High Noon (1952)

Henry Fonda die door de verlaten hoofdstraat loopt, vanuit de hoogte van commentaar voorzien door Charles Bronson?

 

Goed gevonden.

Maar ook de camera-angle bij de stationsscène, wanneer Cardinale gearriveerd is en je het stadje krijgt te zien, van over het stationsdak gefilmd (al zijn de huizen daar wat kariger en nog maar in aanbouw)

Je kan wel zien waar Leone e.e.a. vandaan heeft gehaald (en in een eigen vorm gegoten)

O ja, natuurlijk, die aankomst. . . Het (of liever gezegd mijn) probleem met OUATITW is dat ik hem vroeger zó vaak gezien heb dat hij nu nog maar zelden de speler ingaat, ondanks het feit dat ie natuurlijk prachtig opgepoetst (en gelukkig ook weer compleet) is. . .

Eerlijk gezegd heb ik Once Upon a... zelf niet zo vaak gezien.

In de bioscoop, en daarna misschien nog twee keer.

Ik heb moeite met de lengte van die film.

De eerstvolgende keer misschien op Blu-ray, maar die moet ik dan wel eerst nog kopen.

En die lengte van OUATITW brengt mij weer on-topic èn bij een belangrijke kwaliteit van HIgh noon : de compactheid ervan, niet alleen in de zin van de "real-time"-plotafwikkeling maar ook in de zin van strak, lean, zonder vet.

Prima omschrijving, net zo kort en bondig.

Dit moet toch wel zeker 30 jaar geleden zijn dat ik de film voor het laatst zag .

En het werd dan ook hoog tijd voor een nieuwe kijkbeurt .

Al was het alleen al dat ik in mijn herinnering altijd gedacht had dat Cooper in zijn rug werd neergeschoten om deze film maar eens opnieuw te bekijken .

Cooper komt ook heel overtuigend over als de angstige sheriff de angst kun je van zijn gezicht aflezen .

En zet daarmee dan ook een hele sterke rol neer ,maar ook Grace Kelly deed het aardig .

Ook mooi is dat ze telkens de klok laten zien dit brengt toch extra spanning met zich mee .

Het eind gevecht mag er ook wezen waar een jonge Lee van Cleef een van de outlaws is .

De scene bij het station deed mij wel denken aan die andere klassieker Once upon a time in the west .

Normaal zijn westerns die zich voor het grootste gedeelte afspelen in een stadje niet mijn favoriet

maar met High Noon heb ik mij prima vermaakt. Al is het wel een film die ik niet zo vaak hoef te zien .

Maar dat ligt meer aan mijn eigen voorkeur dan aan de film .

"They are making me run, i've never from anyone before."

US Marshall Will Kane (Cooper) is net gepensioneerd en getrouwd met zijn pacifistische vrouw. En dat is net wanneer hij een bericht krijgt dat een gevaarlijke crimineel die hij ooit opsloot weer vrij is en met de trein van 12:00 uur aankomt. Hij vlucht met zijn vrouw maar keert kort daarna weer terug omdat zijn opvolger pas de volgende dag arriveert. Kane heeft nog een uur om de dorpelingen op de been te brengen om hem te helpen, dit is echter makkelijker gezegd dan gedaan.

Afgezien van de uitendelijke showdown zit er weinig actie in en het grootste gedeelte van de film bestaat uit Kane die de dorpeling probeert over te halen hem te helpen. de film speelt zich grotendeels in realtime af en de spanning is om te snijden. Ook leuk vind ik hoe de film constant met mijn verwachtingen speelde. Het mooiste voorbeeld hiervan vind ik de scene in de kerk waar hij de bezoekers om hulp komt vragen. Hierop volgt er een discussie tussen de kerkgangers (ik begin te begrijpen waarom deze film zo populair is bij Amerikaanse presidenten). totdat een van Kane's vrienden het woord neemt en begint te praten over wat Kane allemaal voor hun stadje gedaan heeft. En je verwacht dat hij eindigt met ''en daarom moeten wij onze vriend nu steunen'' in plaats van iets wat neerkomt op "en daarom sta je er alleen voor ouwe maker''. Acteer prestaties zijn zeer goed en dragen beter bij aan de beklemmende toon de constante klok close ups (hadden van mij wel wat minder gemogen). Het einde is ook geweldig, ondanks dat het wat abrupt is.

