Life of Brian (1979)

De beste Monty Python film! Een geniale kijk op het leven rond de tijd van Christus door de ogen van een paar gesjeesde gymnasiasten (de meeste Pythons hadden wel iets met klassieke talen en geschiedenis gedaan), die soms de Bijbel in een scheef perspectief zet, maar vaker nog de actualiteit, andere films (James Bond, SF) of gewoon de vreemde eigenschappen van het beest dat mens heet. En het verhaal loopt als een trein, de meeste sketches/scenes hebben echt een functie in het verhaal en daardoor is de film meer één geheel dan de andere films van de Pythons.

Ik ben zo'n fan van deze film dat ik veel scènes uit mijn hoofd ken. Herkijken is niet meer nodig...

Overigens: de soundtrack-LP/CD heeft een typische Python-twist - meer gesproken woord dan muziek! - en kan heel goed apart van de film beluisterd worden, als een soort hoorspel

-Wait till Biggus Dickus hears of this!

Life of Brian is nog net zo geniaal en hilarisch als ik in mijn gedachte had. Ik vond de herziening van The Holy Grail een tikje teleurstellend, maar dat geldt gelukkig niet bij deze film. Wat mij betreft het magnum opus van de Monty Python groep. De setting is geweldig, het absurde Jesus verhaal in een ander jasje is erg leuk bedacht en het aantal geslaagde grappen en dialogen is gigantisch.

Hoogtepunten zijn toch wel de steniging met de aanwezige vrouwen, de dialogen over Biggus Dickus, Pontus Pilate die een gevangene vrij wil laten en door zijn volk wordt uitgelachen, de dialogen over ''what dit the Romans ever do for us?'' en het slot met de kruisiging, inclusief de zelfmoordgroep en het Always look on the bright side nummer. Maar dan vergeet ik alsnog een hoop heerlijke momenten denk ik. Er zat maar 1 matig moment in en dat was de aanwezigheid van de aliens. Paste wat mij betreft totaal niet in deze film. Verder ook erg gelachen om de moeder van Brian en de al 18 jaar lang zwijgende kluizenaar. Lekker absurd en over de top.

De film liet me ieder geval anderhalf uur lang regelmatig lachen, iets wat maar weinig komedies voor elkaar krijgen. Monty Python is gewoon leuk. Ik kan niet echt 1 iemand benoemen die het leukste was, al let ik wel erg op John Cleese, omdat ik toch wel een liefhebber van zijn acteerwerk ben. Hij had in Life of Brian gelukkig een paar heerlijke momenten.

Life of Brian is absoluut een klassieker onder de komedies.

4,5* stonden en blijven staan.

'Apart from sanitation, medicine, education, wine, public order, irrigation, roads, fresh water system and public health, what have the Romans ever done for us?'

Als god gevoel voor humor heeft dan is Life of Brian het meest gedraaide disc in zijn of haar home entertainment system vermoed ik. En waarom niet, nergens wordt Jezus of god belachelijk gemaakt. Het is een parodie op de vele interpretaties en stromingen binnen de religie. Het houdt een spiegel voor ons en laat zien hoe belachelijk we wel niet zijn. Werkelijkheid is meestal grappiger dan dat we denken dat het is. Dat bewijst deze film wel op een ingenieuze manier.

Absurde humor van Monty Pyhton is clownesk, subtiel en ironisch. Nergens wordt het bijtend of sarcastisch. Het zijn de Engelsen en dan voornamelijk de leden van Het Vliegende Circus die het niveau van humor naar ongekende hoogtes tillen. Chapman, Cleese, Gilliam, Idle, Jones en Palin hebben met Life of Brian een unieke film gemaakt. Eentje die ons lang zal heugen en moeilijk zal worden overtroffen in zijn genre.

