The Aviator (2004)

Aanzienlijk beter dan Gangs of New York. Geweldig geregisseerd, en vooral het acteerwerk is smullen. Ook dat van DiCaprio, bij wie ik me inderdaad voor het eerst sinds '97 niet meer afvroeg wanneer die boot nou ging zinken.

Interessant beeld van het leven van Hughes. Een nadeel, iets dat ik wel met meer bio-pics heb, is dat er in redelijk grote stappen door het leven van Hughes wordt gelopen, waardoor het allemaal een beetje fragmentarisch aandoet, emotioneel deed het hierdoor niet zoveel met me.

Een krappe 4, voor nu.

prima film van Scorsese, die na het mindere Gangs of New York weer op zijn oude niveau is. het leven en de eigenaardigheden van Howard Hughes lenen zich prima voor een film. DiCaprio speelt hem aardig. hij scoort een krappe voldoende. het zijn vooral de vele goede bijrollen en cameo's die de acteerprestaties de moeite waard maken.

het is allemaal fraai in beeld gebracht en belangrijker, de film blijft boeiend ondanks de vrij lange speelduur. Ik wist vrij weinig van die Hughes en ik heb nog nooit een film van hem gezien, maar ik ben wel van plan dat te gaan doen (Scarface!).

Hoogtepunt van de film was de hoorzitting, waarin DiCaprio de rollen omdraait.

natuurlijk is 11 oscarnominaties zwaar overdreven, maar was er hier al iemand die de Acadamy Awards serieus neemt? kijk dan liever naar de films die goed scoren op het IFFR (waar ik zelf ook geen kaartjes voor heb helaas). dikke 3,5 sterren voor deze film.

Zo, dat was gisteravond een lange zit. Gelukkig wist The Aviator goed te boeien, want die bijna drie uur hakken er wel in. Het beste punt is de cast, met name hoofdrolspeler DiCaprio begint langzaam maar zeker echt zijn plek te vinden. Maar ook de bijrollen van Holm, Matt Ross en vooral Alan Alda zijn goede toevoegingen. Daarnaast ziet de film er uitstekend uit, de settings en special effects zijn alleraardigst verzorgd. Evenals de cinematografie en de score van Shore. Enkel jammer dat The Aviator ontzettend traag kan zijn en er hier en daar gewoon te lang over doet. Bepaalde segmenten gingen voor mijn gevoel iets te lang door en mede doordat je niet bepaald met de karakters meeleeft, kan de film soms even wat vastlopen. Maar gelukkig wist het overgrote gedeelte wel te boeien.

3,5 sterren.

Is geen echt noodzakelijke vereiste, maar maakt de film inderdaad wel een stuk makkelijker verteerbaar. Ik heb me in elk geval geen seconde verveeld, The Aviator vloog letterlijk voorbij. Schitterend geacteerd door het hele cast, virtuoos gefilmd en gemonteerd, en mateloos fascinerend. Misschien wat luchtiger dan wat we normaal gezien van Scorsese gewend zijn (alhoewel ook de tragische momenten niet worden geschuwd), maar op het vlak van puur entertainment scoort dit wel heel erg hoog.

4.5 sterren.

Eerst en vooral ben ik altijd al 'geprikkeld' geweest door de persoon Howard Hughes. Hij overleed in 1976 toen ik 18 was en er waren regelmatig verhalen en roddels over die excentrieke en wereldvreemde man, die zich de laatste jaren van zijn leven niet meer aan de buitenwereld toonde. Er werd zelfs verteld dat hij al jaren daarvoor overleden was, maar dat men dat verzweeg om zijn 'imperium' in stand te houden.

Dit is voor mij ook een van de beste vertolkingen die DiCaprio tot nu toe gespeeld heeft. Met een grote flair en een enorm groot inlevingsvermogen. Op een bepaald moment IS hij gewoon Hughes. Hij is het ook die het script voorgesteld heeft aan Scorsese en is daardoor ook dieper betrokken bij de film.

Cate Blanchet als Katherine Hepburn, John C. Reilly als Noah Dietrich, Kate Beckinsale als Ava Gardner en zeker niet te vergeten Alec Baldwin in de rol van Juan Trippe, zijn enkele van de acteurs die voor mij een fantastische prestatie neerzetten. Het straalt gewoon van hun acteerprestaties af dat ze het geweldig naar hun zin hadden.

