Taegukgi Hwinalrimyeo (2004)

goede film, soms iets te heroisch. voor de rest aanrader!

ik heb het idee dat letters from iwo jima, begin en einde van de film,

dus die opgravingen een beetje gejat is van hier..

Vooral doordat deze film goed in de statistieken stond, viel hij me eigenlijk wat tegen. De oorlogstaferelen zijn wel zeer heftig en niet voor de tere zieltjes, maar die verschrikkelijke dik aangezette emoties begonnen tegen het eind nogal te irriteren.

De oorlog behandelt zeker een interessant gegeven (wat oorlog met mensen kan doen, vergelijkbaar met Stone’s Platoon), maar de achtergrond van de oorlog wordt amper uitgediept. Het verhaal zit enkel in de broers, zodat zowat elke andere oorlog ook geschikt was geweest.

Ik geloof dat de soldaten ijzeren vuisten gehad moeten hebben, want het zijn haast alleen maar handgevechten… en dat verliest al gauw zijn kracht in de film.

Het verhaal is gewoon te ver uitgesponnen over de 140 min, dat mocht wel minder zijn. De hectische front-scenes zijn met kwaliteit gefilmd, maar je hebt het allemaal al eens (soms beter) gezien met Saving Private Ryan, Band Of Brothers of Un Long Dimanche de Fiancailles. Raar ook dat een Aziatische film zo Hollywood-achtig uit de hoek komt…

Nogmaals zeker geen slechte film, maar het kon anders en misschien ook wel een uur korter. 3,5*

Ik heb de film aangeschaft voor 7,50. goede koop!
Ik vind de film zeker rieken naar Hollywood af en toe maar dat mag de pret niet drukken. Er wordt hierboven gezegd dat de effecten beter zijn gezien zoals bij SPR en BoB, nou dan mag je je bril wel op doen want ik vond de effecten toch stukken beter en overtuigender.
Het begint al bij de artilleriebeschietingen in het beging waarbij je soldaten ledematen ziet verliezen en in brand ziet vliegen. Maar neem ook de scenes waarbij soldaten op de mijn trappen en het moment waarbij een soldat zichzelf door het hoofd schiet: gruwelijk gewoon! Spielberg kan daar nog een puntje aanzuigen vind ik.

Die scenes die jij noemt zijn inderdaad nogal heftig, maar die komen allebei al in het eerste deel van de film voor. Het tweede deel van de film is een stuk vervelender om naar te kijken. De openingsscene van SPR was voor mij, zoals voor velen, erg indrukwekkend (na afloop voelde ik me nog wat bleekjes). Dit oorlogsgeweld van Taekgukgi deed mij vergeleken andere oorlogsfilms maar weinig (uitgezonderd die scenes die jij noemt)
De door mij genoemde films weten meer mate te houden in geweldsvertoning, waardoor de impact van het beeldmateriaal groter is. Bij kwaliteit (zoals ik al zei heeft deze film dat in zijn front-scenes ook wel) bedoel ik dus niet alleen effecten, maar er komt nog veel meer bij kijken. Zoals mate, en dat zit bij deze film op zowel het gebied van weergave van oorlogsgeweld als op het gebied van emotie niet goed in elkaar. En over de Koreaoorlog was gewoon veel meer over te vertellen!

Ik snap wat je bedoelt Sju! Het ging mij meer om de special effects niet omde verhaallijn die idd beter uitgewerkt had kunnen worden. Verder sprongen ze mij wat te vaak van slagveld naar slagveld waardoor je op den duur de draad kwijtraakte en weinig tijd kreeg personages te leren kennen. Filmisch gezien en dan puur effects vind ik nog steeds geweldig goed gedaan. Maar er had zeker beter kunnen worden getimed zodat de impact beter is.

