Kill Bill: Vol. 2 (2004)

Bon. De film staat kennelijk op nr 250 in de top250.

Met mijn stem valt die daar gelukkig uit. Weg met die troep.

Ik had een tijdje geleden Kill Bill 1 al gezien. Ik wist dus eigenlijk al een beetje wat ik kon verwachten.

In het begin lijkt deze film het nog een beetje te redden. Met name hoofdstuk 1 is aanvaardbaar.

Maar dan zinkt het schip. Belachelijke verhaallijn met belachelijke personages en belachelijk plotwendingen die anderzijds (als je de slechte stijl kent) zeer voorspelbaar zijn. Neem daarbij nog wat acteurs die niveau teenagemovie acteren en dialogen die gewoon proberen intelligent voor te komen (superman? ) .... en je krijgt kill bill (2).

Ook werd deze film tegen het einde toe zelf hemeltergend saai. Da's geloof ik nog maar de 3de keer dat ik dit zeg op mijn 4 jaar moviemeter

1,0*

Ik kan hier eigenlijk niet veel anders op zeggen dan ik zei over deel 1:

Een film die uiteraard voornamelijk bekend is wegens zijn regisseur, de albekende Quentin Tarantino. Na het zien van deze film(s) (heb 1 en 2 in een zucht doorgekeken) begrijp ik ook wel waarom. De film is erg mooi geregisseerd, de camera angles zijn mooi verwerkt, mooie muziek en de 'old-fashioned' geluideffecten geven het verhaal een aparte sfeer mee en ook de 'chapter-indeling' was leuk gedaan.

Ondanks dit heeft de film me niet echt weten te pakken. Het verhaal was naar mijn mening te uitgekloven. Normaal zou ik er geen enkel probleem mee hebben als een film wat langer duurt (daar ben ik zelfs een groot fan van), maar in deze film... nee. Het verhaal dat al eens is uitgerekt in 2 films, is ook nog eens per deel van lange duur. Nou kan ik niet ontkennen dat er veel actie plaatsvind maar gedurende de film had ik zelfs momenten van verveling en zin om de fast forward knop te gebruiken. Daarnaast vind ik het verhaal ook niet echt leuk en zelfs vrij slap.

Het acteerwerk zat evenals het visuele gedeelte prima in elkaar, vind Uma overigens vanaf haar nek omhoog echt geen mooie vrouw (alles daaronder zeker wel), maar acteren kan ze prima. Ook de rest van de cast deed het goed.

Verder weinig op aan te merken; een film die naar mijn mening een slap verhaal naar buiten brengt, maar wel erg mooi in elkaar gezet (vaak is het juist andersom). Al met al een voldoende, maar niet meer.

Hoewel het natuurlijk één film is, is vol. 2 qua stijl toch heel anders. Als ik dit als twee losstaande delen bekijk is vol. 2 toch net iets beter. Maar het is vooral genieten om de twee na elkaar te bekijken als een film.

Waar vol. 1 meer een samurai film is met western invloeden, is vol. 2 het tegenovergestelde. Enig punt waarop ik iets aan te merken heb is de stijl die niet wordt doorgetrokken vanaf deel een. Het lijkt daarom ook wat meer op een tweede deel van een film serie. Tarantino doet hetzelfde een beetje met Death Proof, waarin de tweede helft qua stijl ook erg verschilt van de eerste helft. Aan de andere kant is het ook erg goed dat het wat verschilt anders verveelt het natuurlijk ook snel om dik vier uur naar hetzelfde te moeten kijken.

Vol. 2 is een stuk rustiger dan vol. 1. Dit komt het tweede gedeelte alleen maar ten goede. De karakters worden wat meer uitgediept, en je ontmoet ook nieuwe personages. Daarnaast komt Bill dit keer vol in beeld. Carradine is de perfecte Bill, in zijn verschijning en in zijn doen en laten. Prachtig gespeeld. De western invloeden zijn prachtig vormgegeven en passen perfect in de situaties, zeker door de ondersteunende muziek van vooral Morricone dit keer. Het moment in de kist wordt ondersteund door Morricones L'Arena uit Il Mercenario van Corbucci, de andere Sergio die ook een aantal prachtige westerns heeft gemaakt. Beeld en muziek combinatie is dan ook zeker weer geslaagd. Beide films zijn een eerbetoon aan vooral twee genres, en de liefde die Tarantino voor die films en vooral films heeft komt goed op je over.