Sommige scènes, correctie, haast alle scènes zijn verbluffend grappig. Van de people's front of Judea tot de Judea's people front, de stenigings sketch, latijns grammaticaal stukje en vele vele meer. Het meest gedenkwaardige en alom bejubeld is toch wel het ijzersterke eind. Always Look on the Bright Side of Life is iconisch te noemen. Als het even tegenzit betrap ik mezelf erop dat ik het liedje zing dus therapeutisch heeft het ook zijn waarde. Niet dat mijn problemen oplost maar het tovert wel een glimlach op m'n gezicht. Hulde!

Hoe meer ge naar deze film kijkt hoe meer ge grappige, dolgekke, satirische en allusiemakende "insider"-jokes gaat vinden.

Nutteloos om er een paar hilarische, onweerstaanbare plezierige scènes uit te halen, er zijn er veel te veel.

Ook cinematografisch zit het snor.

Monthy-Pythom op zijn best.

Het is niet zozeer de religie op zich die bespot wordt in deze absurde komedie, maar de kuddementaliteit van de volgelingen. Hoewel hij geen profeet wil zijn, brengt Brian een zinnige boodschap: denk voor jezelf, wees geen meeloper. Een prachtige paradox is wanneer Brian tegen de menigte zegt: "You are all different", waarop één iemand reageert: "I'm not!"

Bij het herbekijken worden sommige grappen wat flauw: het zich verkleden als vrouw, het spraakgebrek van Pilatus. Dat wordt echter gecompenseerd als je subtielere grappen voor het eerst opmerkt. Terry Jones valt opzettelijk uit z'n rol wanneer hij Judith "that Welsh tart" noemt. Actrice Sue Jones is van Wales, maar in de eerste eeuw bestond die deelstaat nog niet. Het had "that Judean tart" moeten zijn.

Andere leuke momenten zijn wanneer John Cleese zich als een strenge schoolmeester opstelt. Het zinnetje "You're only making it worse for yourself" heeft hij waarschijnlijk geleend van een voormalige leraar. Nog zo'n anachronisme is wanneer ze aanschuiven bij het stempellokaal. De affiche is een parodie op die van King of Kings. Zo steken ze de draak met de Hollywoodiaanse, epische benadering van de Bijbel.

Eric Idle is de meest traditionele komiek van het gezelschap, iemand die het van pointes en grappige accenten moet hebben. Het liedje op het einde verkondigt de filosofie van de Pythons: het leven is een hoop ellende; je kunt er maar beter de humor van inzien. "Life's a laugh and death's a joke, it's true."

Brian wordt geboren in Bethlehem recht tegeover de stal waar Jezus net ter wereld is gekomen. 33 jaar later sluit Brian zich aan bij de People’s Front of Judea, een groep die zich weliswaar verzet tegen de Romeinen maar een nog grotere hekel heeft aan de “Judean People’s Front” en “Judean Popular People’s Front”. Nadat hij – met hulp uit onverwachte hoek – het paleis vol heeft geschilderd met een opruiende leus, weet hij uit handen van de Romeinen te blijven door zich voor te doen als een profeet. Zijn geïmproviseerde preek leidt er echter toe dat een kleine groep aanhangers hem slaafs volgt. Hoewel Brian zijn best doet om van ze af te komen, krijgt hij steeds meer aanhangers die steeds fanatieker worden en al zijn woorden en daden volledig verdraaien. Pas wanneer zijn moeder ingrijpt kan hij zich weer aansluiten bij de PFJ en doet hij mee aan een gijzelingsactie die totaal mislukt en leidt tot Brians arrestatie. Julius Caesar (met een spraakgebrek) verhoort hem en veroordeelt hem tot kruisiging.

