Brasserie Valentijn (2016)

Toch echt wel een bijna letterlijke remake van het Belgische Brasserie Romantiek.

Voor beide versies geld als grootste probleem dat het allemaal zo onrealistisch/onecht oogt.

Al die verhaallijnen met soms bizarre personage's... en dat alles op één avond in een klein restaurant.....Iets te geforceerd en gekunsteld allemaal.

Hoe sympathiek het concept hier ook is: voor een romantische komedie geld dat het wel enigszins authentiek moet zijn, je moet er in geloven, en dat is hier net niet het geval.

In de bijrollen word er goed geacteerd(Heijmans/Van Bennekom), maar de centrale rollen van Verbaan en Weeber hadden, zoals in het orgineel, toch echt ingevuld moeten worden door betere acteurs die tien jaar ouder zijn.

Kijkt al met al goed weg, zonder dat de verveling toeslaat, maar het gevoel dat je naar een echte kwaliteitsfilm zit te kijken krijg je nooit.

Pff.

Op afstand de sufste film die ik de afgelopen jaren gezien heb, struikelend van het ene cliche naar het andere. En slaapverwekkend ook, het gaat al mis in de eerste paar minuten van het begin - dat maar niet op gang lijkt te willen komen. Georgina die flessen recht staat te zetten, en daar staan dan de begintitels op... Pff, je zou van minder in slaap vallen. Een noodgreep om het dunne verhaal een paar minuten op te rekken? En dan de overdreven, onwereldlijk vreemde personen en situaties, net te raar maar niet genoeg om een leuk rariteitenkabinet te worden. Misschien dat het een dag van het jaar werkt voor de echt volslagen kritiekloze valentijnsaanhangers, maar de rest van het jaar absoluut niet. Georgina vind ik altijd grappig eigenlijk, en het rolletje van Simone van Bennekom vond ik ook wel wat hebben, maar daar blijft het ook wel zo'n beetje bij.

Misser van Vogel, en ondanks de behoorlijke overeenkomst met Hartenstraat vind ik deze toch echt stukken minder. Volgende keer maar even iets meer pit in het script steken.

Nederlandse valentijnsfilm die redelijk geslaagd is. Verhaal is, zoals hoort bij dit soort films, flinterdun. Wat positief opvalt is de vormgeving, zowel van de set als de begin- en aftiteling. Gevloek is niet op alle plaatsen nodig in de film, dat haalt de sfeer omlaag. Op sommige punten had de film wat vlotter mogen zijn.

Ergens is nog wel te zien dat hier met een zekere liefde en visie aan is gewerkt in de decors en aankleding en vooral ook beelden van de stad die overduidelijk nep zijn maar wel zo bedoeld zijn, als in een filmsprookje. Alleen werkt het niet. Het is te nep om echt in mee te gaan, anders dan een Amelie (waar men weleens naar linkt in recensies) die nog wel in de realiteit is geplaatst. In deze Brasserie Valentijn lukt het me echter niet me in te verliezen daardoor. Maar ook omdat het verder een barslechte film is. De acteurs gaan nergens leven, er is geen enkel sprankje te vinden van romantiek of chemie en eigenlijk is het allemaal volstrekt oninteressant. 1,0*.

Matige film over een volgeboekt restaurant met de naam Valentijn op Valentijnsdag. Ondanks dat deze film zich tijdens één avond en op één locatie afspeelt, komt het toch wat fragmentarisch over. De verschillende verhaallijntjes hebben weinig om het lijf en weten niet echt te boeien. Niet alleen de opzet heeft veel weg van een toneelstuk, maar het decor ook. Het geeft de film een wat kunstmatige sfeer mee.

Sanne Vogel trapt in elke valkuil van het genre in haar opvolger van het succesvolle Hartenstraat en zadelt ons op met een allegaartje aan standaardpersonages en zo’n beetje elk cliché waaraan iedere Valentijnsdagcynicus zich groen en geel dient te ergeren. Valentijn [Georgina Verbaan] wordt op Valentijnsdag in haar eigen brasserie opgeschrikt door Frank [Egbert Jan Weeber], de ex die haar 12 jaar geleden dumpte en haar nu uit het niets uitnodigt om met hem naar Buenos Aires te gaan om hun oude droom in vervulling te laten gaan. Ober Lesley [Maarten Heijmans] flirt met Mia [Simone van Bennekom] die om niet nader te verklaren redenen de martelaar komt uithangen door op Valentijnsdag in haar ééntje uit eten te gaan. Roos [Lies Visschedijk] is de verveelde echtgenote die wraak neemt op haar echtgenoot en workaholic [Mark Rietman] enz. enz. Alsof het nog niet erg genoeg is dat Vogel medeverantwoordelijk is voor het afschuwelijke scenario, regisseert ze deze absolute onzin zonder enige ironie of subtiliteit waardoor het bijna lachwekkend wordt. Roeland Fernhout is goed als Valentijns alcoholistische broer en chef-kok (zucht!) maar ook hij had beter moeten weten. Een verschrikking.

Amusante film over relaties op 14 februari. Sterk spel van Rietman, Visschedijk en Deddes. Fernhout en Verbaan acteren soepeltjes en de oude Tom Jansen heeft er zichtbaar zin in... kurk, ober ik proef kurk. De tijdlijn vervaagt af en toe en dat maakt de film interessant ( een brommer uit de 70's, een taxi uit de 60's en de volvo van het nu). Kijkt makkelijk weg.

Relatief onbenullige romantische komedie vanuit eigen bodem, waarin een hoop personages in een restaurant samenkomen voor de liefdesperiode. Regisseuse Sanne Vogel neemt behoorlijk wat hooi op de vork door een aanzienlijke hoeveelheid aan variatie te vermengen in een beperkte duur, maar brengt het gelukkig vlot naar voren. Helaas struikelt het scenario van Judith Goudsmit en Vogel over houterige dialogen, waardoor een hoop castleden zeer matig voor de dag komen. Maarten Heijmans, Roeland Fernhout en Simone van Bennekom zijn de enige die op deze manier met voldoendes weglopen, de overige leden dirigeren hun emoties ondermaats. Geregeld brengt Brasserie Valentijn daardoor een onbedoeld ongemak naar boven die de volledige speelduur aanhoudt. De regie had daarnaast wat kleurrijker en energieker gemogen, want de presentatie blijft in dit geval erg klassiek. Niet onaardig voor een keer, maar het bevestigt het negatieve beeld van Nederlandse cinema.