Cinematografisch is deze prent een pareltje en met een gemotiveerde Martin Scorsese in de regisseursstoel kan het spektakel haast niet meer mislukken. Voor mij was dit de Oscar voor Beste Film waard, maar eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat ik Ray met Jamie Foxx nog niet gezien heb (deze zal bij mij ook hoog scoren, enkel en alleen al voor de muziek).

Dan zijn er voor mij ook de persoonlijke 'gevoelens'. Ik ben gek van oude films en dus ook de oude garde van acteurs. Die worden hier eens vanonder het 'stof' gehaald om te spelen in een film na hun dood. Niet alleen Hepburn, Gardner pesseren de revue, maar ook Errol Flynn, Jean Harlow en Cary Grant. Ik hou ook van de glamour en de glitter van de eerste helft van de 20ste eeuw, net zoals van de auto's en de kleding.

Kortom, ik ben geboren in 1956, maar ik moest toen eigenlijk al volwassen geweest zijn.

En slechts één keer op de klok gekeken, met de pauze om te ontdekken dat het eerste anderhalf uur er al op zat. 4,5 is nog geen 5 zeg je dan? Ik vond het einde nogal een beetje 'wazig'. Dit kon wel een beetje beter uitgewerkt worden en zeker voor wie de figuur Howard Hughes niet kent. En ik kan best begrijpen dat er verschillende personen zijn die deze film maar niets vinden, maar het zijn over het algemeen gezien redelijk 'jeugdige' bioscoopgangers. 'Ouderen' zullen hier zeer zeker beter hun draai in vinden.

Als de special edition van deze film op de markt komt, zal ik zeker één van de eersten zijn om deze aan te kopen.

Viel me toch een tikkeltje tegen.

Bij Scorsese kun je normaal gesproken minimaal op één ding rekenen en dat is een vlekkeloze regie, maar hier is dat toch wat minder. Het verhaal is interessant en er zitten genoeg verhaallijnen en wendingen in om te boeien, maar vanaf de eerste minuut is het al bijzonder rommelig en soms geforceerd opgezet en pas in de tweede helft wordt het verhaal wat coherenter.

Leonardo doet het erg goed en ook bepaalde bijrollen (in het bijzonder Alda en Beckinsale) zijn heerlijk. Mooie beelden ook. Blanchett vond ik minder omdat ze ten eerste totaal niet lijkt op Hepburn en ten tweede haar maniertjes, spraakwijze en loopbeweging veel te geforceerd probeert te imiteren.

Beetje teleurstellend dus, maar nog altijd veel beter dan de gemiddelde Hollywood-blockbuster. Krappe 3,5 dan maar.

Best aardig, ziet d'r erg mooi uit, DiCaprio zet weer een puike rol neer, maar het grote mankement aan de film is dat ie veel te lang duurt om constant de aandacht er bij te houden. Een half uur had makkelijk geschrapt kunnen worden.

Ik wil ook graag eens een film compleet afzeiken op deze site, daarom kies ik deze but film.

Ik heb echt nog nooit zo'n saaie film gezien als The Aviator. En ik heb echt honderden films al gezien. Jesus, wat was deze traag, saai, weinig onderhoudend, vervelend en stront vervelend. Echt, ik had beter nog mijn huiswerk ofzo kunnen gaan maken, daar had ik meer lol aan beleefd.

Er gebeurt werkelijk niets in deze film en daarbij heb ik het ook niet zo op DiCaprio. Hij speelt me te vaak zo'n slijmrol. Ik geef deze film dan ook 0,5 ster en ik bid dat ze nooit meer zo'n strontvervelende film maken die vooraf zo de hemel ingeprezen is. Hoe dit gedrocht Oscars heeft kunnen winnen, het is me een groot raadsel.

Weinig boeiende film, tot de laatste pakweg drie kwartier. Vooral de scenes in dat kleine hok waar DiCaprio redelijk door begint te slaan waren echt van heel hoog niveau. Een perfecte donkere sfeer, zoals die fase in zijn leven volledig vormgegeven werd. Het einde redde de film eigenlijk wel, want de eerste 2 uur waren vooral langdradig.

