Kill Bill: Vol. 2 (2004)

Toch wat minder dan het eerste deel. Fijn dat we nu eindelijk meer te weten te komen over het verhaal want dat liet deel 1 teveel liggen. En een aantal aardige tot leuke scenes: de training door de Chinese grootmeester, de ontsnapping uit het graf en het gevecht met Elle Driver (vooral door de vertolking van Daryl Hannah). Maar het eindgevecht met Bill stelt op dezelfde manier teleur als het eindgevecht tegen Ishii in deel 1. Bovendien was hier de set nog vele malen minder interessant hoewel die nepsneeuw eerder nou ook niet bepaald indruk maakte. Sommige gedeelten zijn ook echt saai, visueel oninteressant met een of ander stukje muziek eronder uit de favorieten van Tarantino. Het ontbreekt in dit deel ook echt aan spektakel terwijl deel 1 op zijn minst dat gevecht met de Crazy 88 had. David Carradine heeft een geweldige stem en is een geloofwaardige leider/vaderfiguur maar Michael Madsen lijkt met elke film vadsiger en luier te zijn geworden.

Een film als Kill Bill moet het uiteindelijk hebben van geweldige actiescenes en die zijn gewoon niet meer dan redelijk, met een paar leuke gimmicks maar het sublieme kijkgenot dat mooier gefilmde genreklassiekers bevatten (ik denk aan een Crouching Tiger, Hidden Dragon) ontbreekt.

Al met al is het probleem met Kill Bill reeks dat het de sterke punten van Tarantino (dialoog en vertelstructuur) amper benut en vooral leentjebuur speelt bij wat toch al b-films zijn en dat trekt het nivo dus niet omhoog. Leuk hobbyprojectje voor Quentin zelf, maar hierdoor zijn dit met gemak de minste films van hem. Het duurde even maar hij hervond zich uiteindelijk met Inglourious Basterds en Hateful Eight.

Gisteravond herzien, dus tijd om mijn gedachten te ordenen hier. 4,5*

Kill Bill 2 vind ik de betere van de twee films. De karikaturale stijl van deel 1 is meer losgelaten, en heeft plaatsgemaakt voor de feel van een moderne western. Dat levert dat heerlijke groezelige desolate sfeertje zoals we zien in de scenes met bud in zijn trailer en de club waar hij werkt. Volledig anders dan de klinische stijl van deel 1.

Ook lijkt er in deze film meer gevoel voor emotie. We zien hoe de shooting op de bruiloft (rehearsal) heeft plaatsgevonden, en daarmee krijgt deel 1 met terugwerkende kracht meer lading. De dialogen tussen Bill en Beatrix zijn schitterend.

Ook het geweld in deze film is veel rauwer dan dat van deel 1. Waar daar de bloedfonteinen aan de lopende band het beeld vulden, is er hier gekozen voor een meer menselijke aanpak (slangenbeten, levend begraven worden, een uitgestoken oog, neergeschoten worden met rotszout) waardoor het harder binnenkomt. En veelal worden die scenes ondersteund met prachtige klassiekers van Ennio Morricone, waarmee de western knipogen nog maar eens dik onderstreept worden. Zelfs Bill loopt op boots zoals we in de openingsscene zien.

Trainingen zijn altijd leuk om te kijken, met name als ze met zoveel humor gebracht worden als in deze film. Pai Mei is een onverbiddelijke leraar, die met grove beledigingen en vastberadenheid diep doordringt tot de geest van Beatrix, en van haar de dodelijkste vrouw ter wereld maakt. Bijzonder vermakelijk, en een iconisch personage met spierwitte baard.

Maar waar Tarantino echt zijn kracht laat zien, is in de eindscene bij Bill. Toen ik hem voor het eerst zag, zag ik op tegen weer een zwaardgevecht, a la de crazy 88, om daarmee tot een spectaculaire maar standaard climax te komen. Maar Tarantino kiest ook hier voor een totaal andere aanpak. Hij sluit zijn verhaal af met een emotioneel weerzien waarin de gevoelens van beide personages, evenals de wederzijdse haat onmiskenbaar in beeld wordt gebracht. Bill’s Superman verhaal legt een mooie brug naar het begin van de film, en de aangeboren slechtheid van het hoofdpersonage, en doet onze moraal ook wankelen, aangezien wij telkens met haar meeleefden.