“Life Of Brian” is de enige Python-film met een duidelijke structuur en het is hier ook duidelijk waar de satire op is gericht. Het is ironisch dat de Pythons de film veelvuldig openbaar moesten verdedigen tegen conservatieve Christenen die de film blasfemisch vonden. De Pythons verdedigden zich door te zeggen dat de film geen aanval is op De Bijbel of op Jezus Christus en terecht. Aan het einde van de openingsscène waarin De 3 Wijzen een bezoek brengen aan Brian zien we dat ze zich vergist hebben: ze nemen hun cadeaus mee en lopen richting een stal waar Jozef, Maria en Jezus [te herkennen aan de duidelijk zichtbare halo’s] zich bevinden. In de tweede scène staat Brian bij een groepje mensen dat luistert naar Jezus' Bergrede, maar omdat ze zo ver af staan kunnen ze zijn woorden niet goed verstaan. Er is dus niets mis met de boodschap van Jezus, maar we zien wel hoe zijn woorden vanaf het begin verkeerd zijn begrepen en zelfs zijn verdraaid.

“Life of Brian” zit vol hilarische momenten, zoals “The Stoning” – waar alleen maar bebaarde vrouwen aanwezig zijn – de ontmoeting met een kluizenaar wiens zwijggelofte Brian per ongeluk breekt en natuurlijk het klassieke einde waarin alle gekruisigden gezamenlijk “Always Look On The Bright Side Of Life” zingen. Ronduit absurd is het moment waarop Brian vlucht in een ruimteschip dat na een gevecht in de ruimte weer neerstort in Jeruzalem, maar dat absurdisme is juist zo typerend voor Monty Python dat je het op één of andere manier accepteert. De Pythons zouden hierna nog enkele films maken, waaronder “The Meaning Of Life” en “Eric The Viking”, maar “Life Of Brian” is hun meest geslaagde film.

In mijn ogen de beste film die Monty Python heeft uitgebracht. The Life of Brian zit vol met hilarische scenes die stuk voor stuk nog steeds worden gequote waar je ook komt. Dat is de kracht van Monty Python.

De humor is zo droog als het zand waar ze op lopen, en dit is iets waar je van moet houden. Als dit niet jouw soort humor is, dan gaat de film je waarschijnlijk erg snel vervelen. Dat is verder helemaal niet erg, dat is gewoon hoe humor werkt. Zelf ben ik een grote liefhebber van Monty Python, maar erger ik me mateloos aan Nederlandse acts als Jiskefet of Droog Brood.

Terug naar de film: Brian wordt geboren op dezelfde dag als Jezus en wordt in zijn leven aangezien als de mesias. Toen ik als kind deze uitleg hoorde van mijn vader werd ik meteen enthousiast over de film. Ik was ook niet teleurgesteld en de grappen gaan van simpele slapstick (de steniging) tot wat meer doordachte grappen (de menigte die Brian's symbool misinterpreteren van het kwijt raken van zijn schoen).

Niet dat de slapstick niet doordacht is, maar de humor in de laatste genoemde scene komt niet van een fysieke grap. Je moet door hebben dat ze hier een van de grootste problemen in de wereld (religieuze interpretatie) aan het licht brengen in een zeer simpele en leuke manier. Ze doen niemand kwetsen, maar ze laten zien hoe belachelijk het is om blind mensen te volgen zonder zelf na te denken, en hoe makkelijk dit mensen kan opsplitsen in meerdere groeperingen terwijl we allemaal hetzelfde zijn.

De film krijgt van mij makkelijk een 5 en is ook een van mijn favoriete komedies die ooit is gemaakt. In mijn ogen is het grootste probleem van deze film: het succes wat ze hebben gehad en de tijd die er overheen is gegaan. De shock is er vanaf, de grappen zijn zo vaak gequote dat je ze al kent voordat je de film ziet, en dit is zo een grote inspiratie geweest voor films en series die er na kwamen dat je vaak al een persiflage van het verhaal hebt gezien voordat je bij deze klassieker aankomt.

Een echte "Must Watch" voor iedere film liefhebber, en voor iedereen die houdt van een goede portie droge engelse humor. Ook zeker de moeite waard om meer dan 1 keer te zien.