Zoals gezegd is twee rustiger, maar laat genoeg ruimte over voor mooi en harde vechtscènes. Het gevecht tussen Elle en The Bride is weergaloos in beeld gebracht op een locatie waar je niet snel een actiescène verwacht. Zo zit de film vol met leuke vondsten, en dingen die je niet meteen zou verwachten, zo ook de ultieme confontatie. Maar toch erg sterk en goed gevonden. Opnieuw ondersteund door een prachtig muziekstuk uit Corbucci's Navajo Joe.

Als een deel twee prefereer ik dit deel boven deel een, maar er is niet echt sprake van twee delen maar een film die doormidden is geknipt, Daarom hetzelfde cijfer als vol. 1.

Net als deel 1 een film die er aardig uitziet. Het verhaal is ook deze keer weer bijzonder mager. Het valt prima te kijken, maar het mist toch iets extra's. Thurman acteert prima in beide films, maar brengt het geheel ook niet naar een hoger niveau.

3*

Deels beter dan z'n voorganger door meer inhoud en aandacht voor het verhaal. In tegenstelling tot deel 1 is dit meer dan enkel het lijstje afgaan om te zien wie we nu gaan vermoorden. Al worden de dialogen op de duur toch wel wat vervelend. Op dat vlak is Tarantino toch sterk overroepen. Hij heeft een aparte manier van filmen, maar daar blijft het dan ook bij. Beter acteerwerk, betere personages, maar minder adrenaline. Een beetje schrappen had geen kwaad gedaan om er 1 Kill Bill van te maken.

Qua stijl en sfeer compleet anders dan Volume 1 en ook meer toegankelijk voor het grote publiek door het Westers gevoel, in tegenstelling tot het uitstapje naar Japan hiervóór.

Toch beduidend minder dan deel 1, al begint het enorm goed met de magistrale openingsscène.

Imo wel beter acteerwerk in deze, o.a. door Carradine, maar zeker Thurman is beter dan in het vorige deel. Ook Michael Madsen speelt een leuk rolletje en Daryl Hannah steelt net zoals in de vorige film al haar scènes als - de ondertussen blinde - Elle Driver. Het grote nadeel is dat Volume 2 traag verloopt en dat we het na zo'n lange aanloop moeten stellen met een anti-climax.

Goede film, een typische Tarantino, maar na Volume 1 toch teleurstellend.

3,5*

Perfecte aanvulling van Volume 1!

In deel 1 lag de nadruk vooral op de actie en het visuele vernuft. Daarom vult deel 2 het eerste deel perfect aan. In deel 2 zijn er immers veel meer langdradige Tarantino-gesprekken waar iedereen zo gek op is. Er is meer uitdieping van de personages en er wordt veel teruggeblikt op hun verleden. Mijn favoriete personage van de film is sowieso Elle Driver (geweldig vertolkt), zo'n slecht karakter .

Ook heel mooie beelden en muziek weeral in dit tweede deel.

Van het eindgevecht was ik de eerste keer wel verschoten: het duurde minder als een minuutje. Na een tweede keer leer je het einde meer appreciëren en het is eigenlijk ook een mooie afsluiter voor deze films.

Je moet de films niet apart bekijken maar eigenlijk als één groot geheel.

2 toppertjes!

4.5* (volume 1: 4.5*)

Een stuk trager dan Vol.1. Het nadeel is dat dit vervolg soms wat begint te slepen (vooral naar het einde toe). Anderzijds gaat het grootste stuk van die tijd naar spanningsopbouw en minder naar de gevechten zelf. En daar ben ik persoonlijk niet rouwig om. Ten opzichte van het eerste deel vind ik Vol. 2 dan ook evenwaardig. Thurman is opnieuw geweldig in de hoofdrol, de muziek top en de cinematografie netjes.

Opnieuw ruim 3,5*

''AKA Mommy''

Ik kan nu nog een hoofdstuk sluiten van de Tarantino-reeks.

Het is beter dan deel 1. Dat komt omdat de confrontatie tussen Bill en The Bride hierin als afsluiting komt. Ook had ik niet verwacht dat de troef haar 4-jarige dochter is, waar Bill voor gezorgd heeft.

Er zijn een aantal personages bijgekomen die in deel 1 niet uitgediept werden en die zijn ook aardig goed uitgewerkt. De vreemde soundtrack is ook te waarderen, evenals de rest van het verhaal (+ backflashes die het duidelijker maken) en de geweldige dialogen van o.a. Bill, die Thurman het één en andere moest uitleggen, met z'n excuus; ''I overreacted.''.

Helaas komen er geen scènes in voor waarin er grootschalig gevochten wordt, maar het stikt hier vol van de confrontaties tussen The Bride's ex-collega's; Budd, Driver en Bill. De kijker krijgt hier ook te zien hoe The Bride tot een ultieme moordmachine getraind wordt, door Pei Mei en dat geweldige 5-stoten aanval waar het uiteindelijk op Bill wordt toegepast.

