Batoru Rowaiaru (2000)

Er zijn honderden films gemaakt over onbegrepen tieners en generatiekloven, maar deze film werkt die thematiek op een heel eigen manier uit.

Vanuit het dystopische uitgangspunt zou je een rasechte genrefilm verwachten, maar de film gaat hele onverwachte kanten op. De toon van de film wisselt constant van extreem kil en cynisch naar (soms melig) sentimenteel. Survivalhorror wordt gemengd met zwarte komedie, science-fiction, romance, tienerproblematiek en melodrama... het levert een vreemd , maar op z'n minst boeiend resultaat op, waar ik erg van genoten heb.

Had hier best wel veel van verwacht eerlijk gezegd afgaande op de score hier en op IMDB, maar eindstand was het wel een redelijk vermakelijke film. Terwijl het concept op zich wel goed is en het eerste halfuur is het wel genieten geblazen met het te droge instructiefilmpje en de kills die gemaakt worden.
Maar naarmate de film vordert wordt het simpelweg saai en dat in combinatie met flashbacks en liefdesuitingen. Het overdreven einde met Kitano was dan weer wel grappig, nog even z'n telefoon opnemen en het laatste koekje opeten.

Nipt 2,5 sterren en deel twee sla ik maar over...

114 minuten / 122 minuten (director's cut)

Heb ik weer eens een gekuisde versie gezien

Wie dat ooit heeft verzonnen....

de director's cut bevat eigenlijk vooral overbodige scènes (beelden van een basketteam, 3 eindes na elkaar...). veel heb je niet gemist.

Gelukkig maar

Best wel een aardige film en gek genoeg was voor mij het grootste probleem van de film te herkennen wie wie is. Iedereen lijkt op elkaar

Echt wel een cultfilm, ik zal deze film binnenkort weer eens een herziening geven

Bijzonder vermakelijke film, met een ontzettend leuk concept. Er zitten enkele stevige en harde actiescènes in, die perfect pasten bij de sfeer die in de film gecreëerd wordt. Ook het contrast met het veel te vrolijke instructiefilmpje is enorm leuk gevonden. Waar ik me wel aan ergerde, was het feit dat sommige van de leerlingen blijkbaar 50 kogels (bij wijze van spreken) moesten incasseren alvorens ze echt stierven... Maar ondanks dit minpuntje vond ik het toch een zeer leuke film om eens gezien te hebben.

Lekker ruig en sick!

Jammer dat ik hier geen 3.75 sterren kan geven, vette film maar op sommige momenten net iets teveel van het goede.
Zoals Krikke al aangaf waren sommige kinders net iets te kogelbestendig en de kogels in net iets te grote getalen aanwezig, dat Jappannertje met het kroeshaar liep de hele film om zich heen te maaien!.

Verder gewoon een leuke film. ga hem toch een vier geven want 3.5 vind ik net iets te weinig, al is het maar om het feit dat Takeshi Kitano word neergeknalt om een waterpistool..

Deze eens bekeken en 'k was erg aangenaam verrast. De film verveelde geen moment en boeide dus van begin tot einde. De film was op momenten wel bloederig, maar er zat telkens ook wel een kort verhaaltje bij de verschillende personages, zodat je toch wel met ze meeleeft.

'k had nog gevreesd met al die Japanners, dat je ze moeilijk uit elkaar ging kunnen houden, maar dit viel eigenlijk nog goed mee. De film ging soms een klein beetje over de schreef qua realisme (bv een 10-tal kogels in zich krijgen en dan toch nog rondwandelen), maar echt storen deed het niet. De film heeft me ondanks het gruwelijk idee erg geëntertaind.

Een aanrader en erg leuke ontdekking.

Geraakt worden door 10 kogels en blijven lopen is natuurlijk een uiterste (maar niet eens onmogelijk), maar voornamelijk door films hebben de meeste mensen het idee dat je gelijk dood neervalt zodra je geraakt wordt door een kogel, dat slaat namelijk ook nergens op.

Gisteravond gezien en wanneer ik er aan terugdenk moet ik lachen. Het was gewoon met vlagen belachelijk. Dat ik me op zat te fokken en riep: 'Dat kan toch helemaal niet!' waarop mijn vriend zei: 'Misschien Japanse humor?'. Door tien kogels geraakt worden, neervallen, opstaan, even naar de bank lopen om te bellen, en dan dood gaan is daar inderdaad een voorbeeld van. Ik wist ook niet goed of dat soort scènes nou bewust als grappig waren bedoeld of niet.