Het melodrama vond ik niet eens storend omdat deze oorlog zoals zovele oorlogen drama's met zich meebrengt. In de Korea Oorlog is het trieste dat men families, net als bij de oprichting van de muur van Berlijn, van elkaar scheidde. Na de oorlog zijn nu nog broers en zussen al meer dan 50 jaar van elkaar zijn gescheiden.

Er zijn vele verhalen te vertellen over deze strijd: Amerikanen, Australiers, Chinezen, Britten vochten er. Uit meer dan 16.000 Nederlandse vrijwilligers!, werden bijna 4000 man gekozen om in een speciaal gevormd bataljon te vechten. Er is een documentaire waarbij Nederlandse veteranen vertellen over hun tijd daar. Zij vertelden hoe hun commandopost 's nachts door hordes Chinezen werd overlopen. Hoe dat in de film ging zo ging het ook als ik de verhalen van de veteranen mag geloven. Er zijn 120 Nederlanders gesneuveld, 3 vermist en 381 gewond (Afghanistan eat your heart out!) De zwaarste gevechten leverden ze te Hoensong, Wonju en Inje.

Had hem al een tijdje liggen maar nooit geen zin om te kijken, typisch geval vooroordeel. Toch maar eens echt goed voor gaan zitten. Nou, geen enkel moment spijt van gehad! Heerlijke film, lekkere aktie, mooi verhaal, goede muziek. Alles hangt goed samen, mooi camerawerk. Heb ervan genoten! 4*

5 * voor "gewoon een goede oorlogs film" wat versta je dan onder 3 sterren?[/quote]

Middelmatige oorlogsfilm

Geweldige oorlogs film, blood en gore is erg realistisch.

Geeft goed de gruwel, wanhoop en hoop weer, tevens het geloof in de leidingevende macht waarvoor een soldaat maar een geweer en kanonnenvlees is.

Hoop doet leven en wanhoop, maakt monsters.

Vandaag nog gezien; hard, maar goed. Goed verhaal, goede acteurs.

Er is al veel over geschreven, maar ook ik vond de overvloed aan Hollywood cliché's storend (vol onlogische en ongeloofwaardige scene's).

Er zitten veel te veel expliciete moord en geweldscene's in. Exploitatie van geweld. Ok, het is een actiefilm, maar op dit word je echt door de strot geduwd.

Het is geen slechte film, zeker niet. Vermaak, maar wel meer van hetzelfde.

2,5 sterren

Maar is oorlog dan geen exploitatie van geweld? Ik ken geen schone, nette oorlog hoor! Hoe moet het anders in beeld worden gebracht? Veel sugesstiever?

Een film zonder een eigen identiteit. De oorlog tussen Zuid en Noord - Korea bereikt zijn hoogtepunt, maar als men had gezegd dat deze film zich in Afghanistan had afgespeeld, had ik het ook geloofd. Bij wijze van spreken.

Al meerdere malen is er gezegd dat deze film op Saving Private Ryan zou lijken en die gelijkenis houdt niet op bij het feit dat ook hier 2 broers naar het oorlogsfront gestuurd te worden.

Simpel sentiment is wat deze film mij bracht. De muziek zwelt onsubtiel en lelijk aan op dramatische momenten. En als de jongens het even zwaar hebben, krijgen we flashbacks om de oren gesmeten waarin de broers lol maken. Hier wordt in het begin van de film ook nog even de tijd voor genomen. Het kwam alleen behoorlijk geforceerd over. Een familie die op een zomerse dag wat plezier aan het water maken staat niet gelijk garant voor kwaliteit. De karakters blijven ook wat aan de oppervlakte hangen, om zich vervolgens richting het strijdterrein te begeven.

Wat daarna volgt is dus nogal een stortvloed aan vals sentiment en typisch Hollywood achtige verhaallijnen waarin iemand zich, wars van alle kritiek om hem heen, gemakkelijk in een leidende rol laat plaatsen. De film biedt teveel van veel oude oorlogsfilms en krijgt geen voet aan de grond. Af en toe wat aardige shots. Vooral wanneer schaduwen of voorwerpen zich weerkaatsen tegen het vuur.

