The Daughter (2015)

Zelden meegemaakt dat een einde zo'n grote groep mensen, inclusief mijzelf, zo geheel murw sloeg. Er ging echt een golf van stilte door de zaal die alleen maar onderbroken kon worden door een voorzichtig applaus. Het betrof dan ook een schitterend, intens en pijnlijke uiting van jarenlange opgekropte gevoelens die plots als een rijtje dominostenen omver ging en dit me met alle vezels in mijn lichaam deed voelen. Eigenlijk misdadig om het meest geliefde en onschuldige personage van de film hier dan in te betrekken, maar het werkte als nooit te voren en het feit dat ze het open laten is helemaal een aanslag op je zenuwen en zorgt voor een waar tranendal. Voortreffelijke rolverdelingen van vrijwel de gehele cast (vooral nieuwkomer Odessa Young verrast) maar het is toch allemaal net wat te soapie en van andere films afgekeken om echt voor meesterwerk door te gaan. En er is lang geen film geweest waar ik het mijzelf meer kwalijk nam om dat te constateren want alleen om de, nu al driemaal genoemde, laatste 20 minuten had ik het dit stukje familiekroniek al gegund. Sfeer deed me trouwens enigszins denken aan die uit de, tevens recente en Australische productie, miniserie Top of the Lake, zelfde soort duistere dramatiek en bosrijke locaties. (3,5*)

Emotioneel indrukwekkend. Must see!

Vanaf 1 september in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

Overtuigend geacteerd drama. Toch vind ik het opeenstapelen van ellende een beetje te makkelijk instrument om de kijker emotioneel te raken. Werkelijk iedereen heeft of een vreselijk geheim, of door hun gedrag een reden om sorry te zeggen tegen de dochter. Sorry hoor je dan ook regelmatig, maar dat schiet tekort.

na de comments hier en de trailer, heb ik er echt zin in gekregen...dit is het soort films dat me perfect liggen...Ik word graag emotioneel overbluft tijdens film, dus laat maar komen!

Inderdaad nogal serie-achtig en ook Deens/Scandinavisch (door Ibsen dan waarschijnlijk) aandoend, maar het is verder wel goed gemaakt.

The Daughter

Verrassend goed. Het filmaanbod van Pathé vind ik nogal mager op het moment, daarom besloot ik maar eens een volledig onbekende film te gaan aanschouwen. Onbevooroordeeld een film in stappen heeft zo zijn voor- en nadelen. Ik hoopte dus maar dat Simon Stone mij aangenaam kon verrassen.

En dat doet hij. Ondanks de korte speelduur weet Stone een rustige film met een trage, gestage opbouw neer te zetten. Hij neemt ruim de tijd om de mystiek van het verleden van zijn personages op te voeren en laat die in een sterke climax tot uiting te laten komen. De rustige opbouw in de film helpt je om het wat complexe web van relaties helder te krijgen. Dat Stone naarmate het einde van zijn verhaalontwikkeling in zicht komt een paar open deuren intrapt is hem vergeven. De film vervalt namelijk nooit echt tot clichématigheden en komt zeker niet in een sleur terecht. Het einde is krachtig, heftig en goed, met een prachtige cliffhanger tot slot. Sterk uitgewerkt verhaal.

De film stoelt niet alleen op een sterke uitwerking van het verhaal, ook de acteerprestaties zijn prima op orde. Er is een sterke chemie tussen alle leden van de cast. Het onderhuidse gevoel dat iets ergens niet goed zit wordt door allen versterkt. Met name Odessa Young weet voor een 17-jarige een bijzonder sterke prestatie neer te zetten. Ze is een essentiële schakel in het verhaal en weet prima met de daarbij komende druk om te gaan.

Ook moet ik Paul Schneider nog even noemen, die ook uiterst sterk speelt. Zijn manische karakter krijg via hem bijzonder veel overtuiging met zich mee.

Het verhaal komt bijzonder goed tot zijn recht in de setting waar het zich afspeelt. De gehele beginsetting creëert al een sfeer van onbehagen - fabriek moet sluiten, inwoners trekken weg, etc. Deze sfeer wordt goed versterkt met de introductie van Christiaan. Die onbehaaglijke, dubbele sfeer die daarna blijft hangen is erg sterk.

De synthese die ontstaat door het verhaal, de acteerprestaties, setting en sfeer maken The Daughter tot een bijzonder aangename verrassing. Een kleine productie met een laag tempo, die een prima afwisseling is op het bombastische cinemageweld van vandaag de dag.

4*

Mijn interesse is gewekt...............klinkt goed....Ga hem zeker bekijken en kom er op terug.

Dank voor de recensies.

Beetje te saai voor mij.

