An Unfinished Life (2005)

Prachtige ingetogen film met een werkelijk geweldige Redford, de rest van de cast acteerd ook zeer naar behoren , ja ook Lopez.

Mooie beelden , mooie kleuren en een verhaal dat me wel aanspreekt een dikke negen dus 4.5*

Redford speelt weer de cowboy, Lopez weer de mishandelde moeder, Freeman weer de wijze oude man (+ voiceover) en Hallstrom schiet weer mooie natuurplaatjes.

107 enerverende minuten

Best oke eigenlijk, al is het verhaal nogal standaard uitgewerkt en gaan alle personages door voorspelbare ontwikkelingen. Sfeervol in beeld gebracht en goed gespeeld door de hele cast, maar iets meer diepgang had niet misstaan. Wederom een typisch degelijke Hallstrom-film: meeslepend, soms ontroerend en altijd menselijk, maar net iets te manipulatief.

Voorspelbaar, maar toch wel sterk. La Lopez laat zien dat ze toch écht wel iets meer kan dan een beetje zingen. Redford en Freeman vond ik duidelijk minder; had het idee dat vooral Freeman z'n rollen a la Danny the Dog & Million Dollar Baby nog eens dunnetjes overdeed. Maar ach, het blijft een Hallstrom en Hallstrom is altijd sterk; ook als hij het niet is...

3,5*

Mooie film!!

Acteren was goed, mooie beelden en ik vond het verhaal ook erg mooi.

Redford is een geweldige acteur en deed het ook nu weer zeer goed in zijn rol.

het 'ranch' leven lijkt mij zo en zo al heel mooi, vandaar dat dit ook weer echt een film voor mij is.

zeker een verdiende 4,5 !

Lekker luchtig drama die heerlijk wegkijkt, maar aargh: waarom Jennifer Lopez? Eén van de slechtste actrices die ik ken. Gelukkig doen Redford en Freeman hun werk wel goed om dat een beetje te herstellen. Een echt hoogtepunt bereikt de film nooit, maar dankzij de samenhang van prima muziek, mooie beelden en een leuk verhaal verdiend deze film zeker een voldoende.

3,0*

Weer een zeer degelijke film van Hallström redelijk in de stijl van een andere film van hem: What's Eating Gilbert Grape. Uit het leven gegrepen.

En ook hier zijn de plaatjes weer prachtig en werkt de schoonheid van de omgeving en het doen en laten van de karakters daarin zeer rustgevend.

Jammer genoeg is An Unfinished Life op momenten me net té clichématig en is de cast ook niet echt sterk. Redford acteerde als een van de weinige goed als de stugge man die zo door zijn verleden is gemaakt. Ook Freeman deed het weer degelijk als de wijze man.

Mooie en vermakelijke film om een keer te zien, maar toch ook niet veel meer dan dat.

3,5*

Verassend goede film! ging met twijfels kijken.. en het eerste kwartier heeft even tijd nodig het ijs te breken.. maar des telanger de film aanstaat.. des te verder kom je als kijker in het verhaal.. en leef je mee met sommige personages..

Redford & Freeman brengen deze film tot een hoger niveau.. Lopez deed het aardig.. maar voegde niks toe aan het geheel.. waarom hebben ze met zo cast in hemelsnaam lopez gekozen? goedkoop is ze vast niet, dus ze hadden er ookwel een andere goede actrice kunnen neer zetten..

Dan denk ik bijvoorbeeld aan Scarlett Johansson.. die misschien wat jong was voor de rol.. maar dat prima had weg kunnen spelen..

Of misschien wel Nicole Kidman? of niet te vergeten Christinna Ricci die mij in Monster & Black Snake Moan zeer heeft weten te overtuigen!

4 sterren voor het geheel! als Lopez vervangen had geworden door een actrice met hoger niveau waarschijnlijk nog wel een halve ster meer..

Een film van Morgan Freeman is meestal wel goed, deze film ook. Ik ben geen fan van JLO en vroeg me dan ook af hoe zij dit personage zou neerzetten, maar het is me goed meegevallen.