De sterfscene van Bill raakte mij diep, zo ontroerend als hij heengaat zie je namelijk zelden op het witte doek. Met het diepe respect van zijn moordenares en voormalige liefde als laatste woorden, loopt hij zelfverzekerd zijn eigen dood tegemoet. Hoe wonderschoon en ontroerend kan de dood zijn?

Prachtige film waarin de bruid doorgaat met wraak nemen totdat ze bij Bill uitkomt. Uiteraard moet je het eerste deel gezien hebben. Verhaaltechnisch valt er meer te beleven aangezien de bruid en Bill meer achtergrond krijgen hier. En alhoewel je de film niet los van elkaar kan zien, maakt dat deze film net wat beter. De lange finale tussen Uma Thurman en David Carradine is genieten.

Andere Bill.

Tarantino besloot zijn vervolgdeel totaal om te gooien. Voor mij verliest hij daarmee een hoop kracht. Aan het acteerwerk ligt het overigens totaal niet. Thurman komt soms weer leuk in haar gele pakje opdraven, en de schurken zijn wederom weer tof neergezet.

Het geweld is enorm verminderd, en de film lijkt zichzelf vele malen serieuzer te nemen. Daar ging voor mij de fout in. Sommige mensen waarderen het enorm, ik totaal niet. Sommige scenes zijn nog steeds goed in Tarantino stijl neergezet overigens.

Een filmpje dat nog steeds weet te boeien, maar al die creativiteit mis ik soms een beetje. Ik vond het soms maar wat leeg. Soms zit er dan nog wel een stijvolle scene in, maar ja.

Een prima vervolg op het eerste deel wat je eigenlijk hiervoor wel gezien moet hebben. Er is iets meer aan dialoog in dit verhaal en iets minder geweld, want daar blinken beiden wel in uit; grof geweld! (Oog wat bijvoorbeeld uit een oogkas wordt gerukt)
Dus eigenlijk niet geschikt voor lieden beneden de 14 jaar maar hangt ook van incasseringsvermogen van ouders af, deze kunnen dit ook te grof vinden.
Verder een prima cast, vooral de Chinese meester in Kung-fu. Grappige man die zijn baard gebruikt voor goed- en/of afkeuring. Ook kan deze man zijn goedkeuring aan Amerikanen en in het bijzonder de vrouwelijk soort, moeilijk onder stoelen en banken schuiven.
Dus....in zijn geheel een prima actiefilm en als waardering geven we een ruime 7.

Poe, valt bij herziening toch wel echt tegen. Zoals bij Tarantino's meeste films kan er zeker een half uur uit, maar Vol. 2 mist vooral echt stuwing en vaart. Was echt benieuwd geweest naar een strakkere cut van pakweg 100 min.

Zoveel visuele referenties aan het werk van Sergio Leone, en tuurlijk is Tarantino een enorm getalenteerde regisseur, maar het gaat toch steeds meer opvallen, ook na vorige week The Hateful Eight te hebben gezien, dat het bij hem om vorm gaat. Het verhaal is ondergeschikt, en meer een excuus om zijn vaak gewelddadige scenes te kunnen schieten. Tarantino is geen Leone. Eind lijkt wel een bewuste pastiche van een B film, zo drakerig.

Film die ik na enkele herzieningen steeds meer ben gaan waarderen. Ik ben geloof ik een van de weinigen die Kill Bill 2 duidelijk beter vind dan zijn voorganger. Er zit meer verhaal in, vooral de training bij de Chinese leraar vind ik geweldig en ook erg mooi in beeld gebracht. Ook de muziek is in dit deel geweldig. De gevechten mogen dan wat minder bloederig zijn (daar geef ik niks om) maar wel erg goed! Prima acteerprestaties waarin Uma Thurman uitblinkt.