Als iemand die totaal geen western-fan is heb ik me toch wel vermaakt met deze interessante film. Het is zeker geen typisch western-verhaal en de film moet het echt hebben van de ijzersterke personages. Iedereen heeft zijn of haar eigen redenen om niet deel te nemen aan de confrontatie, en het voelt allemaal zeer geloofwaardig.

De aangename speelduur van de film, die zich bijna in real time afspeelt draagt er ook aan bij dat de film voorbij lijkt te vliegen. Het constante gelet op de klok maakt de film soms ondraaglijk spannend, en de uiteindelijke confrontatie tussen Cooper en de bad guys is kort maar krachtig.

Enigszins teleurstellende western. Het plot is qua opzet best aardig, maar de uitwerking is redelijk saai. De meeste personages blijven ook nogal vlak, zodat van echt meeleven met de gebeurtenissen in het dorp geen sprake is. De ontknoping stelt bovendien teleur, wanneer de gevreesde gangster verschijnt wordt er relatief snel en gemakkelijk met hem afgerekend. Het acteerwerk is ook niet al te bijzonder, op de charmante Grace Kelly na.

Tja ben geen echte fan van Western maar deze ging er goed in. Toch was het traag te noemen aangezien de enige actie pas op het eind te vinden was. En jammer want de shootout vond ik ook niet van hoge kwaliteit. Verder wel menselijk ingekleed en voor een keer prima om gezien te hebben. 3** vind ik genoeg voor deze prent.

Meer dan 60 jaar geleden en nog in wit-zwart. Toppie.

Alles was voorspelbaar want het ging maar over een verhaal dat zijn finale krijgt op het einde.

Toch speelt de tweestrijd in de romantiek een belangrijke rol in deze film die de ganse notenbal doorstaan heeft met voortdurend een andere versie van Honymoon.

Gary Cooper en Grace Kelly vertolken onder regie van Fred Zinnemann en prachtige rollen.

Prachtige evergreen herinnering die ik indertijd meermaals gezien heb.Kostprijs: 12,5 eurocent.

En zeker 4 punten waard.

Bah.

Een echte oerWestern. Waar je bij de meeste hoog aangeschreven Western meestal nog wel flarden van regietalent ziet, is High Noon niet veel meer dan genrefiller. Verbaas me er dan ook wel over dat de film zo populair is.

Zeer basic verhaaltje over een vereffening. De film werkt langzaam toe naar een climax, die vlotjes afgehandeld wordt. Wie hoop op een enigszins cynisch eind (zou toch leuker geweest zijn moesten ze niet op komen dagen zijn) komt bedrogen uit, al moet je dat ook niet verwachten van een film als deze.

Wat je wel mag verwachten is een basic Western gebeuren, en laat dat nu net een genre zijn waar ik compleet niks mee kan. De vervelende personages, oninteressante ontwikkelingen en lelijke settings, ze zijn allemaal weer paraat. Gelukkig duurt deze film dan niet al te lang, maar het complete gebrek aan eigenheid kan niet verhinderen dat het niet meer is dan 85 minuten verveling.

0.5*

Het western format van deze film is niet meer dan de verpakking van een sociaal-psychologisch drama over een man in gewetensnood, die door jan en alleman aan zijn lot overgelaten wordt. Daarmee is het maatschappijkritische aanklacht tegen de lafheid c.q. desinteresse van de zwijgende massa.

Ik ben het wel eens met BBarbie dat er hier meer aan de hand is. De ‘vereffening’ is slechts de aanleiding.

Cooper is hier niet de eenzame held die een persoonlijke vete heeft met een aantal schurken, maar de wetshandhaver die in de steek wordt gelaten door diegenen die hij vertegenwoordigt. En juist omdat hij er uiteindelijk alleen voor staat, wordt zijn optreden als sheriff – of hij nu wel of niet als ‘winnaar’ uit de strijd komt – in feite zinloos.

In die zin doet de zogenaamde climax, de shootout, er helemaal niet toe. Dat wordt dan inderdaad alsnog ‘alleen’ een persoonlijke kwestie. Als sheriff heeft hij al verloren, want iedere burger heeft zo zijn redenen om hem niet bij te staan. Dat hij overleeft, heeft hij te danken aan zijn vrouw. En die helpt niet de wetshandhaver, maar haar man.

If he dies, this town will die too, wordt er op een gegeven moment gezegd. En dat klopt in die zin, dat de functie van sheriff hier vernietigd wordt door de lafheid en het opportunisme van de burgers, en dat de stad daardoor in feite moreel ten onder gaat.

