The Final Cut (2004)

Ik verwacht een uitgebreid verslag eigenlijk.....

Coming soon.....

Ben net thuis en het is werkelijk de beste film die ik ooit gezien heb, misschien ook door alles eromheen maar het is een nummer 1 en echt 5*!! binnenkort meer ik ga nu ff slapen ben kapot!

Ok, ik ga proberen een zoveel mogelijk spoilervrij review te schrijven.

De regisseur hield bij de laatste voorstelling van deze film een korte toespraak en vertelde dat hij de film afgelopen zaterdag pas af had gemaakt (dus maar 4 dagen voor de premiere). De score zit er ondertussen ook al achter, dus waarschijnlijk komt deze versie van de film ook in de bioscoop.

Maar goed, de film zelf. Ik heb de film 4x gezien en elke keer dat ik hem zag werd ie beter en beter.

Cutters Code:
I. A cutter cannot sell or give away a Zoe footage.
II. A cutter cannot have a Zoe Implant.
III. A cutter cannot mix Zoe footage from different lives for a rememory.

Het verhaal lijkt zich in de verre toekomst af te spelen, maar das niet waar. Het verhaal speelt zich meer af in deze tijd, alleen is de toekomstige technologie naar het heden gehaald.
In het begin van de film krijgen we te zien wat Alan voor werk doet en wat voor persoon hij nu eigenlijk is...
Bij de eerste remory die we te zien krijgen is al meteen bekend wat voor Cutter Alan is. Iemand die een smerige chips zo mag cutten/editen, dat het net is alsof deze persoon een goed leven heeft geleid.
Nu krijgt Alan een opdracht van Charles Bannister, een advocaat van Eye-tech, de maatschappij die de cips levert. Een ex-cutter Fletcher, gespeeld door Jim Caviezel, wil deze chip hebben omdat die hem kan helpen bij zijn proces tegen de eye-tech company.
Alan bekijkt de chip van Bannister zodra hij deze in hanen krijgt en komt een beeld tegen die hem doet denken aan een gebeurtenis uit zijn jeugd. Deze gebeurtenis achtervolgd hem al zijn leven lang en heeft hem gemaakt zoals ie nu is.
De persoon die Alan op de chip tegengekomen is moet en zal hij vinden, omdat Alan dan zijn schuldgevoelens kwijt kan raken. In een aantal flashbacks krijgen we te zien dat Alan vroeger samen met een speelkameraadje over een balk ging lopen boven een grote kuil. Alan loopt eroverheen en haalt het einde. Louis, zijn kameraadje, probeert hetzelfde, maar haalt het einde niet en valt in de diepe kuil.
In de flashback zien we de gebeurtenis zoals Alan zich die kan herinneren. In deze flashbacks gaat Louis dood en Alan denkt dus dat hij Louis heeft vermoord. Want uit zijn geheugen blijkt ook niet dat ie probeerde te helpen, maar juist heeft staan toekijken hoe alles fout ging.
Alan komt er via de chip van Bannister achter wie deze man is, die ondertussen overleden blijkt te zijn. Nu wil Alan erachter komen of Louis een chip ingeplant had, zodat Alan kon zien wat er nu precies gebeurd is vroeger. Om erachter te komen of Louis een chip had moet hij naar Eye-tech om in het archief te zoeken.
Hij komt erachter dat Louis nooit een chip heeft gehad en kan waarschijnlijk nooit achterhalen wat er nu precies gebeurd is. MAAR Alan kijkt nog eens in de doos en komt ineens zijn eigen naam tegen. Alan heeft een implant en dat is tegen alle regels in, volgens de cutters code! wat nu?!

Vanaf nu kan ik helaas niet meer spoilervrij schrijven...
er is een bedrijf dat tegen Zoe implats is en hebben dmv tatoeages een manier gevonden om de chips te vernietigen. De tatoes bevatten elektornische bestanden die de chip onbruikbaar maken. Een uitkomst voor Alan dus.