Zo zaten er meer idiote dingen in, ook de manier HOE ze stierven, zo BAM! hoofdje viel op schouder en dood. Niet één keer, maar gewoon twintig keer. Zat ik er nou de serieus in, had ik de film met een knipoog moeten bekijken? Ik weet het niet. Ik vond het best een goed verhaal, het had ook realistisch(er) neergezet kunnen worden. Aan de andere kant ook wel een verademing dat ik af en toe van belachelijkheid heb kunnen lachen, dat haalde de druk een beetje van de ketel. Maar enfin.

Nou, Japanners. Sorry, maar ik heb altijd moeilijk om ze, zeker in zo'n grote groep, uit elkaar te houden. Wie was Kitano nou? Maar dat is toch Nanahara? En wie is Sinoba nou? Nou, zo ging het dus ook meer dan één keer. Toch vond ik het acteerwerk best meevallen, had het beroerder verwacht.

Ook heel typisch dat de verliefde pubertjes telkens vlak voor ze de laatste adem uit zouden blazen, nog met een liefdesuiting kwamen. Beetje de cliché der clichés om dat op je sterfbed te doen. En wederom, dit gebeurde ook erg vaak.

Oh ja, ook wel grappig dat die knul zijn vriendjes even op pad stuurde voor allerlei 'ingrediënten' als kunstmest, zwavel, houtskool etc etc. Dat ligt natuuuurlijk ook allemaal in grote voorraden op een onbewoond eiland.

Nouja, veel 'kritiek' en gemopper, maar ik heb me wel vermaakt. Mijn vriend keek me vol verbazing aan dat zijn vriendin, die zichzelf opperde tot grootste filmliefhebster van Zuid Limburg en omstreken, nog nooit gezien had. Nu dus wel, en het tweede deel zal snel volgen.

Oh ja, nog 1 vraag: Waren er nou kids die op het verkeerde moment in een gevarenzone zaten en daardoor ontploften? Dit heb ik namelijk niet gezien volgens mij, terwijl dat toch best vaak aangehaald werd dat het kon gebeuren. Wel een flink aantal suicides gezien maar dit is me ontschoten geloof ik.

Japanners hebben inderdaad een héél erg wrede soort van humor. Ooit een spelprogramma uit Japan gezien waar mensen onder een glijbaan moesten liggen en door een klein gaatje hun tong steken. Over de glijbaan werd dan iets gerold of gegoten en dan moesten ze raen wat het was. Op een gegeven moment werd er gewoon een ketel kokend water over heen gegoten en het hele publiek lag daarna dubbel van het lachen toen de man in kwestie zijn hele gezicht vreselijk verbrande!

Het is al een tijdje geleden dat ik de film gezien heb (té lang, binnenkort maar weer eens gaan kijken!), maar dat gebeurde inderdaad. Ik meen me te herinneren dat een klein groepje bij een klif ofzo stond toen ze in de verkeerde zone waren. En dan was er natuurlijk nog het meisje dat als voorbeeld werd gesteld in het begin van de film.

Het tweede deel is opzich ook best een goede film, maar het is een totaal andere film als dit deel. Het verhaal is wel een vervolg hierop, maar het is meer een (bijna post-apocalyptische) aktie film.

Ja, in het begin van de film (toen was ik nog niet heel goed op aan het letten) zag je idd een meid die vreselijk verminkt was. Mijn vriend zei dat dat meisje een overlevende van het vorige spel was? Maar dat kan niet, want dat was die jongen. Toch?

Ja helemaal in het begin heb je dat meisje inderdaad, die was van een andere klas die ze al eerder naar het eiland hebben gestuurd. Er zijn zeer waarschijnlijk al meerdere klassen naar het eiland gestuurd want aan het begin van de film hebben ze het ook over het succes van deze formule toch?
Het meisje die ik bedoelde was bij de uitleg van de bommen en de werking op het eiland, het meisje dat daar al dood gaat door de bom, die naar iedereen toe rent en dan ontploft....

OH, DIÉ! Ja, nu weet ik wat je bedoelde. Was dat een meisje? Nee toch? Dat was een jongen hoor. En anders wel een heel lelijk meisje.

Maar bedankt voor de opheldering Thorak!

Oh ik dacht dat het een meisje was... Maar zoals ik al eerder schreef; het is al een tijdje geleden dat ik de film zag, moet 'm snel weer herzien.

Ik kan me nog wel herinneren (althans zo staat het in m'n geheugen) dat het meisje op de instructie video behoorlijk goed ogend was.

Dat in oranje gehulde, hyperactieve mokkel? God die was irritant. Toen ze uitleg aan het geven was over de halsband en dat het zou ontploffen wanneer je er aan zou trekken, zat ik echt naar de tv te roepen: DOE EENS VOOR.