Dáár gaat de film over, zou ik zeggen.

Uitstekend verwoord Ferdydurke

De scène aan het einde waarin de sheriff zijn sheriff badge ten overstaan van de toegesnelde burgers op de grond smeet, hiermee zeggende "Ik heb jullie nu niet meer nodig" is trouwens veelzeggend.

"High Noon" is voor mij nog altijd de beste western die ooit gemaakt is.

Als het al zo bedoeld is, is het echt ontiegelijk slecht uitgevoerd. Anderzijds is het ook niet zo moeilijk zo'n uitlegje bij elke film te verzinnen. Zo kan je Bay's films ook nog wel extra lagen toedichten.

Deze film behoeft helemaal niet zo'n uitleg, het is klip en klaar waar het over gaat. Groot verschil met pak 'm beet een John Wayne film uit die tijd, dat zijn meestal platte avonturenverhaaltjes, waar de held de schurken verslaat en het meisje krijgt. Ook niets mis mee, maar wel een groot verschil. Ongetwijfeld was je weer teveel op de 'visuele aspecten' aan het letten om de rest van de film te zien, getuige je laatste zin.

Wat mij fascineert is dat Onderhond steeds films kijkt in genres/tijdsvakken waar hij niks mee heeft. Dat lijkt mij zelf vooral erg zonde van je tijd. Ik heb mij hier in het verleden ook wel eens boos om gemaakt, maar uiteindelijk is het vooral verfrissend dat iemand zo consequent heilige huisjes omver schopt en er een eigen mening op nahoudt. Mensen die elkaar napraten zijn er al genoeg.

Wat niet wegneemt dat ik deze dringend eens moet gaan zien. Interessante politieke en historische context.

Het heeft weinig te maken met "niet zien", maar met niet interessant zijn.

Wat voor platte maatschappijkritiek moet uit deze film dan naar voor komen? Dat mensen alleen met zichzelf bezig zijn? Dat ze je aan je lot overlaten als je hun hulp nodig hebt? Dat ze enkel geïnteresseerd zijn in hun eigen problemen?

Geen idee wat voor cynische loner je moet zijn om daarin enige waarde te herkennen, maar met dat soort eenzijdige zwartkijkerij heb ik gewoon niks. Ik vind het ook helemaal niet representatief voor onze maatschappij, of is het maatschappijkritiek op de Western-maatschappij van 150 jaar geleden? Dat zou kunnen natuurlijk, gezien mijn afkeer van die hele setting ben ik daar niet zo op de hoogte van.

Naar het schijnt begon scriptschrijver Carl Foreman hiermee als een allegorie over de Verenigde Naties, maar tijdens het schrijven hiervan moest hij voor het House of Un-American Activities Committee verschijnen om namen van communistische kennissen te noemen; Foreman weigerde, hetgeen hem op "blacklisting" kwam te staan. Vanaf dat moment schreef hij vanuit het idee dat Cooper in zijn weigering om weg te gaan hetzelfde standpunt innam als hijzelf: gedwongen om namen te noemen weigerde hij en raakte zo steeds meer geïsoleerd, eindigend in zijn zelfverkozen verblijf in Engeland.

        Regisseur Fred Zinnemann (een Oostenrijkse Jood) daarentegen zag de film meer als een allegorie over Europa dat zich niet tegen het opkomende Nationaal-Socialisme verzette totdat het te laat was.

        Dat zijn interpretaties over betekenissen die 60 jaar geleden werden losgelaten op wat de film toen in zijn tijd betekende. Moderne auteurs zien in High noon juist weer kritiek op een maatschappij die te vriendelijk is voor misdadigers en die ze aanpakt met een fluwelen handschoen in plaats van een stevige gevangenisstraf of erger.

        Kennelijk is het mogelijk om deze film, de bovenliggende thematiek en de onderliggende subtext op meerdere manieren te beoordelen. Nog steeds circuleren er op internet zowel "liberale" als "conservatieve" interpretaties. "Platte maatschappijkritiek" was het voor die tijd echter zéker niet, en wat mij betreft ook nú nog niet, of je jezelf nou wèl of niet herkent in de situatie van de buitenstaander die ervoor kiest om een impopulaire kant te kiezen.