Ik heb de film vroeger afgezet ook maar ik wilde daardoor geen slechte punten geven ook snap je .

Al is het mijn goed recht natuurlijk. Maar idd, ik vond er ook niet veel aan, niet mijn ding en ik ben nochthans zo eentje die vrij snel tevreden is zolang het maar kan boeien of vermakelijk is.

Een behoorlijk saaie start, ik zat me behoorlijk te vervelen, maar gelukkig komt het in het laatste halve uur een beetje tot leven en wordt het toch nog boeiend. Er wordt wel prima gespeeld maar door het saaie stuk van een uur kom ik toch niet verder dan een krappe voldoende.

een film met onverwacht einde, ik was geschokt door deze film, fantastisch echt een drama

Dit is echt drama. Maar voor mijn gevoel aan de saaie kant.

Sterk, echt sterk!

Het verhaal zit goed in elkaar, zonder gaatjes. Voorspelbaar, maar uitstekend gebracht door de gehele cast...De regie is top, en deze manier van filmen zie je weinig. Kijk al uit naar het volgende werk van deze onbekende regisseur...

Na het einde blijf je verslagen achter door het intense drama dat op je afkomt...

Kleinschalig maar krachtig drama!

Wat een enorme desillusionerende misser, deze bewerking van Henrik Ibsens ‘De wilde eend’. Een zich zeer traag ontwikkelend familiedrama, zodat je als kijker voldoende tijd hebt om de puzzelstukjes aan elkaar te passen. Dat neemt vroegtijdig een hoop spanning weg. En als je eenmaal weet hoe de kaarten geschud zijn, dan is het lot van het hoofdpersonage ook niet meer zo moeilijk te raden. En dan opeens: Is de film afgelopen. Scenarioschrijver en regisseur Simon Stone vond het zeker niet de moeite waard om de het verhaal netjes af te ronden. Zelden op dit forum zoveel onterechte ‘Hosanna’ over een film hen zien storten. De ene ster is voor het acteerwerk van de cast, en dat is dan ook meteen het enige dat deugt aan dit fiasco.

Vildanden van Henrik Ibsen wordt vrij algemeen beschouwd als het meesterwerk van deze productieve 19e-eeuwse toneelschrijver. Regisseur en scenarist Simon Stone heeft bij de transformatie van deze parel van de wereldliteratuur naar het hedendaagse Australië, in weerwil van een aantal aanpassingen, de kern van het verhaal —rechtlijnig streven naar de waarheid ongeacht de gevolgen— in takt gelaten.

Mede dankzij het bekwame acteerwerk van de cast, in het bijzonder van de jonge Odessa Young, weet Stone daarmee de centrale boodschap van het stuk —dat mensen niet kunnen omgaan met de onvervalste waardheid— in stand te houden. Stone kiest voor een open einde dat minstens zo veel indruk maakt als de ontknoping van het origineel. Een mooie, confronterende en (voor wie daar gevoelig voor is) leerzame film.

Wham.

Dit is een film met impact. Er schiet me niet zo direct een voorbeeld te binnen van een film die net als deze een verhaal langzaam opbouwt naar een climax die je verbijsterd en stil achterlaat, die je zo volledig opzuigt en je dan verslagen op straat gooit. Eigenlijk een perfect voorbeeld van hoe sterk het medium film kan zijn. Maar niet echt een film om een vrolijke avond uit mee te beginnen. U bent gewaarschuwd.

Het verhaal, losjes gebaseerd op een oud toneelstuk van de beroemde schrijver Henrik Ibsen, is misschien het zwakste punt - want nogal cliche, en met wellicht vooral de symboliek van Ibsen overgenomen. Maar de karakters blijven eigenlijk achteraf gezien verrassend vlak, en het meest opvallend is dat eigenlijk - alweer achteraf - zo bij de dochter. Wel de rol van de titel, maar ook ietwat het vijfde wiel aan de wagen, het lijdend voorwerp. Wel erg mooi gespeeld door Odessa Young, die zich niet laat overweldigen door de erg sterke cast - Rush, Neill, Otto, om maar even wat te noemen. Een perfecte cast die zonder uitzondering mooi werk laat zien overigens, en de setting in het druilerige donkere bos is ook passend gekozen.

Als enige kritiekpuntje dan eigenlijk dat het geheel toch wel wat drammerig aankomt, en wat erg zwaar op de hand is. Maar aan de andere kant bekruipt me dan ook de gedachte dat zulke dingen in het echt gebeuren. Het zal je dochter maar wezen.