Ik vind beide Kill Bill films toch wel tot het mindere werk van Tarantino horen, maar het is niettemin een verdienstelijk tweeluik. Ik kan moeilijk zeggen welk deel ik nu beter vond, ze zijn namelijk behoorlijk gelijkwaardig aan elkaar en moeten uiteindelijk ook gewoon als 1 lange film gezien worden. Part 1 was stilistisch wat artistieker en bevatte véél, véél meer actie en geweld (een beetje overkill zelfs wat mij betreft, zelfs voor een tarantino film), deze part 2 biedt dan vooral wat meer spanning, emotie en lange dialogen/monologen. Qua verhaal sluit het nauw op elkaar aan, qua stijl staan ze wat verder van elkaar af, maar ze vullen elkaar dus wel gewoon prima aan.

Over het algemeen snap ik echter wel niet waarom hier niet gewoon 1 film van drie uur van gemaakt is. In dit tweede deel zaten een behoorlijk aantal scènes die weggelaten of ingekort hadden kunnen worden. Normaal kunnen Tarantino's dialogen me niet lang genoeg duren, hier deed het me af en toe wat minder. Maar bon, er valt genoeg te genieten. De acteerprestaties zijn top, met Bill himself op kop. En Thurman was hier ook sterker dan in de eerste film.

Een tweeluik dat je absoluut wel eens gezien moet hebben, dat zeker wel.

Ik vind de laatste kill inderdaad nogal een let-down. Na al dat bloederig geweld is dit toch wel een anticlimax. Maar hoewel er in dit tweede deel stilistisch minder geëxperimenteerd wordt dan in de eerste film, vind ik het verhaal en de dialogen wel boeiend. Vooral goed geacteerd van David Carradine, en Uma Thurman ziet er weer leuk uit in haar pakje.

In mijn herinnering was Kill Bill Vol. 2 een stuk minder leuk dan de eerste. Want ja, de eerste zit vrij vol actie en deze film is een hoop geouwehoer. Dat laatste is nog steeds het geval. Tarantino mag graag ellenlange dialogen schrijven en deze integraal in zijn film pleuren en dat wordt in deze film telkens duidelijk als Bill aan het woord is. Bill heeft zowel aan het begin als aan het einde van de film het podium van Tarantino gekregen en mag dan praten. Héél lang praten. Op een gegeven moment zegt The Bride na een lang betoog van Bill ineens “Ah, the point emerges” als hij met zijn tekst naar een punt lijkt te werken. Waarbij je als kijker alleen maar kan denken: “Eindelijk!” Maar nee, Bill gaat gerust nog even een tijdje door met lullen. Om Harry Jekkers te quoten: Als lullen pudding is, was Bill Dr. Oekter.

Daarentegen is het middelste gedeelte van Kill Bill Vol. 2 beter dan heel Kill Bill Vol 1, wat mij betreft. Van The Bride onder de grond tot haar training tot alles rondom Daryl Hannah en Michael Madsen in de trailer is erg sterk. Dat voelde allemaal weer een beetje als de openingsscène van Kill Bill 1; veel actie en humor met hier en daar de nodige spanning. Want in spanning opbouwen en kleurrijke types goed neerzetten, daar is Tarantino goed in. Helaas komt The Bride na dit alles tegenover Michael Parks - als een niet bepaald overtuigende oude man - te zitten, die weer begint te lullen. Waarna ze eindelijk tegenover Bill komt te staan voor nog zo’n spectaculair potje praten. Niets tegen een sterk stukje dialoog, maar je kunt ook jezelf iets te graag horen. Misschien had Tarantino zelf ook even bij baardenstreler Pai Mei in training moeten gaan om te leren wat balans is.

3,5 sterren.

Gisteravond was het weer eens tijd voor Volume 2. Vaak gezien (zelfs in de bioscoop anno 2004), maar gister voor het eerst op blu-ray. Het was weer genieten geblazen zeg. Het blijft een top film, ook na de zoveelste herziening. Maar.., ik heb mijn stem met een halfje verlaagd.