Wel moet hij proberen zijn eigen chip te bekijken, want zijn verleden achtervolgd hem nog steeds, maar je kan dat alleen zien als je dood bent. Nu wil het zo dat een collega, Hasan, briljant gespeeld door Thom Bishopsvroeger een techniek heeft gebruikt waarbij je wel je eigen footge kunt bekijken. Alan wil di natuurlijk proberen en het lukt nog ook. Op zin eigen chip ziet hij dat de kuil veel minder diep was dat hij zich herinnerde. Ook probeerde hij louis te helpen EN de plas bloed bleek verf te zijn. Louis leefde dus nog en er was geen reden voor Alan om nog langer een schuldgevoel te hebbenNu kon Alan eindelijk proberen zijn vriendin weer terug te krijgen, gespeeld door Mira Sorvino. Zij neemt hem iedere keer weer terug, terwijl ze alle reden heeft om hem te dumpen...want Alan is gewoon een asshole.
Quote Hasan: May I spea frankly with you, Alan?
Alan: Oh, please.
Hasan: You're a real prick.

Fantastische scene trouwens.

Maar goed, Alan kan dus opnieuw beginnen, maar nog steeds wil Fletcher de Bannister chip hebben. Deze chip is vernietigd door Mira, na een ruzie tussen haar en Alan.
Fletcher komt dit te weten en komt er ook achter dat Alan een tatoe heeft laten zetten en weet dus ook dat Alan een chip heeft. Ook weet Fletcher dat Alan de Bannister chip gezien heeft.
Het laaste gedeelte van de film werkelijk fanstastisch en zeer spannend!
Alan gaat op bezoek bij Louis op de begraafplaats. Fletcher komt achter hem staan en de 2 beginnen een gesprek. Quote:
Fletcher: The Bannister chip is destroyed, but you've seen his life and it's encrypted on your implant.

Wow, dan begint Alan te rennen voor z'n leven want hij heeft gezien dat Fletcher een wapen heeft. Het eind van de film spreekt voor zich *snik*.

De muziek van Brian Tyler is werkelijk subliem en creeert de precies de benodigde sfeer. Het camera werk is ook zeer goed, vooral de scene waarin Alan buiten staat en last heeft van stemmen in zijn heeft. De camera maakt zo'n mooie beweging/draaiing!
Acteerwerk ga ik niet eens over beginnen. Robin vind ik vele malen beter dan in One Hour Photo. In OHP is ie veel eenzijdiger dan in deze film.
Thom Bishops was ook fantastisch zeg!
De regisseur krijgt ook zo z'n complimenten! wat een staaltje werk voor iemand die zijn filmdebuut maakt met zijn eerste script (hij had nog nooit eerder scripts geschreven :S!)
Toffe kerel en was verbaasd dat iemand hem herkende .

Helaas krijgt deze film ondanks alles veel negatieve reviews. Op het festival stond wel dat deze film 1 van de kanshebbers was voor de goude beer, maar in alle reviews wordt de film genadeloos afgekraakt.

Als je meer info over de film wilt, kun je ook de Press Conference zien op berlinale.de. Er wordt idd meer over Robin gepraat dan over de film, maar toch worden er veel interessante dingen gezegd over The Final Cut.

Deze film komt nu op 1 te staan bij mij.
Ik heb de vergelijking gemaakt met One Hour Photo en kan niet anders concluderen dat deze film spannender is, meer humor, NOG betere Robin en tja, de muziek enz is ook nog es net iets beter.

De 1e clips zijn online te vinden, maar ik raad jullie ze af om ze te kijken. 3 clips kun je wel zien zonder gespoilered te worden, maar de allerlaatste bevat een quote die verteld waar het de hele film om draait.

De clip die je vooral niet moet kijken speelt zich af op een begraafplaats. In 1 seconde kun je zien welke dat is en stop hem dan zo snel mogelijk!

Nog beter als ohp, kan dat dan ?

