Série Noire (1979)

Patrick Dewaere is (zoals altijd) erg goed, helaas kon ik de film niet helemaal volgen vanwege het ontbreken van ondertitels. Jammer, maar het zag er zeker interessant uit!

3*

Schitterende film die helemaal wordt gedragen door de vertolking van Patrick Dewaere. Wat deze man in deze film laat zien heeft me helemaal weggeblazen. Ik moet dringend op zoek naar nog meer films met hem!

Deze film is als een soort tragisch sprookje over een man die probeert zijn leven te beteren, maar door zijn neurotische handelingen en compulsieve leugens nog meer de dieperik ingaat. Doordat een meisje van zeventien interesse in hem krijgt verliest hij alle zin van realiteit.

Zelden zo"n doorleefde vertolking gezien van een acteur en wat is Frankrijk hieraan toch een prachtige acteur verloren, want in 1982 pleegde hij zelfmoord.

Een echte aanrader!!

De meest deprimerende en grauwste films zijn in de jaren 70 gemaakt, dat blijkt maar weer eens.

Erg bizarre film dit, met enkel vreemde personages en een uitermate naargeestige sfeer.

Patrick Dewaere gaat met zijn rol alle kanten op. Een van de impulsiefste en meest neurotische types die ik zo'n beetje op film gezien heb. Wat een tragisch figuur.

Je zou wellicht makkelijk kunnen spreken van overacting, maar je kunt misschien maar beter aannemen dat zulke psychiatrische gevallen bestaan. Ik probeerde me er niet te veel aan te storen.

Dat Dewaere's leven zelf ook nogal tragisch is geweest maakt het extra wrang om naar te kijken.

In de herziening! met dank aan de budgetprijs-uitgave op DVD!

Patrick Dewaere op z'n meest manisch als man die het nooit verder schopte dan huis-aan-huis-verkoper en lijkt te worden achtervolgd door pech en rampspoed.

17-jarig meisje lijkt de sleutel naar beter leven.

Film Noir verplaatst naar Frankrijk anno 1979 in bizarre mengeling van ultieme troosteloosheid, manie en zwarte humor.

Dat zowel Dewaere (suicide) en Trintignant (moord) vroegtijdig om het leven kwamen geeft de film een nog bitterder nasmaak.

Meesterwerkje!

Schizonoïde noemt Poupart het zelf ergens onderweg, al houdt ie standvastig vol dat ie een pechvogel is. Beide dekken de lading wel zo ongeveer. Het levert in ieder geval een fascinerend portret op van een theatraal, flamboyant en zielig figuur, geweldig vertolkt door Patrick Dewaere. Het type sukkelaar dat via een gemoltoneerde duster de ellende wordt ingetrokken. Je ziet het aankomen, wat rest is hoe de arme Poupart ermee omgaat.

Scènes te over waarin hij in zichzelf fantaserend van het ene op het andere moment overgaat van bedeesd tot in razernij en onmacht. En anders is er nog wel zijn omgeving die hem radeloos achterlaat en tot waanzin drijft. Het is nogal druk in Poupart's hoofd. Soms vermoeiend, maar vaak grappig en treurig tegelijkertijd. Vooral zijn ontmoetingen met de zwijgzame Mona die alsmaar wegloopt zijn de moeite steeds meer waard.

Donker komisch en tragisch van karakter dus, benadrukt door grauwe kleuren, vreselijke muziek en deplorabele decors. Zelfs als ie het eens op orde heeft, is er weer de zucht naar iets beters, dat hem over het randje duwt. Film heeft wel wat te lijden onder ritme, ergens onderweg blijft het een beetje hangen, maar het herpakt zich als het plan en de gevolgen aan bod komen. In de afloop zit alles wat deze markante man kleurt.

Wie anders dan Patrick Dewaere zou een dergelijk onevenwichtig, complex personage hebben kunnen uitbeelden en dit op een manier waarbij nagenoeg iedere scene een merkwaardig kijkstuk vormt.

Tussen de opening en het slot, waarbij telkens het verwarde brein van het hoofdpersonage de toekomst eerder speels bekijkt, is het een festival-Dewaere.

Gezien de tragische levensloop van de protagonisten Patrick Dewaere en Marie Trintignant met een enigszins bezwaard gemoed aan deze film begonnen. Dat werd er gaandeweg niet beter op, want het is een inktzwart verhaal over een verzameling neuroten, die op geen enkele manier met elkaar en/of met hun problemen kunnen omgaan. Hoewel er uitstekend geacteerd werd, zeker door Dewaere en Boyer, begon de inhoud van de film mij steeds meer tegen te staan. Is wat mij betreft niet voor herziening vatbaar.

Wel een lekkere vage film met een nogal dubieus verhaal, maar met een geweldige Patrick Dewaere in de hoofdrol. Zonder hem weet ik niet of ik het zo'n goede film gevonden had. Het verhaal rammelt in ieder geval aan alle kanten. Maar de sfeer is heerlijk Frans. Mooie auto's waar niet al te zuinig mee omgegaan wordt en een hoop geschreeuw.

Neuroot, sociopaat, fantast, leugenaar en psychopaat ... Poupard heeft zo'n beetje alle mentale kwalen die je je maar kan indenken. Zeg maar gerust : "goed voor het gekkenhuis". Als je één film moet zien waar Dewaere tot het uiterste gaat in acteren, dan moet het wel deze zijn.

Serie Noire is een psychologische noir zou je kunnen zeggen, over een man die door zijn labiele persoonlijkheid weinig perspectief in het leven heeft, en zich laat verleiden door een hopeloze daad met grote gevolgen. De eindscène toont aan hoe weinig grip hij nog heeft op de realiteit.

Ik maakte die afweging tijdens het kijken ook, maar vond het op sommige momenten echt wel overacting op het randje van storend. En zo'n mensen kom je liever in het echt niet tegen... Springt voldoende in de kijker maar teveel de "grote Dewaere one-man-show" waardoor andere personages op de achtergrond geduwd worden.