De reden en trouwens mijn enige reden; Tarantino neemt de 'dialogen' iets té serieus. Niet dat ze niet boeiend genoeg zijn, maar het had van mij iets minder gemogen. Kill Bill 1 was niet lullen, maar poetsen. Bam! Recht in je face film. Dit deel moet het meer hebben van het inhoudelijke en dat heeft ook zeker zijn charmes. De film heeft een paar onvergetelijke scenes, zoals het graf van Paula Schultz.. ik werd er weer eens behoorlijk claustrofobisch van.. Het gevecht met de twee boomlange blondines is prachtig, ook het camerawerk overigens. Er werd gevochten op het niveau van The Bride versus Vernita Green. Lekker hard en bloederig.

Het laatste hoofdstuk had van mij ook iets korter gemogen, maar goed aan de andere kant is dat wel dé finale! Maar ook hier had ik meer spektakel gezien dan een conversatie. De film wordt afgesloten met het heerlijke van oorsprong Mexicaans-nummer Malagueña Salerosa. 4,5

You overreacted? That's your explanation?

En meteen maar verder met deel 2. Een deel waarvan ik vermoed dat ik hem nooit helemaal gezien heb vanwege het tegenvallende eerste deel, maar waar ik wel degelijk scenes van gezien had. Hoewel veel van hetzelfde valt dit deel iets beter.

KB Vol2 lijkt eigenlijk met niets nieuws te komen dan de uitleg van hetgeen dat reeds gebeurt is, iets dat mij al beter bevalt, en uiteraard gaat The Bride verder met haar wraaktocht. Het verhaal voelt daardoor iets directer en het geswitch met bepaalde dingen lijkt hier ook minder, op een enkele keer na dat er weer naar zwart wit of ander beeldformaat wordt overgeschakeld. Iets waarvan ik me afvraag wat het nu eigenlijk toevoegt. Ditmaal springen de scenes waar The Bride de degens kruist met Budd en Elle er echt even uit qua actie en intensiteit, momenten waar de film echt mee wint. Zo ook weer Parks met een uitstekende rol en de wijze waarop The Bride uit de kist ontsnapt is aardig in combinatie met haar training, ook al grenst Pai Me op zijn beurt weer aan een flauwe karikatuur.

Beter? Mjoa...maar niet zoveel beter als hij halverwege lijkt. De scene waarin Esteban Vihaio aan de tand gevoeld wordt en de hele afwikkeling met Bill zelf duurt gewoon te lang en wat voegt dit nu toe? Bijna slaapverwekkend te noemen. Toch hebben KB Vol2 en ik het beter met elkaar voor dan Vol1 wat vooral komt door de knokkerij met Budd en Elle en omdat het geheel, tot het laatste half uur dan, iets directer aanvoelt, hoewel ik nog wel moet zeggen dat de argumentatie van Bill best interessant te noemen vind met de vraag of hij Bea wilde wekken of doden en ik vermoed het eerst want anders was het schot wel dodelijk geweest. Vol2 wordt dan ook iets beter verteert door mij dan Vol 1 maar fan van deze reeks zal ik nooit worden.

Kill Bill: Vol. 2 een typische Tarantino film waarbij het altijd qua niveau maar afwachten is of het iets is of niet. Deze is er eentje waarbij ik zelf kan zeggen dat het mij aangenaam verraste. Uma Thurman is een heuze verrassing met haar rol.

Touch of Death

In het slotstuk van dit tweeluik is er een betere balans tussen de actie en dialogen waardoor dit veel meer als een Tarantino film voelt. Wanneer de confrontatie met Bill daadwerkelijk plaatsvind komt de regisseur helemaal los en is hij op zijn best. Wel stoorde ik mij aan kleine oneffenheden zoals zwarte mamba's die tijdens een gevecht in een zeer kleine ruimte ineens nergens meer te bekennen zijn of een geweerschot wat gelost wordt, waar een klein kind moeiteloos doorheen lijkt te slapen.