Als mooie afsluiting krijg je alle personages weer op beeld met hun namen, dat trouwens erg mooi uitgewerkt is.

Beter ervaren als deel 1, nog steeds niet het allerbeste van Tarantino, maar zeker geen misser.

Iets minder dan deel 1 (maar die was dan ook heel goed) maar wel een goede film. The Bride zet haar wraaktocht voor en dan blijkt een van hen niet zo makkelijk te zijn om uit te schakelen. De 'Texaanse begrafenis' is gruwelijk om naar te kijken, maar is wel een heel mooi moment. De scène met Pai Mei is een van mijn favorieten en had wat mij betreft nog wel wat langer mogen duren. Ik vond de uiteindelijke confrontatie met Bill, net zoals die met O-Ren, heel mooi vormgegeven. Er heerst geen haat in dit duel, maar opnieuw een mengelmoes van respect en haat. De dood van Bill is een heel ontroerende scène en daarna duurt de film ook niet meer te lang. Mooie film.

Pak minder goed dan Vol. 1.

Waarom? Wel, het verhaal is minder interessant, en de sfeer is ook helemaal omgeslagen. Dit voelt minder donker aan. De personages - Elle Driver en Budd - krijgen geen introductie zoals O-Ren Ishii en zijn ook gewoon minder interessant.
Het gedeelte bij die kung fu-meester is lachwekkend slecht, hij leek wel uit het belachelijk MTV-programma 'Fist of Zen' te komen.
De confrontatie met Bill is ook een afknapper. Er wordt wat drama bijgeflikkerd en een duel blijft uit. Twee slagen en een ontploffend hart, en hupakee. Qua spanningsopbouw faalt Tarantino. Even wat western-achtige muziek gebruiken lost dat niet op. Het is hier duidelijk dat hij de spaghetti-western een warm hart toedraagt; dat wil echter niet zeggen dat hij zomaar eventjes een finale kan regisseren zoals bv Sergio Leone dat wél kon.

Uma Thurman in 2 films vlak na mekaar zien is wat teveel van het goede. David Carradine als Bill weet wederom wél te boeien. Daryl Hannah is oké, en ook Michael Madsen kan er nog net mee door.

Zoals gezegd; een andere sfeer. Een minder goede, helaas. De locaties zijn niet zo aantrekkelijk en ook de muziek is - ondanks enkele mooie passages - niet even goed als in Vol. 1.

Beetje een tegenvaller.
2,5

In de herziening:

Minder action-packed dan het eerste deel en tevens wat minder bol staand van de talloze verwijzingen, maar daardoor komt eigenlijk nog hetgeen tot z'n recht waar Tarantino bekend mee werd in de eerste plaats: de geweldige dialogen!

Als geheel misschien nog net wat sterker dan het al fenomenale eerste deel.

En het was fijn David Carradine weer eens uitgebreid in deze film te zien.

Meesterwerkje!

Beide vandaag herzien. Maar deze is stukken beter als deel 1. Lijkt gewoon wat vloeiender. Het camera werk is rustiger en mooier. De diaglogen zijn beter en de gevechtscenes zijn mooier en het geheel is vele malen emotioneler.

Na gister deel 1 te hebben afgekraakt moet ik nu helaas deel 2 ook de grond in boren.
Ik dacht echt dat het niet slechter kon en gaf daarom deel 2 toch maar een kans maar Tarantino heeft toch maar mooi bewezen dat het wél slechter kan.

Met hoofdrolspeelster Uma Thurman die constant dezelfde gelaatsuitdrukking heeft, of ze nou wordt neergeschoten of de jackpot wint; ze kijkt constant hetzelfde. Waardeloze actrice.

Dan ook nog de vechtscenes die op mij niet heel realistisch overkomen en de vechtmeester die van de straat lijkt te zijn geplukt want die acteert ook waardeloos.

Tot slot dan nog het ontploffende hart van Bill; in heel deel 1 spuit het bloed alle kanten op op de meest onlogische momenten, maar wanneer je hart ontploft, waarbij ik toch eindelijk wat actie verwachtte, zakt hij in elkaar als een cake die net wat te vroeg uit de oven wordt gehaald..

Dan toch maar 1* voor het uitprikken van Elle haar oog.

Ook deze film opnieuw bekeken (op blu-ray) en hoef geen commentaar toe te voegen aan wat ik eerder heb geschreven.