Had hier toch iets meer van verwacht. Het is maar goed dat de film bijna 2 uur duurt dan kan je gemakkelijk aan de koppies wennen en goed uit elkaar houden. Hier en daar laten sommige acteurs/actrices nog wat indrukwekkend werk zien. Het blijft toch een film die niet helemaal pakt. Er is blijkbaar een magazijn per tiener nodig en iedereen moet nog ff iets zeggen voor de laatste dramatische adem. De afwisseling is daarbij wel enigzins fascinerend. Verschillende tienerdrama's komen voorbij en je krijgt echt het gevoel dat sommige van de kids pretty close waren. Ook de droge humor kon ik hier en daar erg waarderen.

Geen slechte film en snap ook dat mensen het een goede film vinden. Ik had er zelf alleen niet zoveel mee. Vond het niet echt aangrijpend. Het ging ook erg snel allemaal. Dat moest natuurlijk ook wel anders kun je nooit zoveel moorden behandelen. Het concept is ook best goed. Misschien dat ik hem over een tijdje nog eens moet kijken.

Ik heb ook gehoord dat dit een van de favoriete films van Tarantino was. Waarschijnlijk door het geweld. Je ziet ook zo´n fonteinstraaltje bloed die je ook in Kill Bill zit bij een kill. Volgens mij speelt zelfs een van de meisjes hier in Kill Bill. Zal wel wat referentie naar deze film zijn.

Nu ik echt obsessed ben met the hunger games boeken (film nog niet gezien) moest ik battle royale weer eens kijken...het idee achter de twee is namelijk hetzelfde. the hunger games vind ik alleen nog beter uitgewerkt maar je kan zien waar de schrijfster haar inspiratie vandaan haalde ;D

Heerlijke film, lekker bruut. Verhaal dat je kan pakken.

4.5*

Dit is de eerste aziatische film die ik het kopen waard vond.

Ik vind het verhaal leguber en heerlijk bedacht.De kills waren ook leuk en vond de omturning van onschuldige leerlingen naar brute moord machines geweldig!

Ik heb deze film al tig keer gezien maar hij blijft machtig!

Net gekeken, vreemde ervaring. Met name de Japanse cultuur. Daar wordt je toch wel echt droevig van. Ik weet dat de film fantasie is, maar de deprimerende Japanse cultuur vind ik toch wel overal doorheen te zien.

Vreemd.

Het uitgangspunt is feitelijk degoutant, maar tegelijkertijd kan het ook voor een vermakelijke film zorgen. Wat dan belangrijk is, is het juist aanpakken door te weten wat je wil. En dat is waar het schoentje wringt.

Battle Royale schijnt niet te weten welke richting het uit wil. Grote delen zijn komisch (hoewel niet mijn soort humor), andere stukken zijn dan weer drama of actie. Het zorgt er allemaal voor dat Battle Royale vooral onevenwichtig aanvoelt.

Het verhaaltje an sich is eigenlijk te belachelijk voor woorden. Een gefrustreerde, eenzame leerkracht besluit zijn leerlingen te ontvoeren en mekaar te laten afslachten. Het zou enkel normaal geweest zijn als alle leerlingen samenzaten en een oplossing zochten (Battle Royale speelt zich immers af in de 'echte wereld'), maar uiteraard zitten er enkele rasechte psycho's tussen en is het hek van de dam. Voeg daar nog een hoop onnozele liefdesperikelen en uiterst belachelijke sterfscènes aan toe en je krijgt Battle Royale. Het klinkt allemaal komisch en het had misschien beter vol voor die richting kunnen gaan (hoewel ik de film dan nog minder gevonden zou hebben).

Van acteren is hier amper sprake. De tienerbende schreeuwt wat in het rond en de romantische zieltjes zijn de meest hopeloze die ik ooit in een film zag - iets wat al snel gaat vervelen.

Tot mijn verbazing is de regie nog best goed. De muziek van dienst valt wat tegen, maar voorts kan ik weinig klagen. Enkele shots zijn nog best de moeite en af en toe zit er wel een leuke kill tussen.

Moeilijk te beoordelen film.
2

Wat zit deze film over gewapende kalverliefde vol met pretentieuze, en ook nog eens frustrerend slechte flashbacks! Met alle moeite afgekeken.

