The Princess Bride (1987)

Wat een genot!

In de Verenigde Staten een enorm geliefde film, hier is men toch behoorlijk koeltjes. The Princess Bride wordt gezien als een film van alle markten thuis e dat klopt ook wel. De film is vooropgesteld een romantische komedie, maar bevat ook een flinke dosis fantasie - het is grotendeels een sprookje - met hier en daar vleugjes actie en avontuur. Het is een enorm sympathieke film, waarbij alle verschillende tonen ontzettend goed werken, de film straalt één en al lol uit. De film oogt als een fantasierijk sprookje, maar is enorm geestig en voelt soms meer als het werk van een Monty Python of Mel Brooks. Dat laatste kan ook komen door Cary Elwes, die perfect gecast is als droogkloot. De gortdroge scènes waarin hij zijn ledematen niet meer kan gebruiken en zelfs zijn hoofd niet meer kan tillen zijn bijzonder geestig.

Sowieso bevat Princess Bride een goede mix van fysieke en tekstuele humor. Naast amusante actiescènes bevat Princess Bride ook een enorme rits aan geweldige one-liners. Aan het hoofd van die one-liners staat Mandy Patinkin in een fantastische rol. Sowieso bevat de film een enorm leuke cast. Het trio Patinkin, Shawn en Andre the Giant is enorm leuk om naar te kijken, Robin Wright is een prachtige dame, die af en toe ook heerlijk cynisch uit de hoek kan komen en Chris Sarandon speelt weer met genoegen een arrogante slijmerige klootzak - en dat kan hij als de beste. En ook fijn dat de vertelling komt via het voorlezen van opa Peter Falk. Het zorgt er niet alleen voor dat de té zoetsappige dingen snel worden overgeslagen op verzoek van kleinzoon Fred Savage, maar dat sowieso de hele flow lekker snel gaat. Van mij had de film zelfs nog wel een half uurtje door mogen gaan.

4,5 sterren.

Jammer.

Vond er weinig aan, en dit is wederom een teleurstelling van de heer Reiner, die me laatst het erg leuke Misery bracht. En dan is dit een behoorlijke stap terug. Ondanks het al krappe budget lijkt het gemaakt te zijn van 1 miljoen i.p.v. 16 miljoen, geen fantasy sfeertje in een fantasy, dat al zorgwekkend is.

Het beste aan de film zijn toch wel de settings uiteindelijk, die net genoeg detail hebben om nog vlot te zijn. Ook het acteerwerk is best op niveau, vooral Andre the Giant was leuk eigenlijk. Iedereen zat net goed genoeg in zijn rol om het allemaal nog overeind te houden.

Dan is het meeste positieve al gezegd eigenlijk, want de rest is veel minder. Soms leek het wel een race te zijn van hoe-saai-kan-ik-mijn-personage-maken? Die Wright was niet normaal zo saai dat enorm botst met een humoristische toontje van de rest van de karakters.

De romantiek is ook gewoon barslecht. Sommige opnames hebben een amateuristisch sfeertje en het begin is enorm saai en tam. Overduidelijk met weinig liefde en weinig budget gemaakt, alhoewel de sporen van een sprookjesboek best te herkennen zijn.

Verhaal weet niet al te veel te boeien, met een teleurstellende finale en botsende karakters die het luchtige toontje regelmatig om zeep helpen. Er is simpelweg, ondanks de details in sets, weinig fantasie aanwezig in dit fantasy filmpje.

Jammer, want Reiner heeft het best in zich denk ik zo. Hopelijk weet hij andere budgetten wel goed te benuttigen.

Redelijke film over een jonge vrouw die verliefd is op de stalknecht maar wordt uitgehuwelijkt aan een prins. Het verhaal van dit sprookje is nogal standaard en ondanks dat het avontuurlijk wordt gebracht, is het soms wat eentonig. De ietwat zelfbewuste humor is de grootste troef van de film en geeft het geheel een originele draai.

Redelijk. Iets teveel romance wat mij betreft. Misschien ook wat houterig geacteerd bij momenten, al komt dat misschien eerder door de meer practical effects. Die voelen soms wat toneelachtig aan. Dat heeft misschien ook zijn charmes maar al bij al vond ik het een matige film. Wel prima acteurs met Cary Elwes en Robin Wright (wat een mooie vrouw in haar jonge jaren). De rest kende ik niet eigenlijk. Er zit ook een zekere humor in die me misschien niet altijd even goed wist te bereiken. Het hoogtepunt is waarschijnlijk duellerende Spanjaard en Elwes. Robin Wright had eigenlijk best een weinigzeggende rol als je het zo allemaal achteraf eens op een rijtje zet. Ik denk ook behoorlijk moeilijk om te spelen. Als actrice wil je je ongetwijfeld bewijzen en zeker op die leeftijd, maar het lijkt me moeilijk om dat voor haar hier te doen. Het script is behoorlijk matig en het verhaal voelt nogal standaard aan. In de stijl van een NeverEnding Story maar dan meer romantieker gericht en minder fantasy.