Pracht van een film, samen met deel 1 uiteraard.

De wraakactie zet zich voort en Uma Thurman mag opnieuw in de huid van The Bride kruipen om zich een weg naar Bill te moorden. Net als in de eerste prent zit die rol haar als een jas.

De film is iets meer ingetogen als zijn voorganger al is hij minstens zo absurd. Het geweld is af en toe even bruut en daarnaast is ook wel leuk om de lijntjes die Vol.1 open liet hier toch verteld te zien worden. De openingsscene bijvoorbeeld komt als geroepen en deze laat je vervolgens rijkhalzend uitkijken naar Thurmans vervolg van haar revenge.

Toch is hij net wat minder dan zijn voorganger en dat zit hem in einde wat Tarantino toch net wat te lang uitstrekt. Ook is de score een stuk minder memorabel.

3,5*

Hoewel ik mezelf als een bovengemiddelde filmliefhebber beschouw zie ik dat ik de afgelopen zeven jaar nauwelijks berichten heb achtergelaten. Vreemd want op 'zusje' MusicMeter heb ik wel een behoorlijk aantal posts. Komt het misschien omdat een goede film meer woorden nodig heeft om te beschrijven?

Hoe dan ook: Quentin Tarantino is toch wel één van mijn favoriete regisseurs geworden. Hij zit altijd op het randje van het toelaatbare en gaat daar soms nét overeen. Zo vind ik Pulp Fiction geweldig maar het tempo van "Jackie Brown" veel te laag. Ook heb ik nooit iets gehad met de dialogen van Death Proof. Maar om on-topic te blijven zal ik mijn bevindingen van Kill Bill proberen uiteen te zetten.

Allereerst halen alle acteurs stuk voor een stuk een enorm hoog niveau. Op de één of andere manier weten veel acteurs bij Quentin Tarantino beter voor de dag te komen dan in andere films. Een goed voorbeeld is Michael Madson. Zowel in Kill Bill als in Reseroir Dogs vind ik de man geweldig acteerwerk afleveren, terwijl ik hem in Donnie Brasco inwisselbaar vind. Hetzelfde geldt, althans in mijn ogen, voor Samuel L. Jackson en Brad Pitt in respectievelijk Pulp Fiction en Inglourious Bastards. Tenminste in die zin dat ze hun top onder QT leveren.

Maar de échte sterren van de film zijn voor mij toch de twee hoofdpersonen: The Bride en Bill, vertolkt door Uma Thurman en David Carradine. Het laatste hoofdstuk was echt genieten geblazen. De 'goudvis' dialoog vind ik één van Tarantino's allerbeste. Bill is geen ruwe moordenaar maar heeft zoals alle andere personages een eigenzinnig karakter met bijbehorende 'trekjes'.

Hoewel deel 1 meer actie te bieden heeft neig ik Vol. 2 nóg hoger aan te tippen dankzij de geweldige dialogen. De film is wat rustiger maar wordt nooit saai. Ondersteund door, met als in Vol. 1 overigens, uitstekende muziek duurt de film voor mij geen seconde te lang.

4,5*

Ook leuk, maar wel wat minder dan het eerste deel. Dat komt voornamelijk doordat deze film veel meer Western ademt, waar ik gewoon minder mee heb. Ik heb ook het idee dat de cinematografie gelijk een stuk conventioneler is. Ik gok zo dat dat een bewuste keus is, omdat deze films voor zover ik begrepen heb bedoeld zijn als hommage aan de cinema waar Tarantino mee opgegroeid is, maar mij spreekt het niet zo aan. Wel vond ik de zwartwit bruiloftrepetitiescene er erg mooi gestileerd uitzien.

Verder een aantal leuke personages, met name Pai Mei en Esteban Vihaio. Allebei heerlijk over the top, de eerste met dat baardje en die zware wenkbrauwen. Grappig, ik kan me herinneren dat er ook in de eerste Lone Wolf and Cub film zo'n gast met zware wenkbrauwen rondloopt, waar ik me kapot aan heb zitten ergeren. De toon maakt denk ik toch de muziek, hier is mij de knipoog veel duidelijker waardoor het veel beter te pruimen valt. Minpunt is ook hier het toch wat soap-achtige acteerwerk van Thurman in de zin van zinnetjes opzeggen in plaats van een karakter neerzetten. Ook af en toe in de eerste film, maar hier viel het me wat meer op. Misschien ook bewust gedaan om een bepaalde B-sfeer neer te zetten, maar dat slaat bij mij niet echt aan.

Eerste film is bij de herziening ruim overeind gebleven, deze wat minder, maar nog steeds goed genoeg voor 3,5*.

