Willard (1971)

Toen ik de remake keek, had ik het idee dat ik de film al gezien had. Toen ging ik er vanuit dat de film mogelijk op een andere film leek. Achteraf bleek dus dat ik het origineel een tijd terug had gezien. De remake lijkt opzich redelijk veel op het origineel, maar het origineel heeft over het algemeen nog meer een duistere sfeer. Beide films zijn vermakelijk en op sommige momenten ook wel spannend.

3*

Saaie film.

Op enkele scenes na zijn er weinig spannende momenten te vinden.

Meer ook een psychologisch drama.

Niet bijzonder.

2,5*

Na eerst de remake gezien te hebben mag het duidelijk zijn. Dit origineel zuigt enorm.

Waar de remake sfeervol is, is dit enorm plat en futloos. Vreselijk acteerwerk en compleet brak geschoten. Davison is belachelijk saai, de scenes met de ratten lijken ook echt nergens op.

Film is echt een geklungel van het begin tot einde. Remake was ook niet bepaald spannend maar dit was helemaal kinderhorror. Vraag me af welk doelpubliek ze hiermee probeerden te bereiken.

Ook Ben is compleet onindrukwekkend en de climax is er uiteindelijk eentje waar enkel het woord anti voorhoort.

95 minuten pure horror om uit te zitten. Saai, duf, sfeervol mormel van een film. Eenst te meer hulde aan de remake dan maar.

0.5*

"Willard" steunt op de afkeer van mensen voor ratten. Het is een rustig opgebouwde film waar de gruwel niet wordt geschapen via artificiële angstscenes. "Willard" haalt zijn terreur uit het knappe evenwicht waarmee de kineast alle onderdelen tegen elkaar weet te plaatsen. Een langzame maar steeds aanzwellende spanning door misleiding (het onschuldig lijkende engelengezicht van de protagonist Bruce Davidson), door perfect uitgekiende nevenrollen van de "menselijke ratten" Ernest Borgnine, Elsa Lanchester en Jody Gilbert, door het alledaagse afschrikwekkende decor (de fabriek waar Willard werkt en het grote herenhuis waar hij in woont), door de onzichtbare overgang van spel naar wraak, door het vakkundig gebruik van het aantal (in het begin slechts een paar ratten, op het einde een heel leger), door plotwendingen (de lieve vrouwelijke collega van Willard), fotografie en muziek. Achter Willards verhouding met de ratten gaat een metafoor schuil: het misbruiken van iets en de vernietiging door wat men zelf heeft bewerkstelligd. "Willard" is een onderhoudend griezeldrama, en de versie van 1971 moet zeker niet onderdoen voor de remake, ik vind hem nog iets somberder. Ik heb er in elk geval kunnen van genieten.

"Willard" kreeg een nominatie voor een Edgar Allan Poe Award en voor een Eddie Award van de American Cinema Editors en de imdb rating bewijst dat er toch heel wat mensen zijn die de film wél kunnen waarderen. Beslist geen geklungel.

Grootste hit van de film is Ben van Michael Jackson, daar is ook alles mee gezegd.

I was good to you, Ben!

Naar het schijnt zou Willard verantwoordelijk zijn geweest voor een resem aan soortgelijke horror films waarin beesten de hoofdrol speelden. Altijd interessant om dit soort eerste pogingen te bekijken en Willard stond al langer op het verlanglijstje. Hoewel, dat is niet helemaal correct. Het was eigenlijk vooral het vervolg, Ben, dat op het verlanglijstje stond vanwege de titelsong van Michael Jackson. Tot sinds kort nooit geweten dat dat nummer over de vriendschap tussen een jongen en zijn rat gaat en dat wou ik toch echt wel eens zien.

Eerst was er dus Willard, maar het is te merken dat het een subgenre was dat nog wat in zijn kinderschoenen stond. Afgaande op het idee zou je verwachten dat Willard met zijn vele rattenvriendjes een heus terreurbewind zou houden, maar hij geraakt niet verder dan het verstoren van een tuinfeestje en een vrij bizarre inbraak. Het is wachten tot het allerlaatste moment vooraleer er een dode valt en zelfs dat gebeurt allemaal in het donker omdat Martin eventjes heel handig tegen de enige lamp in de kamer loopt. Blijft allemaal nogal flauw en ook de dood van Willard zelf kan daar uiteindelijk nog weinig aan veranderen. Ach, misschien legt dit wel een interessante basis voor de sequel aangezien onze harige vriend Ben overduidelijk nog wel zin heeft in wat mensenvlees als je die smalle oogjes bekijkt.