De film weet niet te vervelen, maar ligt er qua sentiment te dik bovenop. Daarnaast is alles vooral ontzettend standaard uitgewerkt. Kleine 2,5*

Tsja, nogal wispelturige film. Aardige vertolkingen worden afgewisseld met melodramatisch geneuzel. En dan zien we mooie fly-overs van het slagveld, dan rennen we weer met schokkende camera door loopgraven. Soms bevinden we ons in fraaie stadsdecors, niet veel verder rollen we met beide broertjes door de modder. Om over het constante switchen van zijdes nog maar te zwijgen. De film vliegt heen en weer, wat op sommige momenten prettig is (houdt de vaart er in, geen heel duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad), maar vaak ook ergerlijk werkt (rammelend scenario en gebrek aan spanningsboog). Dat de enige constante factor de afschuwelijke muziek is pleit ook niet in het voordeel van de film.

2,5*

Geweldige verrassende film tussen al het Hollywood geweld door.

“The Brotherhood of War” is een Koreaanse produktie van hoog niveau.

Het verhaal over twee broers in oorlog tussen Noord en Zuid Korea is verbluffend goed gefilmd.

Spectaculaire gevechtscenes waarin de kogels je om de oren vliegen.

Soms in slow motion, dan weer close up en vaak bikkelhard.

Maar de film draait niet enkel op fysiek oorlogsgeweld.

De relatie tussen de broers die door de omstandigheden continue veranderd wordt uitstekend in beeld gebracht.”The Brotherhood of War” is daarom ook een film die buiten al het oorlogsgeweld en kilheid van de oorlog voor warme momenten zorgt.

De film weet met regelmaat een gevoelige snaar te raken met name aan het eind.

Sterk acteerwerk!

Prachtige soundtrack!!!!

Terechte notering in de top 250.

4*

top film!!!

echte aanrader als je van dit soort films houdt.

goed acteer werk en een super verhaal.

4*

De explosies en afgerukte ledematen vliegen je om de oren, in dit oppervlakkige verhaal vol sentiment en onlogica. Bruckheimer in het kwadraat zeg maar. De speelduur was ook veel te lang, na een uur ben je al immuun geworden voor de zoveelste geweldadige veldslag.

2*

Geeft deze film ook een goed beeld over de oorlog zelf? en dan bedoel ik of je ook nog meekrijgt wat de oorzaken waren voor de oorlog.

Nee, niet echt. Dit is meer een Koreaans versie van Rambo III met sentiment waar zelfs Spielberg nog bleek van rond de neus wordt.

Inderdaad! Heb me zelden zo geergerd aan een niet-Amerikaanse film.

Wat een draak.

Zeer meeslepende en vrij ontroerende film. Met bovenal een heerlijke soundtrack met de perfectie combinatie tussen sentimentele en bombastische muziek 5*

Ik had er nog nooit van gehoord en kocht de film op de gok voor 6,99. Maar het was iedere cent waard. In eerst instantie was ik bang dat de taal me zou gaan irriteren zoals dat mij ook over kwam bij La Vita e Bella 1997.

Maar tot mijn grote verbazing mooi en schokkend in beeld gebracht, de waanzin van de oorlog en de verwijdering tussen de twee broers die uiteindelijk toch voor elkaar door het vuur gaan en van elkaar houden. Prachtig!

Na Saving Private Ryan vind ik deze film persoonlijk de beste in dit genre. Ik had bij deze film nog meer een brok in de keel dan bij SPR mede dankzij de overstap van een vrolijke familie naar een complete hel en de prachtige soundtrack. Dat die meid ook nog om het leven kwam was heel erg triest (helemaal als je kort na deze film er achter komt dat deze actrice in het echt ook nog zelfmoord heeft gepleegd). Hele mooi film!