Ondertussen is er dus een overdosis aan informatie over de film, en die is helaas alleen te vinden op mijn site. Jammer dat er verder zo weinig aandacht aan de film geschonken wordt, maar goed. Gelukkig is er toh nog 1 iemand, die niet aan de film meegewerkt heeft, die er iets van probeert te maken.

klik The Final Cut

ik hoop zo het idee dat die pagina al the final cut is en niks meer mist

Ik denk dat de rest van de wereld pas stampij gaat maken rond de releases van de film, Lin. Meestal houdt de pers zich tot dat moment ook gedeisd.

De clips waar ik het eerder over had heb ik toch maar op de site gezet.

Nogmaals die 4e clip bevat echt DE spoiler die de hele film voor je zou kunnen verpesten.

De 4 clips zijn teruggebracht naar 1 compilatie. Aan het eind van de 3e clip, gewoon stoppen met kijken...tenzij je die spannende scene al wilt zien natuurlijk. (Dan raad ik je aan het geluid even zacht/uit te zetten totdat Robin gaat rennen)

Er staan nu ook links naar de Press Conference en Red Carpet gebeuren (van de premiere dus). Have fun!

Nou, de clips heb ik maar weer van de site afgehaald.

De regisseur e-mailde en vroeg vriendelijk of ik ze eraf wilde halen, omdat ze van de "unfinished version of the film" zijn.

Daarnaast vond ie het wel erg leuk om te lezen dat ik zo enthousiast over de film ben en zodra er promotiemateriaal beschikbaar is, zal ie dat opsturen.

Toch nog ergens goed voor zo'n website. Wel jammer dat ik de film volledig snap, nu weet ik niet meer wat ie aan Omar moet vragen , want nu heb ik de kans.

Er is toch altijd heel veel te vragen? Niet alleen wat je niet begrijpt van de film?

Al bekend wanneer de film hier gaatc draaien? Het gegeven is toch wel heel interessant.

Je zou bijvoorbeeld kunnen vragen of er nog scenes bijkomen of zijn af gegaan en waarom en wat voor scenes waren dat dan...

Thanks voor de tips.

Men weet nog niet eens hoe ze de film in de US uit gaan brengen, dat heb ik weer van contacten bij Lions Gate. Dus over een release kan ik moeilijk iets vragen. Kan ik misschien wel doen als ie in de US uitgekomen is in September.

Ik vind wel wat vragen, maar elke suggestie is welkom

Opgelost.

Vraag 'm wat ie hierna gaat doen, of ie in europa zou willen werken, of ie ook scenario's van anderen zou willen doen, of ie last heeft gehad van Amerikaanse producenten of studio's, etc.

Interessant gegeven dat objectief of subjectief (in 1 van de topics op MM).

The Final Cut speelt met vooral met deze 2 gegevens en wat voor impact een "subjective memory" kan hebben op een mens. Je denkt je iets te herinneren, maar is datgene wat je herinnerd wel echt zo gegaan? In deze film gaat het er vooral over wat een herinnering van Hakman met hem heeft gedaan en wat voor een impact een (subjective) memory kan hebben (vooral als je je de gebeurtenis verkeerd herinnert/onthoudt). Zodra de objective memory in beeld komt (die bijvoorbeeld opgelsagen kan zijn op zo'n ingeplante chip), veranderd er zoveel voor die persoon en zijn omgeving, dat dat op zijn manier ook weer problemen geeft.

Nogmaals, deze film gaat niet over die zogenaamde technologie of chip, maar echt om het "geheugen" objectiviteit, subjectiviteit en daar doorheen zit nog een liefdesverhaal verweven.

Mooi van Omar in de persconferentie: hij zei dat er zoveel wordt bepaald door alleen al de manier van "cutten" van een film. Daarmee kun je erg met objectiviteit en subjectiviteit spelen.

In je eigen geheugen gebeurd precies hetzelfde, je onthoud niet elk detail...dus hoe objectief is dat geheugen van je nu precies?

Erg boeiend dit!