De hoofdrol is voornamelijk weggelegd voor de ratten en dat ziet er eigenlijk vrij goed uit. Had iets meer van robot-achtige toestand ofzo verwacht, maar het lijkt toch allemaal erg reëel te zijn. Alleen die aanvallen zelf zien er niet zo geslaagd uit. Het lijkt wel alsof ze gewoon naar Ernest Borgnine en Bruce Davison worden gegooid in de stijl van de lemmings die door James Algar en co van een klif werden gegooid in Disney's White Wilderness. Altijd wel fijn trouwens om Borgnine te zien. Een acteur die wel wat klassiekers op zijn naam heeft staan, maar in het einde van zijn carrière wel eens in wat slechtere films meedeed. De rol van Mr. Martin gaat hem gelukkig goed af en de pesterijtjes tegen Bruce Davison maken het een vervelend personage, in de goede zin van het woord. Davison is geknipt voor de rol van Willard met zijn engelengezichtje.

Willard is niet meteen een slechte film, maar ik had volgens mij gewoon de verkeerde verwachtingen. Horror zou ik dit, met uitzondering van het einde als ik gul ben, in ieder geval niet noemen. De invloed die de film echter heeft gehad valt niet te onderschatten, maar daarmee scoor je nog geen punten natuurlijk.

2*

Na de remake geziente hebben deze nog maar eens bekeken en het is duidelijk dat de remake in alles probeert het origineel nog dikker aan te zetten

het huis is nog meer vervallen , zijn moeder nog afstotelijker en zijn baas nog gemener .

Hier word het allemaal (om het maar zo te zeggen) minder uitvergroot en de 2 films hebben duidelijk een verschillend karakter .

Toch vind ik dit origineel net wat meer realisme hebben ondanks de mindere special effects .

You don't fuck with the rats! Ik heb wel eens een hele dominante gehad die uiteindelijk ook mij wilde domineren, geven ze echt geen moer dat om dat je groter en sterker bent. Niet gelukt uiteindelijk, maar je bespringen en in je bijten doen ze zelfs dan niet. Ook in deze ratten-horror is weer duidelijk te zien dat de ratten van een paar meter ver richting de acteurs worden gegooid.

Volgens mij de moeder der ratten-horrors, kreeg zelfs nog een vervolg met een titelsong door Michael J.. Maarten 't Hart kon dankzij de film zelfs nog even bij Willem Duys langs met zijn ratten, kon meteen sluikreclame maken voor zijn eerste roman.

De ratten zijn het leukst, film bestaat verder uit wat uitermate onsympathiek mensen-volk, ja je kunt ze heel goed dingen leren, alleen de mijne maken geen fluitgeluiden.

Voor dit soort werkjes heb ik wel een zwak, het is een film die een genre op gang bracht: dat van de smerige beestjes. Het is allesbehalve een topfilm maar een verdienstelijke poging de afschuw die ratten bij de meeste mensen oproepen op film te vatten. Nu is één tamme rat niet bepaald verontrustend, maar zo'n hele krioelende kudde bij elkaar- hoofdrolspeler Davison had er kennelijk weinig moeite mee, en heeft zichtbaar plezier in zijn rol als gefrustreerde loner. De scenes op kantoor hadden een bijna komisch effect omdat ze me deden denken aan The Office of Debiteuren/Crediteuren.

De paar scenes die voor horror moeten doorgaan zijn niet echt spannend, dus op dat vlak schiet de film wel tekort: het had wel wat duisterder gemogen. Het is dan ook beter de film in te gaan als een drama-film. Ik las ergens dat het boek heel anders was, daarin bestond het getrainde rattenleger alleen in Willard's fantasie. Was misschien wel interessant geweest, al is dat inmiddels ook niet echt vernieuwend meer te noemen.

Davison is prima in de hoofdrol, veteraan Borgnine speelt zijn rol op halve kracht, Locke heeft een weinigzeggend rolletje. De bedlegerige moeder wordt gespeeld door Elsa Lanchester, die een lange carrière had, ze is o.a. bekend als Frankenstein's bruid.

Ik kende deze film eigenlijk vanwege de Oscar-challenge. Dat komt omdat hier een vervolg op is gemaakt, genaamd Ben; niet zo'n bijster goeie film, maar vooral heel bekend van het nummer van Michael Jackson. Wat enigszins verbazend is dat dat nummer bij een matige horrorfilm hoort, maar goed. Willard is een slagje beter, maar ook geen topper. Het gaat over de verlegen Willard, gepest op het werk en niet serieus genomen door z'n familie, die een rat (en al vrij snel een hele kolonie aan ratten) bevriendt. Deze rat (Ben dus) manifesteert zich al snel als de knokploeg van Willard die zijn vijanden het leven zuur maakt, tot Willard zelf het ook wat te ver vindt gaan. En hij zelf het volgende slachtoffer wordt. En het is niet slecht, maar wordt nergens meer dan wat er op de kaft staat geschreven. Een beetje saai en een wat tamme ontknoping.