3* derhalve

Prima film. Soms spectaculair ( dat neerstorten van het vliegtuig en dan vooral de shots vanuit de instortende huizen). DiCaprio is heel aardig op dreef al mist de rol net wat relief om echt heel goed te zijn (al vermoed ik dat dat een scenario-ding is). Mooi gecaste bijrollen. De film voelt soms klassiek-hollywood-episch aan en dat is passend bij het onderwerp.

Paar kritiekpuntjes: De film is vaak wel hèèl erg gelikt van uiterlijk vaak, zeker voor Scorsese's doen. Iets ruwer en iets minder glimmend had soms best gemogen.En de film blijft uiteindelijk wat beschouwend, houdt mijn interesse wel vast, maar grijpt me nooit echt.

3.5*

Staat opvallend laag trouwens.Had het gemiddelde wel een paar tienden hoger verwacht.

Scorsese en Hughes gaan hand in hand

Het was slechts een kwestie van tijd eer levende legende Scorsese zich zou verdiepen in de glamoureuze, maar tegelijke ambiguë leefwereld van Hollywood. In 2004 was het dan eindelijk zover en Scorsese kon zijn ontegensprekelijke meesterschap andermaal laten botvieren, ditmaal op het fascinerende leven van Hollywoods grootste en meest bekende magnaat Howard Hughes.

Het genre van de biopic is Scorsese echter niet geheel onbekend (zie 'Raging Bull', 'Kundun' en in zekere zin ook 'The Last Temptation of Christ'), maar in 'The Aviator' maakt hij een belangrijke keuze die essentieel is voor de prent in zijn geheel en de finale indruk ervan. Scorsese kiest niet voor het conventionele stramien van de biopic, door de focus te leggen op het overgrote deel van Hughes' leven, maar kiest ervoor om slechts een deel van diens rijkgevulde leven te belichten. Hierdoor ontsnapt hij op simpele, doch slimme wijze aan de onderhand typische valkuil van het genre. Het resultaat is een vintage Scorsese van de puurste soort, één die angstwekkend dicht in de buurt komt van 's mans grote meesterwerken. Of, er simpelweg naast mag gaan staan, al ben ik daar nog niet geheel uit...

Waar het voor Scorsese in 'The Aviator' vooral om draait, zijn de psychologische drijfveren die schuilgaan achter de mens Hughes. In welke mate zijn flamboyante levensstijl invloed heeft gehad op zijn ambities en obsessies, op zijn drang naar perfectie en zijn angst voor falen.

The way of the future, zoals Hughes meermaals herhaalt na de eerste en ook enige testrit van zijn misschien wel meest ambitieuze project, namelijk de 'Hercules'. Hughes leeft niet in het heden, maar in de toekomst en dat zal hem uiteindelijk ook de das omdoen (maar daar kom ik later nog op terug). Alles moet sneller, efficiënter, groter en bovenal in levensecht geluid. Hughes mocht dan al een voor die periode ongezien bedrag besteed hebben aan zijn 'Hell's Angels', met de introductie van het geluid ziet hij een nieuwe bondgenoot in de weg naar persoonlijk en internationaal succes, en daar besteed hij maar al te graag het dubbele aan. Hughes toont echter niet alleen een ongezien perfectionisme voor de afronding van zijn films of voor de strakke rondingen van zijn vliegtuigen, maar eveneens voor de rondingen van iemand als Jane Russell.

Het motief voor deze manier van handelen en denken, gaat helemaal terug tot zijn kindertijd en is meteen ook het enige moment waarop Scorsese tijdelijk in de fout gaat. Scorsese vangt zijn prent namelijk aan als een freudiaans onderonsje tussen de jonge Hughes en zijn moeder, waar die laatste hem waarschuwt voor allerlei ziektes. Uiteraard is dit om de smetvrees, die Hughes later zal ontwikkelen, een onderbouwde motivering te geven, al was dat wat mij betreft helemaal niet nodig. Gelukkig blijft het bij deze ene keer en heeft Scorsese vervolgens genoeg tijd om tot de orde te komen. En die orde is dat Hughes' ambities uiteindelijk zo ver reiken, dat het onvermijdelijk zal leiden tot zijn ondergang. Onderweg vindt hij in Hepburn zijn ultieme levenspartner, al was het maar omdat Hepburn eveneens een persoon is die in twee werelden leeft. De overige, meer vluchtige relaties worden door Scorsese terecht afgehandeld als 'vluggertjes', aangezien ze slechts een kleine schakel vormen in de grote keten.