Ok, ik ga toch weer in de verdediging. Dit is 1 van de 2 reviews die werkelijk nergens op slaan. Kan ik dus echt niet hebben....baseer je verhaal dan ergens op en ga geen onzin uitkramen.
Excuses voor de lengte van dit bericht.
--------------------------------
BERLIN -- No re-edits can save "The Final Cut" from its own preposterousness and lack of genuine thrills. This muddled and uninteresting sci-fi'er from first-time feature writer-director Omar Naim puts Robin Williams through a robotic performance and leaves Mira Sorvino understandably confused as to who or what she is supposed to play. The payoff to all the high-tech shenanigans is so weak as to hardly be worth the effort. Boxoffice prospects do not look good for Lions Gate, which will release the film this year.

Alleen die eerste zin al! Tekortkoming aan spanning? Dit doet me afvragen of deze schrijver de volledige film wel heeft gezien. Oninteressant verhaal? Deze persoon is blijkbaar niet van films/regisseurs/schrijvers die es een keer met een origineel idee op de proppen komen. Deze film is echt beoiend genoeg om er urenlang over te discussieren. Acteren als een Robot? Was dat niet in Bicentennial Man het geval...deze film heeft toch weinig weg van die film, zeker wat Robin z'n acteerprestatie betreft. Nergens in de film acteert ie op de automatisch piloot en het ziet er al helemaal nooit robotic uit.
Mira weet/wist heel goed waar ze aan toe was en wie Delila was. De schrijver heeft zich duidelijk niet verdiept in de film of de character en heeft al helemaal niet de kleine moeite genomen om de pers conferentie bij te wonen of achteraf online te bekijken.
De film is ver van high-tech, wat ook de intentie van Omar was. Het gaat niet om de technologie hier, het gaat om Alan en wat de technologie met iemand kan doen of wat het kan veroorzaken.
Lions Gate heeft zeker te vrezen met reviews als deze. Variety kwam ook al met zo'n op-niets-gebaseered-review. Ik hou m'n hart vast voor wat er de komende maanden met de fim gaat gebeuren. Straight-to-video is al een keer voorbij gekomen, maar dat neem ik maar niet al te serieus, want dat kwam niet van een Lions Gate official, maar van een "reviewer".

In his recent films, Williams clearly wants to move away from manic comedy. In "Insomnia" and "One Hour Photo," he garnered solid critical notices by playing damaged, anal-retentive personalities with dark secrets. Here he dishes up more of the same to diminishing results. These quiet, mousy men all have the same blank face, physical rigidity and overly precise pattern of speech.

Ok, hier valt niet al te veel op af te dingen, behalve dan dat Robin toch 3 heel verschillende characters speelt in de genoemde films. Natuurlijk zijn er overeenkomsten, maar die zul je altijd houden. De toon van de schrijver staat me hier vooral niet aan. Het klinkt zo van "oooh, gaat ie weer zo iemand spelen die iets rots heeft meegemaakt en zichzelf niet meer in de hand heeft. Wat voorspelbaar".
Kijk toch es verder dan je neus lang is, sukkel!

This one is called Alan Hackman, well named because he is a man who hacks up the lives of the dead. Specifically, he is a "cutter," who edits memory implants of deceased wealthy clients down to a bowdlerized version of their lives to be screened at memorial services.

Now stop for a minute and examine this premise. Who in his right mind would want anyone to look at every personal moment of his life? Furthermore, why wouldn't it take a cutter a lifetime to view another person's lifetime? Presumably, one could fast-forward through hours of sleep.

Ja, het zou een cutter levenslang kunnen kosten om 1 rememory te maken. Ware het niet dat ie met nabestaanden overlegt om te weten te komen wat ZIJ graag willen zien en zij de overledene zich herinneren. Daardoor krijgt de cutter info over wanneer en waar dat plaats heeft gevonden en kan dus snel naar die plaatsen op de chip skippen. Nogmaals, dit wordt in de film getoond en blijkbaar is het de reviewer ontgaan

Anyway, Alan has a peculiar talent: He can calmly view the memories of really sleazy people, editing out the bad stuff and finding a few moments of redemption to make the devil look like an archangel. Sorvino's Delila is his reluctant girlfriend, and you can't blame her for such reluctance. Who would want to date a guy who essentially looks at pornography all day?