Ook het tweede deel herzien en daar ik de eerste keer dit deel beter vond dat het eerste is het na herziening precies andersom.
Dit deel bevat naast meer dialoog ook meer diepgang, iets wat de film zeker ten goede komt. We komen meer te weten over the Bride en over haar beweegredenen om een wraakmissie te starten.

Deze film kent ook weer een paar gigantische hoogtepunten.Allereerst natuurlijk het gevecht tussen Elle Driver en the Bride, met het uitgestoken oog, maar ook de begraafscene en uiteraard het einde met Bill z'n dood.
Vond het einde juist wel sterk, beter dan weer een zwaardgevecht waar we er al heel veel van hebben gezien.

Toch vind ik dit deel net ietsjes minder dan het eerste. Dat komt vooral omdat het eerste deel naast het absolute summum van vermaak ook een ongekend goede sfeer kent met geweldige muziek eronder.
Dat miste ik in dit deel, wat ik verder uitstekend vind en ondanks dat het een halfje zakt blijf ik dit een klein toppertje vinden!

Your swordsmanship is amateur at best.

Kill Bill: Vol. 2 is naar mijn mening een prima vervolg maar niet zo stijlvol als de eerste.

Tarantino is weer lekker aan het experimenteren in deze film met creatieve camerahoeken, en een sterk gebruik van kleuren.

De dialoog is iets sterker als de eerste film, ik vond vooral het stuk leuk waar Bill (David Carradine) praat over de mythologie achter superhelden.

''The Bride'' (Uma Thurman) gaat haar lijstje af en nadert haar einddoel.

Ik vond de confrontatie met Bill erg tegenvallen, heel warm en zachtaardig allemaal maar ik had gehoopt op een sterker eind, zoals de eindconfrontatie met Lucy Liu op het einde van Kill Bill: Vol. 1.

Wat ik ook miste was backstory, vooral over Bill had ik graag meer willen weten, misschien door middel van wat anime zoals eerder gedaan werd.

Ondanks alles toch een aanrader!

I overreacted. Leuk, ja, maar ik zat er toen ook al af en toe beteuterd naar te kijken. In retrospect is het misschien wel een kleine ommekeer in Tarantino's oeuvre. Tot nu toe althans. Op momenten nog altijd vermakelijk en de overtreffende trap daarvan, maar de constante drive die hij in eerdere films aan de dag wist te leggen, lijkt hij hier kwijt raken. Het is in ieder geval een ritme wat mij minder kan bekoren.

Minder scherp, meer omslachtig. Te vaak dat het een pas op de plaats maakt met breed uitgesponnen scènes waarmee Tarantino z'n hand nog wel eens wil overspelen. Het zet z'n cast ook onder druk. Dan krijgt iemand als Madsen, maar ook Uma Thurman het al snel moeilijk. Carradine speelt haar eigenlijk volledig van het scherm; een tweede reden waarom het plagerijtje in het slot niet helemaal werkt.

Bij vlagen is het wel weer raak. Sappig geweld doet het altijd goed. Iedereen zal het oogje eruit pikken, maar de reactie van Elle is minstens zo lollig. Ik kan ook wel lachen om die fratsen in het sounddesign of van Pai Mei met zijn lenige baardje. Michael Parks is zelfs eventjes geweldig met z'n vette accent en diepe grom. Wisselvallig dus, het is iets dat bij Tarantino's meest recente films vaker te binnen schiet.

Wie dezelfde soort film verwacht als deel 1 komt van een koude kermis thuis. Zelf had ik dat wel zo ongeveer verwacht, en dus was het aanvankelijk een teleurstelling dat deze film vooral bestaat uit een hoop trage en lang opgezette scenes.
Pas vanaf het levend-begraven stuk vond ik dat de 'wow-factor' van deel 1 weer aanwezig was.

Desalniettemin is deze film wel gewoon goed - zij het op zijn eigen manier. Het heeft weer de Taranantino-feel, er gebeurt een hoop mafs, gaafs en onverwachts, en zeker tegen het einde als alles op zijn plek valt wat betreft Bill voelt het als een geslaagd en logisch tweeluik. Waarschijnlijk dat het verschil tussen de films wat vreemd is omdat je het eigenlijk andersom zou verwachten; een opbouwend eerste deel, en een spetterend actievol tweede deel.

Halfje minder dan deel 1, zag persoonlijk toch liever die audiovisuele achtbaan dan dit meer verhalende deel, maar nog steeds zeker de moeite waard.