Het zijn kleine aandachtspuntjes die mij opvielen en waar meer aandacht aan had kunnen worden besteed. De toevoeging van de gevechtsmeester (Pai Mei) vond ik daarnaast te uitgebreid en het personage leek eerder een persiflage/slap aftreksel van een geloofwaardige kung fu meester, dan dat hij er daadwerkelijk een was. Eerder cartoonesk. Ook hier hadden ze meer mee kunnen, en moeten doen. Zeker omdat het personage cruciaal in het verhaal is en uitlegt hoe Beatrix letterlijk uit haar graf weet te herrijzen. Daarnaast speelt het personage indirect een belangrijke rol in de dood van Bill, en wordt duidelijk dat Elle Driver door hem een oog kwijtgeraakt is. Goed bedacht is het allemaal wel, maar ik vond het jammer dat het personage zelf rechtstreeks uit Kung Fu Hustle leek te zijn weggelopen.

Ook na jaren van herziening staat dit tweeluik nog steeds sterk, maar Tarantino heeft in mijn ogen wel steken laten vallen in het neerzetten van een aantal personages. Hoewel met name personages zoals Beatrix zelf, Bill, Elle, Bud, Vernita Green en O-Ren Ishii ( beide prominent aanwezig in Vol. 1) sterke neergezette personages zijn, hadden met name de leermeesters in zowel Vol. 1 als 2, veel beter kunnen worden neergezet dan dat nu gedaan was. In titels zoals The Hateful Eight, Reservoir Dogs en Once Upon a Time In Hollywood vond ik de volledige casting dan ook een stuk sterker in zijn geheel.

Bovenstaande kritiek punten maken dat ik Kill Bill in zijn totaal een van de minder goede Tarantino's vind. Wat overigens klasse is omdat een mooie zeven laat zien dat al het werk van Tarantino nog steeds meer dan de moeite van het bekijken waard is.

3,5*

Pfoe, toch wel minder dan deel 1. Een stuk minder actie ook. De scène dat ze levend begraven werd is deze keer ook niet meer spannend omdat je weet wat er gaat gebeuren. Eindscène is behoorlijk anticlimax in mijn ogen. Ik ben hier zelfs een beetje teleurgesteld over. Deze film weet zich niet goed staande te houden bij een herziening. Althans dat is mijn mening. Veel gepalaver, maar eigenlijk soms niet al te boeiend voor op het einde met Bill. Deze gaat maar 2.5* krijgen van mij. Misschien iets te streng maar ik hou niet van overwaarderingen die niet terecht zijn.

Ook de afsluiter herzien op de nieuwe 4K uitgave van LionsGate met DolbyVision. Ik vond deze er iets meer uitknallen dan het eerste deel, maar misschien dat de scenes daar zich ook meer voor uitleende.

Opnieuw mixt Tarantino 70’s kung-fu, spaghetti western en Japanse samurai. Hier voert de oude spaghetti western wel de boventoon, wat je vooral ziet aan het cameragebruik. Begint weer ijzersterk, maar voor mij wel iets minder dan Vol 1. Komt eigelijk vooral door de laatste 45min waar de vaart van de film er volledig uit is. Hoogtepunten zijn de scene waar ze levend word begraven (“Okay Pai Mei. Here I Come”), met de epische spaghetti western soundtrack (ik meen Morricone) en natuurlijk de wrede training van Pai Mei, opnieuw vertolkt door Gordon Liu. Vond vooral zijn dialogen fantastisch:

- The exquisite art of the samurai sword? Don't make me laugh! You're so-called exquisite art is only fit for Japanese fatheads!

- Just like all Yankee women, all you are good at is ordering in restaurants... and spending a man's money!

- Your so-called kung-fu... is really... quite pathetic.

- I despise those goddamn Japs!

Piepklein rolletje van Samuel L Jackson achter de piano in de chapel in El Paso. Verder nog een leuke deleted oldskool kung-fu scene van Bill vs Michael Jai White (You killed my master).