Waar haalt de schrijver dit vandaan?! Delila is idd wat afstandelijk, maar dat komt niet omdat Alan porno zit te kijken. Dat doet ie helemaal niet. Tenminste, daar wordt in de film niet in gesproken of verwezen, dus je mag dit niet al argument gebruiken. Delila is zo afstandelijk omdat Alan haar liever op een schermpje ziet ipv in het echt...Daarom heeft Hasan ook gelijk als ie recht in het gezicht van Alan zegt "You're a real prick."

Alan's latest big-shot dead guy, a lawyer for the company that employs him, catches the attention of Fletcher (Jim Caviezel), the head of a political action group radically opposed to this technology as an invasion of privacy. Assuming that the man's life contains some dirt about the company, Fletcher wants this "footage" at all costs. Then, as Alan rummages through the guy's memory, he suddenly spots someone who relates to his own deep, dark secret -- Alan's guilt over the death of a childhood playmate who, it turns out, may not have died after all.

Wow, 0 fouten in deze alinea!

Meanwhile, Alan halfheartedly tries to rekindle his romance with Delila. Which brings up Alan's other dirty little secret: He began dating her only after seeing Delila in her dead boyfriend's memory.

None of these subplots yields any exciting developments. Fletcher and his henchman lurk in the margins of the movie, poised to turn it into a thriller, but Naim can't seem to work up much interest in the cloak-and-dagger aspect to his story. Given the lack of security around Alan's apartment where he works, the bad guys could probably waltz right in and steal the memory chip anyway.

Dat wat de schrijver hier zegt, is allemaal van voor het laatste half uur. Nu ben ervan overtuigd dat dit iemand was die eerder de zaal uit is gelopen zodat ie als eerste een fantastisch review kon schrijven .
De beveiliging was inderdaad niet goed, maar het gaat helemaal niet om of het beveiligd is of niet. Dat Caviezel en z'n handlanger binnen zijn geweest veranderd niets aan het verhaal. Het geeft alleen weer wat Caviezel allemaal doet om aan die ene chip te komen. Die lag dus niet in Alan z'n huis, dus hier kun je je echt afvragen in hoeverre veiligheid een rol speelt.

But if Naim wants to make a science fiction movie that emphasizes character, he fails here too. To attribute everything a man has become to a single incident in his youth is simplistic and flawed. Even then, that incident doesn't fully explain why he is a cutter or why he can't make a go of any romantic relationships.

Waarom moet er uitgelegd worden waarom iemand degene is geworden die ie nu is? Als je zelf na kunt denken kun je je voorstellen dat Alan is wie hij nu is. Waarom dan precies een cutter? Hallo! Die film moet toch ergens over gaan?! Dan kun je je net zo goed af gaan vragen waarom z'n naam Alan is.
Natuurlijk kan dat ene ongeluk je hele leven beinvloeden, ben ik van verzekerd! Iedereen maakt wel eens iets mee wat je lang blijft achtervolgen o in je hoofd blijft rondspoken. En als het nu over zoiets gaat als bij Alan, dan kan ik me voorstellen dat als zoiets op zo'n jonge leeftijd je overkomt, dat je daardoor zo wordt als Alan.
En mensen als Alan hebben nu eenmaal moeite met relaties opbouwen...krijg je he, als workoholic en als iemand die zichzelf liever niet onder de loep neemt. Zoals Omar zei in de pers conferentie "he's so observend in other people's lives, and so blind to his own." Dat zegt genoeg wat mij betret, maar de reviewer wil blijkbaar alles saai uitgekauwd voorgeshoteld krijgen.

The Alan/Delila story line is a nonstarter. The chemistry between the two actors could not be worse. Furthermore, Naim can't make a case why they should ever be together.

Waarom een nonstarter? Dit maakt alleen maar nog duidelijk wat voor persoon Alan en is en wat voor problemen hij heeft. Ok, Mira is wat jong voor Robin, maar dat wil niet zeggen dat het niet werkt tusen die 2. Ik was verrast dat het nog zo goed werkte, want vanwege het leeftijdsverschil had ik van te voren ook zo m'n twijfels.

