt de film een enorme indruk. Daarom schrijf ik nu toch maar even een serieus recensietje om duidelijk te maken waarom ik dit absoluut één van de beste films ooit vind.

Dit is de meest depressieve film die ik ooit heb gezien. De film is één lange achtbaanrit recht naar beneden. In het begin krijgen de vier hoofdrolspelers te maken met problemen, maar aan het einde van de rit leeft iedereen in een ware hel. Eén grote hoop ellende waar je als meelevende kijker absoluut in wordt meegezogen. Het is namelijk niet moeilijk je in te leven in één van de personen, aangezien ze stuk voor stuk - en vooral Burstyn - subliem acteerwerk leveren. Wanneer je Mrs. Goldfarb haar zegje hoort doen over hoe graag ze op televisie wilt komen en hoe oud ze is bekruipt je een soort gevoel van medelijden. Het is dan ook verschrikkelijk om te zien hoe ze zichzelf naar de knoppen helpt.
Hetzelfde geldt voor Harry, Tyrone en Marion. In principe is het geen goed volk (lees: junkies) maar ze weten hun personages zo goed neer te zetten dat je zelf de tv in wilt kruipen en ze een bak pillen wilt voeren wanneer ze er gebrek aan hebben. Ze wekten sympathie, maar ook medelijden op.

De sfeer in deze film is ongekend. Ik betrapte mezelf erop dat ik meerdere malen even diep moest ademhalen. Dat komt omdat de sfeer zo drukkend, benauwd en bekneld is, dit heb ik nog niet eerder ervaren in een film. Dit komt door het geniale camerawerk en dito geluid, waar veel mee wordt geëxperimenteerd. Zo worden er close-ups toegepast, versnellingen en schudt en draait de camera. Ook geniale scènes waarin de camera voor het gezicht wordt geplaatst. Het geeft een bijna claustrofobisch gevoel. Dat gevoel heb ik ook regelmatig in de film gehad. Zo lijkt de wereld in deze film erg klein, dit komt ook door trucjes zoals het moment in het ziekenhuis dat de dokter vanuit een lege ruimte de kamer binnen komt lopen. Of het dicht in beeld brengen van voorwerpen.
Het geluid is samen te vatten in één woord: subliem! Vrijwel de hele film door hoor je muziek op de achtergrond. Muziek die het hele benauwde, misselijke gevoel dat je krijgt tijdens het kijken tien keer versterkt. Op andere momenten is het dan weer muisstil, en hoor je alleen het geluid van spuiten, slikken en innemen van drugs of andere rotzooi.

De film geeft je ruim anderhalf uur een hypnotiserend, depressief gevoel. Toen ik iedereen langzaam naar de klote zag gaan, onder begeleiding van die schitterende muziek en vervolgens de credits zag rollen werd ik overdonderd met kippenvel. En dat zegt genoeg.