"He's not the mesiah, he's a very naughty boy!"

De vergelijking is al gauw gemaakt tussen deze, en Monty Python and the Holy Grail. Wat maakt deze nou zo’n stuk beter.

De keizer, de karakters, de verhaallijn, de end-song. Eigenlijk gewoon teveel mooie dingen om op te noemen. De humor spreekt bij Life of Brian meer aan, waardoor er automatisch een hogere waardering uit volgt dan bij de Grail. Want dat is uiteraard wat de mannne van Monty Python willen, een lach op je gezicht brengen. Bij deze is dat gelukt.

Heerlijk hoe de keizer spreekt, en wanner Biggus arriveert. Wat een fantastische scenes. Zo heeft deze er meer.

Met recht een klassieker, naar mijn mening beter dan de Grail.

“He's not the Messiah. He's a very naughty boy!”

Leuk. Life of Brian is een prima satire over Jezus, de Romeinen en allerlei andere historische figuren, en het scherpe script en het sterke acteerwerk zorgen voor een aantal zeer grappige scènes. Niet alles werkt (Terry Jones is soms pijnlijk ongrappig), maar vooral de scènes rond Chapman en Idle zijn geweldig. Life of Brian is een film waar je er bij iedere herziening wel iets nieuws uit kan halen, en dat is de grootste kracht van deze Monty Python film.

Mijn complimenten gaan uit aan Mevrouw Incontinentia kontje en Dikkus Lullus! Wat een geweldige film! Ik kan me bijna niet voorstellen hoe goed de andere film moet zijn als deze al zo goed zijn.

Best wel een aangename kolderieke film. Nooit echt mee geweest met het gegeven van Monty Python, maar deze Life of Brian was erg amusant. Er wordt serieus de draak gestoken met Jesus, Joden en het christendom en dat mag ook wel eens.

Een aantal scènes zijn geweldig, te veel om op te noemen, maar Dikkus Lullus, de drie wijzen, de scène waarin wordt afgeboden, de hele kruisigingsscène, de scène met de zwijgzame ... en ga zo maar door. Hier en daar ook wat flauwtjes of minder goed zoals die aliens.

Het deuntje op het einde maakt het helemaal af. Fijn om gezien te hebben.

Derde Python.

Ik had gehoopt op een anderhalfuur durende aanslag op de lachspieren. Dat is helaas niet gelukt, en wat mij betreft is dit zelfs de zwakste Monty Python als ik hem naast The Meaning of Life en/of The Holy Grail leg. Dat deze een beter verhaal of betere boodschap kent maakt voor mij weinig verschil.

Ik heb eigenlijk gewoon niet zo veel kunnen lachen als dat ik vooraf had gehoopt. Waarschijnlijk had ik de verwachtingen gewoon te hoog opgeschroefd, maar tijdens het kijken naar The Meaning of Life lag ik echt dubbel. Hier kwam er af en toe een glimlachje naarvoren, maar dat was hem dan ook weer.

Wel heel herkenbaar als Python-film, maar een stuk minder absurd dan eerdergenoemde voorbeelden. Dat is ook waarschijnlijk de reden dat ik deze wat minder vind. Het absurde uit eerdergenoemde films maken voor mij echt verschil, dit was wat mij betreft nog iets te "normaal".

Visueel is het bij vlagen fantasierijk en groots, maar er zijn elementen aan de film die wat minder geslaagd zijn. Vooral de aankleding is nogal simpel, alsof een stel volwassenen nog even met elkaar de jeugd over wilde doen. Maar de sets hier en daar en zeker enkele sequenties tussendoor (Aliens) vallen nog op.

De boodschap komt soms wel goed door, vooral omdat de makers niet al te veel moeite hebben gedaan om deze subtiel door de film te verwerken. Daardoor voel je je soms toch wel een beetje schuldig op een gekke manier, maar uiteindelijk is het vooral luchtig vermaak waar ik me niet bepaald aan kan storen.