After that, there are scarcely any characters in the movie that matter. The people at Alan's job, the wife and daughter of his late client, even his childhood friend seen in flashback are simply dress extras in his life.

Ja, zij zijn extra's, maar Alan heeft ze nodig en maken deel uit van z'n leven. Door deze mensen in beeld te brengen krijg je een idee van Alans leven binnen het bedrijf waar ie werkt. Dat ie dus met rust wordt gelaten, dat men hem vertrouwd en zijn gang laat gaan. Hasan zou volgens deze reviewer ook een extra zijn...in de film wordt toch duidelijk dat Hasan 1 van Alans beste vrienden is, waar ie altijd op terug kan vallen. Hasan is de eerste die te horen krijgt van Alans geheim/probleem.
De vrouw en dochter van de client (Isabel, Mrs. Bannister en client Mr. Bannister) zijn zeker wel belangrijk voor het verhaal. Zij maken duidelijk dat wat Alan doet eigenlijk niet kan of hoort. (het verdraaien van iemand leven). Heel belangrijk voor het begrijpen van Alan als persoon en hoe hij te werk gaat.

The world established by designer James Chinlund and cinematographer Tak Fujimoto is dark and gloomy but hardly futuristic. It appears to be present day, only interior decorators are into minimalism in a big way. Brian Tyler's score works hard to build suspense where little, if any, exists.

De film is inderdaad niet bepaald zoals het er in de toekomst uitziet. Maar nogmaal, dat is niet waar het bij de regisseur om draaide. Ten eerste gaat om de personen, characters en ten tweede zou het budget het niet eens toelaten. Dan is dit de perfecte oplossing. Maakt alles realistischer en dichter bij huis, dus spannender tot enger zelfs.
Over Brain's score heeft ie gelijk dat het een zeer goede score is. 1 van de beste die ik ooit gehoord heb. Maar dat zijn score te goed is voor deze film...nee, nogmaals onzin.

Wat dat betreft is deze reviewer erg constant in zijn artikel. Hij stapelt onzin op onzin, wat mij werkelijk op de zenuwen begon te werken. Hij lijkt geen idee te hebben waar ie het over heeft en nogmaals, ik ben ervan overtuigd dat ie niet de hele film heeft gezien. Ook heeft ie zich absoluut niet in de film of het idee van ojective/subjective memroy verdiept. Tot overmaat van ramp spelt "onze Kirk" ook nog eens Alan z'n achternaam verkeerd (Hackman ipv Hakman).

Zo, ik moest dit echt even kwijt.

Oja, er is sinds vandaag ook een rating op IMDB. Nog maar 6 stemmen en geeft dus nog niet de algemene mening van de mensen weer. Staat nu op 6.3...jammer hoor.

Andere review (van Variety) ook gevonden, dus.....

Release datum: 30-09-2004 in de US

Waar heb je dat vandaan?

Hoe was Variety?

Variety schreef dezelfde onzin, maar dan net iets anders. Review zal ik hier nog wel plaatsen op dezelfde manier als die van The Hollywood Reporter.

Dan begin ik me langzaam zorgen te maken. Aanvankelijk leek het me wel aardig. Met alle respect, maar die 5 sterren van jou had ik sowieso al verwacht, natuurlijk.

Zijn er al lovende recensies verschenen?

De enige lovende recencie die bestaat staat op m'n eigen site, geschreven door mezelf. Verder is er NIETS positiefs te vinden. Behalve dan dat men in Berlijn van te voren als kanshebber hadden gemarkeerd. Maar ja, ze hadden toen nog niets van de film gezien, dsu daar valt geen waarde aan te hechten.

De film draait nu op AFM 2004 in Santa Monica. Eerste van de 2 screenings is geweest en de stemming wordt er echt beter op Op IMDB 2 stemmen van 1 erbij dus gemiddelde zakt naar 5,6.

Morgen (zaterdag) nog een screening en ik hoop dan wat reacties te ontvangen die iets positiever zijn, maar ik denk dat ik die hoop beter niet kan hebben...;(

Geen idee waarom ik dit eigenlijk doe maar goed...zal wel komen omdat ik ZZOOOO gefrustreerd ben dat men deze fantastische film gewoonweg niet vat....