Één centraal personage en één belangrijk nevenpersonage, beide magistraal vertolkt door respectievelijk Dicaprio en Blanchett. Zowel voor Dicaprio als Blanchett zijn deze prestaties een bevestiging van hun ongebreidelde talent en een blijk dat we hier te maken hebben met twee grootheden in de huidige filmindustrie.

'The Aviator' is epische grandeur, een prent die met ongelofelijk veel bravoure en klasse in beeld wordt gebracht. Maar daarnaast eveneens wordt verfijnd door een bijzonder gracieuze mise-en-scene, een prachtig spel van belichting en overbelichting, én bijzonder meeslepende soundtrack van niemand minder dan Howard Shore. Bovendien hult Scorsese zijn prent in zulke authentieke kleuren, dat elk shot verdient om ingekaderd te worden.

Ten slotte: niet alleen het scharnierpunt, maar ook hét hoogtepunt van deze prent, is zondermeer de crash van Hughes in Beverly Hills. Een scene die nu reeds tot de analen van de filmgeschiedenis behoort en me enkel en alleen tot de volgende quotering kan brengen...

4.5*

Er zijn maar weinig regisseurs die het elke keer weer flikken om films te maken die ver boven het gemiddelde niveau uitstijgen. Martin Scorsese is er zo één, althans: voor mij dan. Alle films die ik van deze briljante man heb gezien zijn meesterwerken en ook The Aviator hoort daar na vanavond bij...

Voor het zien van deze film was ik een beetje bang voor een tegenvaller. Veel slechte reacties en een matige score op de site waren daarvan de boosdoeners, maar niets was minder waar. Scorese maakt met The Aviator een briljante film naar mijn mening. Alles lijkt te kloppen en ik heb zelfs het idee dat Scorsese met een aantal dingen de overtreffende trap bestijgd in vergelijking tot zijn eerdere werken.

Laat ik dan direct maar overgaan op één van de vele grote pluspunten van de film: het camerawerk. Echt niet te geloven hoe ze dit zo overweldigend voorelkaar hebben gekregen. Prachtig gewoon. De eerste rit als we Hughes volgen in het vliegtuig is gewoon briljant. Nu ik het woord briljant naar boven haal, moet ik direct aan de acteerprestatie van DiCaprio denken. Ik kan me helemaal voorstellen dat Scorsese ervoor heeft gekozen om een lange samenwerking aan te gaan met deze acteur, want hij hoort naar mijn mening bij de besten van de wereld en ook in deze film is Leonardo DiCaprio geweldig. John C. Reilly is sowieso een goed acteur en ik vond zijn (betrekkelijk) kleine rolletje ook erg leuk. Cate Blanchett was ik minder van gecharmeerd. Niet omdat ze het slecht deed, maar omdat ik me erg kon ergeren aan haar in deze film. Wat een verschrikkelijk mens zeg.

Golfbanen en grasvelden die door het krachtige kleurgebruik van Scorsese een betere uiting krijgen en je met bewondering er naar laten zien, ook dat bevat deze film. Velen zijn hierover gestruikeld, maar ik vond het prachtig. Het camerawerk, kleurgebruik, acteerprestaties en ook de verbluffende cinematografie zijn geweldig en ijzersterk in deze film. Vooral de keren dat Hughes een rit gaan maken in één van zijn vliegtuigen heb ik ervaren als enorme hoogtepunten in deze film. Kippenvel, elke keer weer. De prachtige beelden in combinatie met het supergeluid weten deze scenes onvergetelijk te maken. De eerste scene was dit zoals eerder genoemd, maar natuurlijk vooral de scene dat Hughes neerstort op een huizenblok in Beverly Hills en voor 70% verbrand. Adembenemd en een mijlpaal in de filmgeschiedenis deze scene.