4*

Laatst weer een keertje herzien. Het blijft toch een heerlijk staaltje Tarantino. Kill Bill vol. 2 zit vol met rare (en veel) dialogen, maffe scènes en uiteraard ook nog genoeg actie. Het is vermaak van de bovenste plank en ondanks het feit dat er wat mij betreft wel iets meer actie en iets minder geouwehoer in had gemogen blijft het toch een uitstekende film!

4*

8/10 (IMDB)

Ik ga kort zijn, Kill Bill 1 en 2 zijn voor mij het hoogtepunt uit de filmgeschiedenis, of de beste films ooit die ik al gezien heb, Alles klopt, ook schitterende muziek. 6 sterren

Na een paar dagen terug deel 1 te hebben gezien, heb ik nu maar ook deel 2 gekeken. Ik moet zeggen dat dit tweede deel mij positief heeft verast.

Het eerste deel bestond uit veel mooi weergegeven gevechten. Het waren erg mooie scenes om te zien. Maar de film had wel wat te veel gevechten. Ik vreesde dan ook een beetje voor dit tweede deel. Ik had gedacht dat hierin misschien wel nog meer gevechten zouden zitten ( in een poging om deel 2 spectaculairder te maken dan deel 1 ). Maar dit bleek niet zo te zijn. Sterker nog, de film heeft bijna helemaal geen gevechten. Dit is een heel andere film geworden dan ik had verwacht.

In plaats van veel gevechten bestaat de film vooral uit veel dialogen en spannende stukken. Niet alles was eerlijk gezegd even interessant. Bijvoorbeeld het stuk dat we wat meer achtergrond informatie krijgen van Beatrix bruiloft vindt ik wat langdradig. Het tempo van de film had wel wat hoger mogen zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik sommige stukken van de film erg goed vind. Heel goed stuk vond ik wanneer Beatrix levend werd begraven en daarna wist te ontsnappen. Dat stuk met Pai Mei tussendoor vond ik ook interessant.

Er zitten niet veel vecht scenes in de film, maar het grote gevecht wat in de film zit vindt ik erg sterk. Het gevecht tussen Beatrix en Elle vindt ik heel goed. Hoe het gevecht afloopt is geweldig. Aan het eind van de film verwacht je als kijker ook een groot gevecht tussen Bill en Beatrix. Maar dat gevecht komt er niet echt. In plaats daarvan krijg je een onverwachtse emotionele finale. Ik vindt het mooi gedaan.

Het acteerwerk in deze film is erg goed. De chemie tussen Uma Thurman en David Carradine vindt ik geweldig. De soundtrack bij deze film vindt ik ook erg sterk.

Al met al vindt ik Kill Bill: Vol. 2 een goede film. Dit is een andere en wat mij betreft een betere film dan deel 1. Door sommige langdradige stukken net geen 4*.

3,5 ster voor deze film.

Kill Bill: Vol. 2

“You and I have unfinished business.”

Dit tweede deel vind ik persoonlijk iets minder dan het weergaloze eerste deel maar nog steeds is dit een steengoede afsluiter van de wraaktocht van The Bride. Budd, Elle en uiteraard Bill staan nog op het lijstje om afgestreept te worden en The Bride gaat in volle vaart op haar doelen af. Dit tweede deel is rustiger met meer ruimte voor de klassieke Tarantino dialogen en lange monologen.

Dat begint al in de eerste scene met de heerlijke introductie van Bill en zet zich voort tot aan het laatste gedeelte met de confrontatie tussen de twee voormalig geliefden. Maar Tarantino heeft ook een aantal geweldige vechtscènes voor de kijker in petto met de training van The Bride door Pai Mei en één van de beste vechtscènes die ik ooit heb gezien tussen The Bride en Elle. Allereerst moet Budd worden verslagen en in een korte introductie weet Michael Madsen indruk te maken. Een Tarantino acteur bij uitstek en dat laat hij ook hier weer zien. Het gedeelte met The Bride die levend begraven wordt is gruwelijk en het vervolg is zowel komisch als keihard. Daryl Hannah is geweldig als Elle en samen met Thurman gaat ze helemaal los tijdens hun vechtpartij. Over komisch en hard gesproken, de uitkomst van die vechtpartij is legendarisch. David Carradine is perfect gecast als Bill en vooral op het laatst mag hij helemaal losgaan op lange, lange Tarantino monologen. De scènes met The Bride en haar dochter zijn hartverscheurend en Thurman is hier op haar best. Het ingehouden verdriet, pijn en woede is van haar gezicht af te scheppen en voel je in elke vezel van haar lichaam. Het einde is opvallend ingetogen voor een Tarantino film maar maakt daardoor des te meer indruk. Compliment ook voor de geweldige muziek. Deel één en twee vormen samen een meesterlijk wraakverhaal met klassieke Tarantino elementen.

