The Daughter (2015)

Deze passeerde onlangs op TV en mede door de positieve ervaringen hier hem een kans gegeven. Hij viel alleszins niet tegen. Het dramaverhaal is er eentje met een plot dat we al meermaals zagen (familie-intriges, donkere geheimen die onthuld worden, ...), maar het werd allemaal wel goed uitgevoerd. Ondanks de voorspelbaarheid een aangenaam kijkstuk.

Ook de acteursprestaties waren op het niveau en het emogehalte bleef binnen de perken. Het einde is open en zal voor sommigen onafgewerkt lijken. De film stopt vrij abrupt en de problemen zijn nauwelijks van de baan, integendeel zelfs. Het probleem is vaak dat in dergelijke kleine dorpsgemeenschappen iedereen iedereen kent en dat de minste familiale problemen een effect hebben op de gehele bevolking. Dat is zo bij tewerkstelling, maar eveneens bij relationele problemen.

Om hem aan te bevelen misschien net niet, maar indien hij passeert op TV mag je wel gerust blijven hangen.

Goede cast, die het over de ganse film heel goed doen.

Maar het verhaal kon me niet boeien, was niet echt mijn ding.

Dit is niet helemaal mijn ding. Ik vond het grotendeels saai. Het beeld is helder, maar het heeft qua kleur iets grauws. Ik vond het lijken op een serie, het heeft echt zo’n serie-sfeer, en ik heb daar minder mee. Het verhaal komt traag op gang. Ik heb de film in meerdere keren gekeken. Voornamelijk doordat ik mijn aandacht er moeilijk bij kon houden. Ik wilde ‘m bijna niet afkijken, maar ik was benieuwd wat er verder zou gebeuren, dus ik heb doorgezet. Het acteerwerk vind ik goed en de climax op het eind deed mij wel wat, maar ik ben niet erg onder de indruk. 2,5*

De theatrale afkomst van de film is wel duidelijk, maar het is, gelukkig, geen verfilmd toneel geworden. Er wordt goed gespeeld en geregisseerd. Maar op een of andere manier past dit verhaal beter bij een Scandinavische taal en film. En ja, een goed afgewogen einde en het verhaal grijpt je wel bij de strot.

"The Daughter" is een duistere, zeker ongezellige film.

De directe montage met wat flukse overgangen en zeker de tussenshots met de sombere natuurbeelden verhogen de onbehaaglijkheid.

Film die je ook op wat punten een beetje in het ongewisse laat en dat geldt niet alleen voor het slot maar eigenlijk ook over de motieven van Christian's actie tov van zijn vriend. In dat opzicht is Paul Schneider goed gecast. Hij laat de indruk van een ondoorgrondelijk personage na.

Het laatste deel van de film is het sterkst maar in zijn geheel is het werk eerder matig.

Na een traag begin een ijzersterk drama met een apotheose die zijn weerga niet kent.

Wat ik me afvraag is waarom Christian dit allemaal teweegbrengt, een onverwerkt verlies van zijn moeder, misgunt hij de anderen de liefde, wil hij zijn vader een loer draaien.

Het blijft gissen en daarmee, net als het eind, open.