Na deze gebeurtenis begint het pas echt voor Hughes en word het voor ons als kijker nog interessanter dan dat het al was. Het gevecht met een uitstekende Baldwin als ''bad motherfucker'' is super. Vooral mooi om te zien hoe Hughes als wrak uit zijn kamertje komt en zich weer naar bovenvecht. Een erg interessant iets aan de film zijn de dingen waar Hughes eigenlijk mee kampt. Smetvrees die op een gegeven moment dwangmatige handelingen beginnen te vereisen en de doofheid die hem teisterd. Vooral de smetvrees is vanaf het begin (de scene met zijn moeder) een belangrijk fundament voor de rest van de film.

Een winnaar van vijf oscars is deze film, en terecht! The Aviator overtuigd op alle gebieden en Scorsese lijkt van een andere planeet te komen. De speelduur is lang, maar net als bij bijvoorbeeld Casino is Scorsese de man die de volle speelduur weet vol te proppen met interessante en adembenemende scenes die mij als kijker de hele tijd geboeid naar het scherm lieten kijken. De sfeer die Scorsese weet te creëren is geweldig en Howard Shore bewijst een man te zijn aan wie je de score gerust kan toevertrouwen, want ook de muziek is geweldig verzorgd in deze film. Al met al dus een verassende film die erg ondergewaardeerd is op de site wat mij betreft. Wat een meesterwerk weer!

Tja, een tegenvaller deze film. De persoon Howard Hughes ken ik niet (in beelden), dus kan ik niet echt oordelen over de prestatie van DiCaprio. Degelijk, maar meer ook niet, volgens mij!

De hele ophef over Blanchett snap ik ècht niet! Ze irriteert me mateloos in deze film! Catherine Hepburn was een actrice die ik graag mag zien en Blanchett lijkt tótaal niet op haar. Ze typeert wel redelijk goed haar maniertjes, maar op een manier waarvan ik denk dat Blanchett tien keer 'Adam's Rib' heeft bekeken en daaruit wat Hepburnkaraktertrekjes heeft gedestilleerd.

Robert Paul had zo net zo goed Catherine Hepburn kunnen vertolken.....

Wel zeer goed spelend vind ik Alec Baldwin. Zeer overtuigend en goed gecast!

Deze film valt onder het genre "Drama", maar is in werkelijkheid ook een drama van een film. Na 30 minuten had ik het eigenlijk al helemaal gehad met deze film. Helaas moest ik daarna nog ruim 2 uur volhouden. Leonardo DiCaprio speelt normaal gesproken best goed in films maar in deze slaat hij de plank volledig mis. Vond de film zeer saai en langdradig, verder wist hij me geen moment te boeien. Zonde van de tijd.

Scorsese kiest opnieuw voor DiCaprio in dit bovengemiddelde drama. Een redelijke bio maar vooral langdradig. Leuk voor fans van Hughes.

Wat Scorcese vroeger bij deNiro deed. (regelmatig deNiro uitkiezen als acteur) doet ie nu kennelijk bij DiCaprio. Gangs of New York was ook al een goede en The Aviator is ook uitstekend en verteld het uitgebreide verhaal over het leven van de werkelijk bestaande Hughes. De film gaat in een tijdlijn waar Scorcese ook zo goed in is en de achtergronden zijn ook erg mooi der bij.

Opnieuw liet DiCaprio weer wat talent zien wat hij ook vrijwel kan. Ik vraag me altijd toch af hoe hij al zo jong een ongelofelijk talent werd.

Verder perfecte meeslepende sfeer en perfecte decors. Het verhaal was ook zeer boeiend en meeslepend. Het einde van de film deed me een beetje denken aan Raging Bull.

4,5*

De eerste keer van The Aviator was mijn niet echt bevallen, toch heb ik besloten hem nog een kans te geven.Dit keer was het niet echt anders dan de vorige keer.

Op de een of andere manier kon het verhaal mij niet echt boeien, dit in combinatie met het tempo van de film en de lange speelduur (wat naar mijn mening niet echt nodig was geweest) deed mijn interresse naarmate de film vorderde steeds verder inzakken.2 uur was wel genoeg geweest om het verhaal van Howard Hughes te vertellen, hoe bewogen zijn leven ook was.