Het blijft enkele memorabele stukjes kennen, maar in het algemeen heb ik gewoon niet zo'n plezier met deze film gehad als bij andere Python-films. Ik mis toch een beetje iets absurds. Alhoewel deze film natuurlijk rare fratsen blijft kennen.

De films van Monthy Python blijven vooral in het geheugen hangen door enkele grappen die op feestjes of op café nog eens worden bovengehaald om grappig te zijn. En sommige van die grappen werken nog wel. Maar dat wil niet zeggen dat de hele film nu nog zo goed is.

Life of Brian kent wel wat goeie grappen, maar evengoed een hoop humor die ondertussen belegen is. Je kijkt vooral op een hoop goeie ideeën in een verouderd geheel. Vooruitstrevend, daar niet van. Een aparte humor waar veel komische films door beïnvloed werden. Maar als film is het soms wat minder na zoveel jaren.

Uitgangspunt is het leven van Brian dat parallel loopt met dat van Jezus. De insteek van Ben Hur eigenlijk, maar anders uitgewerkt. Dat zorgt voor een mooie kapstok om het geheel aan te hangen. Net als bij The Holy Grail trouwens, wat er voor zorgt dat de film geen clipshow wordt en het vergelijk met de betere tv-show van Monthy Python al meteen van toepassing is.

Maar hier en daar toch even gelachen, slecht is het niet. Er zit ook wat nostalgie mee tussen. De film wordt vooral gedragen door de 6 kernacteurs, aangevuld met enkele cameo's en figuranten. Ik wist dat George Harrison als belangrijke sponsor van deze film, ook een klein rolletje kreeg als waardering. Dus even zoeken en volgens mij ook gevonden. En bij het kijken naar de aftiteling zag ik helemaal op het einde de tip om de film 'La Notte' te zien. Nu was ik toch benieuwd waarom deze film werd getipt. Blijkbaar een verloren grap omdat La Notte in elk opzicht verschilt van Life of Brian. Tot daar de grap...

Matig.

The Holy Grail vind ik ietsje beter, hoewel deze meer een coherent geheel vormt en minder sketchachtig aanvoelt. Maar Monty Python is, voor mij althans, hit-or-miss. De absurditeit is even vaak grappig als niet-grappig. De creatieve zielen van het ensemble lijken mij ook iets meer hun ding te hebben kunnen doen met The Holy Grail.

2,5

Na The Holy Grail verder met de volgende van de heren Monty Python. The Grail viel me niet heel erg tegen en was best te doen. Maar het eerste woord dat me te binnen schiet na Life Of Brian is: oei!!!

Wat in positieve zin opvalt aan Life Of Brian is de verhaallijn die minder fragmentarisch is als in The Holy Grail. Andermaal wordt met alles de draak gestoken, ook niet gek, en wat verder opvalt zijn de grote decors en vele figuranten. Dan zijn er nog een paar aantal humoristische momenten die in mijn ogen slagen. De steniging is leuk, de toestand in de arena is grappig en vooral de ontkenning van Brian en omgekeerde logica van zijn volgers is kostelijk. Alles wat Brian doet, goed of verkeerd, wordt linksom of rechtsom aan het goddelijk of een wonder gelinkt.

Maar helaas is dat het voor mij. De ellende begint al met de oeverloos flauwe discussie over de man met de grote neus en de rel die daaruit ontstaat. Zoals vaker bij de heren van MP, zo'n 'grap' die al niet leuk is, maar vervolgens wel tenenkrommend lang uitgemolken wordt. Hetzelfde met de ex-leproos die aan het einde van de scene een leuke grap heeft met de aanklacht tegen 'de weldoener' die zijn melkkoe in die zin verpest heeft, toch duurt de opbouw met de leproos die blijft bedelen veel te lang en voegt niets toe. En zo gaat het eigenlijk maar door met momenten die in de basis al niet echt leuk zijn maar wel tot de max gerekt worden.