        Dit alles overigens los van het feit dat de film een aantal prachtige en ontroerende scènes bevat die me na al die jaren nog altijd niet onberoerd laten: Will bij zijn gedesillusioneerde voorganger ("It's all for nothing, Will. It's all for nothing"), bij zijn voormalige vriendin, en bij de vrouw die zegt dat haar man niet thuis is, terwijl Will weet dat ze liegt, en zíj weet dat híj dat weet... Superbe emotionele momenten die ik maar wàt graag in èlke "genrefiller" aan zou treffen.

Redelijk tussendoortje die prima vermaakt. Echter had ik meer verwacht van deze 'High Noon'. Met het sfeertje zit het goed, alleen vond ik het inhoudelijk echt te simpel om boven het gemiddelde uit te steken. Ook de uitwerking van het verhaaltje biedt weinig bijzonders mijns inziens, net als de vlakke personages. De opbouw naar het einde toe is prima gedaan en kent een aantal aardige scenes, maar het einde valt dan gewoon erg tegen. Echt een abrubte anticlimax. De laatste scene met Gary Cooper die de ster weg smijt is wel mooi. En Grace Kelly is natuurlijk fantastisch. Maar hier had veel meer ingezeten volgens mij.

Een sterke western die voor zijn tijd een buitenbeentje was. Het gaat niet meer over een avonturenfilm met goeie cowboys, slechte outlaws en eventueel wat indianen. Bovendien is dit een verhaal dat aansluitend wordt weergegeven. Je ziet letterlijk met momenten de klok voorbij tikken. Het helpt om stap voor stap een sfeer van spanning op te bouwen.Niet moeilijk dat het een Oscar voor beste montage won.

De film is ook wel wat beladen. John Wayne vond de visie van de film slecht en weigerde dan ook om er in mee te spelen. De film werd opgenomen begin de na-oorlogsjaren als veel Amerikanen paranoia werden en er lijsten kwamen van te linkse figuren die als de nieuwe vijand werden beschouwd. Dat zorgde ervoor dat mensen met deze film niet wilden of konden meespelen. Of dat ze net door deze film op zo'n lijst kwamen te staan.

De film heeft ook een achterliggende boodschap, maar laat de mening open. De marshal die de wet negeert en persoonlijk in confrontatie gaat vs het laffe dorpje dat z'n mening misschien wel heeft maar als het er op aankomt geen hand uitsteekt. En dan nog het noorden dat de doodstraf niet wilde doorvoeren tegenover de hardere taal van het zuiden dat meteen komaf wil maken van criminelen.

Los daarvan is High Noon een spannende western. De muziek, de tikkende klokken, de mannen die blijven wachten op de trein, marshal Will Kane die zenuwachtig rondloopt op zoek naar hulp, de trein die uiteindelijk in de verte te horen is, ... Prachtig gedaan. De keuze voor zwart-wit kan ik wel volgen. Dit is dan ook geen western voor de mooie landschappen, maar voor een intrigerende sfeer in een dorpje. Gary Cooper blijft een professionel en schittert in deze rol. Ook de dames doen het niet slecht. Blijft een goeie film!