Er zijn natuurlijk ook heel wat goede dingen over deze film te zeggen, zo was het acteerwerk van DiCaprio erg goed, de rest van de acteurs/actrices doen ook erg goed hun best.Dit had ik wel minder met Cate Blanchett als Katherine Hepburn, ik vond haar erg irritant in de film.Nu weet ik natuurlijk niet of ze in het echt zo was maar ik kreeg een beetje het gevoel dat ze aan overacting deed.
Ook het verhaal had zo z'n boeiende momenten, zo vond ik het maken van de film Hell's Angels zeer leuk om te zien, hoe lang ze daar mee bezig zijn geweest en ook met het wachten op wolken doet je al beseffen wat voor een raar persoon Hughes was.Ook vond ik de hoorzitting en de scène dat hij zich opsluit in zijn screenig room zeer boeiend, eveneens als de de momenten met de vliegtuigen.Het is alleen jammer dat de hele film niet zo blijft boeien. Scorsese weet daar naar mijn mening niet echt een goede balans in te vinden.De boeiende momenten wisselen af met saaie momenten.Ditzelfde heb ik ook met Gangs of New York.

De sfeer die in de film zit is wel erg lekker, dit word ook versterkt door de muziek die te horen is, wat je in veel films van Scorsese terugvind.Samen met het sterke acteer werk en het goede camera werk maken dit niet helemaal een flop voor mij, en wil ik hem best nog wel weer een kans geven.

3*, maar wel een hele krappe

Voor deze film was ik toch een beetje bang: 3 uur lang over een thema dat me weinig zegt. Onterecht zo bleek.

Saai of langdradig wordt het (bijna) nooit, Scorsese geeft er zijn draai aan met gevoel voor prachtig camerawerk en decors en laat ons de special effects ook niet vergeten bv als Hughes daar met het vliegtuig crasht tegen de huizen. Altijd valt er wel wat te zien en ook te beleven door kleine plottwists of de schitterende vertolking van DiCaprio. De rest van de bijrollen vond ik mager John C. Reilly en Cate Blanchett doen het degenlijk maar de rest was ondermaats voor een biografische drama.

Al bij al dus een meevaller vooraal door de hand van Scorsese maar zot van de luchtvaart zal ik ook ondanks deze film niet worden.


3,5*

Enigszins matige en langdradige film over het leven van een excentriekeling en pionier in de luchtvaart (aviaton), die zelfs na bijna drie uur kijken toch nog veel vragen bij me oproept. Enige lichtpuntjes zijn de scene in de rechtszaal, waarin Hughes op overtuigende manier de revanche inzet en de lichtelijk sarcastische humor gedurende de film. Onduidelijk bleef voor mij wat de aandoening van Hughes precies was; smetvrees, dwangmatige neuroses of gewoon van lotje? Waarom blijft hij ook in hemelsnaam al die zinnen op het laatst zeggen? Misschien zijn de vragen op deze antwoorden gedurende de film overduidelijk gebleken en heb ik ze simpelweg niet kunnen ontdekken, waarschijnlijk omdat ik me zat te vergapen aan de soms wat overamerikaanse doch prachtige beelden van de luchtvaart en zijn omgeving en hierdoor afgeleid werd van zijn psyche. Al met al aardig, maar zoals ik al zei sterk aan de lange kant.

Wat ik hierover moet zeggen, weet ik niet precies. Het eerste gedeelte van The Aviator vond ik erg leuk, en ik heb ook regelmatig moeten lachen (Hughes die zijn eten niet meer naar binnen krijgt, nadat iemand een van zijn erwten heeft gegeten; de scène bij de schoonouders); helaas zwakte mijn aandacht, ook dankzij de de lange speelduur, toch een beetje af naarmate de film vorderde. Dat neemt overigens niet weg dat The Aviator erg interessant bleef om naar te kijken, wat er misschien ook voor zorgde dat het eind wel érg abrupt kwam. Alsof iemand na bijna drie uur dacht: oké, nu is het wel genoeg geweest - en vervolgens de stekker uit mijn dvd-speler trok. Jammer, want nu is The Aviator een film die zomaar ergens begint en zomaar ergens eindigt - maar wel met een sterk middenstuk.

3,5*

Een film die bij mij 2.5 uur heeft geduurd, en dat is best lang.

Hoewel, deze film bleef wel boeiend wat die man allemaal doormaakt, dus het was het wel waard om uit te kijken.

De visuele effecten waren perfect. De Special Effects (vliegende vliegtuigen en dergelijke) waren zeer perfect gemaakt, en geen "neppe" effecten (wat je in veel TV series of goedkope Nederlandse films ziet), want neppe effecten kan wat ergeren voor mensen die films maken als mij.