Kill Bill Vol.2 is een tikkie minder en soms iets te langdradig. Dat weten we bij Tarantino, maar het moet natuurlijk wel boeiend blijven. Daarom nu een half puntje minder, dan bij mijn vorige reviews. Ook deze blijft natuurlijk sterk voor de liefhebbers. En ook hier is de 4K prima in orde. In Vol.2 zien we wel iets meer ruis. Vooral bij de zwartwit beelden. Overall ben ik met beide versies zeer tevreden. Opvallend want ik lees bij blu ray.com nogal wat kritiek. Die kan ik in ieder geval niet delen. Ik vind ze gewoon erg mooi en prettig om te zien. Het geluid en soundtrack zijn ook in deze versie prima verzorgd. Het geeft beide films een extra boost.

Film 3.5

Beeld (4K) 4.5

Geluid 5.0

Het perfecte vervolg op deel 1, met Michael Madsen op z'n creepiest, Daryl Hannah tegelijk hilarisch en intimiderend, en David Carradine werkelijk subliem acterend – als je niet zou weten hoe deze film heet zou je werkelijk even kunnen denken dat hij de Bruid zou kunnen vloeren (jammer dat zijn eigenlijke sterfscène weinig indruk maakt en ook teleurstellend-onderkoeld is gefilmd). De Ennio Morriconeske score maakt het áf, en ondanks de redelijk lange speelduur verveelt de film geen moment. Vier uur lang Kill Bill compleet zou in de bioscoop wellicht iets te veel van het goede zijn geweest, maar zo in twee delen opgesplitst is dit een geweldige achtbaanrit waarin de personages achteraf toch meer diepte hebben dan ik tijdens het kijken vermoedde (of misschien ben ik zodanig door Tarantino meegesleept dat ik alleen maar dènk dat ze meer diepte hebben, dat kan natuurlijk ook).

Ik heb beide films ooit wel gezien en vaker ook volgens mij. In ieder geval herinnerde ik me vrij veel beelden nu ik de films na meer dan 20 jaar weer herzag. Dat zegt ook wel iets over Tarantino dat hij zulke sprekende beelden heeft kunnen maken. Enfin, beide films kort na elkaar herzien en beide ook een halfje verhoogd. De films zijn beide fantastisch gemaakt maar ook wel films die net te veel uit de realiteit zijn gehaald om echt indruk te maken. Net als dat de acteurs allen wel redelijk voldoen (al is Thurman een betere Mia Wallace) maar er zitten geen echte uitschieters bij.

Maar beide films zijn wel voorbeelden van geweldig gemaakte films en dan vooral geweldige scènes waarin Tarantino ook redelijk los gaat met allerlei formaten en zelfs anime nog. Maar vaak wel met prachtige kleuren of sterke composities, je kan prima een beeld even stil zetten en er naar kijken. Soms onopvallend haast met zo'n shot van palmbomen redelijk aan het einde van deel twee waar het brede beeld geweldig tot zijn recht komt. Deel 1 is wat vlotter en net wat leuker, deel 2 als een ode haast aan Leone duidelijk trager en ook dik 20 minuten langer maar in beide gevallen valt op hoe snel de films voorbij glijden. Geen moment hoe je je te vervelen en ook in het tragere tweede deel gebeurt genoeg.

Zo zijn dit wel twee aparte films maar ze lijken elkaar nodig te hebben om een volledig verhaal te vertellen. Deel 1 is iets beter en deel 2 mist een beetje een climax voor mijn gevoel, maar beide afgerond (de een naar beneden, de ander naar boven) 4,0*.

Na al die jaren staat dit fenomeen nog steeds als een huis. Het heeft wat mij betreft zijn legendarische reputatie geheel waargemaakt door deze presentatie ervan zo lang voor het grote publiek verborgen te houden. Inmiddels ben ik ook veel beter bekend met alle films waarnaar verwezen wordt. Dat maakt dit monument nog mooier!

Lees mijn review voor een uitgebreid verslag.