125 Rue Montmartre (1959)

Het plot vond ik erg zwak: op die manier een moord plegen geeft werkelijk geen enkele garantie op succes. Welke volslagen buitenstaander laat zich overigens in die mate voor het karretje spannen?

In het eerste stuk moest ik onvermijdelijk aan "l'Emmerdeur" denken. Ventura weer met een lastpost opgezadeld maar uiteindelijk gaat het toch de misdaadkant op met een toch niet zo instapbaar scenario.

Maar goed, Ventura laat toch minstens in één scène, waar hij zich kwaad maakt, zijn talent zien, maar nog merkwaardiger dan dat : wanneer hij in het circus zit lacht hij zoals ik hem nog nooit heb zien lachen.

Meer dan deze kleine pittigheden zit er helaas niet in het nr 125...

Het personage van al weer een uitstekende Ventura is nogal een driftkop maar ook

met het hart op de goede plek.

Zijn behulpzaamheid gaat wel ver maar het is dan ook zijn ontvlambare karakter

die hem mee laat voeren naar wat je een valkuil zou kunnen noemen.

De man weet niet waar hij opeens in verzeild is geraakt, met vooral dan veel vuur

in het spel van Ventura.

En ontpopt de film zich warempel tot een mysterieuze misdaad thriller.

Zowel verhalend met een lekker strak tempo als visueel is er weinig aan te merken,

terwijl ook het acteerwerk algemeen zeker voldoet.

Een beetje spannend deze film, en vooral vermakelijk...

Niet de beste met Ventura maar wel een onderhoudend misdaadverhaal waarin Pascal, een krantenverkoper, een man redt uit de Seine. Waar dat allemaal heen leidt ga ik niet onthullen maar het was wel prettig. Ventura is wederom een plezier om te zien spelen, al is zijn typetje vaak uit hetzelfde hout gesneden doorheen vele van zijn films. Deze film was me niet echt bekend maar was zeker niet verkeerd.