Zeer matige film. Extreem veel sentimenteel geneuzel, zelden zo'n geforceerd "mooi" drama gezien. Freeman speelt een belabberde niet-boeiende rol en Jeniffer Lopez is ook nu als alleenstaande moeder ronduit slecht. Redford speelt een afgezaagde rol van oude zeur. Die bezoekjes aan het graf van zijn zoon waarna hij in zichzelf gaat lullen behoren tot de pijnlijkste scenes). In combinatie met allerlei vergezochte dingetjes Redford die indirect verantwoordelijk is voor de verwondingen van Freeman, J-Lo die haar man heeft doodgereden, enz, enz. - moet je als kijker om dat soort soapachtige dingetjes nou sympathie gaan voelen? - is dit gewoon een ontzettend magere film.

1*

Wat ik wel grappig vond is dat Jeniffer Lopez de rol van een sympathiek persoon moet spelen, maar dat juist zij ontzettend asociaal overkomt. Eerst loopt ze - nadat ze verantwoordelijk is voor de dood van haar man - zomaar bij haar schoonvader het huis binnen met de verwachting dat ze daar wel even mag logeren. Dan gaat een relatie aan met de lokale sheriff die bevriend is met haar schoonvader. Dan verlaat ze boos de boerderij van haar schoonvader en verwacht ze dat haar dochter daar nog wel mag logeren.. Een slecht geschreven personage dus.

Legends of the Fall-sfeertje alleen dan heeeeeeel wat stukken minder.

Bij Lopez heb ik altijd het idee dat ze elk moment weer een dansje gaat doen achter MC Hammer of zo. Ik vind het gewoon geen actrice.

Zoals ik hier al eerder las is zij eigenlijk een knap verwaand en vervelend vrouwtje die wel even bij schoonpapa mag schuilen.

Beetje geforceerd geschreven allemaal. Met wat pakkender verhaallijnen hadden ze er best een emotioneel geheel van kunnen maken. Beetje kans gemist eigenlijk, niet lekker door gepakt. Redford en Freeman teveel op de automatische piloot. En meneer band of brothers paste ook voor geen meter. 3 sterren blijven voor toch wel de mooie plaatjes van de omgeving en de redelijke muziek. Het was geen martelgang of zo, maar je vergeet hem ook best snel weer.

Ondanks dat het plot voorziet in elk zijn ongeluk en elk zijn schuldgevoelens, niet meer dan een brave familiefilm, voorspelbaar (ondanks het absurde "berenslot"), niet zonder een pak clichés en met de klassieke emoties en sentimentaliteit.

Jammer dat deze emoties niet aanslaan...

En, niet te vergeten, uiteraard is kleindochtertje-lief uitermate verstandig...the american way...

Dit vond 'k ook een goeie film. Ondanks het niet zo'n originele verhaal, wist hij me toch te boeien. De cast deed het erg goed en ook de muziek paste bij de film. Voor de rest is het meeste hier al aangehaald.

Tja, vond hem wel geslaagd.

An Unfinished Life is een beetje een niemandsdalletje, dat zich meer richt op karakterschetsen dan een boeiend verhaal te willen vertellen.

De film staat bol van geforceerdheid. En dat gaat goed gepaard het met acteerwerk van J. Lo. Om haar beperkte "acteertalent" te maskeren, trekt ze vaak moeilijke gezichten. Niet dat het heel storend wordt, maar ze probeert zich duidelijk netjes aan de regels te houden. Robert Redford is komisch als nukkige, ouwe bok. De rol van Morgan Freeman is wat nietszeggend, zoals meerdere factoren in deze film. Wel geestig hoe Mitch en Einar elkaar steeds verkeerde antwoorden geven (het koppig ontwijken) op elkaars vragen.

Prachtige beer, maar ook zijn rol is niet goed uitgewerkt.

Lasse Hallström komt op meerdere fronten tekort, maar al met al kijkt de film nog best lekker weg.

3*

Verhaal over karakterverschillen en het (on)vermogen om te vergeven en het verleden te vergeten. Voortreffelijk acteerwerk van een prima cast, in het bijzonder van Morgan Freeman (zoals altijd eigenlijk). Dat én de fraaie opnamen van de omgeving maken dit tot een boeiende film.

Rustig drama over vergeving. De moeilijke relaties tussen Redford en Lopez krijgen een interessante parallel met de moeite die Morgan Freeman heeft om de beer te vergeven die hem zwaar verwond heeft. Maar hoe simpel is het om te vergeven als je de ware aard van het dier of de mens onder ogen kunt zien? Dit is typisch een rol voor Redford : de natuurlievende cowboy, een imago die hij ook in het dagdagelijkse leven volhoudt. Ook Jean/Jennifer Lopez en de dochter gaven een zekere gevoeligheid aan de film. Het is geen film van innige omhelzingen en van tranentrekkerij, maar het is daarom niet minder een eerlijke bedenking over hoe harteloos mensen soms met elkaar kunnen zijn uit egoïsme.

