Brasserie Valentijn (2016)

Sanne Vogel trapt in elke valkuil van het genre in haar opvolger van het succesvolle Hartenstraat en zadelt ons op met een allegaartje aan standaardpersonages en zo’n beetje elk cliché waaraan iedere Valentijnsdagcynicus zich groen en geel dient te ergeren. Valentijn [Georgina Verbaan] wordt op Valentijnsdag in haar eigen brasserie opgeschrikt door Frank [Egbert Jan Weeber], de ex die haar 12 jaar geleden dumpte en haar nu uit het niets uitnodigt om met hem naar Buenos Aires te gaan om hun oude droom in vervulling te laten gaan. Ober Lesley [Maarten Heijmans] flirt met Mia [Simone van Bennekom] die om niet nader te verklaren redenen de martelaar komt uithangen door op Valentijnsdag in haar ééntje uit eten te gaan. Roos [Lies Visschedijk] is de verveelde echtgenote die wraak neemt op haar echtgenoot en workaholic [Mark Rietman] enz. enz. Alsof het nog niet erg genoeg is dat Vogel medeverantwoordelijk is voor het afschuwelijke scenario, regisseert ze deze absolute onzin zonder enige ironie of subtiliteit waardoor het bijna lachwekkend wordt. Roeland Fernhout is goed als Valentijns alcoholistische broer en chef-kok (zucht!) maar ook hij had beter moeten weten. Een verschrikking.

trailer lijkt op een aflevering van First Dates.

Amusante film over relaties op 14 februari. Sterk spel van Rietman, Visschedijk en Deddes. Fernhout en Verbaan acteren soepeltjes en de oude Tom Jansen heeft er zichtbaar zin in... kurk, ober ik proef kurk. De tijdlijn vervaagt af en toe en dat maakt de film interessant ( een brommer uit de 70's, een taxi uit de 60's en de volvo van het nu). Kijkt makkelijk weg.

Relatief onbenullige romantische komedie vanuit eigen bodem, waarin een hoop personages in een restaurant samenkomen voor de liefdesperiode. Regisseuse Sanne Vogel neemt behoorlijk wat hooi op de vork door een aanzienlijke hoeveelheid aan variatie te vermengen in een beperkte duur, maar brengt het gelukkig vlot naar voren. Helaas struikelt het scenario van Judith Goudsmit en Vogel over houterige dialogen, waardoor een hoop castleden zeer matig voor de dag komen. Maarten Heijmans, Roeland Fernhout en Simone van Bennekom zijn de enige die op deze manier met voldoendes weglopen, de overige leden dirigeren hun emoties ondermaats. Geregeld brengt Brasserie Valentijn daardoor een onbedoeld ongemak naar boven die de volledige speelduur aanhoudt. De regie had daarnaast wat kleurrijker en energieker gemogen, want de presentatie blijft in dit geval erg klassiek. Niet onaardig voor een keer, maar het bevestigt het negatieve beeld van Nederlandse cinema.