"In Africa, the saying goes 'In the bush, an elephant can kill you, a leopard can kill you, and a black mamba can kill you. But only with the mamba is death sure.' Hence its handle, 'Death Incarnate.'" Pretty cool, huh?

Ook Vol. 2 deze week opnieuw gekeken. Vol. 1 is echt een tijdloos meesterwerk, altijd al gevonden, maar met Vol. 2 heb ik altijd een haat/liefdeverhouding gehad. Ik herken en erken de klasse van de film, van de setting, van de dialogen en van de (spaarzame) actie, maar als je dit kijkt na Vol. 1 dan valt dit gewoon tegen. De karakters uit deze 2 films hebben niet zo'n dusdanige boeiende achtergrond dat ze super interessant zijn in erg lange dialogen en Tarantino weet de scenes soms zo enorm lang te rekken dat het saai wordt. Ik weet zeker dat hij enorm heeft gelachen om de reacties van de mensen die na deel 1 opnieuw een slachtfestijn hadden verwacht. Ergens wel geestig dat dit het andere uiterste is, maar in kwaliteit valt het dan wat tegen. Zo is de achtergrond over de trouwerij best boeiend, maar duurt dit zo lang dat het uiteindelijk weer teleurstellend is.

Gelukkig kent de film nog wel een aantal geweldige momenten. Vooral het hele deel met Budd, Elle Driver en de zwarte mamba slang is echt geniaal. Sowieso is de wraak van The Bride op Elle misschien wel de allerbeste van de beide films, gewoon omdat ze haar zo vreselijk laat lijden. Waar je een episch gevecht verwacht is het plots voorbij en Elle is blind en blijft achter met de slang. Schitterend. Ook Budd was erg goed in zijn dialoog met The Bride. De scene dat ze levend werd begraven met dito geluidseffecten is echt heel goed gedaan. Zo kent de film wel een aantal fraaie stukken, maar vind ik het slot bij Bill, inclusief zijn niet boeiende dood, veel te langdradig. Ook nu raakte ik weer de aandacht kwijt. Hoe stilistisch en anders het ook allemaal verliep zoals je niet had gedacht, het was tegelijk gewoon niet helemaal mijn ding.

En zo is Vol. 2 duidelijk niet van hetzelfde niveau, ondanks dat dit wederom wel een goede film is.

Ik verlaag de film van 4* naar 3,5*.

Vol 2 kan je uiteraard niet los zien van Vol 1. De kijker wordt met dit tweede deel veel wijzer van de achtergrond van the Bride en haar relatie met Bill. Via zwart-wit flashbacks word je duidelijk wat er in El Paso heeft afgespeeld. Op het einde van de film worden beide opinies en grieven openlijk met elkaar (en de kijker) gedeeld. "I overreacted". Zo droog, zo ironisch, schitterend! Doordat in het tweede deel meer diepgang zit, wordt er automatisch meer diepgang gecreëerd. De film is zo kwalitatiever en meer dan louter een losgeslagen actieprent met veel "mangabloed".

Ook in Vol 2 is Tarantino ook wat "overreacted" bij bepaalde scenes die gezien de context er nog steeds over waren. Toen ze bvb werd neergeschoten door een riot gun in de kamper van Budd, tja, dat ben je wat later niet meer zo springlevend lijkt me, laat staan dat je je kan bevrijden uit die doodskist. Dat hout is één ding, maar dat gewicht van dat zand (dat het hout nog steviger houdt)?

Ook de scene met Elle Driver was super. Zij moet zowat de enige zijn die in leven bleef (?). Overleef je zoiets eigenlijk (na de shock)? Kan je jezelf redden? Wederwraak is ook steeds fijn! Doet me trouwens denken aan Vol 1 bij de dood van Vernita Green toen haar dochtertje alles heeft gezien. Geweldige quote van Kiddo toen "When you grow up, if you still feel raw about it, I'll be waiting". Super! Zoals ik ook al bij Vol 1 benoemd heb: naast wraking kent the Bride ook een sympathieke menselijke kant waarmee de kijker zich graag mee refereert. Ook bij O-ren Ishii draait het ook wraak, wraak om haar gedode ouders.