Confirming, after "Paycheck" and "Cypher," that memory hocus-pocus is the new method of sci-fi time travel, "The Final Cut" reps a stodgy contribution to the subgenre. Making his feature debut, helmer Omar Naim displays a pulpy B-movie sensibility but little skill with thesps. A shtick-free Robin Williams underplays so much he makes his morose loner in "One Hour Photo" look like Mork. Striking visuals help, but pic won't make the final cut with either genre fans, who've seen it all and better before, or the arthouse crowd, who will sneer at pic's cliches.

Look like Mork???! What the fuck, hoe verzin je nou zoiets? Hoe kun je Mork bij een film als deze of One Hour Photo erbij halen?! Maar goed, dat heeft dus al niets met de film te maken.
Robin Underplays? Dacht het niet. Hij werkt in deze film heel erg veel met z'n ogen en gebaren. Vooral in het begin is hij stil en strekt met moeite z'n mond open. Dat geeft alleen maar weer wat voor persoon Alan is...vooral op zichzelf gericht.
Onder welk genre valt deze film eigenlijk...precies hetzelfde als One Hour Photo als je het mij vraagt. Het is vooral een character studie en als je dat niet ligt, dan moet je niet kijken.
Cliches heb ik vooralsnog niet kunnen ontdekken en ik begrijp niet waarom filmhuisliefhebbers deze film niet zouden kunnen waarderen.

In an unspecified time in the future, a biological chip called a Zoe is implanted in an unborn fetus and records everything a person sees from birth until death, offering the ultimate, real-time home movie. Alan Hakman (Williams) is a "cutter," an editor of Zoe footage who splices together mini-films from the chip's footage for funerals.

The buttoned-down Hakman sees himself as a modern "sin eater," absolving the dead by sifting through their entire lives to create "best of" reels that leave in only their happy moments and delete their crimes and secrets.
Considered the best in the business, but also disdained by other cutters for taking on shady clients (such as a secret wife batterer), Hakman has a secret of his own: As a 9-year-old (played by Casey Dubois), he encouraged a boy named Louis (Liam Ranger) to walk on a dangerous plank above a well and Louis fell to his death. Cutting is his expiation of a sin he can never forget.
However, this guilt plus his obsession with his job has poisoned his private life, particularly his last relationship, with antique-book dealer Delilah (Mira Sorvino). (It didn't help that he has a fetish for watching himself in a mirror while having sex.)
Hakman is commissioned to cut the Zoe footage of a man named Bannister, who was a bio-chip company exec. While deep in the footage, Hakman spots a grown man who looks uncannily like Louis, the kid Hakman thought died years ago.
Hakman's investigation of the man who looks like Louis, however, is complicated by Fletcher (Jim Caviezel), an ex-cutter and now an anti-Zoe activist, who wants Bannister's footage to expose the chipmakers' lack of ethics. [/i]

Wow, net als in de vorige review...er zit toch nog iets goeds in. Maar helaas, dit heeft niets met de waardering van de film te maken. En bij de fetish zin zet ik zo mijn vraagtekens.

Helmer Naim seems out of his depth when it comes to handling such unpredictable talents as Williams and Sorvino. The two have no onscreen sexual chemistry and pitch their perfs in completely different keys. Playing his part completely straight, Williams offers a lot of grimacing to suggest repressed anxiety, with a bit of brow-furrowing to connote stress.

Zie vorige review zou ik zeggen. Leeftijdsverschil was idd moeilijk te overbruggen. Ik moet zeggen dat ik de laatste scene met Alan en Delila zo ongelooflijk mooi vond. Komt mede door het nummer "Enchanted Days" geschreven door Brian Tyler. ZO'N mooie scene die mij volledig de overtuiging gaf dat Robin en Mira heel goed partners kunnen zijn in een film.

orvino has an even tougher time with an underwritten role that mostly requires her to be shrill. Badly inserted revelations about how Hakman met her suggest more nuanced perfs may have been lost on the cutting-room floor.