Goede actie/sf goed gevonden uitgangspunt van de film: een klas die op excursie gaat en uitendelijk terechtkomt op een eiland waar voor een tv programma alle leerlingen elkaar moeten uitmoorden, de laatst overgeblevene wint het spel.Deze film deed me een beetje denken aan the running man, maar deze is wel wat beter. Iets meer gore had gemogen maar dit is geen spelbreker, en vooral de onderlinge paranoia is goed neergezet. Dit leidt tot een goede scene die normaal begint maar tot 1 grote moordpartij ontaard in de vuurtoren. Voor de rest is het acteerwerk oke van alle acteurs, maar de leraar springt er toch wel bovenuit vanwege het vreemde karakter van dit personage. Deze film is al met al zeer de moeite waard!

Als groot fan van the Hunger Games heb ik vaak de vergelijking met Battle Royale genoemd zien worden, en die besloot ik vandaag dan eens te gaan zien. Er valt echter weinig te vergelijken, alleen het feit dat tieners elkaar uitmoorden is hetzelfde.

Wat een vreemde film. Ik heb hem uitgekeken, maar meer omdat het niks voor mij is om een film uit te zetten. Dan kan ik er immers geen goed oordeel over vellen. Maar het was af en toe verleidelijk om op de stopknop te drukken...

Een hele lijst van dingen die me ergerden aan de film, of die me niet duidelijk waren. Ik zal de opvallendste dingen noemen. Als ik ook nog eens alle onlogische details moet gaan benoemen, wordt het wel een überlange post

- De reden waarom de Battle Royale wordt gehouden is mij niet duidelijk. Is het alleen omdat studenten een tijd weigerden om naar school te gaan? Ja oke, in Japan zal dit vast een ramp zijn. Maar om ze weer terug naar school te krijgen laten de volwassenen ze elkaar uitmoorden in een spel? Het was me totaal niet duidelijk en bovendien erg absurd en ongeloofwaardig.

- In het begin wordt de leraar met een mes gestoken, wat had dit te betekenen? Wie deed dit en waarom?

-In het begin van de film wordt een winnaar getoond, een meisje. Ik ging ervan uit dat dit het einde van de Battle Royale was die zich in de film nog moest afspelen. Het einde is echter heel anders, dus rijst bij mij de vraag: wie is in hemelsnaam dat meisje, wat had dit er mee te maken?

- Er wordt heel de tijd gesproken over gevarenzones. Maar we krijgen nooit te weten wat dat inhoudt of wat daar gebeurt. Of het is zo snel gegaan dat het aan mij voorbij gegaan is. Erg duidelijk was het niet in elk geval.

-De leerlingen vermoorden elkaar veelal vanwege puberale dingen als "Jij hebt mijn vriendje afgepakt". Het was puberale liefde voor en na. Alsof je daar aan denkt op zo'n moment, terwijl je elkaar moet gaan afslachten. Het toppunt was toch wel toen een jongen aan een maagd voorstelde om het nog even met elkaar te doen, want "we gaan toch wel dood". Wat een puberaal gezeik, alsof dat er toe doet op zo'n moment.
In the Hunger Games werd het tenminste nog gebruikt als middel om het publiek van de Spelen voor zich te winnen en samen weg te kunnen komen. Maar dat had hier toch niet gelukt, want als er meerdere winnaars zouden overblijven zouden alle halsbanden ontploffen. Al dat gedoe deed er dus helemaal niet toe.

-De leerlingen veranderen ineens in moordmachines, zonder enige training o.i.d. In the Hunger Games worden ze in ieder geval nog getraind, of de Beroepstributen zijn zelfs al hun hele leven getraind. Maar hier veranderen doodgewone studenten ineens in moordmachines die perfect met wapens weten om te gaan. Erg onrealistisch.

- De film wil teveel personages laten zien, maar daardoor wordt de film oppervlakkig. Het zoomt af en toe in op bepaalde personen door flashbacks te tonen, maar deze missen bij mij hun uitwerking om meer achtergrond en sympathie voor de personages te krijgen. Bovendien werken de flashbacks verwarrend. Het kon me eerlijk gezegd niet schelen wie er dood ging en wie niet, en door wie diegene dan vermoord werd.
In the Hunger Games wordt er ingezoomd op Katniss, en ook min of meer op de andere grotere rollen, zoals Peeta. Dit maakt het veel meer dichterbij, waardoor je je beter kunt inleven in personages, en ook beter begrijpt hoe ze in elkaar zitten en reageren op situaties. Het was niet nodig om alle andere tributen te leren kennen, want je reisde mee door de ogen van Katniss.

- Het acteerwerk vond ik nogal belabberd. Het kwam op mij erg gemaakt, overdreven en schreeuwerig over. Maar wellicht is dit gewoon de Japanse manier van acteren en ben ik daar niet aan gewend.