Je moet er maar van houden om deze film te kijken. En ik kan goed begrijpen dat deze film heel lang duurt, want er kan bijn geen einde komen met zo'n script.

goeie ril van leonardo dicrapio,ook van cate blanchett ,maar zij is ook een prima actrice ,mooi verhaal ,mooie beelden !!!

Bekwame biopic die wel erg lang duurt. Op een gegeven moment weet je het wel dat Howard Hughes aan smetvrees leed. Aan de andere kant is zijn levensverhaal de moeite waard om te volgen. Hughes is een intrigrerend en bijzonder persoon die baanbrekende dingen voor elkaar kreeg en mede door een mooie cinematografie geef ik het een ruime voldoende. Die twee vliegtuigcrashes waren trouwens spannend en tof in beeld gebracht!

Boeiende film vanaf begin tot eind..

Een goede stijl en mooi decor. Echt van vroeger, prachtig contrast.

Het acteer werk is heel aardig te noemen en ik sta helemaal te kijken van het script, want die was wel heel goed.

Wat een verhaal zeg,je moet het wel goed volgen wil je beetje de bijzaken kunnen bijhouden. Maar wel realistisch gehouden. Je gaat echt mee met de personages vooral die van Howard Hughes. Zijn ambities en emoties voel ik heel sterk.

De scores zijn heel mooi, prachtig muziek echt geweldig. Het is gewoon anders dan normaal, lekker ouderwets hou daar wel van. Howard Shore is weer geslaagd met deze film

Heb hem in Blu Ray gezien en dat was een hele intense ervaring.

Bijzonder aan deze film is het kleurgebruik: Scorsese wilde het gevoel van de tweekleuren-Technicolorfilms uit de jaren dertig en veertig oproepen, en met behulp van CGI-technieken veranderde hij de groene kleuren in blauw.

Het camera werk is voor mij gevoel gewoon een voldoende. Lekker rustig gehouden en af en toe wel goede cinematografie.

Zeer sfeervolle film, maar soms moeilijk om alles bij te houden.

Kon misschien nog wel wat korter en wat compacter. Maar het is de moeite waard, bravo.

Een bij vlagen boeiende film dit en dat is grotendeels te danken aan Di Caprio, die sterk speelt. Scorsese maakt in zijn laatste films graag gebruik van hem en zo ook hier dus. Hughes wordt goed vertolkt dus en is een boeiend personage, die veel meemaakt in zijn leven en misschien nog wel meer voor elkaar kreeg.

De regie is erg verzorgd en ook het tijdsbeeld is goed uitgewerkt. Ondanks dit gegeven is de film lang niet de hele speelduur boeiend. Vooral het eerste gedeelte viel me wat tegen. het laatste gedeelte en zeker het laatste half uur is meer dan goed. De bijrollen in de film waren redelijk. Beckinsdale was wel goed, Blanchett en Reilly heb ik beiden in diverse andere films sterker gezien, al speelden ze ook niet heel slecht.

Uiteindelijk scoort de film toch nog makkelijk een voldoende. De film neigt zelfs nog naar een hogere score, maar zeker doordat het eerste gedeelte een stukje minder was zit dat er vooralsnog niet in.

3,0*

Mooie film over een man die ten onder gaat aan zijn fobieën en het niet weten wanneer te stoppen.

Ik ga wel akkoord met het vaak vernoemde nadeel dat de prent wat te lang is om altijd boeiend te blijven. Daarbij zijn nog nadelen dat de CGI van de vliegtuigen bij momenten wel zwak is en de tegenvallende acteerprestaties van (de imo altijd zeikerige) Baldwin en een erg vlak spelende Beckinsale.

Dit staat in groot contrast met de twee sterren van de film: Di Caprio steelt natuurlijk de show (vooral in zijn privé cinemazaal gedurende zijn donkere periode), al hoeft Blanchett zeker niet onder te doen. Ze hebben hun respectievelijke Academy Award nominatie en effectieve winst meer dan verdiend. Ook een leuke cameo van de geweldige Frances Conroy als Mrs. Hepburn.