Eigentijdse western.

En dat is dan niet zozeer omdat het in hetzelfde gebied speelt, maar omdat hetzelfde spel van normen en waarden de hoofdlijn van de film vormt. Goed en slecht, en geen millimeter hellend vlak daar tussen. Wel een beetje tam daardoor, en er bekruipt me de gedachte dat we dit soort verhaal van Lasse Halstrom al iets te vaak gezien hebben. Redford is ook al op herhaling, en zet dan wel een soliede rol neer, maar laat ook niks nieuws zien. Freeman daarentegen is eigenlijk best goed als de vegeterende tweede man in de film - wel wat storend waarom niet duidelijk wordt wat er dan precies met hem aan de hand is, want aan zijn lijf is dat niet echt te zien. Littekens, jawel, maar da's wat weinig om te verklaren dat hij het bed houdt.

J-Lo is echt de zwakke schakel, en miscast. Ze verprutst de weinige scenes die ze echt moet dragen. Trieste boel, eigenlijk. Kan aan mij liggen, maar het overtuigt echt niet, en het misstaat in de film. Wel wordt dat een beetje goedgemaakt door haar filmdochter Becca Gardner, want die doet het wel best goed.

Verder, wat zal ik zeggen. Een nogal erg tamme middelmatige prog-western. Moet het vooral hebben van de romantische beelden van het landschap, en de weemoed naar echte cowboys.

Na My Life as a Dog en What's eating Gilbert Grape heb ik me maar in het werk van Lasse Hallström gestort... en er valt nog genoeg te ontdekken.

Hier schetst hij een fijne voortkabbelende psychologische drama neer, waarbij de sfeervolle rurale locaties het visitekaartje zijn. Ook het acteerwerk is werkelijk uitstekend. Van Robert Redford heb ik bijna nog niks gezien maar hij zet hier een prima rol neer als de verbitterde wrokkige Einar... die een ranch bezit en dagelijks zorgt voor zijn vriend Mitch, die hier mooi vertolkt wordt door Morgan Freeman. De man mag er altijd zijn. Deze is invalide geworden nadat hij door een beer is aangevallen. De beer wordt ook als een mooi metafoor gebruikt in de rest van de film. Ondertussen hebben we ook Jean die met haar dochtertje op de vlucht is voor haar gewelddadige vriendje Gary en terechtkomt bij schoonvader Einar. Deze is niet blij met haar komst omdat hij de dood van zijn zoon (de voormalige man van Jean) aan haar verantwoordelijk stelt.

Dit levert een best wel sterk en gevoelig filmpje af waarin er ook veelal afleiding is tussen het zwaarmoedige; de beer, de scene's met Mitch, die sherrif, de lieve Griff... Hällstrom weet hierin creatief te blijven. Ook is het onvermijdelijk dat Gary op een dag in het dorpje gelokaliseerd is.

De film weet op alle fronten te blijven leven en bewegen en het levendige sfeer in het dorpje is de kers op de taart.

4,0*

Met veel plezier deze film eens herbekeken, blijft een prima prent !!

Vlak.

Robert Redford mag een norse brompot neerzetten in dit melig zondagsdrama. Het stelt allemaal weinig voor, getuige de voor de hand liggende keuzes op zowat elk vlak: van de voorspelbare kleindochter-grootvaderrelatie tot de casting van Morgan Freeman.

Lasse Hallström schiet verder wat mooie plaatjes van de prachtige locatie, maar kan verder toch weinig uit z'n hoe toveren. De beste man houdt kennelijk van het feel good-sentiment, wat overigens al goede films opgeleverd heeft, maar hier is het mij toch te plastic allemaal.

2

Heerlijke film over vergeving en een leven met schuld. Prachtige beelden van rocky mountains in Wyoming en het leven op een ranch.