Het begin was lekker over-the-top vrolijk en kleurrijk. Kan ik op zich nog wel pruimen, maar met een oorlogsfilm in het achterhoofd hangt het sentiment al als een donkere bui boven de film.

Duurt dan ook niet lang vooraleer de eerste dweperige scenes aantreden. Het wordt er daarna ook niet beter op. Zowat elk moment tot plotwisseling wordt aangewend. Zo zien we drama in alle vormen voorbijkomen (de veldslagen, weerzien van vrouw, de schoenen en pen, broer die van kant wisselt, ... het zit er allemaal wel in, maar oprecht wordt het nooit.

Komt vooral door de vreselijke muziek. Gaat er echt ver over en zorgt er zelfs voor dat aardig in beeld gebrachte scenes al hun kracht verliezen. Echt wansmakelijk.

Vond de oudste broer nog wel aardig acteren, heeft een goeie uitstraling, verder was er op dat front ook niet veel te melden. Melige Koreaanse overacting vaak.

Voor de fans van deze film, zowat de helf van de Koreaanse cinema is ondergedompeld in een stevig Hollywoodsausje, dus er valt nog veel te ontdekken.

Ik blijf het sentimenteel en kitscherig vinden. Enige echt positieve waren de lekkere modderontploffingen, maar na 2,5 uur werd dat ook een beetje saai.

Verder wat flashbacks naar SPR inderdaad, en Idi I Smotri (de schuur).

1.5*

Ik zie dat ik nog niks geschreven had bij deze film, maar het woord ergeren zou ik ook graag gebruiken. Constant het drama in iedere scene, alles wordt zo 'gespeeld' neergezet, zo gladjes. Een wanvertoning naar mijn idee.

Net gezien

Helemaal mee eens

Hoezo heeft ze zelfmoord gepleegd?

valt mij pas op dat Aziatische oorlogsfilms goed beoordeeld zijn

lijkt veel op de film Assembly en die vond ik erg goed

Schijnbaar wilde haar familie niks met haar te maken hebben omdat ze ergens in een film naakt te zien was (of zoiets). Dit in combinatie met andere familie problemen zorgde er voor dat ze depresief werd en op een zekere dag werd ze dood aangetroffen door haar vriend. Ze speelde ook een de hoofdrol in de koreaanse horrorfilm Unborn but Forgotten.

Vreselijke muziek? . Ik vond de muziek juist prachtig en erg aangrijpend. Deze film krijgt meer kritiek dan je in de eerste instantie zou verwachten. Deze film is dan geen wereldwonder natuurlijk maar wat ik in deze topic allemaal zie staan getuigd haast van een wanproduct. Terwijl het toch zeker één van de beste koreaanse films is en erg knap van de regiseur dat hij een film in elkaar heeft gezet die op één lijn ligt met Saving Private Ryan. Maar dat zo denk ik er dan weer over. Ik heb Brotherhood samen met m'n broertje gezien en hij was erg onder de indruk. Mijn oudere broer wil hem zeker nog wat vaker lenen, m'n vader had na het zien van een voorstukje ook erg zin om deze te gaan kijken en een collega vond het werkelijk een prachtige film.

Heftige scenes waarin daadwerkelijk alles te zien is. Van rondvliegende ledematen tot aan brandende schedels. Dat, tesamen met het drama heeft een flinke impact op me gehad. Oorlog is vreselijk! Deze film benadrukt dat nog maar eens, en hoewel er iets meer inhoud op zijn plaats was geweest, geef ik het een dikke voldoende.

Prachtig in beeld gebrachte oorlogsfilm, met adembenemende actie en twee goede hoofdrollen. Jammer van het zo nu en dan wel erg melo-dramatische en over-sentimentele toontje en een paar matige tot slechte bijrollen. Desalniettemin een indrukwekkende prent.