Aardige komedie die op talloze "best of"-lijstjes staat is vooral in het begin wel leuk, als de prinses ontvoerd wordt door de Siciliaan, de Spanjaard en de reus. Eenmaal weer terug bij de farm boy is de lol er wel een beetje af, omdat de nieuwe elementen (het vuurmoeras, de foltermachine) me wat minder aanspraken. Soms voelt het scenario ook een beetje gemakzuchtig aan, zoals de 'game of wits', de uit Life of Brian weggelopen priester of de eenvoudige terugkeer uit de dood. Aantal leuke bijrollen zoals Wallace Shawn, Mel Smith en Billy Crystal. Die laatste herken je ondanks de laag schmink meteen, het zal zijn stem zijn. Mark Knopfler met zijn typische geeuwopwekkende muziek verzorgt helaas de soundtrack.

Een tienerfilm dat doet denken aan Shrek met wat brave Monty Python. Geheel in de sfeer van de 80s tienerfilms als Labyrinth of Never Ending Story in een sprookjesland met een verteller er bij. Ook toen werd al in een film de boodschap uitgedragen dat je soms beter een boek kan lezen voor een boeiend en mooi fantasierijk verhaal.

De film is laagdrempelig met vooral humor en een eenvoudige verhaallijn. De figuren zijn wat knullig, maar het werkt wel. Visueel gezien probeert het er het beste van te maken met de middelen en technieken van toen. Wat theater in het bos. Ondertussen sterk gedateerd, maar als kind zal dit in de 80s wel leuk geweest zijn.

Ik vroeg me af waarom Zorro in de film meespeelt, maar dat blijkt Dread Pirate Roberts te moeten voorstellen. Al is de look gewoon Zorro zonder hoed en paard. Het zal een dichterlijke vrijheid van de schrijver geweest zijn om plagiaat te vermijden denk ik. Van alle spelers in de film schiet enkel Mandy Patinkin er bovenuit als Inigo Montoya, een piraat met de nodige charme en humor. Doet door de Spaanse roots en stijl snel denken aan Antonio Banderas, die op zijn beurt jaren later dan weer Zorro speelde.

Ik ben zelf niet opgegroeid met de film en heb er dus ook geen nostalgische herinneringen aan. Als kind zal dit meer impact gehad hebben. Die mis ik nu wel, al bijft het een charmante tienerfilm.

Een naar het schijnt iconische sprookjesfilm. The Princess Bride is een titel die ik ooit - lang geleden, in een land hier ver vandaan - uit zo'n 5 DVD's voor 5 euro bak heb gevist, maar die al die jaren eigenlijk maar een beetje in mijn kast heeft gestaan. Ik hoorde deze titel de laatste tijd steeds vaker genoemd worden, ook in kringen waar ik het niet zo gauw verwachtte, waardoor ik toch besloot deze films eens op te zetten.

Sowieso kan ik een goede fantasy-film op zijn tijd waarderen. Zoals eigenlijk uit bovenstaande anekdote al blijkt, is dit in ieder geval geen jeugdsentiment voor mij, dus ik ging er neutraal in. Uiteindelijk vind ik het een amusant filmpje geworden, maar ik zie er niet het meesterwerk in waar sommigen het over hebben. De dialogen zijn slim geschreven, met humor die vooral voor het volwassen publiek bedoeld lijkt. De film bevat daarnaast een hoop leuke personages (ook wel een paar vervelende overigens), die over het algemeen worden neergezet door een cast die uitstraalt er plezier in te hebben. Cary Elwes, Robin Wright en Peter Falk vallen in positieve zin op. Het is echter met name Mandy Patinkin die de show steelt. Opvallend bijrolletje van Billy Crystal ook, voorzien van een imposante dosis schmink.

Het hele sprookjeselement, toch stiekem de reden dat ik ging kijken, viel me echter wat tegen. De wereld waar het zich in afspeelt wil niet helemaal tot leven komen. Sterker nog, ik kreeg eigenlijk nergens de indruk dat de personages zich in een fictief land wanen. Het komt voorts bij vlagen wat houterig over, maar dit past dan weer wel bij de satirische ondertoon en natuurlijk het jaartal waar de film uit stamt. Wat me echter het meest tegenstond was de slechte climax. Daar had wat meer pit in gemogen, want dit kwam echt over alsof men er gauw een eind aan moest breien. Als ik het jochie was geweest die het verhaal zou zijn voorgelezen, zou ik teleurgesteld zijn geweest.

Al met al een film waar ik natuurlijk makkelijk een voldoende aan kan geven, maar ik vond het ook niet meer dan dat. Ergens snap ik de klassiekerstatus die de film heeft verworven ook nog steeds niet helemaal. Dat gezegd hebbende, is dit wel een film die je grotendeels gemakkelijk bijblijft. ''Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die'' is een quote die nog wel even door je hoofd blijft spoken na afloop.

3*

Leuk.

Zeer toffe en vlotte vertelling. De humor is zelfbewust op een plezante manier, al wordt het zo nu en dan flauw - dat is haast onvermijdelijk. Het tempo ligt zeer hoog en zorgt voor een snelle afwisseling van decors, personages en locaties. Cary Elwes en Robin Wright zijn misschien net niet charmant genoeg met hun tweetjes, maar dat stoort geenszins. Enkele bijrollen zijn best tof en alles op een hoop gegooid maakt dit voor mij een zeer gesmaakt tussendoortje.

3,5