Ik heb de film nu 2 keer gezien. Er gebeurt niet zo heel erg veel in de film, maar het blijft boeien. Eigenlijk zit alles wel goed in elkaar: soundtrack, camera werk, acteren (van de drie hoofdpersonen tenminste), script. Het doet af en toe een tikkeltje gedateerd aan en ik kan me voorstellen dat sommige mensen de film wat te traag vinden. De kleine Becca kan helaas (nog) niet overtuigen en ook de bijrollen zijn wat cliché en niet echt overtuigend. Het centrale thema is duidelijk: hoe leid je een leven met schuld en hoe kun je vergeven? Jezelf en anderen. Het mooiste aan de film vond ik om te zien hoe de hoofdpersonen elkaar beter gaan begrijpen, naar elkaar toegroeien. En gelukkig gebeurt dat op een vloeiende, geloofwaardige manier. En het leven op een Amerikaanse ranch wordt goed in beeld gebracht en boeit me. Als bonus krijg je dan nog de mooie beelden van de Rockies in Wyoming.

De film haalt niet het niveau van de beste in het genre zoals bv. The Rider (2017) en The Longest Ride (2015). De Romantiek en het drama is ook veel minder dik aangezet, het is wat genuanceerder, maar ook wat simpeler. Maar toch: als je van dat genre houdt, zul je ook veel plezier beleven aan deze film. Voor mij persoonlijk (omdat ik van het genre houd) wel 4 sterren, objectief gezien denk ik dat 3,5 eerlijker is.

Donderdagavond even iets van twijfel want normaal is het een sportavond maar ik kon me er even niet toezetten bovendien was er Europees voetbal waar ik wel nieuwsgierig naar was dus blindelings maar een greep uit de kast gedaan en zowaar één van de laatste titels uit de donatiedoos vol films die ik enkele jaren terug van een collega kreeg. En zoals zoveel uit die doos dat amper het aangluren waard is, of noemenswaardig in welke vorm dan ook, was dit toch ook weer zo'n titel die ik wel kende als trailer zijnde maar me dan vooral afvraag waarom je zoiets als dit koopt. Meepikken op tv bij gebrek aan beter oké, maar serieus geld uitgeven voor zo'n film? Maar het moet gezegd dat dit kwalitatief, afgezet tegen titels als Meet Bill, 50 first dates, Scorched en nog meer van dat soort chemisch afval, één van de betere films betreft uit de doos wat meer zegt over het gemiddelde niveau in de doos dan dat deze film nu zo goed is.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Jean die op de vlucht voor haar gewelddadige vriendje de wijk neemt naar haar ex-schoonvader waar nog de nodige unresolved issues spelen tussen de twee en vervelend vriendje Gary ook niet van wijken weet. En ja, dat is het toch wel binnen een plot wat toch eigenlijk bar weinig voorstelt in die zin voor een film van twee uren. Opmerkelijk dan weer de meer dan uitgebreide en sterk cast in de vorm van Redford, Freeman, Lucas en Lewis. Zo'n Lopez, hoewel lekker voor het uitzicht, voegt dan weer niets toe in mijn beleving en ik vraag me dan ook waarom zo'n vrouw gecast wordt. Dat had iedere andere actrice beter gedaan dan Jenny from the block maar goed dat is mijn mening. Aardig is op zijn minst de verstandhouding tussen de twee oudere mannen Einar en Mitch die toch wel in idyllische en jaloersmakende rust leven in combinatie met hun typische oude mannen humeur en dito eigenwijsheid.

Maar het hele uitgespeeld plot rond Jean daarna met het gevoos met de sheriff en het onherroepelijk en onvermijdelijk opduiken van ex-vriendje Gary is zo cliché allemaal, het roept bij mij een gevoel op zo van wat is hier nu eigenlijk de bedoeling van? Daarnaast is Jean als karakter ook nog eens nietszeggend en weinig sympatiek. Dan dat domme en zelfs gevaarlijk gedoe met die beer. Gewoon waarom? Aardig voor de karakter ontwikkeling is wel de ontwikkeling tussen Einar en de jonge Griff en vooral de van dik hout zaagt men planken methoden hoe Einar eerst een paar onfatsoenlijk heren in de diner aanpakt en later Gary tot twee keer toe een lesje leert. En opzich is wel duidelijk dat men met veel zorg aan deze film gewerkt heeft gaat het natuurlijk allemaal om rouw, verwerking en mensen een twee kans geven. Maar boeien doet het me nooit en regelmatig vraag ik me af wat nu eigenlijk de zin is van deze film en waar het met sommigen dingen heen wil. Afijn, een voldoende voor de moeite maar verder niet mijn ding en snel op naar de volgende film.