Waarom moeten deze beide reviewers alles weten? Waarom moet je weten hoe Alan en Dilila elkaar ontmoet hebben...doet absoluut niet ter zake! In One Hour Photo wordt toch ook niet uitgelegd waarom Sy perse voor die family gekozen heeft?! Waarom zou je zoiets hier wel moeten weten?

Meanwhile, the Zoe clips shown -- shot on 24p digital format by second-unit director Rob Turner, according to press notes -- sport especially wooden vocal delivery by the actors playing the people whose p.o.v. "records" the footage.
Packed with potentially good ideas that don't quite pay off, the script never quite fuses separate narrative threads -- love story, political intrigue or tale of redemption. Many of the best concepts have been seen before, from the voyeurism theme explored more pungently in Michael Powell's "Peeping Tom" back in 1960, to the memory-recording gimmick that was first substantially explored in Kathryn Bigelow's "Strange Days."

Het gaat in deze film niet om het voyeurism...als ze nu eens naar de persoconferentie haddne geluisterd, of naar 1 van de RW of Omar interviews...het gaat in deze film om je geheugen, wat je ermee doet, wat het met jou doet en wat een technologie ermee kunt doen. Dat voyeurism komt voor ja, maar das niet de basis van deze film. Het gaat er hier om dat Alan iets verschrikkelijks heeft meegemaakt als kind en daar enorme schuldgevoelens aan over heeft gehouden. Nu als cutter krijgt ie de mogelijkheid anderen hun zonden te vergeven door ze uit de film te snijden.

As if worried the aud won't get what's going on, aural flashbacks reverberate on the soundtrack at key moments, intoning key plot points in shopworn style. The effect is unintentionally comic. Perhaps humor was the aim, given Naim playfully names one cutter Hakman (invoking Gene Hackman's turn in "The Conversation") and another cutter Thelma, clearly a tribute to Thelma Schoonmaker, Scorsese's regular editor.

De film heeft komische momenten, maar dat zijn momenten waarop de regisseur ze ook bedoeld had. De scene(s) die hierboven genoemd wordt is alleen maar zeer boeiend en zeer mooi gefilmd.
Soundtrack valt geen slecht woord over te zeggen. PUNT!

Tak Fujimoto's widescreen camerawork is a two-edged sword, adding a pro polish but also calling to mind his work with M. Night Shyamalan ("The Sixth Sense," "Signs"), of which "The Final Cut" also feels derivative.

Ach, laat ik er maar bij houden dat je "onzin" hebt en....nog grotere onzin. Waarom moet The Final Cut nu weer vergeleken worden met andere films van Tak. Dit is een losstaande film met een ander budget.

Easily the most pleasing and original element of pic is its production design by James Chinlund, who crafts a nifty burnished wooden cutting console for Hakman that looks like a cross between a Steenbeck, a laptop and a Chippendale desk.

Dit lijkt waar te zijn, alhoewel ik geen idee heb wat er wordt bedoeld met een chippendale desk.

Al met al, de 2 reviewers halen onderwerpen aan die niets of weinig met de film te maken hebben. Als ze zich eens verdiept hadden in de film en de bedoelingen van Omar, dan had hun review er duidelijk anders uitgezien. Laat staan dat het kan helpen als ze de film, al is het maar 1 keer, met de volle aandacht aanschouwen.

Deze reviews vind ik gewoon zwaar KUT!

Gewoon niks van aantrekken, maar ik denk dat jij aan dat advies niks hebt lin. Als de film eenmaal in normale roulatie gaat, zal er vast wel veel positiever over gesproken worden.

Dank je Joep. Je hebt idd gelijk dat ik me niet veel aan dat advies aan zal trekken.

Ik ga toch alles uit de kast halen om deze film "onder de mensen" te brengen, puur omdat ik vind dat deze film beter verdient dan dat het nu krijgt.

Eenmaal in de roulatie zullen er heus wel positieve berichten komen, maar zoals het er nu uitziet zal het overwegend negatief blijven. Als eenmaal de slechte reviews beginnen is er geen houden meer aan denk ik.