En dat is best jammer te noemen want er zitten werkelijk hele goed uitgedachte verwijzingen in, ze worden alleen veel te flauw gebracht. Maar goed, zoals ik al eerder zag in The Holy Grail hoort dit flauwe aspect bij een Monty Python product en is dit niet mijn soort humor.

In The Life of Brian neemt het team van Monty Python middels de geschiedenis van Brian heel respectloos religie, massahysterie en het politieke bedrijf op de hak. Geen wonder dus dat vanuit religieuze hoek bij de aankondiging van de film verontwaardigde geluiden opklonken en zelfs werd geprobeerd de film te verbieden. Vaak gebeurde dat overigens zonder dat men de film had bekeken. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk lukte het in 39 kerkelijke gemeenten om de vertoning van de film te verhinderen dan wel om de film pas vanaf 18 jaar toegankelijk te maken. In Ierland en Noorwegen was de film zelfs verboden. Dat verbod werd onmiddellijk marketingtechnisch uitgebuit met de slogan: “So funny, it was banned in Norway!"
De tweede film van Monty Python heeft in tegenstelling tot de eersteling 'Monty Python and the Holy Grail' een beter verhaal en voorziet het verhaal ook nog eens van een geweldig einde, dat de voorgaande film ontbeert. Het verhaal heeft een ludieke insteek. Het leven van Brian loopt parallel met het leven van Jezus en speelt zich af tegen een authentiek ogend decor dat Jeruzalem en omstreken voorstelt. Een film met veel personages. De meeste rollen worden ingevuld door de leden van Monty Python. Samen is het team goed voor de invulling van zo’n 40 personages.
Brian wordt in de stal naast die van Jezus van Nazareth geboren. Dat gegeven werkt door in zijn latere leven en zorgt voor veel ongemak als hij op een bepaald moment voor de Messias wordt aangezien en door talrijke volgelingen dag en nacht wordt belaagd. De verwarring en onaangename situaties die dat oplevert zijn absurd, hilarisch en super grappig en parodiëren met kracht de kitsch van oude bijbel- en historische films.
De film is sketchmatig van opzet maar dat valt niet heel erg op. Brian van Nazareth manifesteert zich als de over kapselende figuur onder wiens dramaturgische aanwezigheid zich allerhande spitsvondige en absurde losstaande gebeurtenissen afspelen. Hij vertegenwoordigt de vaste waarde waarnaar de handeling steeds terugkeert. Een filmisch ijkpunt zogezegd.
Schitterende scènes komen voorbij. Ongelooflijk komisch. En zo heerlijk absurd. Pontius Pilatus met een spraakgebrek veroorzaakt buikkrampen van het lachen. Of neem die scène waarin Brian zijn immense massa volgelingen toespreekt in een poging om de massa te ontmoedigen hem te volgen. You’re all Individuals!’ waarop de massa hem als één stem antwoord: ‘Yes, we’re all individuals’. Of die scène waarin…En die scène dat… Enzovoort. Het rijtje is eindeloos.
En onderwijl leert de kijker en passant de juiste schrijfwijze van de Latijnse term voor de frase ‘Romans Go Home’ (Romani ite domum). Behalve ontzettend grappig is de film ook nog eens ontzettend educatief.
Het was heerlijk!

Zojuist de film nog maar eens bekeken. Ik was toch vergeten hoe zouteloos, belegen en stomvervelend deze film is. Niet om aan te gluren. Alleen de scene what have the Romans ever done for us moest ik even om glimlachen. Ik ergerde me ook dood aan dat geschreeuw en gekrijs de hele tijd, geen zin werd normaal uitgesproken. Smaken verschillen zullen we maar zeggen. Eén punt voor het liedje.