Bröderna Lejonhjärta (1977)

Ik ken De Gebroeders Leeuwenhart niet uit mijn jeugd, de boeken en de serie heb ik nooit gelezen of gezien, en ik zag deze film van de week dan ook voor het eerst. Maar voor mij was dit een dikke anderhalf uur ontzettend genieten. De omslag van het tamelijk ellendige leven van de twee broers naar het fantasie-, of misschien zelfs 'hemelse' leven in 'Nangijala' is echt ontroerend: de hele wereld die Jonathan voor zijn kleine broertje had geschetst komt tot leven, en je zou willen dat je zelf als kleine opdonder dit allemaal had mogen meemaken. Draken, ridders, ruiters, verraders en donkere grotten, wie droomde er als klein kind niet van? En in deze film wordt het allemaal prachtig uitgewerkt, zoals je het je vroeger in je eigen dromen zag.

Tegelijk vind ik het wrange verhaal van Jonathan en Skorpan in het 'echte' leven, het venster waarbinnen de film zich eigenlijk afspeelt, echt ontroerend. Ze sterven aan het begin van de film, en na al hun avonturen (waar hebben die zich afgespeeld?) eindigt de film met hun grafsteen: "Här vila Bröderna Jonathan och Karl Lejon till uppständelsens morgon". Zooooooooooo mooi.

4,5*

Kan me deze uit mijn jeugd herinneren. Ik vond hem toen heel mooi. Laats weer een stukje hiervan gezien uitgezonden door een van de zenders van de Oosterburen.

Dapper om sterven/de dood als onderwerp voor een jeugdfilm te nemen, want daar gaat het toch vooral over, naast moed en je angsten leren te overwinnen.

De mannen van Tengil, de slechterik zien er wel mooi en eng uit en de sfeer in het bezette land is echt drukkend.
Ook een ontzettend gave soundtrack, trouwens!

Een - op de draak na - nauwelijks gedateerde jeugdfilm die op een subtiele manier de grote thema's aansnijdt, zonder het grootse drama uit de weg te gaan.

Erg mooi is de relatie tussen "Kruimel" en zijn stoere broer. Langzamerhand komt grote broer erachter dat Kruimel erg snel opgegroeid; sowieso is Kruimel er één op op te eten. Wat een leuk en aandoenlijk jochie!

Het enige waar je dus even van uit de film raakt is de wat suffige draak, die echter wonder boven wonder aan het eind van het verhaal - in de grot - toch wel voor een indrukwekkende scène zorgt.

4*

Lichte teleurstelling.

Het boek is ons indertijd voorgelezen op de basisschool, ergens eind jaren '80. Net als mijn klasgenoten hing ik aan de lippen van de juffrouw en hielden we onze adem in bij de stukken over de boosaardige draak Katla. De film weet het gevoel van het boek helaas niet geheel over te brengen.

Ten eerste gaat het mis bij de casting van de acteurs: Jonatan is echt veel te oud. Die gast is minstens18, terwijl hij in het boek slechts 13 is. Doet flinke afbreuk aan het samenspel met Skorpan, aangezien je nu een veel ongelijkere relatie krijgt. Ten tweede houdt men zich slecht aan het verhaal, vooral het stuk met de draak. Misschien dat het aan de technische mogelijkheden lag, maar ik vind het geen excuus. Grootste punt van ergernis was echter het constante aaien van Skorpan, door met name Jonatan, alsof het een soort hond betrof. Vond het wel erg klef overkomen, al had men in de jaren '70 natuurlijk ruimdenkender ideeën dan vandaag de dag.

Verder was het redelijk onderhoudend en leuk om te volgen. 3***

Olle Hellbom's "Bröderna Lejonhjärta" is het verhaal van een broederliefde: de innige vriendschap tussen de knaap Karl en zijn oudere broer Jonathan trotseert de dood en grijpt er als het ware over heen. Het boek eindigt met een kinderzelfmoord en deed destijds bij heel wat pedagogen veel stof oplaaien. Persoonlijk heb ik de film evenwel ervaren als een poging van de regisseur om de dood wat dichter bij het leven te brengen. In de jaren vóór de film werd uitgebracht werd de dood verbannen als taboe uit het leven van het kind, later probeerde men het overlijden als een essentieel deel van het leven te integreren. Zo wordt de dood hier bekeken als een overgang naar een intense en diepe gelukzaligheid en kun je het hele sprookjesgedeelte in kleuren beschouwen als de hallucinante en mystieke ervaring van de stervende Karl. "Broderna Lehonhjärta" is een erg mooie sprookjesfilm waarin het kind op een fijngevoelige manier geconfronteerd wordt met het feit dat het ook moet leren leven met lijden en dood. Prachtig gefotografeerd en geakteerd, met een wondermooie muziekscore. Een topper.