Verder alleen maar positieve elementen: goed script met af en toe een geslaagd tikje humor, goede regie, geweldige sfeer,... Waar het middenstuk van de film wat stilvalt, maakt het laatste halfuur veel goed.

Nu niet om te zeggen een meesterwerk, maar een verdiende 4,0*.

Giant breasts full of milk. I want clouds, damn it

Nu dan eindelijk toch gezien. Ik en lange speelduurfilms dat werkt meestal niet, die schuif ik veel te ver voor mij uit maar nu in de vakantie is de ideale gelegenheid om zo'n long time feature eens op te zetten. De grootste troef van The Aviator is natuurlijk DiCaprio, wat staat hij hier toch geweldig te acteren. Ik werd er haast eng van. Enorm goede performance. Bovendien vind ik het acteerwerk hier enorm hoog liggen (ook van Blanchett, Reilly en Beckinsale). Waarvan die laatste er weer hartstikke heerlijk uitziet. Vooral dit soort vintage films komen haar looks enorm tot haar recht. Ze heeft een hele klassieke gezichtsconstructie, misschien Pearl Harbour maar weer eens opzetten. Dit soort films zijn meestal niet voor mij gemaakt van die (semi-)biografische speelfilms, iets te veel diepen en dalen. Dat is hier ook het geval maar door het acteerwerk van DiCaprio is dat helemaal niet erg.

De eerste helft kent vooral wat dalen, op momenten wordt het een beetje saai maar gelukkig duren die dalen niet al te lang. Die tijd wordt wel goed benut om te schetsen wat voor persoon Hughes nou eigenlijk is. De tweede helft is wat intenser, een hoger tempo en zakt niet zo snel meer in. De personages zijn helaas wel iets te vlak, alleen het personage van Blanchett en Beckinsale vond ik echt een 'ziel' hebben. Een fijne kennismaking met Hughes en ik ga die flick met Russel toch maar eens kijken denk ik .

Ik had deze al een poosje liggen en heb hem gisteren dan eindelijk eens gekeken.

Allereerst moet gezegd worden dat de acteerprestaties in deze film uitmuntend zijn. Vooral Dicaprio bevestigd voor mij opnieuw dat hij toch wel wat in zijn mars heeft.
De regie van Scorcese is zoals altijd weer erg sterk. Niet voor niets één van mijn favoriete regisseurs. Hoe hij elke tijdsperiode de kleuren van films van die bepaalde periode gebruikt, vind ik echt briljant. Het geeft het verhaal weer wat meer realisme mee. Het verhaal wat overigens erg interessant is. Howard Hughes die zijn dromen hoe dan ook waar wil maken.

Minpunt voor mij bij deze film is dat het ondanks de lange speelduur allemaal in een erg hoog tempo verteld wordt waar het bij sommige momenten wel langer stil had mogen staan van mij.

Ik geef hem 4 sterren

Een van Scorsese's zwakste films. Vooral omdat DiCaprio volledig miscast in de complexe rol van Howard Hughes. DiCapio's acteertalent is doodgewoon niet toereikend genoeg voor zo'n ingewikkelde rol. Daar heb je een Sean Penn of Daniel Day-Lewis voor nodig. De enigen die de film nog een beetje overeind houden zijn Cate Blanchett (Hepburn), Kate Beckinsale (Gardner) en Alan Alda (senator), maar die hebben alle drie kleine rolletjes in dit ellenlange verhaal, waarin nauwelijks iets interessants gebeurd en erg oppervlakkig geacteerd wordt. Film pakt je op geen enkel moment. Gezien het turbulente en zonderlinge leven van Hughes had deze film veel beter kunnen en moeten zijn. Jammer.

Toen ik de verhaallijn van deze film las, moest ik toch even gapen. Maar de film zelf, was goed. Het karakter van Howard Hughes, gecombineerd met zijn smetvrees, was al interessant om naar te kijken. En dan zit er ook nog een gevarieerde verhaallijn bij. Leonardo DiCaprio speelde ongelofelijk goed. Ik had echt het gevoel dat ik naar Howard Hughes zat te kijken, in plaats van naar DiCaprio. Deze film zwakt in spanning nergens af en heeft een goed einde. Het einde heeft iets triests (al kan ik niet uitleggen waar dat vandaan komt), en toch ook iets triomfantelijks. Een film die ik zeker nog eens een keer wil kijken.