Als besluit:
Men zegt dat Suzanne Collins haar verhaal van the Hunger Games min of meer gejat heeft van Battle Royale, of zich in ieder geval heeft laten inspireren. Ik geloof daar sowieso al niet in, ik denk dat er gewoon wel eens dezelfde soort verhalen worden geschreven. Dat gebeurt nu eenmaal. Ook zangers maken wel eens liedjes die op elkaar lijken. En hoeveel romantische komedies hebben we wel niet gezien die precies op elkaar lijken? Dit soort dingen gebeuren nu eenmaal.
Maar stel dat Suzanne Collins zich wel heeft laten inspireren door Battle Royale, dan kan ik alleen maar zeggen dat zij alle hiaten van Battle Royale heeft opgevuld en uiteindelijk met een sterker verhaal is gekomen. Er zit een goed achtergrondverhaal in en er wordt ingezoomd op personages. Voor mij al heel grote verbeteringen.

Al met al alsnog een hele lange post. Ik wil besluiten met dat de film toch heus wel spannende momenten had zoals het hacken van het systeem en de twist aan het einde waarin de jongen met de hoofddoek hen blijkt te hebben gebruikt (ook al zag ik die al van verre aankomen). Maar dat kon de film voor mij helaas niet redden.

Ik kan het niet laten om een aantal zaken voor je uit de doeken te doen, ondanks dat ik sterk het gevoel heb dat je deze film (en misschien wel Aziatische films in het algemeen) niet echt een kans hebt gegeven.

In de introductie van Battle Royal wordt duidelijk uitgelegd dat de maatschappij in zijn geheel op instorten staat. Met als grootste probleem de torenhoge werkeloosheid en een ontspoorde jeugd. Tieners wijzen iedere vorm van gezag af en spijbelen massaal, zodat volwassenen zich genoodzaakt zien de Battle Royal Act aan te nemen, om orde te herstellen door middel van 'educatieve' heropvoeding (of gewoon angst te zaaien).


Deze gebeurtenis illustreert alleen maar de chaos die is ontstaan binnen het schoolsysteem. Wie, wat en waarom doet er eigenlijk niet toe.


Battle Royal is een jaarlijks terugkerend evenement, het meisje is de winnares van de laatste Battle. Gewoon beter opletten, dus!


In de instructievideo wordt heel duidelijk uitgelegd dat als je te lang in een gevarenzone blijft rondhangen de halsband ontploft met de dood als gevolg. Deze maatregel is ingesteld zodat de deelnemers elkaar uiteindelijk niet kunnen blijven ontlopen (goed voor het spelelement).
Wederom iets beter opletten.


Ik vind het juist erg sterk dat bepaalde leerlingen vast proberen te houden aan hun oude leven en gewoontes, zodat hun beslissingen beïnvloed worden door hun puberale ingevingen. Zij hebben ook niet de tijd gehad om te kunnen wennen aan het idee dat ze elkaar plotseling moeten afslachten.

Een flink aantal leerlingen faalt direct in het begin al, omdat ze het niet aan kunnen, terwijl anderen wel een 'killer instinct' bezitten. Er worden zelfs ook nog twee BR veteranen ingezet.
- Alsof je kinderen in vier dagen in moordmachines kan veranderen met wat target practice


Een kwestie van voorkeur, in BR gaat het nou eenmaal om een klas van ruim 30 leerlingen, te veel om ze allemaal een plek te geven. Toch krijgen er een aantal de ruimte om zichzelf te profileren. Ik vind het verfrissend om op die manier de onderliggende 'puberale' verhoudingen te leren kennen.

Ik zou zeggen kijk eens wat vaker een Aziatische film, in plaats van alle cliché Hollywood blockbusters.


Je kunt alle overeenkomsten moeilijk ontkennen, ze zijn gewoon daar. Ontwrichte maatschappij, kinderen die door middel van een wedstrijdelement elkaar moeten vermoorden in een gecontroleerde omgeving, verschillende wapens die worden afgeleverd, een sturende macht die gedeeltelijk de uitkomst probeert te beïnvloeden. Toch zijn er genoeg verschillen tussen BR en tHG, zodat ze naast elkaar kunnen bestaan. En wat is er mis aan jezelf laten inspireren door het één of ander? Ik heb net the Hunger Games gezien en zou ook flink wat pijlen kunnen richten op het minstens zo onrealistische karakter van deze film, is het niet dat het in beide gevallen om fictie draait. Ik vind in dit geval BR beter/leuker uitgewerkt, maar misschien moet ik het boek van tHG dan maar eens gaan lezen.