Goeie film waarin een man voor het huwelijk van zijn vader terugkeert naar het stadje waar hij is opgegroeid. Een mooi en origineel verhaal met vooral een trage, doch uitstekende opbouw. Gelukkig wordt het familiegeheim niet tot het einde bewaard, wat vooral tijdens het laatste gedeelte een paar goeie scenes oplevert (zeker ook vanwege het acteerwerk). Het einde was me iets te geforceerd.

Helaas was dit voor mij zonde van de tijd. Erg traag, weinig acteervermogen en een slap verhaal. Hoe mensen in deze film met elkaar omgaan, is bijna niet voor te stellen. En dan dat einde. Jammer!

De film werkt langzaam maar zeker toe naar een onontkoombaar einde. Draadje voor draadje wordt aangetrokken. Traag, pijnlijk en slopend, maar (de uitwerking van) het einde was teleurstellend, wat mij betreft.

Ibsen vertaald naar Australië 2015, goed geacteerd met bijrollen van fijne acteurs als Geoffrey Rush en Sam Neill. Mooi gefilmd ook. De uitwerking van de duistere geheimen uit het verleden, lijkt mij voor de éénentwintigste eeuw echter wel een beetje overtrokken.

The Daughter

Indrukwekkende film waarin ieder personage uiteindelijk verstrikt raakt in een familiedrama met verschrikkelijke gevolgen. Het familiedrama zelf is wat voorspelbaar en weinig origineel, maar ik denk ook niet dat de regisseur de kijker omver wilde blazen met een grote twist. The Daughter is een film die langzaam onder je huid gaat zitten, en na een dronken ontboezeming van een personage gaat het van kwaad tot erger. Van de acteurs maken de jonge Odessa Young en Ewen Leslie een onuitwisbare indruk, met Sam Neill die nog jaren van dit soort rollen mag spelen. Geweldig acteur. Het open einde maakt deze film voor mij helemaal (op hartverscheurende wijze) af.

Hoeveel drama kun je eigenlijk kwijt in één film, bedacht ik me. Het stapelt zich op, de ene 'ramp' na de andere. Voor de kijker is er geen ontsnappen aan. En dan dat slot, dat er nog een schepje bovenop doet. Loodzwaar. Topzwaar. Daar zal de Scandinavische achtergrond van het verhaal (Ibsen) wel aan ten grondslag liggen. Alleen met de eend loopt het goed af....

Wat weer niet wil zeggen dat ik niet geboeid heb zitten kijken. Vooral naar het sublieme spel van de hele cast, die zich wellicht heeft opgetrokken aan het niveau van de 'ouwe rotten' Sam Neill en Geoffrey Rush. De jonge Odessa Young als 'The Daughter' Hedvig vond ik een openbaring. Een film die wel even in je systeem blijft zitten wroeten.

Een 19e eeuws noodlotsdrama van erkend lachebekje Ibsen, neergeplempt in de 21e eeuw. Op de planken kan het misschien nog werken, deze theatrale geschiedenis waarin de simpele psychologie van de personages, gedetermineerd door de bedrukkende sociale en culturele omstandigheden waarin zij leven, als haast vanzelf leidt tot hun ondergang.

Maar die hele 19e eeuwse setting is hier niet meer; dit moet toch een hedendaags verhaal voorstellen. En dan geloof ik de centrale personages Christian, Oliver en Hedvig eigenlijk voor geen barst.

Resultaat is een tamelijk belachelijke film.

Mooi verhaal, goed geacteerd, helaas was de emotie soms wat over the top en soms zelfs ronduit onwaarschijnlijk.

Hmm, als een film The Daughter heet, is de hele film één lange aanloop naar het trieste eind. Vraag je af hoe waarschijnlijk het is als je iemand altijd hebt opgevoed als je eigen dochter, je die na ontdekking van... verstoot. Maar goed, het verhaal maakte waarschijnlijk waarom vaderlief zo'n slappe zak is. Overigens is de omgeving vooral de hoofdrolspeler in het verhaal, met die hele nadrukkelijke shots van natuur e.d.

De film gekeken na het lezen van de recensies hier maar het enig wat ik na het einde kon bedenken was: is dit alles? Wat moet ik hiermee? Het verhaal is goed verfilmd en de acteurs spelen erg naturel. Tegen de helft ga je van de personages houden en wordt je nieuwsgierig naar hun motieven. Maar dan stapelt drama zich op drama zich op drama zonder echt tot een oplossing te komen. De film eindigt uiteindelijk met een laatste drama zonder verder nog een woord vuil te maken aan het verhaal. Beetje makkelijke manier van scoren. Tegenvaller. Wanneer je wil eindigen in een dramatische climax, zorg dan op z'n minst voor een twist in het verhaal. Het gebruik van muziek aan het eind deed me denken aan een film waar het drama aan het einde WEL met een mokerslag binnenkomt: Dead Man's Shoes van Shane Meadows.