Carradine mag in Vol 2 wat meer zendtijd vervullen en doet dat fantastisch met zijn serene droge maar klaarheldere dialogen. Thurman haalt op het einde ook alles uit de kast (sterke chemie tussen die twee!). Naast wraak, komen ook andere emoties naar boven: verdriet, pijn, vernedering, onmacht en dit in combo met haar wraakgevoelens. Mooie eindscene die een duidelijke parallel is met het nachtelijke gevecht met O-ren Ishii in Vol 1 (en zo zijn er nog wel meer parallellen).
Alles bij elkaar genomen: een ruim verdiende 4,0*!

Ik had besloten om eigenlijk gelijk dit tweede deel na zijn voorganger te kijken om zo goed in het verhaal te blijven, dat leek me wel het verstandigst aangezien het verhaal haarfijn op elkaar aan sluit (zo beginnen we met deze film ook bij hoofdstuk 6). Toen viel dit tweede deel me een beetje tegen en is het qua actie toch wel stuk een slechter dan het eerste deel, alhoewel de film inhoudelijk voortreffelijk is en het verhaal redelijk leuk is om te volgen vond ik dat de hardheid uit het eerste deel hier maar slecht terug te vinden was. Ook vond ik sommige scénes erg saai, eentonig en soms kon ik het maar moeilijk volgen waar soms de interesse wat vervaagde. Toch bleef ik vaak lekker genieten door de vaak erg overdreven geluidseffecten en dat irriteerde me geen moment, maar zette vaak een lach op mijn mond.

Ook deze film kent zijn cast weer met Uma Thurman in de hoofdrol. Uma blijft het zelfde en ik heb eigenlijk net zoveel over haar te zeggen zoals in de eerste film en daar voeg ik echter ook niet veel aan toe. Voor de rest kwamen Elle Driver en Budd wat meer in de spotlight net zoals Bill, maar daar was ook maar weinig over te oordelen aangezien ze het aardig leuk deden.

“In Africa, the saying goes 'In the bush, an elephant can kill you, a leopard can kill you, and a black mamba can kill you. But only with the mamba is death sure.' Hence its handle, 'Death Incarnate.'" Pretty cool, huh?”

Wel geinig aan deze film is de hoeveelheid bijna sadistische scénes die we kunnen bewonderen. Zo was de scéne dat Uma (‘The Birde’) in een doodskist word gedaan en vervolgens begraven word goed en het was een mooi punt om inderdaad over te gaan op de informatie scenes waarin we kunnen zien dat ‘The Bride’ haar vechtkunsten leert bij een meester. Maar ook de scéne waarbij Budd vermoordt word door een Black Mamba was erg gaaf, en pijnlijk vooral. Vooral het acteerwerk erna van Daryl Hannah (Elle Driver) vond ik erg gaaf, en natuurlijk de scéne waarbij ze uitlegd hoe het gif precies in werking gaat in je lichaam:

"The venom of a black mamba can kill a human in four hours if, say, bitten on the ankle or the thumb. However, a bite to the face or torso can bring death from paralysis within 20 minutes." Now, you should listen to this, 'cause this concerns you. "The amount of venom that can be delivered from a single bite can be gargantuan." You know, I've always liked that word... 'gargantuan'... so rarely have an opportunity to use it in a sentence. "If not treated quickly with antivenom, 10 to 15 milligrams can be fatal to human beings. However, the black mamba can deliver as much as 100 to 400 milligrams of venom from a single bite."

Voor de rest kende de film een prima verhaal, althans ging het verhaal prima door. In het begin zien we hoe Bill nou ‘The Bride’ aanviel en zien we dat ‘The Bride’ alweer achter een paar personen aan zit en dan als eerste Budd. Dit gaat fout want hij zit op haar te wachten en hij schiet haar vervolgens neer met wat hagel. Daarna komt veel informatie over het feit hoe ‘The Bride’ getraind is en dat was wel te doen maar echt enthousiast was ik er niet over.

Vervolgens zien we de ontsnapping van ‘The Bride’ uit de doodskist, de dood van Budd dankzij de Black Mamba, het gevecht tussen Elle Driver en ‘The Bride’ en dan komen we uit op een elle lange scéne waarbij Bill en ‘The Bride’ weer lichtelijk intiem lijken te raken en ze herenigt word met haar dochtertje (zo cliché als het maar is). Nee, het verhaal vond ik ten opzichte van deel één niet veel verbeterd.

Al om al een geslaagde duo aan films waarbij ik het eerste deel van dit verhaal toch wat geslaagder vond dan dit twee deel. Al maakt dat niet veel uit want ik heb prima genoten van de Kill Bill films en het was zeker een geslaagde zit, al werd het einde van dit twee soms wel iets te langdradig. En daarmee wil ik toch afsluiten dat ik ook bij deze film het zelfde cijfer houd, en dat is iets lager dan het eerste deel..

3.5*