De film begint,.. je ziet Lee van Cleef op een steen zitten, intussen hoor je muziek van singing cowboy Tex Ritter: Do not forsake me, oh my darlin.. 2 andere cowboys komen te paard toe en je waant je onmiddellijk in het Wilde westen. Dit wordt des te meer versterkt door de zwartwit beelden. Ik heb een hele reeks westerns in mijn collectie maar geen enkele van die films slaagt daar zo goed in als High Noon.
Wat die zwartwit beelden betreft Fred Zinneman baseerde zich op oude foto’s van de burgeroorlog om een juiste sfeer te creëren, wat hem dus echt wel gelukt is.
Wanneer deze cowboys door het dorp rijden vindt dezelfde tijd het huwelijk van Will Kane en Amy Fowler plaats. wanneer men daar na een tijdje te weten komt dat Frank Miller (die door Kane opgesloten werd) vrij komt, worden de aanwezigen onrustig en dringen ze er op aan dat Will en Amy onmiddellijk de stad moeten verlaten. Maar Will weigert omdat er nog geen vervangende Marshall voorzien is en wil kost wat kost blijven. Wanneer hij vervolgens zoekt naar hulp laat iedereen hem in de steek en dreigt het zelfs zijn huwelijk te kosten. Met de klokken die doorlopend in beeld komen voel je de tijdsdruk die Will heeft om aan mannen te geraken als hulp voor de confrontatie met Frank Miller. Wanneer uiteindelijk de trein aankomt en hij gewapend uit zijn bureau stapt ziet hij zijn vrouw samen met zijn ex wegrijden naar het station, de camera gaat omhoog en je ziet Will daar staan.. alleen, maar hij blijft zijn plicht trouw: de stad beschermen tegen Frank.
Van dit soort films hou ik, van een man (met zijn gebreken)die ondanks alles, ondanks alle tegenstand toch voor zijn zaak gaat en dat ook blijft doen.
Gary Cooper was de perfecte acteur om dit personage te vertolken, hij was net herstellende van een maagzweer en een rugoperatie en Zinneman had uitdrukkelijk gevraagd om de make-up te beperken bij Cooper zodat je zijn bezorgde gezicht uitdrukkelijker zou kunnen zien. Men had o.a. ook Gregory Peck in gedachten voor deze rol maar deze weigerde omdat dit personage hem teveel deed denken aan the Gunfighter, nadien toen Cooper een Oscar won had hij hier wel spijt van hoewel hij moest toegeven dat hij nooit zo goed had kunnen zijn als Cooper.
Wanneer frank dan uit de trein stapt, gaat het wel heel snel; Frank: Is alles klaar? Net zoals je verwacht had; antwoord één. Laten we dan beginnen, zegt Frank opnieuw en ze gaan op weg naar de stad om de confrontatie met Will te ondergaan.
Baf!!, dat is wat je noemt met de deur in huis vallen en dit is wel een klein puntje van kritiek. Maar anderzijds als hij eerst nog naar huis had moeten gaan om zijn koffers uit te pakken en nog een glaasje hierna te drinken dan was de opgebouwde spanning totaal verpest. Mij stoort dit dus totaal niet.
Wat volgt is een goed opgebouwde shoot-out zoals traditioneel in de meeste westerns en wanneer Will de bandieten dan alle 4 heeft neergeschoten komen de mensen naar buiten terwijl hij zijn vrouw omhelst. Hij helpt zijn vrouw op het rijtuig, hij bekijkt de mensen en gooit zijn ster dan op de grond.
Hierover bestaan verschillende theorieën, maar voor mij is het zoiets als: hier mensen los het nu maar zelf op.
Door de goede sfeer, de goede acteurs en de spannende opbouw beschouw ik dit als één van de beste films die ik ken en staat deze bovenaan in mijn top 10.

Een man moet doen wat een man moet doen. Zelfs als dat betekent dat hij niet kan gaan rentenieren met Prinses Gracia van Monaco, die in een keurige hooggesloten jurk rondloopt zonder te zweten. Respect! Want man, wat is het f***ing hot in Hadleyville. Regisseur Fred Zinnemann pompt de hitte nog verder op door geen zonnefilters te gebruiken en de film een paar tinten lichter dan gebruikelijk te ontwikkelen. Producent Stanley Kramer probeerde hem er later bij te lappen bij de McCarthy-commissie. Wat een zak zeg. Daar zou Will Kane wel raad mee weten. De film duurt precies zo lang als het verhaal, if you know what I mean.

Volgens mij probeerde Kramer niet Zinnemann maar schrijver Carl Foreman uit de film te werken toen die niet wilde meewerken aan de verhoren van het House of Un-American Activities Committee, Sir Djuke.

U hebt gelijk, Roger Thornhill. Ik heb het niet juist onthouden. Excuus.

Een sterke western, waar veel andere westerns zekers hun inspiratie uit hebben gehaald. Wat ik mooi vind is dat er gewoon erg goed wordt geacteerd & er geen sprake is van overacting. In de jaren 50 & 60 zijn ook veel Amerikaanse westerns uitgekomen met veel overacting (waar ik dus niet echt van hou). Voorbeeld daarvan is bv John Wayne, zekers een western legende maar ook één met veel overacting in z'n films. Dit is geen aanval op John Wayne want tussen zijn reeks van films zitten ok pareltjes, ik geloof dat Chisum (1970) mijn favoriet van hem is. Gary Cooper speelt erg goed, gezichtsuitdrukkingen komen echt over. Een man die te trots is om weg te lopen van zijn verantwoordelijkheid & een dorp/stadje die hem in de steek lijkt te laten. Het wachten op de trein deed me ook denken aan Once upon a Time in The West (1968), daar hebben ze vast ook hun inspiratie uitgehaald. Ook leuk om een jonge Lee van Cleef te zien, al stelde zijn rol niet echt veel voor!